CAT-Haine à Perpiñáng

La fauta d'etica politica se pasta en Catalonha de Perpinyà ? Lo sistèma bulldozer pel concènsus se fabrica a Perpinyà ? Napoléon exista tanben a parpeingñà ?  Quand la CDC66 sembla als partits franceses en Occitània sobre la manièra de negar l'existéncia d'Occitània, negar l'istòria, negar coma per la septimania de Georges Frêche ! Quand la CDC66 tòrna reviscolar una imatge positiva d'aquel afar de septimania (alara que l'aviam pas) .... Sabi pas se n'an consciéncia ? Quand Montpelhièr e Tolosa se van amassar melhor contra Perpinyà alara qu'èra a priori impossible per mantunas autras rasons qu'avèm listadas aquí ; quand Perpinyà i va perdre al jòc politic fosc, per la fauta politica e l'agressivitat contra los Occitans, sampitèrne, violéncia politica d'un gropeton politic CDC66.

Sus aquel site i a una entrevista de Pere Mansenares e un conselhièr municipal de Perpignan la catalane que vos explícan un punt de vista, que lèu, lo punt de vista de 2015 serà cambiat en febrièr 2016 ... sembla que l'an pas clara lo punt de vista sul nom de la region, de l'an passat a ara, tot càmbia dins los neurònes politics de Perpinyà ; mas son entrevistas enregistradas, gravadas, e.... Ne caldrà téner compte al sud de Catalonha per ajudar Perpinyà a pensar regular ? E los Occitans esperavan pas un sol punt de vista del Sud, ni d'Aran sul tèma.

Quand se fabrica una region administrativa francesa novèla, lo jacobinisme es evidentament present, e ne cal sempre téner compte ; quand se fabrica una aisina democratica pichoneta per donar un nom simple a la region, ne cal aprofièichar ; quand i a un caminòt politic, lo cal préner, e sobretot ambe intelligéncia, e las accions modèl "Catalonha del Sud" son pas apropriats per desvolopar las idèas aquí, es la nòstra excepcion (ara comprèni melhor, in situ politic) ; quand l'istòria d'un òdi fabrica un comunicat de premsa, l'òdi dels Occitans (paures de nosauts !) o cal escriure tanben ; las estupiditats de Perpinyà fan que Perpinyà s'enterra, pauc a pauc (l'ai jà escrit dins un bilhet en zo regretar, farián melhor de trobar solucion economica per promòure positivament una region a potencials). Quand fan de fum, de vent politic, aquò vòl pas dire que lo subjecte politic causit es pas una perversion sonque per aver l'idèa de dire que som aquí (çò que Occitània nega jamai, pas melhor que Catalonha nega als Occitans d'Aran per èstre autonòmes).

Alara, ai enveja de lor mandat una frasa florida dels amics a la Convergence Démocratique de Catalogne* a Perpinyà, l'UMP-Les-Républicains, e dins la lenga que lor agrada per nos parlar, nosauts occitans : "pauv'con" (* comunicat en français en illustracion). Quand l'òdi fabrica una politica, una amenaça, un òdi sampitèrne de l'oltra-Salses, se fabrica pauc a pauc lo tombèu politic d'aquel monde, e sembla que lo pòble de Catalonha, autanplan uman que d'autres, o aguèssen plan comprès. Bon positivèm, son utiles per mostrar als Jacobins que Occitània es la sola solucion per la region, per non pas aver un nom portat politicament per extremistas politics e dangieroses per la democracia, en comission e benlèu endacòm mai. Quand en comission (dos catalans) arríban sonque amb amenaças sens cap argumentacion de fons levat «es evident sèm catalans»), la responsa es la lista (document junt) ; es que val lo còp pels TGV Tolosa-Barcelona de s'arrestar a Perpinyà ? Es qu'es important d'aver Perpinyà coma capitala de l'Euroregion ? I a jorn que comprèni los de Montpelhièr ... e sabi criticar Tolosa e Montpelhièr, mas i a critica e saber criticar per bastir ; las amenaças fan pas una politica positiva, ni democratica.

Se aviam pas d'aqueles estupids Convergence Democratique de Catalogne en Catalonha de Perpinyà, de qué fariam los jacobins per aver arguments contra Occitània ?

