Arqueologia : la politica de Les Républicains, jacobins franceses

Les Républicains son al poder a Bordèu, Tolosa, Marselha e Niça, e a cada endreit an sabut destrusir la vision antica o anciana e l'Istòria d'Occitania. Aital un novèl indici nos arriba de la revista Internet Reporterre, Les Républicains van destrusir un espaci arqueologic grèc a Marselha. 

Ligam

Sembla que dempuèi que son installats, vaquí tres ans, son al poder real e puèi an en vision l'aprosmada pèrda de las eleccions municipalas ; alara e donc....

Sembla que lo lòbi de l'urbanisme (a Tolosa tot parier) es aprosmat del Les Républicains, dels jacobins de dreita en Occitània, la rason es financièra, sempre. An regurament fòrça a recuperar d'aiçò ... E tot dèu èstre legal francés, la lei imposada als Occitans a la seguida de la demission dels borgeses lo 22 de setembre de 1792 en Navarra e Comtea Venaissin, que la lei es estada abandonada a Paris. Los Parisencs fan de la revòlta parisenca la revòlta de totes los Franceses, en oblidar que de revòltas n'i aguèt pertot en fRança, annadas abans... mas l'Histoire de France se dona muda sul tèma ; lo 1789 es sant, 1792 mens...

Ara que l'economia occitana puja, los sistèmas politics jacobins en plaça trapan sorga de finançament pròpri sus l'esquina dels Occitans, e sobretot sus l'Istòria d'Occitània que fau far desaparéisser, per assegurar una conquèsta segura.

Fau tornar gaitar la vídeo de la conferéncia d'en Jòrdi Labouysse sus 2700 ans d'Istòria per Occitània [lectura obligatòria per plan entendre la meuna revòlta occitana Alèssi Dell'Umbria, Histoire Universelle de Marseille], per saber çò que daissèm als Les Républicains per destrusir. Es clar la sorga democratica d'Occitània. Normal per un sistèma politic qu'a basa distatoriala reiala franca, puèi una casta revolucionària parisenc qu'an enganat los pòbles de fRança, e principalement Occitània en 1848 quand l'esquèrra republicana faguèt campanha en occitan puèi al poder parisenc imposèt sol lo francés.

Destrusir l'Istòria d'Occitània sembla una prioritat dels conquestadors Les Républicains en poder dins las vilas occitanas de Bordèu, Tolosa, Montalban, Narbona, Marselha, Niça... La fòrça de la cultura istorica catalana salva Perpinyà d'aquela destruccion.

Dins los libres son Gaulois, assersion qu'es venguda de las falçetats dels libres de la fins del XIXen sègle. Ara Les Républicains s'atacan a las pèiras, sul terrenh.

 Marselha es la simbolica granda per Occitània, 1 / Es la mai granda vila d'Occitània, 2 / Es la fondacion democratica modèl grèc, 3 / Es lo mai grand pòrt d'Occitània, pòrt de dimension europèa, 4 / Marselha una vila qu'a sempre revendicat popularament sa separacion de l'interior sobretot quand èra una interior francesa.

Per totas aquestas rasons destrrusir l'Istòria de Marselha es d'una importança pels jacobins que gaire d'occitanistas an realament mesurat. 

 

Jean-Luc Moudenc empresona Tolosa dins un futur fosc

Lo contengut d'una politica se jutja sovent per son eficacetat e donc pels projectes capitats de sortir o en via de sortir, tres ans aprèp, podèm questionar, non ? Per exemple la còlha del Jean-Luc Moudenc aviá preferit lo projecte de musica classica per la preson Sant Miquèl, abandonada per l'Estat e una urbanitat que seriá la clau de desvolopament pel barri aquel. S'espèra encara una lesca del projecte, e benlèu que las amistat lo transformaràn en projecte immobilièr a sorga financièra clara, mas per quí ?

Se trapa que Convergència Occitana que farga la gestion dels bastiments de l'Ostal d'Occitània (n'i a dos), aviá un projecte plan complit e quasiment finançat per las ajudas de tot escantilh e qu'estauviava a Tolosa un finançament pesuc (bon, non?). En causir un autre projecte de musica classica transformat en musèu de la resisténcia fàcia a l'aucupacion nazi (ajudat pel sistèma politic identitari francés de 1939/45 qu'èra naissut dedins l'Action Française), pesuc pel budgecte de la comuna, avèm donc una fòto setembre 2017 (3 ans aprèp la campanha electorala e lo desvolopament de la promessa que dona aquò ; e coma lo budgecte i èra pas condamnava a la fòto següenta en fin d'agost 2017 :

Dins lo projecte de la Convergència Occitana, i aviá una idèa d'un projecte transpirenèu, un projecte europèu, un projecte de dimension capitalistica de Tolosa ; es estat refusat e los militants se son calats. Dedins aquel projecte i aviá l'idèa que l'Istòria d'Occitània, a Tolosa, aviá una importança per l'integracion de totas las populacions. Es sonque quand s'encontra las populacions migrantas a Tolosa que se trapa lo voide de la sapiença sus Tolosa qu'agrada  als poders jacobins e reials en plaça.

Sembla que Francis Grass, encarga de fòrças causas, aguèsse pas trobat d'esponsòrt o mecenat per la cultura e donc per la musica classica e per aquel projecte de cultura aplicada a un barri sense aver questionat los ciutadans del barris.

Lo projecte de la Convergència Occitana aviá questionat los ciutadans del barri. Dins un barri que la joventut e la migracion es importanta, lo fait de promòure una coneisséncia de las sapienças d'Occitània (Istòria, canta, dança, teatre, etc.) a una importança sociala qu'es estada refusada per la municipalitat de dreita de Tolosa.

Martin Malvy a indicat sovent l'importança de saber l'Istòria d'Occitània ; vertat al moment del projecte lo nom de la novèla region estimat pels elegits Les Républicains èra lo pietadós « Languedoc » ; fabricava aital una pròva de mai de la necessitat de donar una leiçon d'Istòria de Tolosa e d'Occitània a totes los elegits qu'an votat aital dins l'aglomeracion tolzana. Los elegits Les Républicains an confondut Occitània e Lengadòc, e la zòna fiscala reiala (l'estimat reialisme del cònsol màger de Tolosa, fauta de sapiença sul tèma en Lengadòc) èra lo Lengadòc, mas pas la Bigòrra, ni Armanhac, ni Carcin, ni Albigés, ni Roergue, ni Comenge e Varossa, ni Comtat de Fois, ni encara mebs la Cerdanha, Conflent e Rosselhon... la faut a de sapiença de Les Républicains es granda, politicament o sábon fargar en musica per enganar per las eleccions. Ai j à publicat sus aquel blòg la mapa clara de l'espandiment del Lengadòc, es pietadós que fosquèsse pas difusat dementre los conselhièrs regionals d'Occitània, Occitània administrativa francesa de 2017.

