Quand lo Gal es simbolica de fRança

I a encara d'occitans per creire que fRança es la solucion politica per Occitània ? 

Quand lo gal bica la galina, lo masclisme politic francés s'i rebèrta clarament. A l'estrangièr e quitament dins las colonias que son pas forçadament d'oltra-mar, lo gal es tanben un simbòl. Vaquí una pichoneta lista que reviscòli aprèp aver vist la cobèrta d'una setmanièr alemand, redaccion que trapa lo bessonatge franco-alemand un pauc complicat per donar una fòrça al continent europèu, per fortificar enforçar l'Union Europèa ; ambe una malauta que malauteja sempre, fRança, de qué podèm far ? Que podrà far Occitània en creire a la malauta fRança ?

 Bravament abans lo BREXIT, un caricaturista a sortit un autre gal, que me sembla de jorn en jorn de campanha electorala d'actualitat.

Èra en 2015, e avèm copar lo cap a digun ! Imaginatz coma los Angleses s'enganan sus l'expansion politica parisenca.

Son de las illusions anglesas, tornar trobar los revolucionaris parisencs dins lo fial de l'istòria europèa; pel moment, sembla que totas las condicions son ... a punt dempuèi que la politica dita républicaine française se fabrica dins los castèls de Sarthe o de Neuilly, o dins un castèl de la santa republica en Provença l'estiu.

I a tanben lo gal utile çaquelà, mas es un fantasme occitan ; car pel moment la fiscalitat d'Occitània engraissa lo cassolet a París ! 

Son talament fòrts los elegits d'Occitània que vòlon pagar pels Jòcs Olimpics parisencs, mentre que fan la destruccion pichon a pichon de la memòria tolzana, dins los pargues o dins las plaças per i plaçar camèras de susvelhença dels Occitans.

La salsissa a l'alh se sap vendre a travèrs la partidocracia parisenca.

E lo cumul dels mandats es alara d'una granda utilitat per far viure la familha politica e l'environa.

Los uòus d'Occitània son la fiscalitat d'Occitània dempuèi sègles e sègles, fiscalitat qu'engraissa la vida jacobina parisenca, vida que nos díson République française (ambe lo santificat e sangnós imne e la bandièra tricolorada, la partidocracia e de temps en temps unas guèrras d'expansion).

E çaquelà sèm avertit pel nòrd de Belgica :

Robèrt Darrigrand qu'èi mòrt, Occitània en dòl

Un dels grands Occitanistas de Gasconha que s'èi mòrt ; la novèla arriba ièr ambe aquel bilhet d'en David Grosclaude.

Ieu tanben l'iniciacion al Gascon m'a hèra ajudat per entendre la vision gascona de la lenga occitana, istòria d'ensemble e sos-ensemble, istòria de la dignitat lingüistica dins la diversitat d'una lenga, coma tota la lenga normala totun.

Aquel manual gascon es d'una ajuda, encara uèi lo dia, al XXIen sègle, per tot occitan qu'a mestièr de saber TOTA LA LENGA OCCITANA.

Repausa en patz Robèrt Darrigrand.

Torisme de l'ignorança, especialitat francesa

Un còp èra aviá viatjat un pauc pertot en Occitània entre Niça e Bordèu, e sus los 40 oficis de torisme, ai pas trobat un capable d'indicar ambe assegurança la bona istòria de la comuna qu'èran succeptibles de promòure. La coneisséncia sembla pas èstre una èime pro importanta per èstre emplegat dins los oficis de torisme, en Occitània. Sembla una via de secors quand lo doctorat d'Istòria es pas estat obtengut, e parier per las questions de sapiença lingüistica, se parla anglés, segur, mas las autras lengas jamai o quaisment. L'ofici de torisme de Montpelhièr, per exemple, i sábon pas destriar occitan, espanhòl e catalan (a la direccion de l'Ofici !)...

Recentament un programa de ARTE en Carcin (Departament francés dich del Lot, Òlt) a mostrat l'ignorança lingüistica occitana en Carcin ; levat una sola persona, la directriça del torisme a Cáurs, que donc fau felicitar !

Mas avèm agut un germanic (sabi pas s'es d'origina anglesa, neerlandesa, alemanda, danesa), mas el sap pas l'occitan, normal, mas es l'urós proprietari d'una «bori» (prononciatz en francés), çò que tot occitanofòne sap dire BÒRIA, en prononciacion locala de [bòri], o de ferme en francés ; es un "ric ensemble urbanistic crompat per un borgés de Cáurs" (que nos díson dins lo programa, especializacion de la sapiença). Es la pròva, pels mens, que del temps de la riquessa de la plaça borsièra de Cáurs, l'argent de la borgesiá frenava pas per crompar bòrias al torn de la ciutat carcinòla, e de parlar occitan per comerçar, los traders occitans èran de Cáurs ! E l'acadèmia de Cáurs se deviá far en latin coma pertot en Euròpa, mas l'occitan i deviá aver sa plaça, luòc de la sapiença qu'es pus d'actualitat ara, pietadós per la resulta sus la sapiença en general, e la bona coneisséncia del país Région Occitanie, pel torisme.

Dins lo meteis reportatge vallée du Lot la navigacion èra importanta e la paissièra un endreit estrategic, tot occitanofòne sap çò que paissièra vòl dire, passar a un nivèl d'aiga diferent sus Òlt ... una passa sul Òlt ! Un istorian francés del documentari, especialista de la navigacion sus Òlt, o sap pas brica !

Quora dins lo libre d'istòria en lenga francesa de la Région Occitanie aquela escriu, confond sistematicament Anglés e lo poder en plaça al Ducat d'Aquitània, demai confond "Gascon" d'identitat lingüistica gascona, ambe lo concepte de subjecte del Parlament d'Aquitània, d'un Jurat d'Aquitània, ambe l'identitat etnica gascona ; aquel fenomèn es similar per un libre d'istòria d'Occitània editat per una maison de Perpinyà en lenga catalana. Dins aquel document, l'istorian questionat explica plan perqué "Angleses" alara que n'èran pas, mas entend pas "Gascon" alara que parlavan pas gascon, o de tot biais pas lo gascon reconegut coma aquel de la maison de Labrit ... es domatge.