Sabèm ara l'utilitat de la CDC66, ajudar París a argumentar, mercés a Perpinyà la catalana ! Pauc a pauc entendi perqué lo TGV a pas mestièr de s'arrestar a Perpinyà, val melhor s'arrestar a Figueres, Girona per anar direct a Barcelona ...

Que la moneda de totes/as servisquèsse al mens a l'utilitat, al positivisme politic, a avançar dins un futur sense òdi, sense estupiditats dela CDC 66 !

Pel moment a Perpinyà, ambe aqueles tips d'estupiditats, se fabrica un vòt FN de granda dimension.

car contrariament als Catalans de Perpinyà que nos vòlon ignorar coma occitan, car per els Sptimania o Occitània es parier, existís pas, aprèp Salses es fRança. Çaquelà ai publicat mantunes còps aquesta mapa, e ara pensi que soi estat gente d'o aver far : 

E regreti d'aver pensar a una Convergence Démocratique de Catalogne intelligenta a Perpinyà, perqué sembla que fabrica puslèu una Divergéncia anti-occitana de sempre. Cal aver «enemics» per existar ?

Ara ne soi de mai en mai segur Occitanie es lo melhor nom per la region, e que fasquèsse une autonomia clara pels CDC-Catalans de Perpinyà, que nos fasquèssen pus cagar !

Amor e paratge contra Divergence et cat-haine, qui ganharà ?

La lista es duberta, e ajuda los 12 departament, autres, de s'exprimir grandament ; qui ganharà ?

Cal esperar que l'intelligéncia ganhèsse, mas quand los estupids ajúdan l'ignorança francesa, i a una granda chança de mai per capitar res per Catalonha, res per Occitània, mercés a militants de la Convergence Démocratique de Catalogne ! Espèri que los dinerièrs de la Convergence Démocratique de Catalogne de Perpinyà o sauràn veire, del costat de Barcelona ...

Anè Martin Malvy tòca l'experiéncia anciana d'un Georges Frêche ... i a transmission, e Na Carole Delga ne farà la gestion dins lo futur, e per generositat politica donarà l'autonomia als Catalans que fins ara, o demandan gaire e organizan pas manifestacions per o demandar, lo projecte a miníma es l'ostracisme politic contra los Occitans, sus un boçinon de nom per una region administrativa francesa.

-°-

A Tolosa se marida melhor Occitan e Breton, que non pas Catalans (de Perpiñáng) e Occitan.

Doás expressions del nacionalisme francés en Occitània

Es clarament expansionista donc. E coma lo FN pensa qu’es pas pron, emplega lo mot ‘vraiment’ per afortir son nacionalisme d’expansion, sobre d’aficha de campanha de junh 2012.

Tot lo sistèma francés installat en Occitània nos vòlon explicar que sonque lo FN es nacionalista francés, alara que de l’extrèma-esquèrra a l’extrèma-dreita lo nacionalisme d’expansion parisenca s’exprimís quasiment cada jorn dins totas las accions dichas ‘République française", o a cada moment que s’entendrà La Marseillaise dins las paraulas sanguinària que sabèm uèi imposar dins las escòla dicha repoublicana, a cada moment que l’abús de la bandièra parisenca adobada al blanc reialista se passeja onrada o pas, car la republica parisenca es l’expression del nacionalisme expansionista installat per un Ernest Renan e Maurici Barrès, seguit par una dictatura republicana sul modèl de la Roma antiga ; aquel nacionalisme mescla nacion (antropologia, la descripcion de las culturas e lengas praticadas pels pòbles dedins l’Estat) e ciutadanetat (juridic, unicament pensat a París e pel grand benefici de Paris).

Aquestes dos documents son arribats sobre ma pagina FB al meteis moment, doás jornada abans lo primièr torn de las eleccions legislativas de 2012. Son d’una banalitat nacionalista francesa, aquò podrà espantar mantunes ciutadans d’aquesta planèta que considèra occitana dins sa dignitat, dignitat que passa realament pas per aquestas tres colors que fosquèsse aital presentada o coma la bandièra neerlandesa que de còps vesèm per error o ignoranças umpistas.

Forçar sobre l’emplec de la bandièra es una causa que l’esquèrra francesa fabrica plan coma la seuna expression nacionalista republicana parisenca.

