Grussan : Nacionalisme espanhòl en Occitània, Hace Calor

Perqué cal oblidar aqueste tipe d’animacion, non es pas perqué la gojada fabrica novèls DSK (encara qué…), un membre de FB, inocentament, explica tot sol l’afar, legissètz :

Se cal rapelar que lo modèl es conegut en Catalonha, èra lo modèl de Francisco Franco.

Es que se podrà curar ? Pensi que non, caldrà esperar d’autras generacions. E pel moment oblidar d’anar ailà. I a melhor de far.

AC OCH = pron caut en lengatge Internet francés sobre un clatussatge.

De la meteissa manièra aquel a Perpinyà… que sembla un ret comercial de fèsta tot faita e presta a l’emplec per personal politic qu’an pauc idèa de çò qu’es una animacion corërenta ambe los territòris occitan e catalan.

-°-

Res de veire e tot per cambiar la vida en Occitània, país dominat e plega-esquina…

Nakba e lo nacionalisme francés o/e israëlian

La Nakba, podèm veire la fotografia partesana per n’aver una idèa, aquí.

Aquel document es per la reflexion collectiva ; es de cap manièra mon punt de vista. L'Estat d'Israël es pichonèl, la proprietat privada a format l'Estat de las populacions que son devengudas israelianas, e vengudas majoritariament de l’expulsion europèa e d’una organizacion qu’a portat aquesta populaicon en tèrra santa o considerada aital, en crompar tèrras o espoliant tèrras als proprietaris ancians, arabes en majoritat. Debutas : La venda de tèrras agricòlas es un fenomèn que sabèm uèi en banlèga tolzana, en enlevar lo fenomèn de nacionalisme sul modèl francés, Israël, Estat novèl e legitimat per l’ONU a la sortida d’una guèrra mondiala, es format d'une dimension pichonela ; parallèls pòdon èstre fait simplament, ambe las dimensions dels departaments (Lanas + Gironda), en préner los departaments lo mai bèl d'Occitània. Lo problèma del nacionalisme d'Israël es qu'es estat transformat, partit del nacionalisme de la primièra partida de la revolucion de 1789, dinca 1791, es tranformat en nacionalisme al modèl francés d’anuèch, 1791 al delai, e sabèm nosautres Occitans e Occitanas coma aquel nacionalisme nos a enganat... De la ciutadanetat entre las nacions amigas (primièr 14 de julhet èra la fèsta de la federacion, los dreit de l’Òme èran tradusit en 7 lengas de l’Estat dels ciutadans autoproclamats per una elita que nos representava fins a 1791), sèm passat de la nacionalitat englobanta e ciutadana, que refusa, sonque a partir de 1992 per escrich dins la dicha ConstituTion française, lo plurilingüisme dins l'Estat centralista e jacobin. Lo modèl francés es ara lo modèl Israëlian, e coma en Israël se pausa en França la question del modèl ... de quina manièra se podrà far marcha enrèir ?

De quina manièra podèm oblidar Ernest Renan e Maurici Barrès per bastir un Estat de ciutadans, de quina manièra mo dèl engimbrat en Israël podrà èstre cambiat ? Se Israël lo sistèma sembla impossible de cambiar, es que lo sistèma frnacés actual podrà èstre cambiat per destriar la ciutadanetat (lo juridic per totes/as, e per totes los locutors e totas las locutriças) de la nacionalitat (la descripcion antropologica).

Vaquí l’error que cal pas desvolopar, la pensada aquí junta, de la revista Tornaveu en Catalonha, es la pensada de l’esquèrra francesa que l’amaga çaquelà, mas que reberta la vida politica dins lo cap dels socialistas catalans. O aquela tanben basada sul maxisme es tanben una error marxista.

La primièra pensada a creat lo netejament lingüistic francés (zo suportèm uèi), per aiçò es impossible d’acceptar del punt de vista de la sobrevida de la diversitat lingüistica, aquí e sobre lo planèta.