Vesèm aital l'urgéncia d'ensenhar l'istòria de la Région Occitanie novèla. I a una autra urgéncia es lo torisme e l'ensenhament que s'i dona, d'installar una formacion permanenta en istòria pels oficis de torisme, tot parier per las lengas, las filiaras de torisme en Région Occitanie an mestièr de sapienças occitanas suls tèmas: car coma explicar l'estupiditat aquela, relevat pels Catalans de Perpinyà (normal): 

Es que fau suportar longtemps l'ignorança francesa que -volontariament o non- pòrta lo torisme un pauc pertot en Occitània, la culture générale francesa es l'ignorança d'Occitània ; o podèm suportar longtemps ? Los catalans de Perpinyà sábon repotegar sul tèma, an rason. Perqué los poders politics en Occitània es mut sul tèma ?

l'estupid "Occitanie centrale" que fau reglar

Acabi de recebre un comunicat dun gropuscul nacionalista occitan ; mas l'idèa l'ai legida tanben devath lo calam de letrats occitans del vièlh Peirigòrd. Aquel gropuscul a refusat de felicitar l'independéncia de Montenegro -aprèp lo referèndum favorable- car Montenègro es un país de lenga sèrba (çò qu'es vertat, lo serbo-croata es una lenga unica, mas las culturas politicas son bravament diferentas) ; donc an decidat d'èstre contra l'expression democratica del pòble de Montenegro.

"Occitanie centrale" ? Tornar al debat alara que l'agènda de designacion del nom de la region de Tolosa-Montpelhièr s'acaba, me sembla de fauta de respecte per la votacion de 91.000 personas ; quantes son al PNO per deslegitimar 91.000 vòts o expressions publicas volontaristas per Occitanie ?

Bon per la centralitat d'Occitània ; alavètz soi estat cercar de quin centre podiá èstre la region administrativa francesa de Tolosa-Montpelhièr. Benlèu aquò (car Montsegur es efectivament al centre d'aquò, veire document en seguida), mas a res de veire ambe l'Estat francés, ni ambe un espaci lingüistic reconegut (se fasèm la confusion entre l'espaci lingüistic e la politica, fau annexar Belgica-Wallonia a fRance); donc "Occitanie centrale" es siá una fauta de coneisséncia en geografia (es possible vist la mediocritat dels ensenhaments franceses), siá una utopia romanesca dels letrats occitans qu'an pas encara comprès qu'èrem en camin de nommar (ambe un agènda precís e politic, benlèu jacobin, mas es aital clar) una region administrativa francesa, e que lo debat a debutat vaquí mai d'un an e mièg ! (i a un fum que fan lo boicòt de mon blòg que malgrat tot es de mai en mai visitat, donc per ciutadans qu'an l'enveja de non pus èstre manipular per sectas de letrats) ; la campanha pel nom de la region a assegurat uina dinamica que lo PNO ne vòl pas far partit, mancar un vagon del tren es sovent lo «ròtle» dels occitanismes modèrnes.

Es pas perqué lo concepte d'Occitània centrala es estada popularizada per Marc Censi de Rodés qu'es la vertat geografica ; lo discors politic es pas de geografia de vertat.

De mai; mantunes son arribats al debat, ara en junh 2016, alara qu'an refusat d'i participar abans (e son a inventar nom novèl alara que un procediment per esclarir lo debat èra oficial e clar), o que quitament l'actualitat de la responsa realament populara dels 91.000 ciutadans per Occitanie los fan cagar.

Çò d'estranh son sovent de las populacions prèp del Front de Gauche o de l'esquèrra nacionalista francesa, que costejan ara la promessa non tenguda de l'UMP-Les-Républicains-UDI e la confirmacion del FN de non vóler Occitanie.

Los cigalons an cantat tot l'estiu (e benlèu mai), e s'avísan que lo debat s'en tengut sense els ... pendent mai d'una annada e mièg ; car los 91.000 vòts o expressions publicas per "Occitanie" son pas vengudas per astrada de l'occitanisme autoproclamat la votz del pòble, sus totes los emponts o dins totas las aulas d'universitat bienpensante.

Los vau informar qu'i aguèt mai de 30 conferéncias sul tèma, mai de 20 reünions publicas, mais de 2000 letras mandadas, quantes articles (?), e que lo debat èra fòrt, mas aquò debutèt pas sonque lo 5 d'abrial 2015...

Ai plan seguit aquò, faguèri un bilhet d'opinion per totas las etapas, e mon bilhet es de mai en mai legit benlèu perqué es justament INDEPENDENT (soi membre de cap associacion ni mai de cap partit politic quitament los jacobins) E PAS BRICA REGIONALISTA, NIMAI JACOBIN O REGIONALISTA D'EXPANSION PARISENCA, nimai enfeudat a Catalonha (sud).

Mas ara coma zo sabèm, per los qu'an lo cap liure e emplenat de rason personala o collectiva occitana, lo personal politic en Occitània es sortit del sistèma partidocrata francés, e degut a un sistèma electoral pauc favorable a l'expression occitanista politica, litòta, donc ara lo vòt del 24 de junh serà la clau per aver aquela region Occitanie que volèm, perqué me soi engatjat al fial del debat.

Los que me legísson regularament sábon qu'an fait evoluar la pensada sul tèma. Car i aguèt debat, clar pas a la television (n'avèm pas), nimai dins los mèdias parisencs (n'en vòlon pas entendre parlar - i a encara d'unes que pensan que Lunèl en sus la Còsta d'Azur, entendut aqueste maitin).

Donc ai votat : Occitanie a defaut d'Occitània.

Universitat francesa e competéncia per aver una politica

Sabi pas se l'avètz mesurat dempuèi annadas e annadas, lo monde universitari francés, anglés o alemand son jamai estats de bon conselh per establir una politica, politica de tot escantilh. L'especializacion mata la pensada globala, non pas per la planèta, mas que prendrà en compte totes los elements de la pensada, çò qu'es notar coma lo Gai Saber en Occitània.

Aquí en Occitània, los filhs o filhas d'occitanistas, diplomats sempre per l'adobament al sistèma universitari son contents de la resulta, trenta annadas aprèp. Lo ridicul mata pas encara.

Engatjat sempre del costat socialista, lo sistèma universitari francés, se dèu adobar a la pensada francesa sul tèma lingüistic, la pensada jacobina (aital se canta aquí o ailà La santa Marseillaise), la ierarquizacion dels caractèrs lingüistics aficats (quora son aficats), o tot simplament limitar la lenga occitana an aquela de las letras (pichonas donc), coma se un Duc d'Aquitània aviá pas jamai près la decision politica de la normalizacion en la delegar als monges de Limòtges entre 950 e 1050 per li donar una cara modèrna, car qu'avèm servat fins ara. L'abadiá de Lemòtges èra d'aquel temps un luòc de formacion dels Estats novèls, e fRança existava pas, malgrat çò que podrà dire la «working class in progres» de l'istòria novèla per fRança, al Collège de France.