Quin ròtle auriá agut un establiment per la promocion digne de la cultura e de la sapiença occitana a Tolosa ? Exemple encara en Catalonha :

Fau notar las datas de la fin dels poders autonòmes en Occitània ; la debuta èra en Auvernhe quand lo Ducat d'Aquitània a perdut la guèrra ambe la maison de fRança, e que la glèisa catolica prenguèt lo poder en Auvernhe, per establir la patz.

Fau notar las datas çaquelà importantas de 1453 / 1470 la conquèsta de l'Aquitània ducala e del Parlament d'Aquitània e dels jurats qu'aprovavan las leis. 

Fau notar las datas importantas de 1870 quand lo referèndum del pichon filh del traïdor republican còrse faguèt una parodia de consultacion per restacar internacionalament la Comtea de Niça a fRança, Estat imperialista, e destrusir la maison de Savòia, un Estat independent dempuèi lo tractat de Wien.

Fau notar que fRança es pas etèrna (coma l'explica l'Action Française e una de las secta maçonica francesa), fRança se farguèt de conquèstas sempre violentas, o de violacion dels dreits dels pòbles ; lo jacobinisme n'a fabricat un fantasme istoric, Jules Ferry se ne serviguèt per intoxicar la pensada istorica dels pòbles sotmetuts. Fau oblidar aquela mapa de 1732 ? Quand l'accion francesa èra una accion per un dictator al cap de l'Estat, e una de las rasons de las multiplas revòltas en Occitània abans la pichona susmauta parisenca coma una Bastille qu'èra voida, e jà voidat pel dictator-rei al poder.

Sabèm ambe los capítols actuals que la collaboracion ambe lo regime jacobin es pas acabada, nimai lo regionalisme d'expansion parisenca que pudís per las accions realas o reialas, o las non accions.

La coneisséncia de la sapiença es utila pels elegits de la decentralizacion per los rendre mens collaboradors al sistèma tòrt plaçat pels jacobins en Occitània, e que lor agrada fòrça car fabrica lo clientelisme ontologic a la santa republica parisenca. Mas tanben per integrar totas las migracions creadas fins ara pel colonialisme republican francés, puèi pels migrants futurs que vendràn ambe los consequéncias de las guèrras mondialas (e lo trading dels amics de Les Républicains en region parisenca) e de las crisis climaticas (que sonque un Donald T. amic dels extremistas bancs nega).

I a urgéncia car, pel moment, se sap que l'economia d'Occitània avança mai aviat que l'economia parisenca, e donc sèrèm portat a recebre mai de migracion ; o fau pensar coma del temps de Franco que la migracion andalosa èra emplegada per destrusir la vida publica del catalan a Barcelona ? La perversion jacobina dels elegits actuals de Tolosa es de dimension franquista o reialista (aprèp la mòrt al lièch del dictator) ?

I a urgéncia, fau pas far coma pel mètro aver 10 ans de retard a la dubertura de la linha A... del temps de la meteissa majoritat administrativa e politica de Tolosa.

La preson de Sant Miquèl arriba a un nivèl d'abandon de l'Estat que farga una responsabilitat dels elegits de Tolosa ; sembla que n'en fosquèssen pas capables. L'elccion d'aquel còlha sembla èstre una error electorala dels Tolzans, mas l'autra majoritat valiá gaire melhor.

Istòria d'Occitània en 1h30, instrument pedagogic per las escòlas

En julhet a Vilamur (País Tolzan - Occitània) Jòrdi Labouysse, professor emerit d'Istòria e cronicaire regular de la revista Infòc (revista de las sortidas en Occitània), donava una conferéncia sus «2700 ans d'Istòria en Occitània». Èra dedins un ensemble de manifestacions ligadas a la cultura occitana dins lo canton de Vilamur (avèm jà editat un bilhet sul tèma).

La conferéncia es en lenga francesa, mas avèm assajat d'i dintrar un pauc de lenga occitana.

Fau mercejar los organizaires per aver autorizat l'enregistrament vídeo e Jòrdi Labouysse tanben. Jòrdi Labouysse es tanben istorian per escrit d'un fum de libre que podètz crompar tot parier.

Bona escota. fau notar que lo trabalh tecnic a durat temps e que còsta de temps al tecnician que trabalha a gratís per aver aquel document pedagogic per las escòlas Catalandreta o escòlas de l'Estat francés en Occitània.

Martin Malvy regretava que l'Istòria d'Occitània fosquèsse pas ensenhada dins las escòlas ; avèm pensat que l'idèa èra bona ; es estada abandonada pels elegits jacobins d'Occitània.

Origina de las lengas, portugués, francés e occitan

Quora lo "jornal nacional" es pas per Occitània (ligam qu'a servit d'aliqueta al bilhet d'anuèch) .... aquò sul pic recòrda que la normalizacion de la lenga portuguesa l'aportat politicament Jaume Ier de Portugal sul modèl de la lenga de l'Aquitània, lenga dita dels Trobadors (pels poètas de l'universitat francesa en Occitània), l'occitan èra jà modèrne entre 950/1050, primièra lenga pòstlatina normalizada. Ou en était le français ? Quina pietadosa vision francesa dins un programa de fRance CULture.

Aquò recòrda que una lenga es una volontat politica, aquela dels Duc-Rei d'Aquitània, e que la mormalizacion es estada demandada a la grada sorga de sapiença d'aquel temps (abans 950) l'abadiá de Lemòtges.

Los Trobadors ne faguèron una difusion practica, la decision del Duc-Rei ne faguèt una difusion politica per rason d'una organizacion escrita del país, dedins l'emplec de doás lengas, lo latin (plan conegut per sos escrits dins lo dreit de Roma) e la lenga vulgara qu'a transformat lo latin e qu'en Aquitània, lèu serà sonat Lemosin o Gascon per donar l'ensemble de la lenga pòstlatina creada per un pòble entre Alps e Pirenèus.

Lo dreit escrit èra en lenga latina en Aquitània, e en lenga lemosina o gascona (occitan es lo nom generat per una volontat de non pas valorizar sonque un dialecte de l'ensemble) ; "lenga d'Òc" es per far de poësia... a son utilitat per las letras occitanas.

Mas gràcia al rei de Portugal, e la normalizacion copiada, un occitan aurà pauc de mal de legir lo portugés de Brasil, e d'endacòm mai. La dubertura lingüistica a un camin clar aquí ; un camin que fòrças « intellectuels » franceses an de mal d'entendre, car coma l'indica Claude Duneton dins « Parler Croquant » la normalizacion del francés (passar de Rohan o Orlhenx a Rouen o Orléans) enbarra la lenga dels Francs dins quicòm pro elonhat de la protolenga franca que se vòl lo protofrancés, coma l'indica un programa de fRance CULture ièr ; es pietadós de pensar que la sapiença francesa es talament mediòcra.