La segonda es fòrabandida per rason de l’Istòria del marxisme… e aiçò per longtemps. Michel Dubet, nacionalista francés, ne sap jogar d’aiçò, tot en explicar qu’es d’esquèrra dabans professors del SGEN-CFDT dissabte passat.

Las meunas referéncias son los libres d’en Cornelius Castoriadis «la cité et la loi», «Histoire et création», «Thucydile, la force et le droit», o lo libre de na Isabel-Clara Simó sobre lo nacionalisme, o d’en Jürgen Habermas sobre l’Estat aprèp lo nacionalisme (d’expansion, per aver la patz en Euròpa), Monserrat Guibernau sobre los nacionalismes (per n’aver una fotografia independenta e sapienta), d’en Marcel Détienne «l’invention de la mythologie» per destrusir los mites dels nacionalismes d’expansion e los autres, d’en Marc Ferro «le ressentiment dans l’histoire, comprendre notre histoire», d’en Lorenzo Bonoli «Lire les cultures, la reconnaissance de l’altérité culturelle à travers les textes», d’en Robert Lafont «L’État et la langue», d’en Pierre Leroux per sas idèas umanistas,  etc… Mas cal pas oblidar Montaigne, Montesquieu o La Boétie, e los plaçar dins lo contèxte gascon o occitan, una expression en lenga francesa per explicar a França çò qu’an matat en Aquitània (nos cal pas èstre tocat per l’assimilacionisme francés, que pensa francés tot çò qu’es escrich en francés, en lenga del rei dels Francs, es de nacional-expansionisme).

Lo problèma del primièr sistèma es que se pensa gaire reformable, e segur d’el, per imposar lo sistèma de faiçon sampitèrna, aquí e pertot, quitament en Africa (aquí ont caldriá cambiar las frontièras coma al Sodan)… Existís çaquelà sonque dempuèi un pauc mai de 200 ans. Lo sistèma d’Aquitània, destrusit per l’arribada dels Franceses en 1453 (chaples dinca 1470), existava dempuèi 400 annadas, 400 ! Lo sistèma de Navarra existiguèt dinca la votacion per donar lo poder a París en 1791, coma pel Comtat Venaissin a la meteissa data… Podèm dire tanben que lo sistèma de Piemont es estat destrusit per assimilar Savòia e Niça a França, la diplomacia francesa es logica, legitimista (normal), e fonciona ambe lo patern següent : lo nacionalisme francés es englobant e sempre aital, l’avèm poscut verificar ambe Mayotte, e, la francizacion forçada o departamentalizacion que s’i installa contra lo plurilingüisme, e lo respecte de las lengas del territòri, totas las lengas, dins un contèxte que sembla per la dimension geografia a la Palestina-Israël.

Podèm tanben notar los dreits e costumas d’Agen, Bordèu, Peirigüers, Tolosa, etc. Quasiment son constitucions de micro-estructura, comuna-Estat, similara al sistèma italica. Aquelas estructuras son segurament pas del bon nivèl pel XXIen sègle, mas per l’epòca èran melhorras que lo sistèma dictatorial reial franc… transformat en 1789 per una revòlta importada a París, alara qu’èra jà dins tot l’Estat reial emergenta dempuèi dètz annadas. A Bordèu abans l’arribada dels Francs, lo poder centralista e dictador francés, lo ciutadan aviá lo dreit per se defendre… çò qu’èra pas brica lo cas a París ; l’arribada dels futurs Franceses en tèrras occitanas es estats un retorn a la republica romana, una piada en darrièr.

Es que podrèm longtemps interdire als pòbles d’exprimir autras causas que conceptes qu’an res de veire ambe la realitat del terrenh, las realitats istoricas, e la geografia politica e fisica dels territòris concernits ambe l’installacion de pòbles qu’an dreit a la dignitat coma l’explica la Carta de l’ONU de 1947, e la partidocracia interdire longtemps aquesta expression en França coma en Palestina per la partidocracia d’Israël ?

