Balmars :Ipocrisia dels elegits d’Occitània

Se parla sovent del bon minjar, de la qualitat de la cosina miègterranenca, del Slow Food, o del regret que las novèlas generacions sapiguèssen pus plan minjar, anoncia sobre las publicitats per melhor minjar, etc … Los primièrs a las vóler son los supausats representants de la populacion, los elegits. D’annadas aprèp annadas son installats dins la rotina de destruccion de la civilizacion occitana, gaitatz aquò :

La mèrda es pas los inocents ciutadans joves, e lo bon restaurant occitan es per l’elegit que inaugura un Mac Donald’s !

Cadun a dreit de causir lo seu minjar, mas un elegit qu’inaugura un Mac Donald’s serà lo meteis que refusarà una signaletica en lenga occitana !

Avèm un personal politic d’una estupiditat sense equivalent en Euròpa ; mas per çò que tòca la moneda, son mi aluzerpits.

L’elegit concernit es aquel que critica en país tolzan, l’independentisme tolzan (gaire existent) o catalan (e que la lenga li dona botons a-n aquel) ; es d’esquèrra nacionalista francesa, supausat socialista abans que se presentèsse contra EELV candidat adobat pels socialistas. Podèm alara clarament donar que los Mac Donald’s en Occitània son estats installats pel nacionalisme francés, clarament.

Lo productivisme es contra la vida

Un programa de France Culture explica clarament las basas economicas e agronomicas que fan las societats dichas de progrès, societat qu’es estada la basa per la destruccion de las transmissions populara pagesa e donc d’una economia qu’èra emplegaira de la man-d’òbra directament sense intermediaris, sense migracions, donc la lenga occitana n’èra en Occitània la clau per servar lo sistèma ancian e pagés, contra lo sistèma aristocratic (aquí en çò nòstre èra francés), mai tanben borgés (aquí en çò nòstre èra tanben occitan, veire la vida sociala a Bordèu dels temps de passatge del sistèma gascon al sistèma dictatorial francés). La lenga occitana es pas fotografiada dins lo programa mas es la victima collaterala del sistèma de frustracion generala creada per la debuta de las seleccions aristocraticas (Anglatèrra) puèi borgesa d’Angletarra e del Danemarc. Aquel sistèma de seleccion es degut a un esperit militarista, esperit que podèm encara un còp trapar dins las creacions d’escòlas republicanas dichas a gratís e qu’an format los sordats francofònes de las guèrras de 14/18 e 39/45 que son estadas la basa de la destruccion de la societat pagesa (encara viventa abans) en Occitània.

Podèm aital clarament pensar que salvar la lenga occitana es evidentament radicament cambiar lo sistèma, del dreit a las vision politica de las populacion ; i a d’òbras !

La lenga estent la clau per la transmission dels sabers, sa destruccion a destrusit mantunes modèls de creacions agrestas e urbanas sense aver mestièr de la tecnica e de la tecnocracia per poder sobreviure. Aital los sistèmas sindicals dels païsans actuals, mas tanben del sistèma sindical actual (per exemple la CGT en fRANÇA), mas tanben lo sistèma politica francés en Occitània (totes sense cap d’excepcion, per aver un sistèma electoral qu’es tanben una seleccion per l’argent e per èstre mai o mens prèp del creador del dreit dels Estat o de l’Union Europèa), an sempre agut mestièr de destrusir totas las fòrmas de transmissions dels sabers, per dins la cadena del productivisme se trapar un ròtle essencial.

Encara un còp, vesèm que l’occitan es tengut d’èstre dins la nòrma del productivisme, e benlèu qu’un occitan reviscolat serà pas al nivèl que cal per una umanitat que fosquèsse autonòme pels individús, per las familhas, pels gropes de vilageses, per una societat occitana balançada, plan installada dins la societat planetària.

Podèm encara somiar, podèm pensar qe la populaicon occitana aguent plan acceptat lo sistèma passat, posquèsse tanben acceptar lo sistèma futur, desierarquizat, mas serà mai dificile de tornar anté, sense i plaçar una esfòrç autanplan grand que per lo destrusr dempuèi la fin de l’Edat Mejan, es de dire dempuèi l’arribada dels Franceses en Occitània. Mantunes expansionistas franceses se trápan ara dels costat dels productivistas, lo nacionalisme d’expansion francesa es alara lo productivisme, una cara del productivisme politic parisenc, un desvolopament de la dictatura franca, contra lo sistèma parlament (Parlar e Ment) qu’aviam dins l’espaci latin, d’aquel espaci latin l’occitan n’est la clau.

L’occitan es donc la vida contra lo productivisme, contra la mòrt, contra l’esclavagisme, e pas sonque de las multinacionalas, mai tanben dels sistèmas estatals ‘franceses’ que s’impáusan en Occitània.

