Catalonha principat, ara sul camin de la dignitat

Catalonha, principat, ara es sul camin de la dignitat, enfin ! 

Ai agut una paur que la partidocracia destrusiguèsse la volontat d'un pòble.

Lo camin a debutat en 2006, quand lo TC espanhòl refusa l'estatut votat pels Catalans, e ara lo camin es de mens en mens grand, long per capitar l'independéncia.

Car notar que l'imperialisme espanhòl resista, malgrat las estupiditats politicas, car la partidocracia catalana es pas estada pron fòrta per aner directe a la cibla, l'independéncia d'una nacion europèa dedins lo territòri espanhòl dit Cataluña, Catalunya (Principat) ; ara lo camin serà cort per l'independéncia e la dignitat pel pòble catalan qu'aurà enfin, e qu'o amerita, un Estat independent.

Totes los mèdias mondials n'an fait lo resson e l'informacion es arribada un dissabte al ser ! 

Ara, soi urós per Catalonha e Aran ; lo camin pacific de la dignitat traparà fren qsens ue dins los imperialismes vesins, Espanha e fRança.

 -°-

E los Catalans son pas ignorants .... els !

 

Escòcia e Catalonha

Los procèssus d'Escòcia e Catalonha son diferents, mas son camins cap a l'independéncia. Escòcia, per rason democratica reala anglesa, a agut son referèndum ; lo tren tornarà passar per Escòcia, es pas segur. Mas ma responsa es pas segura tanpauc. Çò de segur son las resultas de las enquèstas novèlas sul tèma.

La question èra clara : Que votariatz se i aviá un segond referèndum sul tèma de l'independéncia ? Responsa, 52 % de YES ! Donc son plan las pressions politicas e una campanha acarnassida de Londres que faguèron cambiar una talvera d'electors per passar devath los 50 % lo darrièr còp ; un reson referèndum en Escòcia fariá cambiar las causas, vist que las promessas o engatjaments electorals de Cameron sembla similars a las promessas o engatjaments del govèrn francés e socialistas. Del costat madrilenc, las promessas de ne quitament e sonque parlar, es pas jamai estada donada. Aquel tipe de referèndum, Madrid a sempre refusat, son pas democratas, ni PSOE, ni PP, ni los afidats. Sempre se parla de cambiar la constitucion, mas aquò en trenta annadas s'es jamai fait per favorizar un entenda entre Espanhòls e Catalans, jamai.

Donc lo messatge politic es clar, lo 27 de setembre de 2015 -27S- en Catalonha, serà un plebicit, e l'independéncia, o lo tren tornarà pas passar. Lo vòt #JuntsPelSi donarà lo son del novèl camin per l'independéncia, cal aiçò en vòts e en siètis al Parlament catalan.

De mai, cal notar que lo poder espanhòl serà quasiment voide, entre la fin de setembre e la fin de novembre, las eleccions generalas en Catalonha ; i aurà eleccions generalas espanhòlas en Catalonha en fin de novembre ? Seràn utilas ? Que faràn los poders europèus d'aquel problèma espanhòl, Madrilenc, PP-PSOE ?

Seràn las eleccions de novembre utilas per quí ? Los juecs politics de la Moncloa e del congrès de deputados seràn entre partits espanhòls, e jamai un Catalan podrà aver una votz pro importanta per assajar parlar, non pas negociar la sortida, parlar politica ; l'estratègia es aquela ; Unión Democratica de Cataluña e los afidats del PP, PSOE, Ciutadanos, Vox, UPyD, Unitat d'Aran, etc. seràn los turiferaris de Catalonha e Aran se aquelas eleccions espanhòlas se fan en Catalonha independenta ; i seràn per amassar moneda per bastir una clientelisme coma dins los Estats d'Africa, o las regions francesas dominadas pels partits jacobins ; la sotmission devendrà la règla e la «democracia» se farà dins las redaccions de El Mundo, El País, Sexta, RTVE, La Razón, La Gaceta, radio COPE, los mèdias los pus manipuladors d'Euròpa.