S'i a una universitat bravament socialista, es plan aquela de Tolosa-Miralh (cal sovent mostrar pata blanca per poder aver un pòst), dita Jean Jaurès, ara, per agradar a la movença politica socialista de l'universitat (soi pas segur que Jean Jaurès l'auriá acceptat). Es aquela qu'a refusat de recebre la bibliotèca del Collègi d'Occitània, e çaquelà los estudiants an mestièr d'aver sorga d'informacion en letras, e ne fauta pas entre 1850 e 1990, e en istòria dels sègles passats ... Mas l'elita socialista de l'Universitat de Tolosa-Miralh n'a a fotre, enfi nsa presidéncia socialista.

Donc dins aquel sistèma francés d'universitats de la sotmission politica, l'occitanisme modèrne, es de dire up-to-be pel sègle XXIen (!), l'universitat francesa assaja de negar lo peis lingüistic occitan, se parla de letras, e sonque letras. Alara que lo problèma francés per las lengas es un problèma POLITIC, unicament, e donc tanben de sciéncias en lenga occitana, de dreit occitan, de poténcia de la sapiença occitana, de l'universalitat ontologica occitana, d'una geografia de l'umanisme occitan, etc.

Donc coma l'universitat francesa en Occitània es lentassa per progressar, li cal trobar un refugi, a l'imatge de l'omosexual que a Montpelhièr es fòrabandit de sa familha francesa, ultracatolica modèl papista.

Alara podèm mesurar la capacitat de reforma d'aquel sistèma, nul, impotents ; Lleida a installat una formacion de qualitat per l'occitan, de nivèl universal (nivèl qu'es sovent autoproclamat coma aital pel sistèma univesrtari francés, coma una assegurança jacobina, es de dire !), per tot estudiant d'aquesta planèta, Lleida ensenha Tolosa, sonque tres annadas e gràcia a Eurasmus (qu'exista dempuèi 20 ans !) : E FB m'ensenha al meteis jorn doás causas ...

Per çò que concernís l'universitat anglesa o alemanda, vos conselhi de gaitar l'article qu'acaba de publicar Vilaweb :

Es clar, segon las ensenhanças alemandas, fRança es celtica (en 1938), alara es vista coma perlongada de Calais o Bretanha a Elx o quitament Cartagène. E lo ridicul someja quand se parla de Barcelona coma capital d'Espanha ; la causa talament desconeguda que lo comentari universitari anglés es pietadós...

Sèm dins un sistèma que s'acaba, lo sistèma de pensada del XIXen sègle, aquel sistèma de pensada que fabricava lo colonialisme europèu, lo impèri etnicament net...o supausat aital. Fabrica tanben una tecnocracia del vièlh sistèma, tecnocracia que se pensa al nivèl del XXIen sègle perqué a obtengut diplòmas !

Mas d'aquela pensada europèa e modèl jacobina a pas frenat ni l'occitanisme, ni l'universitat francesa de tèma "letras occitanas".

A Paris aquel sistèma de pensada s'acaba, mas dins un autre bilhet vos parlarai del «work in progres» coma díson a prepaus d'una istòria de fRança que vòlon renovelar, perqué nos an enganat e s'en rendon compte que pòt pus foncionar per nos enganar mai, al XXIen sègle, donc se regropan per fargar una autra mentida de concepte istoric ; aiçò aprèp un programa de fRance Culture que difusa lo ... Collège de France.

Polemica, emplec del mot Nègre en francés

Dins un bilhet de fRance CULture, s'explica l'emplèc del mot nègre dins la lenga francesa, mas dins cap mesura s'explica lo perqué, l'origina del mot. E çaquelà aquela origina explica fòrça causas... 

Donc Cloé Leprince de fRance CULture explica : «Après la polémique suscitée par Laurence Rossignol en déclarant qu'il y avait "des nègres américains qui étaient pour l'esclavage", l'historien Pap NDiaye, pionnier des black studies, décrypte l'histoire d'un mot directement empreint de l'histoire de la traite négrière et la hiérarchie raciale. » 

«Aprèp la polemica engimbrada per Laurence Rossignol en declarar qu'i aviá "dels nègres americans qu'èran per l'esclavatge", l'istorian Pap N'Diaye, davancièr dels black studies, descòda l'istòria del mot directament pastat de l'istòria del comèrci negrièr e de la ierarquia raciala.»

La responsa es coma cada còp en oblidar la sorga del comèrci negrièr ... Bordèu, vila occitana ! Aprèp Liverpool, al XVen sègle, èra una granda vila de comèrci mondial.  E cal explicar encara de manièra economica de que se debanèt a Bordèu per anar cercar de las Chifras d'afar per evitar la mòrt del pòrt, e devenir aital LO pòrt negrièr d'Occitània, pel seu Chifra d'Afar.

L'expression «traite négrière» es tanben interessanta ; lo mot anglés to trade a quasiment la meteissa valor, raiça lingüistica tanben, e explica tanben que tractar en occitan es tanben comerçar, botiguejar, trafegar, veire desvolopar una politica diplomatica, e la vila de Bordèu èra una de las mai grandas vilas de comèrci d'Euròpa abans l'arribada dels Francs, 1453 batalha de Castilhon ; l'administracion del Ducat èra plan eficaça, mas aprèp la batalha e l'arribada de la francizacion contra lo latin e la lenga locala (normalizada per èstre lenga d'administracion entre 950 e 1050 a Lemòtges a la demanda poltiica del Duc d'Aquitània), l'administracion partesana del Duc es estada destrusida pel novèl poder reial en plaça, los Francs an fait de netejament etnic per las tèrras que se díson gabaye, ara ; mas an netejat tanben dedins l'administracion ducala, per plan contra-rotlar lo país conquesit. Lo sistèma colonialista de conquèsta franca a un exemple d'aplicacion en Aquitània entre 1453 e 1470, o cal pas oblidar.

La vila de Bordèu èra donc un luòc mondial de comèrci, e pas simplament ambe Euròpa, l'arribada del poder francés a imposat una novèla generacion de comerçants, trafegants, traders en anglés modèrne, e donc se dubrir a d'autras tombadas perqué lo rei limitava lo comèrci de Bordèu, o a fabricat concurrents, Rochefort/La Rochelle, Nantes, Saint Malo, puèi Le Havre ; lo comèrci es devengut donc sobterranean a Bordèu, discret e ideal pel comèrci negrièr, la tracta negrièra. Cal notar que la famosa beguda Marie Brizard es tanben un afar d'un nègre encontrat sul quai de Bordèu... Es question de color de pèl, nosautres l'avèm rosada, els l'an nègra ; la causa es simpla d'entendre a un moment que la biologia moleculària, la recèrca aviá pas inventat e trobat l'ADN comuna, e confirmat que la nocion de raça es una absurditat biologica ; son devenguts los Nègres, al XVen sègle, aqueles nègres del comèrci de Bordèu, un percentatge çaquelà pichon en Chifras d'afar, mas grand en nombre d'esclaus transportats, enbarcats de las còstas africanas cap a las Antilhas, puèi la Loisiana.