Dins la serada un cercaire de Gasconha me mandava la manièra que lo dreit ducal d'Aquitània èra aplicat dinca la centralizacion de la fabricacion de la lei en fRança, dinca 1792. Serà l'objecte de bilhets dins lo mes qu'arriba : ne soi condamnat mas serà amb plaser, grand plaser de demostrar que lo Parlament d'Aquitània fabricava un dreit plan abans lo Parlament de Londres, o de Barcelona.

Occitània, e Aquitània tot parier, serà la sorga del dreit practic modèrne aquel que lo poder dictatorial francés nos nega a la conquèsta de 1453 per Aquitània. Un dreit escrit que meritava votacion per aver acceptacion de las populacions e que los jurats n'èran la clau dins totas las comunas del Ducat d'Aquitània dempuèi quasiment 950 !  

E efectivament la lenga d'Aquitània, de sorga clara e latina, n'èra la clau, plan abans l'idèa d'etnisme que poirrís la vida politica al XXIen sègle. Aquitània èra un país de dreit escrit dins doás lengas, doás lengas, tot levat lo modèl dels dictators-reis francs a París.

E d'unes pensa qu'aquel article es istoric, mas lo bilhet en seguida es utila per desmostrar lo contrari, es pro plan d'actualitat. 

Remplaçar espanhòl per francés dins lo ligam que podètz legir sul pic.

 Lo plurilingüisme es lo modèl d'Aquitània, destrusit per fRança (1453/70 e al delai dincanuèch), tanplan coma lo modèl catalan l'Espanha o vòl destrusir, l'afar de l'atemptat de Barcelona o pròva (bilhet precedent).

450 lo cristianisme se fabricava una lei per Roma, l'imperiala

Sovent se parla de La Gaule, mas es una semantica latina, de l'invasidor latin ; en clar l'occident europèu èra pas encara « francizat », installat ambe la dominacion del pòble de migrants francs. E la territorializacion dels Francs èra pas la dita fRança del XXIen sègle, mas puslèu la Picardia e la Belgica (entitat creada ambe sa fòrma actuala sonque en 1831) amassadas ! 

Concretament Paris èra capitala de res, e l'aplec dels diferents reialmes dels invasidors de l'Èst europèu fabricava pas un reialme unitari. La conquesta visigotica fabricava ambe lo dreit latin, una entitat jà consequenta dins l'Euròpa occidentala, Tolosa èra la primièra capitala, puèi Narbona, puèi Barcelona, puèi Toledo.

Se parlava pas de fRança, ni d'Espanha.

La septimania èra un entitat politica que trobarà realament una foncion ambe l'arribada dels musulmans berbèrs dels sègles de l'invasion musulmana en Hispania. Narbona serà la clau dels escambis religions de la septimania, coma èra jà la vila que donava una autra vision de Roma, de l'autre latz de la mar.

Anuèch es Torrelles qu'es la platja dels Tolzans del XXIen sègle.

O tòrni escriure, 481, ni fRança, ni Espanha existavan.

Lo cristianisme acabava de s'installar a Roma (mai o mens) , coma basa del dreit collectiu (abandon del dreit polideïsta), e la mescla del dreit collectiu - ciutadanetat- e del dreit vision cristiana debutava ; l'integrisme cristian, puèi catolic o vaticanesc s'installa sul continent europèu ; e las tèrras, la Narbonesa, èra jà a la punt d'aquel dreit collectiu cristian, tot en estar vila d'escambis grands de la « mar nòstra ».

La guèrra del iòta farà mòrts dedins lo camp cristian ; Jèsus èra filh del dieu-rei o lo dieu-rei ? Qui ganharà sus aquela argumentacion integrista cristiana ? En latin la diferéncia entre la semantica qualificanta dels dos movements se diferencia per un iòta... pas grand causa.

Lo punt de vista del rei Franc se farà imposar e lo Vatican lo prendrà coma representant de dieu sus tèrra, e principalament lo papa assegurava un reialme expansionista al pichonet reial nordic franc, Picardia e Belgica associadas s'anavan agrandir, espetar d'arrogança de l'expansionista qu'a sempre rason per la fòrça de las armas.

La mescla del dreit cristian e del dreit civil o laïc debutarà sonque a l'arribada dels « eretges » qu'an volgut sortir en man de l'ecclesia catolic la monopolistica lectura de la bíblia ; seràn chaplats e lo rei-franc s'installarà al sud del territòri occitan, una escasença politica granda (sèm al XIen sègle). Jules Cesar parlava d'Occitania. Aquel idèa de separacion del dreit cristian e del dreit civil fabricarà lèu d'autras guèrras de religions dedins lo cristianisme e en tèrra occitana o de tèrra latina en Occitània, puèi arriba la lei de 1904 ... quand los protestants, sempre mesprezats al XIXen sègle, an imposat a fRança de levar lo monopòl catolic a la pensada politica per fRança. Se pensa s'ul pic a l'Iran d'anuèch que se dèu sortir del bordèl integrista dels mòllahs perses.

Anuèch aquela istòria es considerada coma francesa, alara que basicament son los Occitans -que l'an suportat primièr- son los Occitans que ne son a l'origina. Anuèch aquela istòria de la guèrra de las religions en Occitània es sancièrament desconeguda dels musulmans d'Occitània e dels autres ciutadans ; ignorança entretenguda pel nacional-expansionisme francés, e l'istòria farlabicada per la tresena republica francesa, ambe la francizacion de la santa escòla de netejament lingüistic d'un Jules Ferry. E la guèrra actuala entre las sectas musulmanas pertot sus la planèta sembla fòrça ambe çò qu'avèm viscut en Occitània. 

Se M.Merah aviá sabut, benlèu que .... 

Histoire de France o/e Istòria d'Occitània .... espectacle fòra país

Serà un espectacle foran e triste, un empont fòra país, mas que tòca l'istòria d'Occitània. 

Serà una primièra representacion de l'espectacle CONSOLAMENT  ; es una presentacion de la Companhiá TIMSHEL del 9 de junh dincal 11 dins los vilatges destrusits sul camps batalhièrs, presentacion ambe lo sosten de Transversales, empont ajudat per Arts du Cirque de Verdun (55).. CONSOLAMENT es un espectacle per l'espaci public,  mescla lo circ actual, dança, òbra d'actors e cants occitans. 

L'espectacle se vòl pluridisciplinari, Fabiena Teulièras que l'a organizat, acompanhada de la coregrafa Carmela Acuyo, assegura tocar lo tèma de la « Grande Guerre » ambe una pensada sensibla sus las dolorosas memòrias trangeneracionalas, a travèrs l'istòria de familha dels cants de Tèrra Maïre, maire e filha, que los aujòls an desapareguts dins la batalha de Verdun.

CONSOLAMENT pòrta aital un costat politic a una cara oblidada de l'« Histoire de France » e donc l'Istòria d'Occitània, quand los pòbles d'Euròpa an ajudat  fRança de combatre « lo dangièr » germanic, tot aquò tocarà òmes ( al combats) coma femnas dins las campanhas occitanas.

