Enèrgia, ecologia e environament son estats oblidats per l’eleccion 2012.

Çaquelà, lo mensual Science&Vie nos recòrda a la realitat :

E çaquelà la meteissa novèla de la penuria de petròli encoratja l’independentisme escossés, per bailar resorgas novèlas per la futura independéncia, mai cara serà la resorga, melhoras seràn las finanças del novèl Estat escossés:

La penuria farà pujar los prètz e donc forçarà de cambiar de sistèma de desplaçament, sistèma que serà estauviador d’enèrgia, e donc se pausarà largament la relocalizacion de las produccions agricòlas, donc l’existéncia de tèrras agricòlas de granda qualitat prèp dels mercats de consomacion, de las urbanitats ; se los sistèmas urbanismtics installats pel productivisme comercial an pas l’idèa d’emplegar las tèrras agriocòlas per la manipulacion economica e financièra.

Lo mensual francés dona las chifras pel petròli e las realitats :

Se lo petròli es la cara de l’actualitat, i a çaquelà dins lo dorsier mantunes autras penurias que son previstas ; donc se pausa clarament la question del productivisme ambe las tecnicas actualas.

Ambe La Tribune de divendres, nos podèm questionar… sobretot se daissèm lo sistèma politic actual gerir fR-nça tal que lo centralisme l’a installat fins ara. Es encara un programa de France Culture que l’explica ambe lo problèma de las novèlas linhas TGV.

Esperèm que lo programa serà explicat als elegits socialistas e MoDem, mai tanben als militants, per melhor comprendre los enjòcs politics d’una politica ecologista, de nos minjar las tèrras agricòlas per projecte que son del sol interès de Madrid e París ; lo tren del ric, es tanbe los trens dels centralistas, los jacobins an sempre fabricat mercats sobre l’esquina dels pòbles sotmetuts. Senon, manifestarèm.

Del comunautarisme francés avèm l’ostracisme d’excepcion culturala

Lo setmanari basco Enbata publica un document, sempre indispensable, zo sal legir :

Cal res sortir del document, anèm justament assajar de lo rendre en parallèl a l’occitanisme de uèi.

La nocion o concepte de ‘communautarisme’ es donc de cercar dins diccionaris recents.

Dins lo diccionari Robert de 2004, la definicion de “communautarisme’ es indicada, nòstre cronicaire basco data aital la definicion : es recenta e del XXIen sègle ; mas abans de vos l’indicar, vos cal indicar qu’aquel diccionari a pas cambiat sa definicion colonialista pel mot ‘patois’ (vos tornarai donar lo bilhet publicat dins lo meu blòg vaquí 5 annadas), definicion qu’es la meteissa, o quasiment que lo diccionari de 1954 (compat justament per gaitar la diferéncia) ne fa la pròva. Es un long trabalh per assajar de pensar que los sistèmas de la pensada francesa podriá evoluar al fial dels tempses ; la meuna conclusion es que cambiarà jamai ;dins las conclusion de l’estudi dels diccioanris aqueles, ai poscut notar una f♫9rta tendéncia al nacional-expansionisme francés, e la descripcion de sa «naturalitat umana», çò qu’es una manipulaicon de las grandas. Las aisinas de l’educacion francesa estant aquelas, se pòt clarament pensar que lo pòble francés es clarament un pòble dangierós per l’ensemble de las sapienças mondialas (una excepcion culturala clara, car tot en se considerar legitimat per la conquèsta als desfauts de las autras nacions, farà jamai una repentença) e tanben per la patz en Euròpa.

Vaquí donc lo document, lo mot ‘communautarisme’ se trapa èstre entre ‘communautaire’ e ‘communauté’. Se dona aital una pichona definicion que se podrà reprodusir.

«Commutarisme, n. m. Tendance à faire prévaloir les spécificités d’une communauté au sein d’un ensemble social plus vaste. Les dangers du communautarisme pour l’intégration d’une nation. Le communautarisme borné, agressif, de repli.»