Cal representants catalans a Madrid ? Perqué far ? Negociar qué ? A Madrid cal una ambaissada catalana, e PUNT. Madrid non vòl negociar levat un qualificatiu que sembla vomotiu e descriptiu dels Catalans. «Los Catalans son mai dangieroses que los Bascos», a explicat lo cap de govèrn del temps del GAL, un socialista nommat Felipe G., alara vos podètz imaginar que la lista çai-aprèp es pas completa :

De l'amic "socialista" Felipe Gonzàlez

Felipe Gonzàlez es estat cap d'Estat d'Espanha, e coma tal coneis lo mitan socialista de la província de Cataluña, es segurament per aquesta rason que los qualificatius donats dins una tribuna anti-independentista me sembla una injura vergonhosa. Mas m'engani benlèu quora èra cap d'Estat a benlèu amagat sas ancianas capacitats de levar lo braç a la mòda franquista, o sa medalha anciana* que pauc de sobrevivent del Franquisme an sus la peitrina encara. Las istòrias de medalha fan lo torn de la sapiença politica europèa ; Lo François Mitterrand amagava la seuna autrejada per un certan Philippe Pétain, condamnat per la justícia d'aprèp 1945, coma lo seu regime; mas per aquel Espanha vergonhós, es una medalha d'un regime qu'es mòrt dins un lièch... e que el l'a remplaçat en amagar la seuna vida «gloriosa» d'afidat al regime ancian. E pareis qu'es socialista, el tanben !

Felipe Gonzàlez es estat primièr ministre d'Espanha, car cap del partit socialista que l'aviá elegit e qu'a ganhat las eleccions, e a costejat aital totes los grands dirigents d'aquesta planèta****. Amai dins sas activitats escondudas, i a l'ajuda d'Estat a la constitucion del GAL**, associacion terrorista d'Estat per matar -matar- umans en fRança, qu'èran supausat èstre d'ETA. Lo GAL es jamai estat condamnat pel regime republican francés, per rason diplomatica que díson. Un jorn França serà clara ambe Espanha ? E las amistats partesanas o partidistas (Partit Socialista Europèu) faràn pas lo punt de vista diplomatic ?

Mas quina quina vergonha de legir aquò ? Quina vergonha per los que sosténon aquel partit que el n'es estat un membre imminent ? Quina vergonha aqueles que convídan sa pensada politica a un universitat d'estiu 2015, a pòrt Leucata, quina escura sortida de vergonha en fRança ?

Tractar Catalonha d'Albània, es segurament per la dimension territoriala ; mas o podiá tanben comparar a Mónego tant qu'i èra, o Luxemborg ! E benlèu que el dimensiona la poténcia de l'Estat a la superfícia de l'Estat, aital li agrada lo temps que Espanha aviá colonias d'oltra-mar (que fins finalas se son independentizar), n'en cal pas dobtar, el qu'es ara emplegat (un capolièr, es pas a la man-òbra) dins una entrepresa qu'a l'Estat-mercat coma basa, l'impèri de Castilha coma basa ; lo gaz reintegra e paga plan son òme. O alavètz es pel regime comunista ancian ? Pel moment, e a çò que sabi, lo regime de la Generalitat de Catalonha a mens empresonat que lo regime, de l'amic socialista de Felipe Gonzàles, lo Franquisme, mens matat tanben ; e per Albània es parier.

Comparar los regimes de Musolini e Hitler a çò que se debana en Catalonha, es una injúria a la dignitat d'un pòble que de las armas a pas mestièr per desfialar, per demandar mai de democracia, mai lo poder de decidir son avenidor, mai de dignitat europèa, ni de militarisme tanpauc ; mas es benlèu un pantais madrilenc d'aver aiçò per melhor criticar lo procèssus ? Remarca, es sovent una causa que s'espèra pel seu regime çò qu'es castigat a l'autre. Es vertat que las medalhas ancianas* del Felipe Gonzàles li mancan ? Quin es lo biais de far arrestar l'opinion independentista basca o catalana, es un biais modèl franquista, lo regime favorit del Felipe Gonzàles, matar coma Lluís Company, engabiar dins camps o la migracion coma lo regime e Síria actual. Es aiçò l'opinion d'un ancian socialista espanhòla, liure de parlar e d'escriure dins El País, jornal d'opinion socialista e centralista castilhan ?