M’agrada d’aver las mans del planèta perqué sabi destriar lo nacionalisme francés en Occitània, la rason ? Parli occitan.

J’ai testé le Front de Gauche

La causa es titolada en francés, perqué lo netejament lingüistic francés es clarament assumit per l’esquèrra francesa de uèi.

Joan Guericola es estat resistent chaminaire en Provènça, e tanben cap redactor de Renaissance Vaucluse; tot aquò plan a esquèrra dincal moment que …

«Soi estat a una reünion del Front de Gauche.», Joan Guericola m’a mandat lo tèxte que podrètz aital legir. Es utile per mantunas rasons, tòrna confirmar que la dicha esquèrra francesa es pas brica encarga de la nacion occitana e es puslèu en carga de sa destruccion. Aquò vòl pas dire que la dreita o l’extrèma-dreita es melhora ! E alara legiguèri la letra següenta, coma un element de mai dins las campanhas electoralas que non podèm aver perqué es fRANÇA que jòga a las eleccions dichas democraticas en Occitània :

Enrabiat, el me conta qu’es impossible de mandar uèi una letra (e una letra qu’arribarà al destinatari), dins son vilatge de naissença, perqué la pòsta refusa la distribucion de l’adreiça notada en occitan, e perqué l’elegida d’esquèrra, l’elegida màger, refusa de botar en plaça una politica de visibilitat de la lenga occitana en Provènça. L’adreça es a la carrièra màger del vilatge !

Aprèp aver agut lo dreit de legir lo document, la responsa de la sala es estat : « mais vous êtes français…», es la meuna version de «francés per fòrça», es un pauc coma se lo mètge li aviá donat de scianure. Mas sètz francés, coma s’èra una gloriòla d’o èstre ; lo nacionalisme francés es pietadós sobretot quora es dins la bnoca de ciutadans que se díson d’esquèrra e que fan de nacionalisme francés sense saber.

M’agradariá de listar totes los ciutadans del planèta nòstre e que se díson Occitans o Occitanas e qu’an gausat se far entendre dins una reünion publica politica de la campanha 2012

Lo mai pietadós es lo papièr qu’a juntat a la letra :

Quí a la solucion per «comment se faire entendre ? Ambe una esquèrra que t’indica plan que per t’exprimir te cal parlar la lenga del rei, la lenga d’un edicte de Villers-Cotterêt, un autre regime e del regime de la nacion expansionista parisenca en Occitània, regime qu’es supausat èstre republican ?

Aquesta esquèrra es menada poer majoritariament professors del sistèma de netejament lingüistic francés.

E serà la meteissa esquèrra que t’indicarà qu’aiçò es nacionalisme, de defendre la lenga que parlas e qu’a potat dempuèi 84 annadas ! Qué podèm pensar d’aquesta esquèrra que sap pas se gaitar dins un ‘bon’ miralh que fosquèsse pas universitari ?

Al reveire sul site, per d’autres bilhets que fosquèsse pas lo rebat de la sotmission al poder nacional-expansionista parisenc, mas l’expression d’una dignitat pel país.

L’esquèrra val pas melhor que lo pas de Guéant, d’unes còps qu’i son… realitats politicas d’anuèch en Occitània, malgrat totas las manipulacions d’un gropeton d’esquèrra entre Montpelhièr e Marselha (ensenhament e premsa).

Novèl, Rue89 lança : «la rentrée nationaliste»

Lo «nòstre espanhòl nacional», Manuel valls, melhor nacionalista d’esquèrra e assimilat al nacional-expansionisme francés, castigat pel nacionalisme de dreita francesa, Alain Marleix, d’origine eletiva lemosina.