E coma la lenga comuna de los de Bordèu, los Gascons d'Aquitània, a Baiona o a Bordèu, èra lo Gascon (en politica, lo lemosin en poetica, coma l'explicava Montaigne), la lenga èra tanben aquela del comèrci, la lenga de totes/as, borgeses de Bordèu e Baiona comprès ; la cultura gascona a traversat en America (veire l'arquitectura dels ostals de l'Iscla de Santa Domenja o en Loïsiana), mai tanben la lenga èra aquela de las equipas dels batèus e donc mai o mens foneticament transmetuda, la tornam trobar dins los parlars de Martinica e Goadelopa, atanben coma las danças e los instruments de musica; aquel afar de las vendas africanas cap a las America èra un comèrci de mai, pro valorizables e discretament, d'Africa a las Americas ont los de Bordèu e Baiona (l'iscla de Santa Domenja) avián jà establits comptadors de tacta, luòcs urbans de comèrci, ambe una tèrra que podiá noirrir las equipas dels batèus, isolats dels poders ispanics.

Lo mot NÈGRE es donc un manlèu de l'emplec lingüistic occitan de Bordèu (cal renarcar qu'es pas la formulacion de tèrras foscas landesas, pas encara los pinhadars napoleonians, lo mot NÈRE es occitan «deras Lanas», mas la version estandard, la version lemosina). Es evident qu'aiçò es pas una revendicacion lingüistica occitana a Bordèu...

Puèi mantunes sègles aprèp lo retorn de l'esclavagisme per la politica napoleonica, fRança, la fRança jacobina, aquela del torisme de massa politica, impòrta en Occitània lo nègre de Pierre Soulages.

Pierre et Colette Soulages, de retorn al país, an un musèu a Rodés, lo nègre de Soulages es plan conegut, fabrica torisme e donc economia politica ; mas l'emplec del mot nègre e la seuna origina occitana es pas conegut de l'autor Pierre Soulages. Sus aquel tèma, jamai digun a religat lo Roergue al temps que fasiá un tròça d'Aquitània, si Soulages, ni los sistèma politic d'anuèch. En 1200, lo Roergue èra del Ducat d'Aquitània, o cal pas oblidar.

Es pas la rason de la raiça del mot nègre que Pierre Soulages a indicat per abandonar lo nègre dins sas creacions. Per Pierre Soulages se parla del Noir de Rodés, pels afars istorics del tractament negrièr se parla de Black Studies, quitament en patois parisenc.

Còp de capèl al “còp d’ala”

Divendres abans la tradicionala commemoracion dels dreits comunals de Tolosa, es France 3 Tolosa-Viure al País que presentava un tròç del futur programa geografic e istoric, CÒP d’ALA. La presentacion se faguèt a l’Ostal d’Occitània, çò que sembla normal per èstre lo luòc idòni per aiçò presentar ; mas sèm pas estats pron nombroses, vist la qualitat de la presentacion.

I soi estat, convidat al darrièr moment (lo servici tolzan de comunicacion de France 3 es lent), la velha a 21h00, mas me semblava important d’anar veire lo trabalh enòrme amotlonat per l’en Amic Bedel, Piget Produccion, e la causida de Benoit Roux d’o fabricar ambe Piget. Son mai de 20 documents audiovisuals cortets (tròp cortets, me sembla), mas pron cortets per dintrar dins Viure-Al-País de France 3. France 3 prepausa un fenestron programatic en lenga occitana cada setmana, 2 setmanas sus 3 es en lenga occitana. Es malastrosament pauc sufisent per explicar que l’occitan es present a l’antena de las televisions (ne sèm ara a quasiment 20 sobre la TNT en lenga francesa) ditas regionalas.

O podèm dire encara e encara, la television en occitan a encara mestièr d’ajuda, aqueles documentaris o documentals son estats ajudats per las collectivitats territorialas ; o cal sotalinhar perqué encara recentament Jean-Luc Melénchon (Front de Gauche) a encara afortit qu’aquelas collectivitats èran pas utilas per la republica ! (pel pòble occitan sabèm pas, vist que per Jean-Luc Mélenchon existissèm pas); Es evident que fabricar de l’audiovisual en occitan dèu pas agradar als amics e a las amigas mélenchonesques… de Montpelhièr o d’endacòm mai !

Ens Amic Bedel e Benaset Roux presentèron a l’Ostal d’Occitània lo programa CÒP d’ALA.

Es un trabalh fòl, tot i es plan organizat, es un programa amistós e grand, un “còp d’ala” bèl, mas çò que mai impressionarà son plan las presas aerianas e lo temps qu’aurà calgut per trobar lo bon moment per filmar. Aprèp los tèxtes son plan causits e rics de pedagogia e precisions. Es un programa que devendrà segur culte. Es un programa qu’ameritarà una promocion en DVD, e una venda a granda escala, per dintrar dins las bibliotècas occitanas.

Es un programa que podrà ajudar a las escòlas occitanas (en lenga occitana o ajudadas per emplegar la lenga occitana) ; cal esperar que los sobtítols franceses ajudaràn tanben una difusion en defòra del programa Viure-Al-País ; cal esperar tanben que pel DVD i aurà los sobtítols en alemand, anglés, rus, neerlandés, portugués, ongarés, etc. per una venda als toristas d’Occitània.

Occitània segur que ne sortirà un pauc mai digna, e que lo pòble occitan ne serà content de los aver en referéncia, en bibliotècas publicas e privadas.

Primièra difusion TNT  a partir del 20 de genièr 2013 dedins Vuire-Al-País lo programa de France 3.

GEOHISTOIRE manipula l’istòria de 1793

Dins una simplassa mapa se podrà veire de quin punt de vista istoric son partits per bastir aquel numèro ; es la França etèrna ambe las frontièras naturalas, que de 1793 dinca anuèch an pas cambiadas : es pura manipulacion politica republicana francesa. La revista se sona GEOHISTOIRE, supausadament seriosa.

Cal recordar a GEOHISTOIRE que l’Alsàcia-Lorrena es esada perduda en 1780, mas que Argèria fasiá partit de fRANÇA jà en 1830, en una conquèsta militara un pauc foscosa, puèi que lo Reialme de Savòia e la Comtea de Niça son estats assimilats e annexats per referèndum armat a l’Estat francés dich republican sonque en 1860….Lo Bonapartisme faguèt la guèrra a tota l’Euròpa per imposar la terror pertot en Euròpa.