Per clavar, quora se sap que los professors socialistas de Tolosa, l'universitat que se vòl Joan Jaurès, li an donat la medalha de l'universitat de Tolosa-Miralh ; ai enveja de vomir. E dels socialistas que faguèron aquò, lo grope ideologic es del Parti Socialiste francés, mas del Partit Occitan se pantaissa transformar en partit socialista d'Occitània, en convidar Unitat d'Aran a la sortida d'estiu 2015 del partit ? E aital aver los arguments de Felipe Gonzàles en comunicat o per escrit dins la premsa de lenga francesa en Occitània (?), convidar aqueles coma Unitat d'Aran que popa sas idèas a Madrid, per dire contra los independentistas catalans, quina vergonha ! E las veïcula ambe la premsa collaboracionista pòstfranquista en Occitània, Lemosin per la tweetejada.

-°-

* la medalha vergonhosa del Felipe ?

Qui al Partido Socialista Obrero Españòl non sabiá aiçò abans d'o elegir : lo PSOE val pas mai que lo Partido Popular. E aital se comprendrà melhor lo vòt «especial» dels Catalans que sembla aver mai de memòria que mantunes Aranesi d'esquèrra, e mantunes Occitans engatjats dins l'occitanisme partesan e d'eleccions francesas.

** Quí a oblidat a Tolosa, las competéncias amagadas de Felipe Gonzàlez coma primièr ministre ? 

*** La tenguda de la vida de capolièr d'un sistèma de l'Estat-mercat (vos conselhi una vídeo d'umor que circula sul tèma sul net) que ara paga son òme per un trabalh que l'a plaçat non per las competéncias, mas per èstre estat primièr ministre. Pareis qu'es estat socialista, quina vergonha per viure aital ara, quand son pòble de sobmís al rei pòstfranquista, autodesignat per Frederico Franco, a votat per el, sovent. Quina vergonha, pòdi pus vomir, escupir benlèu ?

**** Quand Felipe Costejava los grands, èra tanben contra las independéncias, e donc seriá a costat de las tropas mafiosas «russas» que fan las guèrra a un Estat independent, que pensa que las frontièras se pòdon pas desplaçar aital, es d'aqueles que refusèran, e refúsan l'independéncia de Kossòvo e de Montenegro.

Jacques Delors es mòrt, Helmunt Kohl se fa vièlh. E lo Felipe Gonzàles escriu contra Catalonha, contra un pòble democrata, ciutadan, digne, escriu sul procèssus d'independéncia catalana, escriu de vomit socialista, vomit de color nègra. Mas los dos primièrs èran tanben influenciats pel Felipe per non pas acceptar l'independéncia de Lituània e Eslovènia ; son devenguts independents, pacifics e donaires de leiçons de democracia a tota l'Euròpa. La casta dirigenta qu'a amanat l'Union Europèa pendent trenta ans (1980-2010) èra dangierosa per l'Euròpa de la patz, e aquela que mena ara ? Los escrits recents de Felipe fan freg a l'esquina, ambe lo sorire de faciada... democratica, ambe aqueles soriree faràn venir l'armada pòstfranquista a Barcelona per arrestar un pòble ; Felipe Gonzàles es d'accòrd.

-°-

D'unes me díson, cal donar un espèr, totes los socialistas son pas similars ;  Me disi, en Espanha ?

An cambiat, me rsespondon ! Iceta a cambiat ? Pòdi rire nègre ?