Es pas sonque un subjecte, o question, conceptual, es tanben una faiçon de viure la representativitat dels elegits, d’èstre democrata o republican, se volèm oposar los dos tèrmis segon Michel Dubet :

La republica, sa partidocracia e los sindicalistas CGT, an imposat lo nuclear en França, vesètz ma linha politica de menar las causas publicas. Es complicat de téner, mas es la democràcia, es lo complèxe contra los simplismes tecnocratics.

-°-

Puèi, debuta en fin de mai 2011 lo festenal Sèm e Serem a Tolosa.

Oaaaa inesperat : França tocada dins la seuna arrogança nacionalista

I a pas una boca d’un elegit francés qu’a pas agut en boca lo mot FRAAÔÔAANCE.

L’afar DSK a revelat dins lo meteis camp del referèndum de la constitucion europèa, los mèdias de l’Estat francés.

Vesètz l’escantilh :

E coma l’ai jà escrich, abans l’afar DSK èra conegut sonque per èstre lo director del FMI, coma s’aquel pòste èra pas politic e tengut per una casta mondialisada plan coneguda (e escrivi tanben pas ligada a la comunautat josiva, per evitar tot comentari sul tèma).

Avèm ara la fisença nacionalista francesa a la baissa, lo caval que deviá ganhar las eleccions es empresonat.

E tota la premsa mondiala ne parla ara, al meteis moment …

Pels actes sexuals agressius, en Belgica, los avesques son fòrts per cobrir l’informacion … E aquí i a pas cap mèdia parisenc per ne far una comparason.

La FRANÇA es tocada a tres nivèls : – sa partidocracia, aquí la socialista, es puslèu fosca dins son sistèma de causida dels candidats per las eleccions de la clau electiva per rason d’un sistèma bonapartista, – al nivèl de las seunas elitas mondializada e financièra (lo cursus matematica e sciéncias politicas de França es tocat ! la finança mondiala pesca dins los cursus matematic francés per aver las seunas elitas), e tota representacion diplomatica francesa es ara desvalorizada (çò qu’es enfin una realitat mediatizada per un afar de cuèissas), – al nivèl de l’expression mondiala del nacionalisme francés, els que se vòlon la referéncia republicanista mondiala en l’amanag rdevath una pseudòdemocracia.

Lo títol de LeDevoir dona un espèr que l’afar durarà longtemps …

La portada de La Libre Belgique explica gaire, per contra dedins podèm legir causa qu’agrada pas en general als pòbles qu’an de pagar per las loras elitas e que veson sonque aquel cinèma electoral.

Uèi soi content : fRANÇA tòrna a sa plaça mondiala, lo ridicul que mata. E pas sonque per l’afar juridica que pesa sobre Strass-Kahn, mai tanben sobre una faiçon de viure sobre nòstra esquina de las elitas francesas (cambra a 2100 € per nuèit).

Uèi pensi a la femna qu’es estada agressada, e segurament es pas la sola dins aquestas situacions.

La presentacion de DSK per la justícia americana m’estona pas e la tròbi normala, vist la manièra que la justícia francesa tracta lo subjecte Yvan Colonna, coma presonièr politic sense cap dreit que la volontat del rei-president. Vist lo tracatament de totes los presonièrs politics bascos, bretons, e còrses, soi pas mal content de l’afar d’un exemple de l’elita francesa que «lutine» (segon Gérard Slama aqueste maitin sobre France Culture) França a son bon nivèl, lo mai bais.

Yvan Colonna es l’oblidat dels mèdias parisencs … e çaquelà la justícia o supausada aital es a París coma del temps colonial.

Espèri qu’un jorn lo personal politic francés, tots amassa, serà condamnat per la justícia mondiala, per la gestion que fan de lor nacionalisme d’expansion parisenca, un malastre per l’umanitat.

-°-

 

Escotatz (picatz sul lògo) tanben la revista de premsa de :

E en Itàlia, son las eleccions municipalas que son en primièra pagina de l’actualitat :

eleccions en Itàlia, o chaples al Nigèria :

Avètz tanben gaitat la publicitat sobre l’exposicion tolzana en lenga occitana ?