Podèm segur informar los «istorians» amb diplòma republican francés, e grands universitaris, segur, segurament de las melhoras universitats que l’Alsàcia-Lorrena es estada objecte de re-integracion sonque en 1918, e que l’armada francesa a batalhat contra una republica sociala d’Alsàcia-Lorrena o Lotaréngia, 100.000 mòrt en un mes, al primtemps 1918. Podèm clarament se pausar question sobre la qualitat dels diplòma d’aquestas universitats francesas d’istòria, e de las loras capacitats de manipulacions politicas.

Dins un article que seguirà vos indicarai de quina manièra la premsa francesa desinfòrma a prepaus dels «problèmas de Rajoy». Es un pauc coma l’istòria de la dicha «Révolution frnaçaise», coma l’explica l’editorialista, cal virar las paginas, mas sopbre las donadas manipuladas francesas, republicana, «de religion laïca e supausadament a gratís» ! Per estauviar la crompa d’aquel bimensual, vos conselhi çaquelà un pichon libre de Jacme Servat, las revòltas en Occitània abans la dicha Révolution française. Vos costarà mens car.

Per èstre clar, GEOHISTOIRE me dèu 6€90cents lo prètz del numèro d’octobre. La mapa d’aquel bimensual desvaloriza tota la revista, e benlèu tanben lo grope prisma.

Jeanne d’Arc pertot me dona botons

Jeanne d’Arc e los Angleses, aquela associacion es un mite entretengut pel nacionalisme francés, dempuèi las instruccions de la IIIena republica e dempuèi lo moment que lo primièr enemic de l’empèri republican francés èra anglés ; Jeanne d’Arc es l’expression del nacionalisme francés, de sa genèsi al desvolopament de tot tipe a l’Estat francés. Al moment l’Estat francés èra un Estat-mercat-nacion fRANÇA. Mai bèl seriá estat l’empèri, melhor estat seriá estat lo poder centralista francés ; las causas an pas cambiat en dos sègles ! Quora se parla del catalan oficial en Espanha, lo professor d’espanhòl i vei una demesida de l’espaci que s’i parla espanhòl ; quora un militant occitan demanda la preséncia de l’occitan dins las carrièras, los franceses i veson una ataca contra lo francés ; la paradòxa es que ni los Madrilencs ni los Parisencs son clars sul subjecte, çò que vòlon pas pels Catalans o pels Occitans, zo fan per els (per exemple, emplegar l’anglés coma solucion finala e politica).

Donc Jeanne d’Arc pertot me dona botons.

De qué Jeanne d’Arc es lo simbòl ? De l’estupiditat dels Occitans d’acceptar lo mite francés, mite de las loras sotmissions al poder dictatorial francés (diverses e variats) que fosquèssen republican o reial. De mai es lo simbòl de la collaboracion de la Glèisa catolica a la destruccion d’Occitània, se cal recordar que son montats en estupiditat dinca la dire santa ! Es que podián far d’un autre biais ? Vist que fRANÇA es supausada èstre la «sainte ainée de l’Église», per aver ajudat a la destruccion dels Bons Cristians, puèi Protestants e puèi dels Jansenistas, dins totes los cases Occitània a agut de patit de las decisions de la Glèisa catolica sempre del costat de l’opression francesa contra una partida o un bèl tròç del pòble d’Occitània. Vaquí çò que Jeanne d’Arc es lo simbòl, en Occitània.

Jeanne d’Arc es un simbòl de la vision istorica francesa (devenguda francesa aprèp èstre estat lo territòri de poder dels Francs), un mite entretengut per l’instruccion republicana e nacionalista de fRANÇA. I a pas que l’inocéncia politica francesa per l’acceptar tala coma una clau generosa e francesa, e quitament un ingènu de la catolicitat ; e aiçò es estat embucat als mainatges dins los corses manipuladors d’Istòria dins la dicha escòla republcana o escòla de la manipulacion nacionalista francesa, dels ayatollah del servici d’Estat francés.

La vesèm un pauc pertot dins l’actualitat, dempuèi que lo sant Nabot Ier a copiat Le Pen sul subjecte, e s’i a un endreit ont es mal-a-prepaus, es plan a Tolosa ; me soi sempre demandat de qué podiá portar a Tolosa d’aver aquel magnific luòc per un atemptat, pr aucupar un endreit important de la vila, o per ameritar un nom d’una estacion de mètro (e per saber de quina manièra oz cal prononciar en occitan, si la question se faguèt – ièu ai respondut, cal enlavar l’estatua d’aqui e benlèu la reciclar en un objecte que podriá al mens raportar  a la vila) :

[aquí i posarai la fòto de l’indignitat tolzana]

Non la vòli pas bicar, ni «sauter», explotar segur, mas simplament l’estatua enlevada a Tolosa es de remandar al nòrd pels plasers dels artistas de music-hall politic de l’Oèst parisenc, fariá talament plaser a tota la nacion occitana e sa dignitat ! Es que nos caldrà una autra armada d’occupacion nazi per far fondre aquela estatua de l’indignitat occitana a Tolosa ?

I a quitament cançons modèrnas per la valoriza inoncentament, en seguir la dicha «santetat» de la puta reiala franchimanda, en seguir l’«icòne nationale», per non pas dire q’es legitimada per tot lo sistèma coma una aisina del nacionalisme, una engana pel pòble occitan.

Coma lo podèm confirmar, Metro es lo jornal de la casta al poder, un emplec de la manipulacion UMPista actuala, vist l’espaci (primièra pagina e doás paginas dedins ambe una publicitat del purificador lingüistic Karl Lagerfeld – tot aiçò decidat a París e distrubuat a gratís en fRANÇA), espaci qu’es donat a las pitrariás nacionalistas del vòstre preisdent. Metro dona botons cada maitin, ambe paginas aital. E lo redaccional es sistemticament dins lo sens de la pensada del poder, sistematicament. «Une Histoire qui inspire», ièu sabètz ara çò que m’inspira la puta Jeanne d’Arc.

Jeanne d’Arc es un mite e la puta del nacionalisme francés, la vòli oblidar per non pas valorizar lo nazional-expansionisme francés, mas per anar votar per la presidenciala, l’emplegarai, tal un repoussoir national français.

Lo jutjament de Rohan (es aital que la vila s’escriviá abans la normalizacion franchimanda) es estat un bon jutjament, benlèu lo melhor que cal aver per totes los nacionalismes d’expansions francesas, aqueles que se fan expressions en país nòstre ; Jeanne d’Arc es de cremar un còp de mai en Occitània.

Las mapas de l’expression d’aquel nacionalisme francés, d’aquel expansionisme reial que serà retornat coma una decision de volontat politica d’èstre francés per l’ensenhament de la republica al XIXen sègle, e qu’avèm en cap quora se parla de Jeanne d’Arc :

Jeanne d’Arc es una guèrra contra los poders en Occitània, sense París ; es la preseguida de l’idèa que los poders en Occitània devon pas existís ; es lo projecte vaticanesc.