La definicion francesa es donc recenta, data de la publicacion del Robert de 2004 (benlèu). Mas aquesta definicion dona plan la pròva que lo dich comunautarisme occitan o basco es inexistent, car las accions dels movements basco (abertzale) o occitan (occitanista) son sistematicament al l’oposat de la definicion.

Abertzale o occitanisme son pas una tendéncia, son una linha de defença sul long temps istoric per salvar doás nacion agressada per una autra, la francesa, e son sistèma juridic legitimat per las armas (un còp èra) e la partidocracia republicana, uèi.

Las lengas mesprezadas pels colonialistas son simplament una nòrma fàcia a las agression d’un etnisme d’expansion, mas l’excepcion se pausa car fRANÇA es una «exception culturelle», e sobretot politica per escanar las nacions bascas e occitanas.

Las nacions basca e occitana son jà estada a travèrs las mars grandas o pichonas, e an jamai bastit empèri, la volontat d’expansionisme es jamai estat una rason de viure per aquelas doás nacions europèas. Son nacions del paratge e de la patz europèa, per l’occitan es la nacion que portèt l’amor e lo concepte a la nacion expansionista francesa, aquelas qu’es al nòrd de l’Estat francés actual, e presidida per dictadors de tot escantilh, sovent vengut de l’Euròpa italiana o de l’Èst.

Per contra, las accions politicas francesas, pauc impòrta la color politica son totas de sense comunautarista franceses, lo comunautarisme francés existís plan.

Prenèm lo mot à mot.

Tendéncia.

Lo sistèma francés es pas una tendéncia pel comunautarisme, es benlèu aquò que fabrica lo fait qu’es pas un comunautarisme, o benlèu que los Franceses se sábon pas gaitar dins un miralh ? Las agression francesa contra los autres pòbles vesins es la nòrma que fabrica fRANÇA. Es aiçò lo problèma europèu.

Preváler.

Val melhor zo far abans … es evident que lo nacionalisme francés s’es fait prev¯ler abans los occitans e lo basco, perqué ? Perqué i a una volontat d’assimilar justament per establir un etnisme d’expansion, aquò data del temps de l’establiment del mite nacional e de las redaccion pedagogica de la IIIena republica, coma l’escriu Alem Surre-Garcia dins son libre sul tèma.

Especificitat.

Quí parla d’«excepcion francesa» ? Son pas los Bascos o los Occitans que fan mòstra de l’especificitat basco o occitana fàcia a las diversitat mondiala. Per contra, per protegir la cultura de l’aver, la cultura que se paga per aver espectacles, un mercat de la cultura, l’«especificitat francesa» es sempre cridada, sempre.

Comunautat.

Se podrà pas negar l’existéncia de la comunautat francesa, ambe sas «frontières naturelles» e sas guèrras d’expansion, sos chaples e sas dragonadas, etc. La comunautat francesa es tanben un grand fabricant d’arma e un dangièr sul planèta per refusar pas lo nuclear e sa fabricacion per portar l’electricitat, per poder veire l’escepcion francesa cada ser al fenestron del 20h. La comunautat francesa es alara una comunautat que podèm dire d’ayatollah cultural e lingüistic, qu’an fabricat una pròpria logica d’expansionisme juridic, per escanar los pòbles sotmetuts.

Ensemble social mai bèl.

Quí me dirà que la comunautat nacionalista d’expansion francesa vòl pas manipular la francofonia per poder justament espandir son pus de vista ? E quitament dins lo festenal de la Francofonia a Lemòtges, en tèrra de conquèsta donc, l’occitan es estat enebit pendent mai de 30 annadas.

Donc podèm sul pic confirmar la frasa-exemple de la definicion de Robert, lo comunautarisme –francés e donc es un subtitut natural- es dangierós per l’umanitat, mas es una aisina per assimilar e destrusir la diversitat de las nacions, per aiçò far ; lo comunautarisme serà capborrut (assajat d’explicar aiçò a un Francés, la resulta detonarà, e vos costarà temps gastat per res), agressiu (militarista), e de repleg sobre se (ambe las frontièras dichas naturalas serà melhor).

Lo comunautarisme francés es dangierós per l’umanitat ; es capborrut, agressiu e de repleg sobre se.