Ambe los comedias de la carrièra Garniouze, la dançaira del pal Dolorès Calvi, l'acrobate Rapahël Milland, la dançaira Mylène Souyeux e lo grope Tèrra Maïre.

Fau esperar que l'espectacle se donarà en tèrra occitana ! 

Car çò que los Franceses díson « memòria » es la causa que los Franceses nos vòlon far oblidar per l'Istòria d'Occitània.

Oblidèm las lengas occitana e catalana

Lo lògo de la region Occitània, region administrativa de Tolosa-Montpelhièr, es sortit ; lo conselhièr regional militant nos manda una primièra fòto de la presentacion montpelherenca, en çò de FB ; l'informacion es esperada. E podèm confirmar que la votacion dels Conselhièrs Regionals sul tèma lingüistic e lo nom plurilingüe de la region es pas respectada.

Coma sempre se doblida las lengas de la region Occitània, dins las presentacions oficialas quitament del lògo qu'illustra lo novèl nom de la region Occitània, e qu'aital confirma que la votacion de Montpelhièr sul nom de la region (un còp èra) èra de l'illusion politica, de crum electoralista ... Vaquí donc lo lògo sense la lenga qu'escana l'occitan e lo catalan, a gratís, e donc transformat per bilhetista que soi :

Quand se vòta quicòm, al Conselh Regional o al Conselh Territorial departamental, a l'Assemblée Nationale o al Sénat, me sembla qu'o fau aplicar a se. Lo nom de la region pòt èstre publicar oficialament en catalan e occitan ; perqué o fan pas l'administracion que los elegits e elegidas an causit per votacion ?

Lobatièra, l'editor tolzan, es mòrt

Mesurar l'activitat d'En Francis Lobatièra, editor tolzan, mesurar la qualitat d'edicion per la coneisséncia occitana es grandament impossibla de far.

Aprenèm ambe tristessa sa mòrt, una clau de la coneisséncia occitana s'en va. 

Es lo lendeman de l'aniversari de l'Ostal d'Occitània ; un grand qu'a participat al devolopament del projecte e qu'a vist l'Ostal d'Occitània de Tolosa grandir ambe plaser.

Las edicions Loubatières contúnhan, avèm perdut un grand d'Occitània, Francis Loubatière.

Tolosa, una exposicion o l'administracion de la vergonha

A la librariá Peirigòrd de Tolosa, l'administracion tolzana (donc gerida per un poder de dreita francesa) prepausa una exposicion de las enluminuras dels Dominicans. L'exposicion es grandament dangierosa politicament, vist lo negacionisme que punteja, valorizat : que sants, simpatics, son aqueles Dominicans ! L'avèm entendut pendent la campanha d'un François Fillon que nos designa coma Gaulois dins los seus libres d'istòria ; nos vòl far tornar als libres de la IIIena republica de la fin del sègle XIXen al XXIen sègle, quand Bernadeta Sobirós parlava occitan (bigordan) en véser Maria ... que li respond en occitan (normal), l'istòria de fRança catolica oblida d'explicar coma la famosa frasa es estada instalada a la pòrta de la cauna e de quina manièra l'exilh de Bernadeta se faguèt en zòna francofòna ... dinca sa mòrt.

Mas creire que las paraulas istoricas d'un François Fillon son autonòmas, es fantasmes ; o fau escriure, lo sistèma politic jacobin francés pensa coma un sistèma jacobin, e la decentralizacion a res cambiat al sistèma.

L'exposicion de Tolosa explica que la basa istorica ensenhada dins l'universitat francesa de Tolosa es dins aquela dralha nacionalista del XIXen sègle. I a pas res coma autocritica de l'istòria manipulada pels poders franceses, republican, catolic, o dominicans... De mai la semantica emplegada e l'oblit de las verguetas fan dels tèxtes d'acompanhament, un revisionisme bèl.

Coma ai poscut determinar aquò ? Plan simplàs, en legir los tèxtes qu'acompanha los polits e magnifics libres … d'aqueles tempses per aver d'enluminura d'aquel nivèl, la moneda deviá pas mancar ; mas d'ont veniá ; res es explicat sul tèma (l'exposicion es muda sul terrenh aquel). Aquelas enluminuras son estadas encaissadas pendent la revolucion francesa de 1789, e encavadas dins los arquius de la vila de Tolosa ; son a sortir ara, al public e l'exposicion es pagada per l'administracion tolzana d'anuèch, en 2016. Es una apologia simpatica dels Dominicans. L'exposicion explica en res perqué los Dominicans son venguts en Occitània, e perqué son estats los primièrs dangièrs per la populacion occitana ; normal los documents son oficials dels Dominicains.... l'exposicion es legitimista ; lo problèma es qu'es pagada e fargada per un personal de ... Tolosa !

Al contrari tot explica que los Dominicains èran monde simpatics, tot anava plan, la semantica emplegada o explica ; mas pas sonque …

Es un pauc coma se Das Kapital del Karl Marx èra estat plaçat en libres ambe enluminuras e que Tolosa los aurián pagats e fabricats ; alara un bon sovietic tolzan auriá escrit los tèxtes d'acompanhament ; o piège, es un pauc coma se Mein Kempf del Adolf Hitler èra estat plaçat en libre ambe enluminuras e que Tolosa los auriá pagats e fabricats ; alara un nazilhon tolzan auriá escrit los tèxtes de l'exposicion.

Segur que l'ignorança de l'istòria ajuda per non pas aver reaccions, non pas aver un debat, mas pas sonque … Lo trabalh republican de la destruccion de la sapiença istorica d'Occitània a debutat ambe la destruccion de la lenga occitana e l'alfabetizacion dins la lenga dels reis-republicans dins las escòlas de la santa republica. Los tèxtes d'acompanhament son grandament un revisionisme istoric, volontari o pas, mas una realitat d'una exposicion que se debana a Tolosa dinca la debuta de decembre.

Segur que l'exposicion es estada acompanhada per una conferéncia per levar l'òrre projecte d'amagar la realitat istorica tolzana ; los escrits damòran, mas la paraula s'envòlan … Mas de quina manièra far present las doás visions istoricas, aquela de los qu'an ganhats (Los Dominicans ajudats pel poder dictatorial francés, e los collaborators o plega-esquinas de l'istòria oficiala republicana francesa, ensenhada a l'universitat de Tolosa, e dins totas las escòlas de Tolosa), e aquela de los qu'an sortit la bona semantica nacionalista francesa per explicar los faits istorics, la realitat viscuda en Occitània.

Aquela expocision que se desvolopèt a l'amagat per l'administracion tolzana, amerita una reaccion politica clara ; cambiaments urgents dins l'exposicion, o sa desaparicion urgenta per tornar ambe las necitas correccions istoricas, o simplament en far saber que, quand l'administracion decidís subjectes d'exposicion, totes los ciutadans concernits devon èstre convocats, convidats, per ne parlar e bastir en collectiu una exposicion que respecta totas las populacions, quitament los descendent qu'an matat un Simon de Montfòrt, un inquisitor amic dels Dominicans, sense cap excepcion la convidacion.