De la psiquanalisi d’una casta parisenca e republicana

Vau escriure un còp de mai sobre DSK. Mas aqueste còp pas simplament sobre l’afar sexuala, reala o pas, de l’acusacion.

Avèm uèi un psiquodrama del nacionalisme francés que s’installa dins totes los mèdias, quasiment totes. A un nivèl qu’avèm jamai vist, benlèu parallèl al fenomèn del Òc pel referèndum constitucional europèu, que lo pòble francés (semantica republicanista) a decidat NON per aqueste tèxte en contra los mèdias e la casta parisenca.

La casta se reconeis dins DSK, e pas sonque pel fait qu’èra un candidat putatiu de l’elita parisenca per devenir president de la republica francesa ; avèm aquí, lo succès de la casta passa pels EUAN, ... e vesèm l'estatua del succès de la casta parisenca («un français au FMI détériore l’image de la France» reaccions entendudas, o l’autra version, «il y a un complot», l’estrangièr nos es opausat sistematicament e comprendrèm jamai perqué) que nos vòl, ara, far parlar anglés o anglo-american, vesèm lo simbòl aqueste tombar... parlar anglés per aver una leng aunica al nivèl europèu o anar far viure las institucions internacionala coma l’ONU, lo FMI, etc. Alara que França vòl pas se plegar a las règlas internacionala, la casta e son nacioanlisme expansionista ontologic decidís d’anar cambiar las institucion internacionala, coma un besonh messianic de donar la vertat sobre l’universalitat de sas règlas republicanas, un mite qu’agrada a Michel Dubet, mas que zo reconeis pas encara.

Avèm aital aqueste maitin totes los mèdias parisencs e los mèdias provincials que nos fan una cobèrta sobre DSK.

L’informacion m’es arribada directament d’una amiga dels Estat-Units d’America del Nòrd, e dins son messatge ai notat qu’èra pas briga informada de la «qualitat estatutària» del candidat putatiu del partit socialista francés, l’oposicion monopolistica de l’UMP-NC, monopolistica que zo vòl pas daissar en installar la proporcionala a las eleccions.

Avèm una informacion qu’es pas un jornal de dreita al EUAN que ne parla (veire lo document junt dins mon bilhet precedent), mas totes los mèdias perqué es director del FMI (França e sa campanha presidenciala s’en fóton), mas sabèm que la casta partidocrata UMP-NC es estada tanben estonada de l’informacion, autanplan que l’esquèrra… socialista.

Avèm tanben en cap que l’idòla dels sondatges, sondatges fabricats per la casta al poder, coma l’escriu aqueste dimenge lo Journal du Dimanche (lo jornal d’una casta), aquel’idòla es tombada lo meteis jorn en destrussent la moneda qu’a calgut per nos intoxicar pels sondatges costumièrs dins aquel setmanari parisenc sortissent lo «jour du seigneur».

Avèm tanben la fotografia d’una populacion sondada qu’a mestièr d’un goró politic que despertariá la necessitat d’aver un novèl bonaparte per «governar França», sobre l’esquina del pòble (semantica republicanista e unitarista parallèl al sistèma religiós catolic francés). Avèm ambe l’afar aqueste una fotografia de l’abséncia de ment democratic de la populacion republicana francesa ; Michel Dubet qu’ai agut de suportar dissabte pendent una ora, parlava de pedagogia, mai tanben de la deseparacion entre la republica e la democracia, e un eventual trabalh d’adaptacion per apromar republica e democracia, una utopia tecnocratica dins sa boca ; lo succès francés es d’èstre republican puslèu que democrata, segon aqueste grand pedagògue nacionalista francés ; aquel aviá cada dètz minutas lo mot «nation» en boca, sa nacion semblava a aquela dels militars qu’aprèp Sedan, e la desfaita de l’armada francesa, primièra e pas darrièra, an postulat que lo problèma d’aquesta desfaita èra la granda diferéncia lingüistica entre las elitas e las tropas.

uèi qu’an imposat lo francés, lo poder que vòlon conquerir parla anglés ; alara en cambiar los concepte, son forçat de cambiar de lenga… Lo molin de l’engana francesa es pas brica reformable, es dangierós pels mites seus e l’avuglament portat per las elitas.