La presentacion de las dinastias anglesas coma invasion en territòri sangtificat coma francés o «Royaume de France», es un acte de nacionalisme, es oblidar l’istòria del foncionament de las institucions d’Aquitània, es oblidar l’istòria d’Aquitània (coma zo fan sovent un fum d’occitanista quora escrívon l’istòria d’Occitània).

Donc coma contra flama a las estupiditats istoricas nazionalistas francesas, i a pas melhor qu’una commemoracion diferenta, per exemple aquela de Ricard Còr de Leon en Lemosin, aquel que díson Richard Còr de Leon en Lemosin :

La piada qu’aurà daissat Ricard Còr de Leon es segur plaçar l’istòria del pòble de Tolosa dins lo camp dels plega-esquinas pre-nacionalistas franceses, mas es tanben un element màger de la dignitat per Occitània, en politica coma al nivèl cultural e lingüistic occitan. Es dins lo Ducat d’Aquitània que se faguèt politicament la primièra organizacion de la lenga occitana, dins l’abadiá de Lemòtges que serà cremada per la revolucion dicha «del pòble de fRANÇA», avètz aquí encara una expression del nacionalisme educatiu francés.

La manifestacion per Ricard Còr de Leon es menada per una equipa qu’i a d’Angleses dedins ; segur que los diches Angleses son benlèu mehor vector de la dignitat occitana que los Occitans els meteisses ; aquò me recòrda un article qu’aviá emplegar una mapa istorica per legitimar l’invasion anglesa novèla (vist qu’i a pas agut d’anciana, car Hastings en 1066 son las tropas normandas, flamandas, bretonas, picardas, e gasconas que la ganhèt). La nocion d’Anglés pel poder en Aquitània es un pauc coma dire que se fRANÇA èra italiana alara que las dinastias capecianas se marridavan ambe Toscan ! Donc, instrumentalizar Jeanne d’Arc o l’anglitud d’Aquitània es un mite e sobretot un acte de nacionalisme francés, es legitimar una conquèsta d’un territòri sangtificat coma francés pels Papistas (qu’an sempre volgut l’argent d’Aquitània mas pas los poders d’Aquitània) e sa division de l’Empèri del Karl Magnus.

Aquel jorn de 2007, malgrat la basteson clara de l’article, Le Monde me donava botons, los botons que fòrma part de la crisi qu’ai ambe lo nacional-expansionisme francés. L’ai escrich dins un bilhet e me sembla oportun de tornar reviscolar l’article ambe Jeanne d’Arc qu’arriba dins l’actualitat.

A Tolosa, unas estatuas per Ricard Còr de Leon, Aleonòr d’Aquitània o per Joana d’Aquitània (Esposa de Raimon Comte de Tolosa), aurián un resson istoric digne, per la memòria nacionala de Tolosa ; Jeanne d’Arc me dona botons, tot parier que lo patois de Karl Lagerfeld.

D’autres so fan ambe l’umor que cal :

La rocada es periferica

A Montpelhièr es lo Bordèl que traversa del nòrd al sud, sèm la vila tipica de passatge parisenc ; a Tolosa avèm un periferic de tres vias (supausadas grandas), que sembla èstre l’objecte de sampitèrnes taps de circulacion ; cal dire que lo sistèma de circulacion tolzan a mestièr d’un debat reala e sobretot d’una volontat politica de pensar urbanisme, industria e comèrç, ambe los luòcs de vida, ensemble. A Bordèu es la rocada, es pichonèla se comparam ambe Tolosa, sempre èstre tanben objecte de taps de circulacion, mas lo sistèma de transpòrts collectius sembla melhor pensat e eficaç per demesir los problèmas logistics e collectius.

Mas dins caduna d’aquestas ciutats, amai de Marselha e Niça, avèm lo fenomèn de l’arribada de fòrça populacion nordenca, francesa.L’invasion migranta es del n┌rd, contrariament als discors que podèm entendre al govèrn, a la television, o dins los programas dels partits politics franchimands.

Dementre aiçò, la populacion páura de la vila s’en va lo mai luènh possible del centre ciutat. Aital per agradar a l’economia locala, e agreujar lo problèma lo Conselh General de Garona-Nauta a creat una zòna comerciala de bais còst a Nalhós, en Lauragués prèp de l’autorota. A Nalhós e dins aqueste sud departament lauragués de Garona-Nauta avèm lo fenomèn de la rurbanitat, lo monde urban fabrica zònas de pavilhons (ostal + garatge + pichèl òrt), per albergar mantunes fogals tolzans que trabálhan dedins l’aglomeracion tolzana. Aquò se podrà verificar parier a Niça, Marselha, Nimes, Montpelhièr, Tolosa, Pau, Baiona e Bordèu.

Avèm un fenomèn de classa pichona que, enluòc de viure dins los HLM costumièrs an prepausicions comercialas utilas e interessantas de constructors immobilièrs d’ostals individuals estereotipats. Mas la vida es çò que es, la vida economica se desvaloriza los revenguts, la finença bancària fonciona pus, avèm uèi de mai en mai de familhas en incapacitat de poder pagar aquestes ostals, o quitament encausa d’un divòrse, la familha que dèu partajar las dificulats de l’investiment sobre revenguts demingats.

Avèm aital tot un sistèma urbanistic favorizat pel sistèma politic ; es pietat de veire la quantitat de tèrra agronomicament vitadièra que pòt minjar, agafar. Mas es un fenomèn qu’a debutat dins las annadas 1960, per la construccions de zònas industrialas, puèi de zònas comercialas, puèi de zònas de supermercats, que financèt lo sistèma politic francés, e qu’afavorizèt una pensada economica desligada a las necessitats de la tèrra occitana.

Uèi, d’aquel sistèma politic que n’avèm cap de copable, nimai d’endreit per zo jutjar ; avèm pus cap de memòria militanta, nimai l’administracion, res. Per castigar un sistèma o un politic o l’autre, podèm pus destriar, son totes de castigar.

Que cal far ? La politica liberala es aquela qu’avèm suportat per aiçò bastir.

Se trapa que lo PP en País Valencian a aplicat la meteissa politica e qu’es castigat pel sistèma europèu, sense que realament las causas aguèssen cambiat ; un reportatge de TV3 l’explica sul net. Mas avèm tanben en vídeo sul men blòg una informacion audiovisuala que l’explica tanben per Arcaishon, en Aquitània. Podèm tanben notar las manifestacions occitanas de las debutas de las annadas 1970 sobre la còsta lengadociana, manifestacions qu’an pas gaire limitat lo fenomèn.