L'umor catalan m'agrada, El Periódico ajuda

Dimarç passat soi estat en Catalonha, Cerdanha (Cerdanya), pauc de km de Tolosa, sus la linha de camin de fèrre abandonada per RENFE e SNCF per far lo ligam directe entre Barcelona e Tolosa ; e ai poscut anar a Puigcerdà car, a las 14h00, es quasiment impossible dedins l'Estat francés, en Cerdagne, d'aver la possibilitat de minjar ; la competicion es granda en Cerdanya (Estat espanhòl e Estat francés) per recaptar lo torisme, mas las aisinas son pas similaras. Aital a 14h00 soi estat a Puigcerdà, minjar ; lo problèma de Puigcerdà es que, per aver libre, objectes culturals e jornals o periódic, la botiga es pichoneta e gaire duberta a d'oraris que fosquèssen adaptats a la clientèla de l'Estat francés ; cadun a problèma de gestion dels oraris dels emplegats !

Mas a las 16h30, ai poscut crompar ARA (lo jornal catalan seriós de Catalonha) e lo jornal umoristic (legit en un estanquet) El Periódico (en version catalana).

Alara soi ambe aquel article umoristic qu'explica lo problèma de Unió (version unionista, 51% dels militants) a prepaus de Convergènncia Democratica de Catalunya. CiU, una sigla plan coneguda ara per aver donat una basa de govèrn catalan a la Generalitat de Catalonha, es ara petada, dempuèi quasiemnt la decision del Tribunal Constitucional (espanhòl) de non pas respectar lo vòt catalan ; èrem en ...2010! Donc Unió o Unión (partit Unionista democratica espanhòl) li agrada pas que los militants de Convergència Democratica de Catalunya anguèssen manifestar lo 11S per l'independéncia. E donc Unión lança un avertiment contra CDC e se fa aital lo pòrta-votz antidemocratica del PP a Madrid, e de las votzes novèlas que son PODEMOS, UPyD, Ciutadanos, PSOE-PSC-Unitat d'Aran. Aquò del partit de las entrepresas e de la borgesiá de Catalonha qu'a mestièr del mercat espanhòl (veirèm que las chifras fan la pròva del contrari*), me sembla umoristic, vist que costejant regularament la jovença de JNC o de CDC, sèm bravament luènh de las vièlha luna que faguèron Unió coma lo descendent progressista de la Lliga regionalista. E pensi qu'en legissèm aiçò : 

soi pas estat lo sol a rire en Catalonha, o en Occitània (per Occitània, levat lo Partit Occitan que se trapa dins lo camp d'Unión).

Tanben dins aquel article, çò de risolièr es la personalizacion que los Unionistas vòlon veire dins lo procèssus d'independéncia de Catalonha, d'una nacion (antropologia), d'un pòble que, de subjecte del rei d'Espanha vòlon devenir ciutadan sul modèl que faguèt flòri de l'istòria de la debuta de la dita Révolution française, tal que los amics socialistas fasián la promocion en Catalonha un còp èra, ara oblidat, levat ambe lo partit novèl MÉS, sission partesana novèla, qu'a aumentat lo sosten a la lista #JuntsPelSi ; cal notar que los deputats d'Unió al Parlament de Catalonha son totes anat apondre votzes politicas a #JuntsPelSi. E çò d'encxfredible es qu'Unión se plaça aital dins lo camps de La Terreur en parlar aital, lo camp qu'agrada en republica francesa a totes los nacionalistas de tipe Jean-Pierre Chevènement, Jean-Luc Mélenchon, Marine Le Pen and tota la companhiá, Philippe De Villiers, Jacques Myard, Nicolas Sarkozy, lo coble dels financièrs Balkany, Fillion, Manolito Valse, etc. Unió demanda pas als militants de CDC, mas al Artur Mas, coma se pensava un còp èra que la volontat dels Bonaparte fasiá sonque la via politica per fRança, e benlèu o fabrica encara ambe lo sistèma prefectoralista a l'Estat francés. Lo caporalisme es tanben un ideologia qu'agrada plan als partiodocratas; sovent contra la votz del pòble, e aital los entendèm parlar de «populisme» quora lo pòble parla solet sense els.