La promocion de l'exposicion sembla non pas aver estada promòuguda, donc lo sistèma privatiu sembla èstre lo revelator d'una administracion tolzana que s'autogoverna sense avertir lo personal politic elegit, nimai los mèdias capables de comprendre l'exposicion, es-de-dire en se limitar pas a la beutat de las enluminutas, e las polidas fòtos dels libres, e los tèxtes de la collaboracion oficiala.

_°_

Roger Gaston, la clau, obrièr dels ATP Marmanda

Lo movement occitan es pastat e bastit dempuèi las annadas 1960 per personatge important de tot escantilh, Roger Gaston es d'aqueles personatges que faguèron un occitanisme associatiu a desfaut d'aver una politica lingüistica fòrta ; aquela politica es encara esperada pel sègle XXIen !

Donc es ambe un grand plaser que vos doni aquí, gràcia a Joan Pau Cap de Coma lo tecnician-militant, una entrevista d'el, Roger Gaston, al moment de l'inauguracion de « L'Ostau » de Marmanda ; n'avèm jà parlat.

Sortit d'una familha de Samatan en Gasconha al sud de Tolosa, es devengut regent aprèp la marina francesa, a Samasan en Gasconha del nòrd prèp de Marmanda ; es ailà al despart de l'escòla que bastirà una associacion los ATP de Marmanda qu'es la reala clau de promocion de la dança, musica e lenga occitana dins lo parçan.  En abséncia de politica culturala e lingüistica de las autoritats francesa dempuèi l'espelida d'una necessitat politica en Occitània dins las annadas 1950, Roger Gaston es una d'aqueles capolièrs, clau de l'occitanisme del sègle XXen, non pas en teoria, mas sul terrenh.

Es evident que lo trabalh que el a volgut, es devengut possible per una decision collectiva, collectiu que debuta dins la familha Gaston ; a l'inauguracion la seuna femna es estada sempre presa en exemple per la volontat qu'a agut coma son òme, per bastir lo reviscòl d'una civilizacion rurala e populara que lo meanstream parisenc voliá destrusir. aquel meanstream que lo sistèma amaga darrièr los eslògan Liberté, Égalité, Fraternité que fan la destrussion d'Occitània, e que son escrit a cada fronton d'escòla d'Estat. E çaquelà dedins aquel tipe de bastiment republican Roger Gaston (e son collectiu) aurà bastit una salvacion d'una civilizacion occitana en OGasconha ; avèm la paradòxa occitana.

L'entrevista es bastida corteta, mas dona una idèa de trabalh per un cercaire sul tèma : personalitat de las annadas 70 qu'an bastit l'occitanisme de la fin del sègle XXen, contra totes los vents assimilators franceses e dedins lo sistèma imposat per una autoritat politica francesa. 

Los Atalhièrs de la Tradicion Populara son aital una clau que desliura una populacion qu'an comprès lo problèma de la pèrda de sapiença collectiva e planetària que fasiá l'assimilacionisme francés. Es donc un collectiu, aquí tanben, ambe un capolièr de granda fòrça e una familha, qu'a poscut afrontar la destruccion francesa en Occitània.

L'entrevista es donc un pauc aquela paraula collectiva, es adonc de las listas de las entrevistas que son necitas sus aquel blòg, non pas per nostalgia, mas per ensenhar un futur que cap diplòma, ni sistèma politic, assegura la transmission.

Roger Gaston prepara un libre de sa vida, en doás lengas ; serà un libre essencial, per sa vida mas per entendre lo camin de mantunes occitanistas de las annadas 1970/80/90 en Occitània.

O DIRAI : fau pas oblidar la memòria d'Occitània

Aquel maitin normal que l'actualitat de Montsegur arriba pauc a pauc dins totes los mèdias parisencs, ai çaquelà vist que Les Lumières son pas ensenhats a Pena d'Agenés, mas los lums i son arribats, ambe la factura per totes los ciutadans. Nos podrèm limitar a ensenhar l'occitan modèrne dins l'escòla del vilatge ? L'occitan estent la lenga dels Catars...

Sobre la Peiraguda de Pena d'Agenés las lutzes filosoficas son pas arribadas, mas lo lum amb factura, si. Lo torisme a polida esquina, quora se sap que lo vilatge a destrusit l'ofici de torisme local per delegar tecnocraticament, e se sap la resulta ; ai enquestat dins mantunes oficis de torisme ont ai poscut verificar la nullitat de la coneisséncia istorica de las localitats concernidas, mai de 40 !

Es clar que la valorizacion de l'èime unic e catolic, donc francés, es la linha politica de la comuna ; es de manipulacion per bastir l'oblit que favoriza l'ignorança collectiva. E quand l'oblit es selectiu, se podrà pas demanadr de remembrar d'autres chaples mai recent, e sobretot fargat per d'autres que las armadas dels mercenaris reials parisencs. La memòria podrà pas jamai èstre selectiva, jamai.

Alara que dins aquel vilatge i a pas cap monument digne per totes los chaples, massacres o massels per destrusir la pensada dels Bons Cristians, dels Protestants e dels Jansenistas, e donc lo pòble occitana qu'esprimava la pensada aquela dins SA lenga, e non pas la lenga de l'invasion de la pensada destructriça francesa ; lo vilatge recep lo lum e la factura d'una memòria istorica oblidada.

Responsa :

Felicitacions a Carole Delga

Ambe aquelas felicitacions politicas raras, podrètz trobar la contentament personal per la renavida dels Pyrénées-Orientaliens. ENFIN ! e los Pyrénées-Orientaliens van cotria ambe lo voide de programa politic per sortit Perpinyà de la sampitèrna crisi economica.

 

Dissabte passat, lo jornal parisenc Le Parisien que se vòl « Aujourd'hui en France » títol per una novèla classica de panatòri de vinha (per la sason e l'an 2016), « Occitanie » ; es lo primièr còp pels tres sègles passat qu'una partida d'Occitània portarà lo nom d'« Occitanie » dins la lenga imposada actualament pel poder central. Es una istòria oficiala de nom d'una region de l'Estat francés, una region administrativa francesa, de dreit francés ; fau notar que dins las regions d'administracion italiana e espanhòla (catalana), los noms oficials mençonan pas lo mot « Occitanie » o « Occitània » ; fau apondre que al cambiament de nom de la region administrativa de Bordèu, pas cap movement occitan a gausat participar a l'establiment d'un nom en ligason a una reflexion de la populacion de lenga occitana ; e per aquela « Nouvelle Aquitaine » digun a fait votar « Nòva Aquitània », nimai en lenga basca ! E çaquelà lo cap de region es vengut portar sas pensadas politicas per la region de Tolosa-Montpelhièr, tot en oblidar a partir del cambiament de region de publicar las paginas occitana e basca costumièra per l'anciana « Aquitaine ».