Dins aqueste contèxte republican, democratic francés, un goró putatiu per la candidatura socialista es tombat. Es una catastròfe per la casta al poder. Es una catastròfe pels mèdias als òrdres de las linhas de la manipulaicon castica republicanista francesa. La referéncia EUAN es en cap de totes los que son al cap del poder parisenc, del FN, UMP, NC, MoDem, PRG, PS(F), PCF-LO-NPA-MRC (coma antimodèl)… Se cal recordar qu’a Tolosa se causirà per las eleccions europèas, un candidat qu’a mestièr d’aver resorgas importantas per pagar estudias a sa filhas, e es lo pòrta-paraula de François Hollande…

Es donc un grand jorn per la democracia, e per Occitània, un chòc salutari per Occitània e son pòble.

L'afar me dona jòia e satisfaccion per far evoluar grandament la pensada en Occitània.

DSK : de la quequeta castica republicana e putativa

Aqueste maitin en directe dels Estats-Units-d’America del Nòrd avèm una pichoneta novèla qu’a pas gaire d’estonar…

DSK, desplaçat parisenc en “Porsche Tranquille”, traversa l’Atlantica sense la veitura dels amics, e donc serà mai complicat…

Se caldrà pausar la questio nde son tractament dins la premsa parisenca, premsa d’opinion. Veirèm segurament la dreita parlar de l’afar e l’autra moderar la causa.

Per astre lo Nouvel Obs nos explica aquesta setmana que la casta es bravament descomplexada… abans lo 14 de mai de 2011.

Es pas ièu que l’escriviái jà far tempses, es plan lo redactor en cap de l’article, sèm en situacion castica de 1788… Ièu l’ai escrich jà farà mai de 5 annadas, segur qu’es estat una de las causas que faguèt despertar aqueste blòg.

Aquesta casta descomplexada l’avèm tanben vista dins una publicitat sobre lo torisme en Tunísia … Car concretament en Tunísia, son pas los proprietaris de gòlf qu’èran tocats per la dictatura Bel Alí (n’aprofièichava senon i auriá pas agut de gòlf), es plan lo pòble qu’aviá de suportar las balas matadoiras, segur que l’installacion d’un gòlf en Tunísia es estat fait sobre l’esquina dels pichons proprietaris agrestas.

La quequeta de la casta al poder francés pòt anar jogar al gòlf, tranquille en Tunísia, son democratics, per la volontat del pòble, mas pas gaire pertot se sembla ; aquí vesèm que lo ministèri del torisme tunisian a mestièr de netejament tecnic… e democratic.

Lo jornal parisenc a puslèu plan vist çaquelà la situacion que cal aver sobre la Tunísia uèi, per i anar en vacanças :

Uèi dins l’Estat francés, es la casta qu’avèm mestièr d’enlevar del poder, totas las castas del poder actal al poder que se vòl la “relève” (sempre nacionalista francesa), e qu’an pas res de fotre dels pòbles.

Se cal recordar tanben que las istòrias de quequetas faguèron un temps lo poder de la decentralizacion a Montpelhièr, totes los secretariats se ne podràn recordar. E lo sistèma de la decentralizacion es de reformar per installar sistèma democratic tanben aquí en Occitània. Quin es lo projecte socialista sul tèma, tèma que serà segur pas portat per cap candidat putatiu, pel moment ?

L’Estat francés o/e l’Estat pòst-dictatura, son pas bons modèls pel planèta, ni per Occitània.

E quora escoti Michel Dubet, dins un conferéncia lo dissabte 14 de mai de 2012 sobre l’educacion recentament, lo son contengut nacional-expansionista prepausat a docina sense comentari de la sala SGEN-CFDT, acaba de me convénver, coma lo redactor del Nouvel Obs, que sèm plan dins un novèl 1788, e que caldrà copar caps, de l’administracion al poder politic partidocrata.