Mas El Periódico es tanben dins l'umor quora publica un dessenh umoristic aquel :

Se a l'Estat francés lo torisme a aumentat, a l'Estat espanhòl tanben, e coma Catalonha es encara una província d'Espanha, aquel reialme borbon, las estadisticas díson gaire se la Sagrada Família es estada o non lo monument lo mai visitat d'Espanha ; podèm afortir que l'aeropòrt de El Prat, malgrat lo castig regular d'Espanha per evitar que las companhiás d'aviacions arribèsse aquí, a agut chifras fòrt bons. Per la Sagrada Família lo meteis jornal presenta una darrièra pagina que o sembla confirmar.

L'umor de El Periódico se pausa aital aquí : «digun podrà negar que lo torisme se porte pas grands beneficis a la ciutat» comtala, BCN, Barcelona. E de contunhar per parlar d'aquel mercat : «las farmàcias d'aquel barri an agotat cada jorn las previsions de somnifèrs» Se parla aital d'un pauc de tot, la non regulacion de las crambas de particulars, e l'arribada de toristas que fan pro bruch per festejar lo contentèr d'èstre a Barcelona en vacanças, per un jorn, dos, tres jorns o una setmana.

Se parla d'un vila voidada de sa populacion per èstre remplaçar pels toristas ; se questiona alara quin es lo melhor moment de viure Barcelona en companhiá de la reala populacion catalana... quin tipe de torisme es aquò ?

Donc o confirmi, El Periódico es un jornal umoritic, per èstre a còps pro anti-independentista. E aquò tanben far rire los Catalans, e los Occitans ensenhats e solidaris ambe lo despertar de la democracia en Catalonha, car a la Via Lliura e la libertat de decidir çò de melhor per els, lo 27S dins eleccions. E coma soi segur que El Periódico publicar pas aquesta lista, #JuntsPelSi, la vaquí :

ARA.cat damora çaquelà la melhora e seriosa referéncia per parlar de Catalonha.

-°-

* Lo mercat espanhòl, qué per Catalonha ?

E aquelas chifras non pòdon èstre ignoradas per Unión ? O pel Partit Occitan ? Catalonha trabalha ambe lo monde e donc se deurà interessar al monde, contrariament a çò que pensa un famós jornalista setmanièr d'Occitània (veire bilhet següent). Lo Partit Occitan me farà rire a còps, mas nègre, val melhor El Periódico, es de dire !

Messi l'Àngel de El Barça

I sabi res al fótbol, mas francament ai vist l'accion de Messi per dintrar El Barça, un còp mai, dins l'istòria ; e alara o escrivi es fenomenal !

L'autre fenomèn es la revendicacion catalana fàcia a las estupiditats politicas espanhòlas.

Pauc ciutadan de l'Estat jacobin se pòdon imaginar que quina manièra un franquista -que n'i a encara en Espanha- suportarà las piuladas d'un imne seu e un pichon sorire d'un president de Generalitat de Catalonha... per vos donar una idèa, ai recebut aqueste maitin una medalha d'un franquista :

La federacion espanhòla refusa de far jogar los imnes catalan e basco ; aiçò se sona clarament nacionalisme o regionalisme d'expansion madrilenca, es Espanha del franquisme, mas de sempre coma tot imperialisme qu'a de mal de se poder gaitar dins un miralh.

L'imne espanhòl -que se jòga non i a paraula- e se jòga a l'entrada del partit de fótbol per la copa del Rei ; donc lo jove rei es donc present ; e las equipas que se la jògan aquesta annada son basca e catalana. Donc per las carrièras de Barcelona, es estat un concèrt d'independentismes, sabi pas un Basco de l'Atletic qu'a pas crompat la bandièra independentista catalana ; Catalonha es grandament devengut un modèl pertot dins lo ceucle dels independentistas ; al meteis moment que se passejavan los suportèrs de l'Atletic (Bilbo), lo president de l'autonomia basca encontrava lo president de la Generalitat de Catalonha ; lo Rei arriba a l'estadi del Camp Nou e s'en va sul pic.... Rei de quí ? Dels Espanhòls, e coma los Catalans son pas Espanhòls mas esclaus del sistèma centralista, tot va plan dins lo melhor del monde reial.