Per paradòxa, per capitar a tornar o capvirar la pensada del productivisme francés, caldrà èstre autanplan seriós e tecnocrata que lo sistèma qu’a destrusit l’occitan, la transmission, los sabers ligats a la lenga occitana abans l’Edat Mejan ; e aiçò lo sistèma occitanista es luènh d’èstre al nivèl. Vesèm çaquelà lo modèl catalan que capita d’èstre seriós e argumentat quora demanda l’independéncia, o lo camin de l’indepenéncia.

Occitània es la vida.

Arrestar lo rei a Varenne èra tanben contra la lei del moment !

Èra contra la lei divina que reglava los problèmas de l’Estat dictatorial francés d’abans la revolucion dicha francesa. Aquela que faguèt que lo reialme papista francés s’es transformat en republica, francament pas pron democratica aprèp la terreur, çaquelà, mas pus cap de rei de dreit divin, adobat pel terrian papa del Vatican !

Alara la portada de Vilaweb uèi, me far plan rire ! L’arribada d’una volontat independentista se podrà bastir que contra la lei del colon, contra lo poder jacobin (aquel esdels Borbons installats per las tropas francesa del Napoléon Ier).

Qu’es aquò una lei, se la lei es l’institucionalizacion de l’espòli fiscal d’una nacion sotmetuda ; alara l’autodeterminacion dels pòbles es tanben una règla de l’ONU, 1947 … d’aquel temps, vertat, Espanha èra franquista ! Los aujòls del PP… E los aujòls del PP díson dins aquel discors, als socialistas d’èstre pas enganat e d’anar pas manifestar. De mai, lo partenari de la Generalitat CiU anirà tanben manifestar per l’independéncia, malgrat tota una fòrta volontat de desvirar lo tèma de la manifestacion.

Quora la lei e las estructuras de l’Estat son contra una nacion, s’en cal liberar ; es aiçò qsu’explica lo Partit Occitan dins un comunicat pron alambicat çaquelà.

Es pas question d’èstre pas solidari ambe las autras regions d’Espanha, car de solidaritat Madrid n’a jamai agut per las regions ; lo trabalh dels catalans, ganhat e panat per los impòst injustes, es jamai arribat en extramadora, per solidaritat esanhòla, es damorat a Madrid per las estructuras sense cap d’utilitat collectiva.

De mai, quora i a discutida entre los poders legals catalans e espanhòls, sempre Espanha desvaloriza Catalonha, o far en politica, coma dins tot lo sistèma, per exemple esportiu, o social, o sindical, o mediatic, etc.

L’Independéncia es una urgéncia economica e tanben politica per Catalonha ; aquela arribada serà un grand moment per Occitània.

Un grand moment per Occitània coma o explica lo Partit de la Nacion Occitana dins un bilhet en lenga catalana. País Nòstre pensa parier e es estat mai rapida dins la reaccion politica, mas dins lo contengut es estat un pauc voide. Pel movement Libertat, podèm dire qu’es lo voide. Lo voide es tanben per Iniciativa per Occitània, l’esquèrra occitana pensa qué del nacionalisme catalan ? Benlèu que l’esquerrisme occitan es d’una utilitat que sabèm pas mesurar ambe la mesura Bildu ?

Non pas suls òrdres del PP, o contrapunt PPista, mas fòrça occitanistas seràn a Barcelona doman, segurament bravament mai que lo 10 de julhet 2010. Lo PP es quitament pas federalista, zo cal pas oblidar, son los pòst-fanquistas.

Responsa a Midi Libre

Aprèp aquel article, tendanciós coma sempre quand las informacions venon de Madrid :

Ai donc mandat l’article al collectiu EMMA que m’a respondut, vaquí la traduccion en francés.

Benvolgut/da,

Per la seuna informacion li fasèm aital arribar lo comunicat “What's really going on in Catalonia. Notes on the present financial crisis in Spain and the political options for Catalans”, escrit originalament en anglés e que avèm fait arribar a l´opinion publica internacionala, ont es descriu de manièra generala lo conflicte qu’i a pausat entre Espanha e Catalonha. Aquestas nòtas son estadas preparadas pel Col·lectiu Emma e sabèm l’adesion de membres destacats de la societat civila catalana (veire los noms al final del corrièl).

Entre d’autras causas, s´i dís lo següent [ndlt, esperèm que Midi Libre saurà legir l’anglés e l’occitan !]:

"Tot comptar ambe los quites catalans son responsables de la bona part dels mals que pateisson, la lora economia es pron solida per capitar e transpassar la crisi actuala, e lo deute public e privat se podriá eissugar per un terminal cort o mejan se catalonha posquèsse recórrer a la totalitat dels impòstes que genera."

"Mentre la continhuïtat del projecte espanhòl depenguès dels dinèirs obtrnguts de Catalonha, lo govern central difícilament se podrà permetre donar als catalans un tractament financèir juste sense pausar en perilh la quita supervivéncia de l´Estat."

"... seriá un error considerar que se tracha sonque d’una discussion de dinèirs entre entre una província e la capitala. I a un desaccòrd mai fondamental, qu’es de caractèr politic, e per resòudre aquò caldriá una totala redefinicion de l’Estat que fòra Catalonha digun serà sens que disausat a considerar."