Que cal far ? Los terrenhs aital bastits son sense cap de dobte perduts per l’agriultura (veirèm dins l’avenidor çò qu’avèm perduts), puèi se los voliam recuperar, quí n’a las capacitats per tornar apagesiar l’afar ? Los sabers trandicionals son pus transmetuts, e los sabers oficials dels licèus agricòls son per contunhar lo sistèma tal coma es…

Que podèm far per frenar lo sistèma ?

-°-

Mureth : es quasiment lo primtemps…istoric.

Que náissin flors a cada instant, coma explica la cançon.

Es vertat qu’aiçò es pas una flor … Mas es un pintre de carrièra qu’a installat aiçò sobre una paret de Tolosa, per simbolizar l’enveja del cònsol socialista de Tolosa d’installar camèras de «proteccion» dins la ciutat. Segur que la violéncia aurà pus qu’a passar sobre l’autre trepador, un pauc mai luènh, e lèu nos diràn que las cal installar pertot dins la ciutat.

Es una politica ajudada pel govèrn actual, e mesa en aplicacion a Tolosa pels socialistas.

Acabi de legir lo punt de vista dels socialistas a prepaus de l’enèrgia nucleara, e me soi dich : «-los pintres de las parets tolzanas son plan inspirats, non ?». S’espèra dels candidats socialistas, e de Hulot, una clartat a prepaus del nuclear, clarament contra la nucleocracia.

Inspirats son estats los govèrns socialistas per ajudar lo grope Casino de ganhar mai d’argent, sobre l’esquina dels gerents de pichons casino-spar… escotatz la finala  del programa «le smic de la peur» de Là-bas.org. Lo programa frena l’expansion de Casino, donc es passat en justícia ; lo sistèma judicial seriá una ajuda al mercat-Estat-nacion frnacés ? E sonque ?? Es encara una politica socialista franceses que sembla fòrt a la politica UMP-NC. Se cal demandar perqué ? Benlèu pas tantas questions : la tecnocracia de las sciéncias politicas francesas es sortida de la meteissa règa universitara, e la representativitat es puslèu regulada per la partidocracia.

Suls tèmas, pichon comèrç e nuclear, e tantas autras causas, es lo voide dels programas, e quora lo programa interessa pas la partidocracia, es abandonat sul pic, sense cap debat, miladiu, ne cal pas.

Gràcia al 3031, la comuna de Tolosa e son personal politic an decidat d’interdire los instruments de musica, rpèp de las aurelhas del burèu oficial del conselhièr municipal en Kader Arif, el que dèu aver las aurelhas fragilas entre dos viatges europèus e parlamentaris (?). Segurament un pas clar cap a la politica de l’aver cultural, aver una subvencion serà lèu la sola marca per poder musiquejar a Tolosa Daurada… Aquí caldrà pus debarcar los intruments de musica.

Aital dimarç 12 d’abrial ai poscut anar a Murèth, luènh (quinze minutas en tren, ambe una frequéncia puslèu bona), «luènh» dels miracles politics tolzans ; e a ma grada susprèsa, a Murèth, la comuna a decidit de participar d’un biais oficial al 800en aniversari de la batalha de Mureth.

  © DR plaça dels dos monuments en commemoracion de la batalha de Mureth sul camp de Pere d’Aragon, vengut sosténer los poders locals de Comenge e Tolosa fàcia a las tropas francesas de Simon de Montfort, ajudada per las tropas espanhòlas.

Un comitat d’organizacion e de desvolopament d’un projecte istoric es nascut diluns passat. Mureth 2013 serà una data importanta per commemorar la mòrt de Pere d’Aragon, en setembre 1213.

Se parla d’un monument mai bèl, mai bèl que los dos installats darrièr la gara de Mureth, e prep del licèu professional, e en fàcia la direccion de l’equipament departamental. Benlèu i aurà tanben un collòqui, e una reconstitucion populara. sabi pas la color politica de la comuna, mas es una iniciativa qu’emplenar lo voide de la coneissença istorica dels oficis de torisme, quora legiràn la premsa sul tèma.

Avís a la populacion europèa !

Mandi flors a la comuna de Mureth qu’a decidit de se tornar viure coma una comuna amb istòria, Mureth al cap dels vièlhs «Estats de Comenge».

 

Mercés a Mureth de pensar a l’istòria europèa, a l’Istòria occitana e donc a son istòria pròpria.

-°-

Acabi de recebre una educacion francesa dins las annadas 1960, sèm luènh dels trobadors e de l’amor cortés… en lenga d’Òc ; aquí es en lenga d’Oïl, o francés republican, gratís e laïc.

Avètz aquí lo modèl francés d’educacion.

-°-

Per acompanhar BricQ A Drac (Ièu l’estimi mai amb un Q qu’amb un K, es aital… es question de «tradicion» imposada pels Franceses, edr!), lo festenal de la musica irlandesa de Sant Sulpici la Punta, a dos passes de Tolosa (e de son famós silenci institucionalizat ambe d’esmendas municipalas), convida Occitània.

Acabi de veire BricQ A DRAC a Viars de Seren, al nòrd del Grand Sud, o al Sud del Lemosin, luènh de Tolosa… Mas un país del “Grand Site'”, ai vist un grand grope musical e de cançons occitanas, modèrne e viu. Un grope influenciat per Lo Dalfin, mas que pòrta una modernitat novèla a l’identitat occitana, puslèu occidentala occitana, e sa musica ambe d’instruments occitans manejats ambe granda victuositat. Dins lo maine de BricQ A DRAC, i a lo DRAC e la DRAC que son questionat grandament, ia tanben lo BRIC de l’economia mondiala, e lo Q o lo K per las ligasons. Es un turbò comentari per BricQ A DRAC.

Çò d’excepcional es tanben que lo festenal irlandés de Sant Sulpici la Punta es pas finançat per las autoritats politicas, amerita tanben un uèlh interessat e occitan, coma una uèlh autonòme, un exemple de seguir ?… L’exemple irlandés. Lo festenal Irlandés es alara interdich a Tolosa Daurada.

-°-

Bordèu : los instruments de musica i son pas encara interdiches.

2000 ciutadans faguèron fisença als poders franceses, Vietnam/Òlt.

Sempre se prensenta França coma la republica santa e generosa, fraternala, etc. Çò qu’es jamai estada, jamai.

A la fin de la guèrra mondiala 1945, lo poder republican francés tòrna al Vietnam. Pendent la guèrra lo poder japonés aviá ajudat al descolonialisme.

De 1947 dinca Dien Bien Phu, abrial 1956, lo militarisme republican francés a assajat de damorar en plaça. A la fin de la guèrra dels Franceses en Asia, lo Vietnam es divizat en dos.