Donc dins l'Estadi del Camp Nou (recòrdi qu'es una diftonga que un Francés aurà de mal de practicar), totas las condicions son aplegadas per aver una bona piulada per amagar l'imne espanhòl, considerat coma l'expression del nacionalisme de la federacion espanhòla de fótbol. O cal plan dire es una escasença granda pel nacionalisme espanhòl de vomir dins lo Camp Nou ! La piulada es evidentament disponible 3 minutas aprèp sul net ambe totas las versions d'enregistrament potenciala ...

E anuèch, al maitin, la violéncia dels piuletaires e d'un sorire es determinat coma dangierós pels nacionalistas espanhòls. Es una granda tradicion dempuèi que lo fótbol exista en Catalonha (sotmetuda) e en Espanha. Ara, donc, la portada de La Razón, e ambe la rason dels nacionalistas espanhòls, me farà bravament rire :

O cal plan recordar, segon las tropas del PP, e las quitas porta-paraulas, lo dangierós comunisme es a la pòrta de Madrid e Barcelona, e quitament València, los moments politics son donc d'una granda importança per la sobrevida de l'Estat, sèm -ça díson- tornat al periòde de la guèrra contra l'extremisme comunista qu'a determinat l'engatgament de las tropas del "democrata" Franco !

E La Razón, sempre en desrason, pòrta aquel sorire a la portada (!) per un partit de fótbol ; «la patria española» es evidentament «en peligro» !

Donc es que pòdi rire ?

Per astre, lo plaser veire l'àngel Messi portar la pelòta de fótbol dins lo gòl, l'acte fotbolistic me sembla mai prestigiós, e donc politicament grand. E pantaissi de veire un occitan marcar d'aquesta manièra dins dos o tres ans, dins aquel estadi...

Un àngel passa en Catalonha, e lo camin de l'independéncia contunha, próxima estació 27M.

M'agrada d'escriure a en Mariano Rajoy

Sabi pas s'es important, mas coma ciutadan europèu, ciutadan de l'Estat jacobin francés, me sembla que la seuna politica sul tèma de Catalonha non es normala per un dirigent d'un Estat que pensa a totes los subjectes d'un reialme europèu. Alara, li escrivi. Li escrivi per Internet, tot en sapient que sembla pas un lector de las paginas d'Internet, mas es lo sol mejan qu'ai per juntar a Madrid, coma a París o Brussèllas. Li escrivi pas per negociar ara, mas per fargar un balanç de sa politica de cara a la nacion catalana, la nacion de ciutadans europèus e catalans.

Mas abans, pels Internautas, cal explicar la situacion politica de l'Estat espanhòl. Sèm dins una situacion que cap representant politic catalan es dedins lo govèrn catalan, gaire zèro dins l'administracion centrala e diplomatica, cap partit catalan a un pès sus las decisions del govèrn central ; e lo pòble catalana refusa de votar pel PP, pel PSOE, o tot ibrid politic que se vòl espanhòl ; cal apondre que Barcelona finança fòrça de l'Estat espanhòl, e aiçò o díson «solidaritat» tot en estar distribuat unicament a Madrid, e non pas a las regions pauras d'Espanha.

Dins aquesta situacion inedita per la normalitat europèa, lo sol relai qu’en Mariano Rajoy a en Catalonha, son los militants dels pichonets partits (en representacion catalana), es de dire PP de Catalonha, UpyD (supausadament democratas mas que crídan sonque al fascisme quora se parla de catalanisme), Ciutadanos (fòrça implicat a criticar la corrupcion, mas qu’o son tocats tanben, e que desfialan en companhiá dels pòst-franquistas los Dias de l'Hispanidaz), e mantunes legitimistas del PSOE en Catalonha.