Fau notar que lo debat democratic a debutat a l'iniciativa d'un grope d'occitans de Tolosa e Narbona (Convergéncia Occitana e País Nòstre), un an abans la debuta de l'informacion parisenca sus la famosa pichoneta reforma de las regions ; l'objectiu èra estat establit lèu e clar, fau un nom que rebèrta l'identitat lingüistica de las populacions de las regions de Montpelhièr e Tolosa ; dins aquel debat los Catalans son estats convidats sistematicament, malgrat d'èstre simplament una pichoneta partida de la novèla region ; jamai se parlèt de convidar los roergassistas, o los gasconistas ; o fau pas oblidar tanpauc. Estranh, lo desvolopament de l'argument es partit de Gasconha …

La debuta del debat se faguèt dels tempses d'en Martin Malvy, l'ancian cap de region, vengut del costat de Fijac e qu'aguèt lo temps clar per saber sa region coma occitana, el l'ancian jacobin ; e jà pendent la campanha electorala se ne parlèt, gaire en Catalonha del nòrd. Arribada al cap de la region, malgrat las promessas, lo cap de lista de l'UMP-Les-Républicains sortit per rasons constitucionalas, damorètz una lista de dreita ideologicament contra « Occitanie », e ambe las promessas similaras Carole Delga tenguèt la linha, farà una campanha de promocion dedins la populacion per escolhir un nom que posquèsse agradar a totes/as. O faguèt, la fau felicitar !

Dins un sistèma politic d'aligança politica, es Gérard Onesta que prenguèt la direccion de la campanha per determinar lo nom de la region ; pauc a pauc çaquelà, e ambe l'interès que la populacion li portava, Carole Delga s'engatjèt ; dos moments de comission per determinar lo nom que la populacion aurà d'escolhir se son debanat a Tolosa e Carcassona ; totes los punt de viste son estats entenduts ; l'argumentacion catalan o foguèt tanben, malgrat d'estar mal biaçuda, pauc diplomatica. La resulta serà protestacion pendent una setmana e al final una causida de noms d'escolhir que tendrà compte de totes los avejaires ; pel costat catalan, la paradòxa es qu'es la causida del jornal que los Catalanistas independentistas díson Le Dépendant, que serà listat : « Occitanie Pays Catalan » ; veirèm pus tard qu'aquela causida foguèt tanben aquela d'un fum d'occitans militants dins aquela futura « Occitanie ».

Fau notar que sense consultacion e per imposicion administrativa (dictatura administrativa) lo Conseil Économique et Social Région imposarà un apondon « Pyrénées Méditerranée », aprèp aver amenaçat la presidenta de lançar un referèndum, lo sindicalista de la CFDT Chauzy donava lo ton que l'administracion dona a la democracia participativa... De cap manièra aquel apondon es estat causit pels catalans, mas per un gropeton d'antidemocratas que refúsan d'entendre « Occitanie » per la region.

Çaquelà « Occitanie » solet, aguèt un succès que quitament lo movement occitanista a pas capitat d'aver fins ara, e ambe las dificultats qu'i aguèt per votar per Internet o per corrièr me fan encara somiar sus la capacitat de la populacio nd'èstre mai occitanista que lo movement occitan; sabi d'aqueles militants occitans qu'an esperat lo darrièr moment per votar (...); èra pas lo cas de la populacion assabentada de l'interès de la votacion. Aquel succès son 91.000 ciutadans per « Occitanie », sembla talament natural, simple, e costumièr ! E se adicionam lo nom « Occitanie Pays Catalans » avèm la majoritat dels ciutadans qu'an votat. Fau notar que lo cap de lista FN de Perpinyà votèt per « Occitanie Pays Catalans », malgrat el tanben d'èstre cap de lista, lo FN sense el donarà una protestacion contra « Occitanie » aprèp la votacion al Conselh Regional.

Çò d'incompenedor, es la pausicion d'aqueles letrats d'occitan que faguèron la mescla entre l'espaci lingüistic d'una populacion de lenga occitana, e la determinacion legala d'un nom per las mapa de l'IGN, per l'administracion francesa, una causa politica ; es clar que la mescla entre la lingüistica e l'administracion (unifòrma modèl francés dempuèi 1992) d'un espaci politic se sembla a un etnisme, aquel que determinèt la basa de mantunas guèrras europèas de tres sègles passats, e pas sonque entre franceses e alemands.

Aprèp la votacion del Conselh Regional, e per aver pauc participat al debat democratic, los Catalans de Perpinyà se despertan aprèp aver considerat que « Occitanie » val « septimanie », una vièlha guèrra contra Frêche reviscolada, e sobretot una asirança contra los gavatxes ! Mas an oblidat qsue Tolosa es pas Montpelhièr … vièlha mentalitat, vièlha pensada, tòrtas pensadas politicas, a còp de vomir.

Quand lo « democrata » Franco, un grand democrata segurament, a nommat lo Principat de Catalunya, Catalunya, oblidava Aran ; qui explica als catalans del Sud que fau cambiar lo nom de la region aquela en Catalunya-Aran, la CUP … Pas la CDC66 !

Per me, val melhor res cambiar al Sud de Perpinyà, mas sabi que los Aranesis son els lo grand ganhant car en situacion de granda autonomia politica, administrativa e d'identitat fàcia a las fòrta catalanitat de Barcelona. Fau notar qu'aquel biais de pensar es lo meteis pels Bascos qu'els, dempuèi annadas demandan la creacion d'un departament Pays-Basque, (ai pas notat en lenga basca car la demanda se fabrica en francés, per rason politica francesa clara), mas al final auràn una organizacion territoriala particulara e que la negociacion se fabrica ambe Pau e Bordèu, en preséncia del prefecte (de l'Estat francés). Ieu, a fòrça d'aver enemics los Catalans del nòrd, de Perpinyà principalament, se gausan pas gaitar dins un miralh per se dire : « e ara que fasèm » que fasèm nosautres per melhorar la situacion catalana a Perpinyà, nivèl politic, economic e lingüistic. E que la region se nommèsse « Occitanie » o d'un autre biais, aquò cambiarà res ; son Catalans, o díson fòrts quitament dins un departament qu'a jamai vist nàisser los «Pyrénées-Orientaliens», mas qu'a un Consell General qu'a jamai etiquetat los collègis en catalan, nimai los licèus quand lo Conselh Regional de Montpelhièr èra governat per un catalan ! An l'accent, mas sábon pas coma se fabrica ; quand lo Consell General inaugura la pòrta de Salses, la debuta del « mur pels Gavatxes», la bandièra pagada pel Consell General es … de Provença !