"... una rupadura es exactament çò que sembla èstre demandant los seu dirigents e un ensemble important de catalans –organizacions de la societat civila, govèrns locals, las basas de diverses partits e un nombre creissent de particulars. Las enquèstas mai recentas mòstran que lo sosten per l’independéncia passa los 50 de cent, membre que lo nombre dels que s’i opausan de franc –que ara son al entorn dels 21 de cent- contunha baissant.."

"Per damont de las seunas dificultats aviadas, los catalans son reclamant un novèl projecte politic al long tèrmi que garanteisse la supervivéncia del modèl economic, social e cultural que, malgrat totes los obstacles e las limitacions que se lor impausan dempuèi l’endefòra o que s’an creat els totparier, a permès bastir una societat relativament prospèra, creativa e incloienta."

"Anuèch en Catalonha (ndt Principat) lo pòble camina per endabans del seu govèrn. Los catalans espèran dels seus dirigents que assumeissen la responsabilitat que tenon devèrs las generacions actualas e futuras. Si lo govèrn se decidís d’escotar lo seu clam e li dona tot lo sosten, mòltes mai s’i afegiràn. Si non o fa, çò de mai segur es que los catalans non daissaràn d’avançar, al costat del govèrn, o al seu dabans per li marcar l’unic camin cap a un futur melhor."

Pòs trobar lo comunicat sancièr en clicar aquí.

Adesions al document:

Alícia Adserà (Princeton University), Sebastià Alzamora (escriptor), Carles Boix (Princeton University), David Boronat (emprenedor), Enric Bou (Università Ca' Foscari Venezia), Jaume Cabré (escriptor), Miquel Calçada (periodista i empresari), Salvador Cardús (UAB), Ramon Carner (Cercle Català de Negocis), Muriel Casals (UAB), Àngel Castiñeira (ESADE), Liz Castro (escriptora), Jordi Comas (arquitecte), Xavier Cuadras (UPF), Jordi Cuixart (empresari), Ramon Folch (emrpesari), Jordi Galí (UPF), M Dolors Genovés (periodista i historiadora), Josep Ginebra (UPC), Modest Guinjoan (UPF), Jaume López (UPF), Josep Maria Lozano (ESADE), Isidor Marí (UOC), Isabel-Helena Martí (empresària), Rita Marzoa (periodista), Francesc Mortés (emrpesari), Ferran Requejo (UPF), Joan Ramon Resina (Stanford University), Xavier Roig (escriptor i enginyer), Jaume Soler (enginyer acústic), Miquel Strubell (UOC), Àlex Susanna (escriptor), Jordi Torras (emprenedor), Matthew Tree (escriptor), Jaume Vallcorba (Fundació Catalunya Estat), Jaume Ventura (UPF).

Atentament,

Col·lectiu Emma
http://emma-col-cat.blogspot.com

COMPLEMENTS EN ESPANHA PER MIDI LIBRE, picatz aquí …. MIDI LIBRE que Fáutan de curiositat, abans de publicar Madrid !

E caldrà pas oblidar de legir l’article de Vilaweb sobre lo resson de la premsa internacional que sembla anar melhor, mas damora de far.

Novèl, Rue89 lança : «la rentrée nationaliste»

Lo «nòstre espanhòl nacional», Manuel valls, melhor nacionalista d’esquèrra e assimilat al nacional-expansionisme francés, castigat pel nacionalisme de dreita francesa, Alain Marleix, d’origine eletiva lemosina.

La guerilla es essencialament una guèrra politica dempuèi la seuna origina modèrna catilhana dins la lucha contra l’invacion francesa napoleonica, en Castilha, puèi en Argèria, e qu’a importat lo borbonisme en Castilha, vengut tornar Espanha, ambe los «problèmas» novèlas bascos. Lo general Bugeaud es d’aquestes collaboradors, generals, del sistèma militarista e bonapartista, jacobin e nacional-expansionista francés, es donc un amic ideoplogic a tota la linhada politica actuala, Manuel Valls, Jean-Pierre Chevènement, Mélenchon, Arleta Laguiller, Jean-Marie Lepen, François Mitterrand, Jacques Chirac, Valery Giscard d’Estaing, Georges Pompidou, Jacques Myard, Rachida Dahti, Alain Juppé, e lo quite lemosin Alain Marleix. E son tantes autres aital, sotmetuts a la pensada nacional-expansionista francesa. Aquel nacional-expansionisme francés es concretament ligat al sistèma politic qu’a volgut imposat lo sistèma del traïdor còrse Napoleone Buonaparte (devengut Napoleon Ier e de la seuna seguida ambe lo numèro III) sobre lo continent europèu ; n’avèm uèi las consequéncias, e l’installacion politica contunha en fRANÇA dins Rue89, per la «rentrée nationaliste» francesa.

Es encara l’estiu 2011, lo temps d’un festenal novèl, aquel de la «rentrée nationaliste françAIse».

Ièu preferissi, ambe un fum de desfauts, lo gascon Charles de Casaulx…