Mas lo «problèma catalan*» (* qualificat aital per Madrid) es un problèma perqué es la ciutadanetat qu'a près lo poder per èstre enfin representats sul terrenh europèu ; es un eveniment democratic non comprès pel sistèma vièlh e bipartidista espanhòl (aquel qu'a negat als Catalans d'èstre ben representats a Madrid) ; aquel movement es alara un eveniment excepcional al nivèl europèu, la vièlha còlha partidista e estatalista, espanhòla o francesa, non podrà entendre aquel fenomèn excepcional, al nivèl europèu, mai tanben mondial.

Donc, i a un problèma espanhòl qu'es simbolizat per en Mariano Rajoy (militant del PP al govèrn), mas atencion seriá similar pel PSOE s'èra al govèrn central. Benlèu piège. Car la tresna via es practicada dempuèi 30 ans en Catalonha, sense resulta clara per la democracia.

O escrivi, non pas per desdoanar lo negativisme sistematic d'En Mariano Rajoy, Mister NO coma Thatcher, NO dempuèi 4 ans, per rason de majoritat absoluda ; aital se nega a pensar Catalonha d'una autra manièra ; la ciutadanetat catalana li explica las seunas errors de 4 annadas passadas. La ciutadanetat catalana explica dempuèi 4 annadas, que la constitución de Madrid, pòst franquisme, es oltra-datada. E al meteis temps, la sola opinion e accion politica dels PPistas son d'explicar que fan «viure» la constitución. A l'Estat francés se cámbia la constitution cada 4 annadas dempuèi 1958 ! Una Constitution o una Constitución es pas un libre sant, es pas la Bíblia o Al Còran, o La Tòra ; e quitament se sap qu'aquestes libres dits sants, son subjectes d'interpretacion (que pausa problèmas e guèrras tanben). Aiçò o sap tot estudiant de sciéncias politicas sul continent europèu, e pas aprèp 4 annadas de manifestacions democraticas en Catalonha ; L’en Mariano Rajoy anatz visitar Catalonha, sense los gos dels militants del PP ; O sap far tot estudiant, perqué educat dins las bonas universitats de sciéncias, sap coma fonciona totas las constitutions dels Estats democratics europèus, sap coma fonciona lo pòble catalan (perqué Eurasmus l'a ajudat d'entendre).

Aquò farà 4 annadas qu’en Mariano Rajoy a perdut lo dreit de parlar de democracia per aplicar la constitución. Donc o podèm escriure, lo Mariano Rajoy es un maissant dirigent europèu per la democracia, per se revendicar democrata ; la democracia es pas lo dreit -constitucional o pas- d'imposar sa majoritat ; lo sistèma democratic es una ajuda per determinar dirigent, per dirigir per totes e totas, e non pas per Espanha, aquela que Franco a pantaissat. Al contrari, el pensa que lo tot pòt imposar a una minoritat, es lo contrari de la democracia.

Alara, perqué l'Union Europèa, non pòt intervenir, quora se sap aiçò ? Perqué lo sistèma selecciona sonque una tecnocracia dels Estats, e qu'aquesta seleccion es pas adaptada per la supausada «constitucion» europèa, aquela d'un Parlament (partidista e negacionista, sonque), d'una comission dels representants d'Estat (capable sonque d'elegir lo lòbi al cap d'un servici europèu), d'un sistèma juridic que protegís sonque lo juridic dels Estats.

Dins aquel sistèma, lo Mariano Rajoy es protegit, coma l'auriá estat un Francesco Franco ! La paradòxa es clara, una institucion europèa que se pensa democratica, fonciona per protegir l'Estat, que sempre es estat l'institucion qu'a manipulat los pòbles per los afrontar, per bastir frontièras internas, adoanariá dels Estats e de las idèas.

En Mariano Rajoy es la fotografia que lo novèl sistèma catalana, democratic, pausa la question democratica a totes los Estats europèus.