La guerilla es essencialament una guèrra politica dempuèi la seuna origina modèrna catilhana dins la lucha contra l’invacion francesa napoleonica, en Castilha, puèi en Argèria, e qu’a importat lo borbonisme en Castilha, vengut tornar Espanha, ambe los «problèmas» novèlas bascos. Lo general Bugeaud es d’aquestes collaboradors, generals, del sistèma militarista e bonapartista, jacobin e nacional-expansionista francés, es donc un amic ideoplogic a tota la linhada politica actuala, Manuel Valls, Jean-Pierre Chevènement, Mélenchon, Arleta Laguiller, Jean-Marie Lepen, François Mitterrand, Jacques Chirac, Valery Giscard d’Estaing, Georges Pompidou, Jacques Myard, Rachida Dahti, Alain Juppé, e lo quite lemosin Alain Marleix. E son tantes autres aital, sotmetuts a la pensada nacional-expansionista francesa. Aquel nacional-expansionisme francés es concretament ligat al sistèma politic qu’a volgut imposat lo sistèma del traïdor còrse Napoleone Buonaparte (devengut Napoleon Ier e de la seuna seguida ambe lo numèro III) sobre lo continent europèu ; n’avèm uèi las consequéncias, e l’installacion politica contunha en fRANÇA dins Rue89, per la «rentrée nationaliste» francesa.

Es encara l’estiu 2011, lo temps d’un festenal novèl, aquel de la «rentrée nationaliste françAIse».

Ièu preferissi, ambe un fum de desfauts, lo gascon Charles de Casaulx…

Tribú, Kadhafi e pensada politica francesa e directorala

Kadhafi seriá lo garant de l'estabilitat de las tribús ; paretn d’aquesta basa,  aquí son presentadas las inquietuds dels nacionalistas franceses (que son supausats èstre los estabilizadors dels Estats centralistas e directorials) dedins las colomnas de LaLibreBelgique. En francés, la pensada politica o de sciéncias politicas, sembla d’un autre biais que parisenca e centralista.

La nocion de “societé civile” es aquí lo ciment de l’Estat-nacion tal que los Franceses l’an pensat aprèp 1791/2… Tal que lo colonialisme l’a creat a la descolonizacion, ambe lo colonizador italian, l’Estat reial novèl bastit per Garibaldi e donat al rei de Piemont pel plaser dels Bonarptistas parisencs, plegas-equina del sistèma parisenc novèl al XIXen sègle.

E podèm pensar que la recèrca sobre aquesta basa bonapartista, es una recèrca sense cap orientacions politicas ?

D’aquí a pensar que cal un Estat per cada tribú (etnisme de Fontan), se vei clarament aquí sobre la mapa qu’es quasiment impossible. e donc que caldrà trapar un mòtus-vivendi entre las nacions (antropoligia), per bastir una ciutadanetat (juridica) en Líbia, una ciutadanetat dins l’encastre de l’Estat democratic novèl, caldrà tornar bastir segon las nòrmas de la primièra partida de la revolucion dicha parisenca (1789/1791).