-°-

(Aquò vira melhor lo biais de viure aquí ?) (DSK : reaccion de Silviò Berlusconi)

Reprimanda coma modèl d’òrdre Porsche d’una casta

Acabi de legir dos articles de l’excellent setmanari francés, Le Canard Enchaîné, es lo melhor per aver lo resumit de l’actualitat de la setmana passada e de son tractament dins lo mèdia.

Es vertat qu’ai pas agut l’escasença de ne parlar sovent, perqué èri pas un lector costumièr. Ara ne soi … e cada dimècres, soi a la crompa, quora ne damora dins lo quiòsque ; mantunes comerçants organízan la penuria, perqué lo tròba tròp esquerrista benlèu, o libertari – coma soi dubert d’esperit lo libertarianisme me fa pas páur.

Per saber l’afar del nuclear al Japon, es evident que cal pas legir Le Canard, car sabèm en escotar simplament la ràdio, mas per saber de quina manièra nos manipúlan, es utile d’aver Le Canard en mans, las mai netas possible. La libertat d’expression es tanben sense la publicitat, o sense subvencion ; es parier per l’occitanisme, i a pas gaire de libertat d’expression, car i a subvencions o organizacions foscas per aver las subvencions, la penuria organizada pels sistèmas de la decentralizacion transforma associacion en crocodil que la noirridura es unicament faita de subvencions, e d’amigüismes per las aver.

Donc ai legit l’article sobre Fukushima Dai-Ichi e lo parallèl ambe Tchornòbil. Se lo nuclear existís al Japon, lo copinatge (politicians e engenièrs) aurà plan ajudat tanben, amai del mediatic per mantunes animadors de tot escantilh. Dins aquestes territòris de l’Èst europèu, lo primièr a aver condamnat las tèrras èra un Napoleon, bon mas l’an aprèp las tèrras èran devengudas fertilas ; lo segond es estat un Hitler, doás annadas aprèp la situacion èra tornada. La tèrra de Tchornòbil es condamnada per 1.000 annadas, ambe un vent politic contrari, aprèp lo nuclear petador, del modèl que AREVA nos explica segur per sempre, ambe un verbiatge que sembla fòrça a l’estalinisme…

L’estalinisme es una autra fòrma de govèrn … e ne coneissi que l’an dins las associacions occitanistas pacificas del costat de las Sèrras...

Lo dessenh umoristic, al costat, relativiza la campanha per aver lo candidat ecologista que cal (o supausat aital, car acabi d’escotar la dòna Duflot, e me sembla tanben presta a participar), coma se n’i aviá qu’aquestes dos sols… Mas coma lo ridicul mata jamai en politica, m’a pas frenat d’i veire d’autres personatges que faràn tot per èstre lo gal de la clocada e èstre aital candidats a tot, e president de tota las associacions, quitament dins las associacions qu’i a gaire de ganhar ; mas per aver l’informacion en privat, clientelisme politic, cal èstre president de totas las associacions que pássan.

Ièu me questioni de saber se la pedegèra de l’«esplendida e republicana» companhia AREVA a legit l’article sobre la gautada del cònsol de Vilanuèva-d’Òlt, un modèl benlèu per la gestion de las populacions en Índia, un Estat federal que sembla aver mai de dreit a la paraula qu’en França sul tèma nuclear, o que dins un certan occitanisme sobre las estratègias politicas de cadun.

Las gautadas serián segurament solucions per dreiçar los elements que vòlon pas daissar las loras paraulas en sacas, en cercar de l’etica ont las foscors del sistèma afavoriza lo contrari. L’adreiça seriá alara un avertiment politic, abans l’empresonament o l’ostracisme perpetual, o l’exilh en França (Iscla-de-França) ?

Per acabar, vos recomandi l’article sul prefecte del departament francés, 9-3, que sembla probar que Le Figaro es un jornal manipulador e que se daissa manipular. Quí auriá pensar lo contrari en gaitar simplament las portadas… E zo cal plan dire, lo cap-redactor del jornal aqueste podrà aisidament passar de l’empèri Dassault, a la redaccion de l’empèri Bouygues mèdia, o quitament Lagardère mèdia… En matièra de manipulacions politicas son modelics.