A la CDC66, que lo voide programatic es real, li fau enemic per sobreviure ! E lo jorna de la publicacion al jornal oficial, la CDC66 trapa los mai jacobins per l'ajudar a pagar los fraisses del planh politic, enlòc de pensar a bastir una politica pel departament que sonèsse plan catalan, e ontologicament per la dignitat dels Catalans de Perpinyà. Donc la CDC66 se trapa dins lo camp dels repotegaire Les-Républicains-UDI e del FN contra « Occitanie » coma nom de la region ; se tracha plan d'un simplèt nom, e res de mai !

Dins sa recèrca de succès electoral, la Convergence Démocratique Catalogne 66 se transformarà en francés Oui au Pays Catalan ; podèm rire ? Al mens portaràn pas lo títol de democratics car o son pas, nimai de Conergence car nimai o son ! E de Catalogne tanpauc car son Pays Catalan.

Jà al Sud la CDC de Barcelona a cambiat de nom … la CDC66 pòt cambiat tanben de nom vist que de democratas o son gaire.

1 / lo jorn que lo Principat de Catalonha se dirà "Cataluña Aran" nos faudra pensar parier mas pas coma Lo Dépendant 'occitanie-pays-catalans' faudrà pensar Occitània-Catalonha. 2 / los Bascos auràn un estatut especial (informatz-vos) perqué mens estupids que los Catalans... 3 / trobar los mai jacobins de Perpinyà, e los que fan pas una sola politica rasonabla pel catalan -la lenga- a Perpinyà, per trobar rasons (estupids) contra « Occitanie » es una ignominia politica dels grands !

Los « Pyrénées-Orientaliens » sont pas mòrts, enfin tòrnan viure gràcia a « Occitanie ». Fau positivar.

Las autras criticas an una responsa : 1 / pels membres de l'IEO-PNO que fan de las letras l'unica pensada contra lo pòble (91.000 ciutadans), una pensada lingüicidària contra lo pòble a quí fRança a enlevar la lenga, es una realitat fosca que farà pas ganhar Occitània granda o/e administrada per fRança. 2 / los jacobins del FN e de Les Républicains fan la pròva de solidaritat ambe CDC66, per una pensada politica lora qu'es alara sotmetuda a la partidocracia parisenca, una fauta politica contra la populacion occitana despertada, ela melhor que lo sistèma politic. 3 / los Occitans vesins (d'Auvernhe, Provença, Niça, Lemosin, Gavotina, e Gasconha de l'Oèst) an de que pensar, enfin Occitània es sus la mapa, IGN compatible, sèm dins la situacion positiva dels Catalans dels Balears, del País Valencian, o de la franja de Ponent, veire tanben de la pichona vila de l'Alguèr.

Totes donc faràn lors l'etiqueta aquela, pichoneta etiqueta ; mas ont son las criticas per una reforma flaca, pichoneta per seguir la pensada d'un grand politician francés, Michel Rocard. Jà lo comunicat del Partit Occitan dona la realitat del problèma, lo finançament, car es pas un problèma d'una pichoneta etiqueta malgrat lo còst de l'afar.

Quand lo Conselh Regional a votat a Montpelhièr, an votat tanben lo trilingüisme per la publicacion del nom de la region ; aquò serà oblidat o pas ; es que las lengas occitanas e catalanas auràn la visibilitat qu'an jamai agut fins ara ?

Ara en « Occitanie » podrèm far mantunes repaisses republicans occitans sense èstre interdit de santa republica parisenca ; mas de trabalh politic ne damora, e quin partit ne serà capable de portar un messatge politic digne per tota la populacion d'« Occitanie ».

Felicitèm Carole Delga en la convidar als repaisses republicans occitans que fan per popularizar una politica per totes/as dins aquela novèla region administrativa occitana en fRança ?

Quand un francés escriu l'istòria se fau mesfisar

L'exemple es un aniversari o commemoracion ; la conversion Enric III de Navarra en Henry IV de France ... Es una conversion dedins lo sistèma religiós cristians, mai tanben ambe l'oblidança francesa, es una conversion d'un sistèma politic de Navarra-Bearn-Labrit a un autre sistèma politic franc, mai centrlaista e sobretot sense Parlament per votar la borsa del rei, son budgecte. Mas es utile de veire de quina manièra los istoriadors franceses ne fan la redaccion, exemple Histoire.fr ; es un apolida fabla politica :

Lo tèxte en occitan es pas una traduccion, mas es la realitat istorica ; l'escrit en francés es la version del nacionalisme francés de la santa IIIena republica francesa ( fable historique, Henri de Navarre, fable, Enric III de Navarra òc !)

La majoritat de la cort del rei a París quand Enric III de Navarra arribava, parlava l'occitan oficial en Navarra, Bearn o Labrit. Èra causa correnta que las corts europèas parlavan la lenga de la familha coronada o del maridatge del rei, aital castilhan o toscan. Ni espanhòl ni italian qu'existava pas !

Dins aquel tèxte se parla del «roi d'Espagne», la corona de Castilha èra una, e l'autra èra Aragon (amb un Parlament a Barcelona sul modèl dels Parlaments en Occitània), donc lo rei al delai dels Pirinèus èra lo Rei d'Aragon e Castilha, jamai d'Espanha, aquò d'aquí qu'existava pas ! Navarra passava dels dos costats dels Pirinèus, e anava dinca Nerac (per la Cort reiala de Navarra).

Donc vaquí lo tèxte occitan e l'illustracion dels Franceses, Histoire.fr : 

La sindròma politica Enric III de Navarra es la potencialitat dels politicians elegits o pas, dedins la partidocracia francesa en Occitània, potencialitat de cambiar d'opinion autanplan viste que de passar del protestantisme al catolicisme per aver mai de poder, per ajudar las resorgas personalas o melhorar un CV politic o religiós.

Aquela sindròma Enric III de Navarra tòca tot lo personal politic en Occitània, al XXIen sègle. Joana d'Albret o de Labrit se ne vira dins sa tomba. Enric III de Navarra es lo traïdor de las volontats politicas de sa maire, reina de Gasconha, cort de Nerac, Parlament de Bearn, e cap religiós d'Ortès.

Quand las informacions fan la semantica complotista

La semantica complotista es una manièra de far correspondre de las informacions e assegurar que lo grand public es capable d'entendre que lo complòt, la manipulacion de las idèas, la manipulacion de la realitat es possibla. E los sistèmas politics centralistas i ajúdan grandament car son basat sus una maufisença de la compreneson democratica dels eveniments.

Tot d'un còp, per l'atemptat de Niça, sus la passejada, la rota de la platja, siam passat, en tres jorns e nuèchs, d'un menaire de camion de l'ISIS, a un perturbat mental (en procediment de separacion de cople), a una revendicacion ISIS pel canal costumièr e tardiu de l'atemptat de Niça. I a de qué postular del problèma informatiu francés, e tanben del pauc de coneisséncia del terrenh de las autoritats politicas jacobinas francesas, autoritat que son supausat gerir la Comtea de Niça al sègle XXIen, ambe l'ajuda de la partidocracia jacobina de dreita o d'esquèrra (dreita o esquèrra del rei, sabètz la referéncia al mens ? Vos vau pas contar tota l'istòria ?).