Líbia prendrà lo meteis camin que Tunísia…

Un Lemosin per l'empèri francés

Los reis-presidents franceses an sempre emplegat los occitans per far empèri. Aquí traparètz un autre exemple pel XIXen sègle,
Dins sa proclamacion que se seguís la presa d'Argièr e la redicion dels Dèi, Mustafa Pacha, lo general de Bourmont de Clavèt, lo 5 de julhet de 1830 : « vint jorns son pron per la destruccion d'aqueste Estat que l'existéncia castigava l'Euròpa dempuèi tres sègles ». Dempuèi lo XVen sègle, tota l'aramada occidentala an bombarbat la ciutat per fin d'arrestar las activitats dels piratas (version oficiala), fons del comèrçe de la regença turca d'Argièr, la possession de Constantinòpol que l'autoritat sobre los pòbles arabes e amazigh del reire-territòri es realtiva e donc fòrça al piratatge.
Argièr èra lo luòc d'un tresòr, e lo tresòr es estat utile pels franceses e las futuras votacion sobre lo continent europèu.
Es donc ambe la benediccion dels potents europèus -fòra lo rei d'Anglatèrra- que Carles X decidís de conqurir Argièr. Quinze annadas aprèp lo congrès de Wien, que pòrta una tèrra imperiala de mai a França, aprèp Niça e Savòia ; la França napoleoniana amassa tèrras coma principala aisina per emplegar los pòbles sotmetuts, aquesta expedicion d'Oltra-Mar (pel Sud de l'Estat) deviá completar una estatura mondiala fàcia a l'anglesa impierala ; a conquèsta militara amusa l'oposicion interiora, de mai en mai vigorosa ; uèi arrestan terrorista de l'ETA... Atal se deviá acabar ambe lo contenciós que lo Directoire portava, aqueste poder francés aviá pas rendut un deute degut a tres negociants argerians, aital èra reglat al modèl francés amai se panava moneda pels finançaments interiors... Tota la dangierisetat francesa èra aquí, e tanben dins sa faiçon d'oblidar l'istòria o de la manipular. La rompadura aucura lo 30 d'abrial de 1827, quand Mustafa Pacha gauteja ambe un còp de caça-moscas lo cònsol Daval. Lo 16 de mai de 1830, l'armada comandada per l'armiral Guy-Victor Duperré e Claude Charles Marie de Campe de Rosamel (inscrits sobre l'Arc de Triomfe parisenc) s'en van de Tolon. Lo desbarcament dels 30.000 òmes se farà lo 14 de junh a Sidi-Ferruch e l'ataca capita la presa de la ciutat. La conquèsta pòt debutar. Serà tarrible.
Per donar lo tempò del temps, cal sotalinhar que totes los caps militars franceses (1) que faguèran l'Argèria son dels veterans de las guèrras napoleonianas e an per tòca una essència comuna d'aver pron de temps servit en Espanha, que l'armada imperiala a conegut las piètra guèrras, faitas d'embuscadas e de massacres, una campanha que i es nascut lo mot de « guerrilla », « Soi estat pron urós de batre sovent los espanhòls, espèri l'èstre encara pron per batre los arabes en emplegar los mesmes mejans », Lo general Bugeaud, que crideja aital las seunas tropas lo 7 de junh de 1836, èra a Madrid lo 2 de mai de 1808, jorn de l'insurreccion espanhòla, a participat al pietadós sièti de Zaragiza, mas a sobretot practicat durant quatre armadas de contra-guerrilla en Aragon devath los òrdre dels marescal Suchet. Mantunas carrièras de Lemosin pòrtan sense vergonha lo seu nom, Bugeaud del Lemòtges. En Argèria los metòdes emplegats contra las bandas espanhòlas seràn equipatges de mulets puslèu que carriòts, daissa de caire los artilhaments sense utilitats. Fargarà aital mantunas colònnas mobilas, rapidas, ben rensenhadas, capablas d'acarar lo torbilhon dels cavalhièrs arabes en lor oposant la poténcia del fuòc.
Cal apondre qu 'aquesta intervencion francesa e napoleoniana en Espanha a fait cambiar lo nom de l'Estat, es passat de Regne de Castilha e d'Aragon al Regne d'Espanha (una e indivisibla), puèi la guèrra ambe los legitimistas bascos a començat ; lo terrenh èra prèste per las futuras dictaturas centralistas (una e indivisibla).
Per liurar mantunes combats sense pietat, a calgut fargar una novèla armada. Aquò serà l'aramada d'Africa, e es pas compausada de drollets de glèisa : legion estrangièra, creada en 1831, batalhons disciplinari -los « zéphyrs »-, enfin, supletius tal los tiralhors argerians, los zoaves e encara los spafís. Lo metòde de recrutament èra basat sul sistèma de la sotmission, lo pòble frescament sotmetut èra emplegat per perségre la conquèsta imperiala, lo metòde roman per sempre e per París, la santa capitala. Los « Arabes » (que i èran tanben amazigh, mas l'Istòria qu'ai en man parla sonque d'Arabes) donèt correccion çaquelà, pron seriosa. Per la primièra expedicion contra Constantina en 1836, l'armada de Clauzel dèu batre la retirada ambe pasugas pèrdas dins la nèu e lo freg. L'annada en seguida, juste abans l'assaut d'acabament, los generals Denys de Damrémont e Alphone Perregaux i son matats. La pacificacion es d'una durada sense fin, una « vendèia perpetua ». « Auriái degut servir en çò dels Turcs », escriu lo loctenent-coronèl de Montaignac. Ambe l'espaventable disposicion qu'ai a castigar la pèl umana, auriái agut mai d'astrada per devenir un personatge d'aqueste país » E d'ajustar : « Cal aneantir tot çò que culaurejar a nòstres pès tals mantunes cans ». Un maissant biais de collaboracion occitana es presa. De 1830 a 1875, 7.469 sordats moríscan al combat e 110.161 dins los espitals. Las pèrdas « arabas » seràn jamai conegudas.
França deveniá de mai en mai una e indivisibla, gràcia a un occitan de mai. Causa coneguda siagèsse.