Aprèp 1956, mantunes militars de la guèrra del vietnam son venguts desvolopar los metòdes militaristas e republicans franceses en Argèria, per crear la «pacificacion dels monts de l’Aurès», per la guèrra d’Argèria, e per confirmar, coma Jean-Marie Le Pen qu’Argèria es França, ambe sos departaments coma Mayotte uèi, un departament.

Coma per l’Argèria, mantunas populacions qu’an collaborat ambe lo poder egenomic republican e francés son estadas forçadas de seguir lo poder aquel e francés, populacion qu’aviá causit la republica militarista parisenca pendent la guèrra.

Son estats recebuts dins un camp militar, Santa Liurada d’Òlt ; lo CAFI èra nascut, e s’acabarà per son urbanisme de camp … dinca a 2010, per tot dire !

Un programa de France Culture explica los sofriments dels 2000 ciutadans qu’an fait fisença a França, al militarisme francés ; l’an degut suportar, e zo supòrtan encara per aver perdut sovent fòrças causas en partir del Vietnam, o benlèu se son salvats la vida, per la viure de faiçon catastrofica sus riba d’Òlt, en Occitània.

La populacion locala aurà agut de suportar una populacion que podiá pas entendre, nimai comprendre vist que lo subjecte èra tabó dins los mèdias nacionalistas franceses… dinca 1990. Al Licèu agricòl costejant, jamai se ne parlarà dins los corses d’istòria oficiala e republicana.

Uèi, se lor demanda encara las tres generacions de davancièrs per èstre dich ciutadans franceses, per mantunes qu’an fait la guèrra del costat del militarisme republican francés, e n’an sobreviscut… per dintrar al CAFI en 1956.

Aqueste camp serà renovelat en 2010, ambe l’ajuda dinerièra del Conelh Regional d’Aquitània, encara un còp l’Estat centralista francés aurà desaparegut, malgrat qu’es el, e sa republica colonialista (e la populacion que vòta per ela), que son causas de la politica expansionista que fabriquèt lo camp del CAFI.

Los 2000 ciutadans vietnamians qu’an fait fisença a França, son ara bons elements per dubrir novèlas vias economicas ambe lo Vietnam comunista, devengut poténcia economica del Sud-Oèst asiatic. Segur, lo nacional-expansionisme francés i traparà gloriòlas… per son mercat-Estat-nacion parisenc.

Mas l’istòria del continent europèu podrà confirmar que cal jamai fait fisença als poders republicans franceses, val melhor pas èstre ayant-droits pel republicanisme del servici public francés.

Montaigne : letra a la revista BOOKS

Montaigne, philosophie gascon et non français.

( es un tèxte qu’ai jà redigit en occitan, vaquí mantunas annadas sobre un blòg ! )

Adishatz,

Agur,

Bonjour,

Je comprends que les Français, citoyens de France et nationaliste expansioniste, puissent assimiler tout texte en langue du roi, comme Français, au sens de citoyen.

1453, les Turcs arrivent à Bizance et les Francs, ou plutôt les hommes du centralisme royal capétien, et leurs mercenaires arrivent à Bordeaux avec trois années de massacres après la bataille de Castillon, 1453. La bataille fut perdue, et les Français post révolutionnaire le fête tous les étés, une honte historique qu'il nomme reconstitution, et qui est plutôt une manipulation national-expansioniste française.

1453, le général Balabot, Balbot pour les Anglais, était rémunéré par le Parlement d'Aquitaine. C’est l'arrivée du pouvoir royal franc, les futurs Français, qui ont détruit un système politique ; ce dernier avait créé un système respectant un certain type de vie collective, juridique, sûrement pas celle que l'on décrit dans les textes historiques français pour le moyen-âge, ou le haut moyen-âge. Ce parlement contrôlait le budget du Duc, contrairement au Parlement actuel pour l'Élysée, et avait indiqué son refus de recevoir le Duc comme représentant du roi d'Angleterre, puis comme le représentant du Roi franc, quelques moments historiques avant... Tout ceci a été oublié.

Quand Montaigne écrit, il avait encore cette mémoire de la dignité publique et politique d'Aquitaine, du Duché, de son Parlement, un moindre mal après l'installation des Francs et de leur système dictatorial parisien. Montaigne écrit alors en français, en langue du roi ; elle avait trouvé un visage plus digne, à l'image de la langue des Trobadors, normée par la volonté de Ducs d'Aquitaine, langue normée à Limoges entre 950 et 1050. Montaigne aurait pu écrire en occitan, pourquoi écrivit-il en français ? Il y a deux raisons : - il fallait écrire dans la langue du roi, pour être compris d'eux, et surtout de la caste au pouvoir à cette époque. C'est l'objet du choix des protestants à la même époque. Pourquoi écrirait-on en français pour expliquer aux américains du nord qui parlent majoritairement anglo-américain ? Non, on publie en anglais, la raison est linguistique.... Le français était alors la langue commune politique, comme le latin dans le Duché d'Aquitaine, avant l'arrivée du pouvoir parisien. - La notion de "Français" telle qu'elle a été bâti à la révolution française par Ernest Renan et Maurice Barrès ne fait pas de Montaigne un français, ou le bon en arrière historique détermine que les habitants des grottes du Périgord actuel étaient aussi français, bien poilu et non-vêtu. Ça fait rire, et pourquoi non pour Bayle ? Montaigne ? Montesquieu ? La Boétie ? Les Francophones de Confédération Helvétique et de Wallonie sont-ils citoyens français au sens de la Révolution française de 1792 ? Il faut les prévenir, ils vont aimer. Enfin...

Maintenant, écrire en langue du roi, en langue d'oïl, fait-il de Montaigne un auteur français, au sens ou on l'entend en science politique au XIX, XX et XXI ième siècle, par nationalisme assimilationiste ?

Dans le Duché d'Aquitaine, on parlait de population gasconne, le bilinguisme était clair, latin et gascon ; ce qui n'est pas réellement le dialecte parlé dans tout le Duché de l'époque... Le dialecte de Bordèu (nom officiel publié en 1450 sur les cartes de la ville, et encore disponible au musée de Blanquefort/Blancahòrt), Bordeaux, donnât alors un nom à l'identité historique, et au qualificatif du philosophe, gascon. Le dialecte limousin était bien sûr la grande majorité des locuteurs, et le languedocien deviendra celui de l'Agenais après son annexion à Toulouse/Tolosa.

Le texte de Montaigne n'est pas un texte francophile, il est une explication donnée aux Français modernes, de leurs erreurs politiques suite à la destruction du Duché d'Aquitaine, et le grand oublie du conquérant devenu nationaliste et expansioniste ; Aquitaine était cette république au modèle italien, avant le concept même de République en Royaume de France et de Navarre.

Je conteste donc cette catégorie et le titre de l’article anglais traduit, pour cet article de amrs sur les blogueurs anglais.

Bien cordialement,

-°-