I a de qué se demandar de qué fabrica la polícia municipala de Niça -condicionat al nacionalisme francés dempuèi 1860-,  quand un camion arriba sus una manifestacion del nacionalisme francés, un ser de 14 de julhet de 2016, lo jorn que la preson dels parisencs es estada presa per liberar los presonièrs politics del reialme franc... una data que Niça li dèu pas saber, mas a l'epòca Niça èra pas "francesa" ; donc lo 14 de julhet del modèl francés actual, la Comtea de Niça n'aviá a fotre en 1792, o puslèu un pauc coma los Angleses anuèch párlan de #BastilleDay. Per confirmar la donada istorica, vaquí una mapa francesa de 1732 qu'explica plan çò que son las «provinces réputées étrangères» ; estranh (!), en 2016, Niça s'en remembra pas ! Lo complotisme encara ? O simplament l'istòria manipulada per las santas escòlas republicana francesa, e los sants regents, escòla de la tresena republica que despís aquel temps, res a cambiar, escotèm Regís Debray per n'èstre convençuts.

Alara comprèni melhor per una data e commemoracion qu'es pas de Niça, fau bolegar son monde nacionalista per far oblidar l'istòria. Dins un programa politicament militant, fRance CULture explica lo seu pensament sus «L'adieu à l'histoire» ; oblidar l'istòria ...Alain Finkielkraut convida un nacionalista francés per nos explicar que los Franceses oblídan l'istòria, l'istòria de la gentilhessa politica francesa, de la sapiença parisenca, de la patz parisenca e republicana, plan segur ! Lo nacionalista francés, Régis Debray, li explica bravament tot aquò ; mas oblida d'explicar que la Comtea de Niça a pas la meteissa istòria dita «francesa» (francesa tal qu'o pensam en 2016), e benlèu que la supòrta sonque despís 1860 per un referèndum sul modèl Putin en Crimèa (2014), e en realitat de gestion francesa sonque aprèp la patz europèa de 1870.

Cada còp qu'assagi d'explicar l'istòria tal que los Occitans, e los Nissarts autanplan, la veson, d'unes nacionalistas franceses me fan la remarca «qu'anèm pas tornar a Adam e Eve» per gerir lo present... An plan rason ; l'istòria de Niça devenguda francesa (tal qu'o pensam en 2016) es una istòria recenta que Niça ne paga lo còst anuèch en 2016, per la gestion catastrofica de l'atemptat de Niça, gestion qu'es pas d'Adam e Eve, mas de Christian Estrosi, sos amics Éric Ciotti e Nicolas Sarkozy, E Bernard Cazeneuce e sos amics Manuel Valls e François Hollande ; avèm donc una gestion de Niça que se pensa a París en majoritat ; es benlèu aquí lo problèma de l'atemptat de Niça, basicament, ontologicament gestion jacobina. E despís París, los dos costats del reialme republican francés, se pausan coma solucion : 1/ la religion de Roma (la messa de condòl me faguèt duelh, coma díson a Niça), o 2 / la religion d'Estat, que per èstre de l'Estat francés son semblantas.

Dins la religion d'Estat, la dreita o l'esquèrra del rei-president, pensa que l'Estat es sant, e que pòrta totas las solucions de gestion de la Comtea de Niça despís 1870 ... Mas l'avèm plan vist, quitament decentralizat la polícia municipala d'en Cristian Estrosi, la collaboracion francesa a Niça, a pas poscut frenar un falord en camion.

Dins la religion d'Estat de tipe vaticanesc, es lo decorum qu'es important, e lo luòc de la novèla glèisa es essencial, santa reparada, (los Franchimands  díson reparate) es per aiçò que Nicolas Sarkozy o lo FN-BM i son estats ; fau plan reparar las errors del nacionalisme francés. Mas darrièr lo decorum, i a la guèrra a l'eretic, coma se l'Istòria de las guèrras de religion cristiana aviá jamai tocat Niça, çò qu'es vertat en partida, car lo reialme de Piemont-Savòia, Comtea de Niça èra pas del reialme francés a l'epòca, ni lo poder totalitari franc (sense Parlament) ; tornèm a l'istòria per explicar lo present. La Comtea de Niça pendent la guèrra de religion cristiana europèa, Niça, e lo parçan d'aquela Gavotina alpenca, èra debans un dictament vaticanesc de la religion, la religion novèla del Sant Impèri li es pas arribat pro fòrt per crear l'esquisma ecclesial, lo sant impèri germanic a assajat al sud de servar lo monopòl de la legida de la Bíblia.

Mas vist d'Occitània fòra impèri germanic (fasèm sempre istòria coma Regis Debray o demanda), vos podèm escriure que l'istòria de las guèrras de religions, las sabèm ; e donc sabèm çò que dona l'acarament entre un poder vaticanesc e una religion que demandava al pòble simplament de legir la Bíblia directament dins SA lenga... Es la primièra guèrra franca e papista contra los Catars ; mas avèm tanben conegut la guèrra dels cristianismes, papistas contra calvinistas o lutherians, los protestants d'anuèch. La guèrra que l'islam impòrta en Euròpa es similara a-n aquela guèrra cristiana d'un còp èra ; e malgrat l'evolucion de la pensada modèrna sul tèma, se vei desvolopar las meteissas responsas estupidas del sistèma politic francés, e del sistèma imperialista mondial, de l'economia de mercat pensat per la meteissa finança, modèl escòla de Luc en Toscana ; coma qué la vida istorica de las idèas pòt passar la pensada francesa, en lenga francesa, es autanplan, gregària.

Mas lo problèma es que de l'autre costat de Ròse, tot aquò -de la pensada gragària francesa- sembla encara tocar lo public, sovent gràcia a las glèisas catolicas e un esquèma ecclesial qu'a pas gaire cambiat, segur perqué la solucion politica del decorum papista damora en plaça ! 

Quand se sap melhor l'istòria, lo complotisme se comprendrà, e se ne rirà -nègre- de veire de quina manièra lo poder politic parisenc, centralista e pauc democrata, socialista o de la dreita bonapartista, farlabicarà los eveniments per s'adobar sa «genta» politica en país de conquèsta, per enganar encara mai la populacion, «réputées étrangères», mas sobretot sotmetuts a la pensada unica francesa, la pensada gregària francesa. E aquí los mèdias parisencs, que son 99 % çò qu'escota ara lo pòble de Niça, e lo pòble occitan, ajuda fòrça al desvolopament de l'engana jacobina francesa, ambe una còlha d'intellectuals, de tipe Académie française, que son lo relai clar de las idèas nacionalistas/regionalistas d'expansion parisenca.

Senon, Niça es en duelh, segon lo primièr ministre Manuel Valls, per tres jorns !