L’afar de l’amic de DSK que se desplaça aital, simpalment en Porsche coma d’autres van al Fouquet’s un dimenge d’eleccion, se plaça dins aqueste contèxte, d’una casta qu’estima melhor castigar puslèu que de bastir un projecte politic per totes/as, per egalitat ciutadana, coma s’espèra dempuèi longtemps en Occitània.

Patrick me manda regularament los seu dessenhs umoristics, e m’agrada de veire que las bolegadissas de l’actualitat li dona fòrças contenguts tranquilles.

Aquela Porsche es coma una gautada politica, destrusís lo candidat ? Sembla que non. Mas las populacions semblan aver memòria. Lo Parti Socialiste francés donava una cliò a François Mitterrand quora acabèt los 17 annadas, sense declarar de guèrra (soi pas Mitterrandolatre).

Dins la teissonariá, lo teisson es matat e ajuda a minjar lo fogal…

-°-

Una còca de mai ambe la serada culturala, farèm un viatge ròck catalan ? Sí, es possible a Tolosa.

 

Tot sol, zo podrètz escotar en linha.

Escòcia : sul camin de la dignitat

Lo camin de la violéncia per aver una dignitat juridica per una region d’Euròpa es pus lo bon camin. Avèm aquí tres exemples europèus, Vlanderen-Flandras, Catalunya-Catalonha, Alba-Scotland-Escòssia, per explicar que los poders legals en Occitània son un camin social de respect dels pòbles europèus, e donc del pòble occitan, que parlèsse o pas la lenga del país nòstre.

Aquò questiona çaquelà lo nivèl de competéncia politica dels elegits de la decentralizacion, avèm la partidocracia que frena la pèrda de poder a París e l’aumentacion dels poders en region ; perqué ?

Perqué es talament aisit d’aver de conquerir un poder centralista, unic, que mantunes adaptats a las necessitats dels pòbles, la realitat,  … poder centralista que la partidocracia e lo sistèma professionalista de la politica preferís los jacobins.

En cort e catalan, cronica.cat

Ostal de torisme ambe un nom identitari escrich en francés…

Ièu me soi questionat sempre sobre lo biais de comunicar lor identitat dels Occitans e de las Occitanas, especialament dins la signaletica.

La signaletica servís a l’orientacion, puèi a afichar l’identitat ; es qu’un parisenc es desorientat quora se li plaça un A enluòc del E francés ? Mantunes respóndon Òc, soi estonat de la responsa, mas…

La vièlha garda occitanista explicarà qu’es plan, la garda vièlha qu’a pas far l’esfòrç d’aprendre l’occitan e de l’emplegar regularament, … Mas concretament, i a una etapa que los Bretons an passada, lo temps de la diglosia e del plega-esquina, perqué aiçò aprèp 30 annadas de plega-esquina, perqué aquel temps es pas acabat en Occitània ? (ai pas la responsa, la question es de la descripcion politica de las causas lingüisticas occitanas)

Qu'es plan d'aver lo nom aital, e sobretot dins aquel recanton d’Occitània, polit e agradiu de visitar ... mas perqué pas en lenga occitana ? L'occitan es lenga de comunicacion coma lo francés, e L'Occitana remplaçat per 'L'Occitane' frena la comunicacion ? Frena l'orientacion del torista ? Quin(a) torista es perturbat(ada) per aiçò ?

L’OCCITANA es la prononciacion : ouscitAn/a, ouscitAn/e, ousitAn/o, aiçò pels Franchimands, es possible de lor explicar, an neurònas coma los autres umans de la nòstra espècia.

Quin(a) torista es frenat(ada) per la preséncia de la lenga occitana, perdon d’un A enluòc d’un E ?

L’anciana generacion de Felibre an inventat una ortografia qu’agradava a la franchimandia ; d’autres an inventat una ortografia per recantons del país occitan, creant aital un bordèl semantic en Occitània, e dividir per regnar França. Lo plega-esquina se presenta ambe las ortografias de cadun que nega a l’occitan son istòria e sobretot son anterioritat a la lenga francesa… Aiçò agrada al nacional-expansionisme francés.

Mantunes explicaràn que lo torista parisenc, sobretot aquel es problèma per Occitània, per principi sovent lo mai intolerent, nimai respectuós de la diversitat lingüistica, auriá de mal de prononciar, de veire, de fotografiar, de pensar ? E alara, que son los parisencs sobre aqueste planèta, senon una pichonetona minoritat de l’espècia umana, alara se la prononciacion es maissant e se fan pas l’esfòrç de la demandar, que cal far ? Ièu soi per oblidar que son potencialament clients. L’autra populacion que seriá frenada per l’escritura occitana, seriá tanben los foncionaris de la decentralizacion, d’Occitans qu’an plan mesurar lo degrà de repression que França fa pesar sobre la nòstra esquina. Lo plega-esquina es sovent involontari e enrobat de sapienças universitàrias.

Ben nos a despertat pendent una setmana, lo debat èra utile, complicat e de desvolopar, que fasèm ? Contunham vergonhós de non pas saber escriure la lenga correctament coma es estada establida entre 950 e 1050 a l’abadiá de Lemòtges per un poder politic del Ducat d’Aquitània, per son administracion, qu’als tempses la sonava gascon, e que uèi la disèm occitan, per respect de totes los sistèmas idiomatics de LA lenga occitana (segon Xavier, professor onorari de l’Universitat de Le Miralh a Tolosa).

Ben es en vila e l’art tanben pertot

Lo tot Tolosa a seguit lo famós BEN, dins la ciutat ; totes/as, es viste dich, ai remarcat l’abséncia dels castanians autoproclamats. Serà al debat al vrespe ?

Ai mantunas fòtos per vos indicar de quina manièra la jornada s’es debanada.

La matinada ambe la premsa, una conferéncia comola de jornalistas, e coma resulta una mièg pagina uèi dins La Dépêche, cal felicitar Sylvie Roux per l’article. Serà lèu sobre aquesta pagina coma un grand article de la DDM.

Puèi a la Crotz Baranhon, e malgrat las votzes que pòrtan la paraula de la páur politica francesa contra Occitània, BEN èra aquí, e a encara a la vrespada emplenar lo luòc d’exposicion oficiala de la vila, dedins lo barri prèp de la prefectura e de la catedrala mondina.

Lo prefecte podrà aviat visitar l’exposicion li farà de plaser politic, segur.

Avèm vist, entendut, nos sèm un pauc questionats, e puèi sèm sortits…

Arribats a l’Ostal d’Occitània, aprèp un passa carrièra sense la polícia municipala (òrdre de la carrièra es estat fait pels militants), avèm entendut las parladissas politicas, que se perseguiràn uèi al Conselh Regional, magnifica virada de BEN a Tolosa.

A l’Ostal d’Occitània Ben se pausa questions, un fum de questions, en occitan (bràvo) e f’rancés (pels fenhants lingüistics).

Anè, ai pus de temps, perqué uèi serà tanben una granda jornada per Ben a Tolosa, camisetas, art-matador, e cinèma … son al programa. Ai cambiat de camiseta… ne podètz crompar una per cada jorn de la setmana.

 

Ont podètz crompar ? Aquí pas luènh d’aiçí, dins una botiga (al centre ciutat, entre Alsàcia Lorrena e Sant Roman) :

Tolosa es magnifica quora sa lenga es valorizada…

Mas l’art es tanben dins la vila e fòra los luòcs especializats… gaitatz aquí prèp de Garona, lo flume gascon e lengadocian que farà pantaissar la propaganda politico-filosofica francesa, e prosejar la lira poetica occitana :

-°-

Lo balèti occitan dins las valadas occitanas d’Itàlia, frena pas per emplegar l’anglés ! Lo fat poder de las flors…