-°-

Ièr soi estat a Barcelona, fèsta democrata !

Dimenge, a Barcelona, los toristas avián la vision catalana de la fèsta politica, ciutadana, per la libertat de poder votar. Fòrça se questionava, sul estand de l’Assemblea Nacional de Catalonha que se vendián los esclògans sus pin’s e agafèts. Mas un torista parla anglés, un militant de l’ANC tanben, e sense cap problèma francés, catalan, espanhòl, o alemand.

Segur que mantunes seràn estonats, sobretot los que vòlon far creire, ara coma sempre que Occitània non pòt èstre coma Catalonha, e d’una certana mesura an rason ; per contra, èstre a Barcelona me sembla coërent, ambe las annadas que lo catalanisme caminava per Occitània per ajudar las associacions occitanistas abandonadas pel sistèma bonapartista, jacobin e anti-republican francés. En Enric Garriga-Trullols es d’aqueles qu’an passejat per Occitània per donar una dignitat a Occitània ; sembla que fòrça occitanistas lor agrada d’oblidar, de quina manièra lo catalanisme independentista d’En Garriga-Trullols a ajudat –per exemple- l’Escòla Occitana d’Estiu, e o fasiá ambe l’esperit d’un in-de-indedepentista catalan ; aquel independentisme es una longa istòria … que s’acabarà sonque ambe l’independéncia ; o podèm afortir ara que Madrid ajuda a fa pujar lo sentiment independentista en Catalonha.

La primièra manifestacion, i soi estat, Enric Garriga-Trullols èra tanben a manifestar. E soi estat a totas las manifestacions catalanas dempuèi levat la cadena de 2012. Soi estat content d’èstre benlèu lo sol aquel occitanista vengut en julhet per manifestar a Barcelona.

Donc, la manifestacion d’aièr i deviá èstre. I soi estat amb un amic, Joan-Pau d’Agen. Per èstre a l’ora, e non pas i anar en automòbil, avèm fait una pichona etapa en Cerdanha (podrètz escotar sus aquel blòg l’entrevista de Tomà, a man dreita de l’ecran). Jà en Cerdanya, mitan rural, s’entend plan clarament que son independentistas e que la segonda lenga del comèrç es lo francés, car de l’autra banda de la frontièra del tractat del Pirinèu, tractat qu’a separat un pòble unit en dos, e Cerdanha (Font Romeu de Puigcerdà) e Catalonha-Nòrd del Sud (Perpinyà de Figueres), s’en parla gaire, lor sembla una vergonha ; la dignitat catalana, aquela d’una nacion, es oblidada dins lo taüt republican francés.

E lo maitin, direccion Barcelona, ambe una etapa per daissar l’auto luènh de Barcelona centre. Avèm decidat en autò, ont deviàn daissar lo veïcul e prendre lo tren (pauc car ambe la RENFE, o cal dire). 40 km abans serà pron. Jà avèm pas mestièr de demandar a quina ora arriba lo tren per BCN, l’entrada de la gara e lo quai son emplenats de manifestants de jaune vestit ; la «revolucion jauna» s’amassa per Barcelona, e prendrà lo tren de la RENFE, los trens de la FGC, e lo mètro, un dimenge maitin.

La manifestacion d’aièr èra un grand moment de catalanisme, fauta pas ligam per trapar vídeo de tot escantilh, jà aquel diluns : «lo catalanisme deuriá èstre interdit» se diguèt en seguida, de la boca dels pòst-franquistas, un membre del PP, o dels que Manolito Valse es vengut sosténer, un còp èra. Totas las frasas des unionistas o imperialistas madrilencs e las loras collaboracions (Butiflers), fan pujar lo vòt independentista ; del temps d’En Enric Garriga-Trullols l’independentisme pujava mai o mens a 40 de cent de la populacion, e sobretot sense aquelas organizacions ciutadans qres seriá estat possible anuèch …. ara que fan qu’en quatre jorns, una manifestacion es cridada e amassa una vila coma Avinhon al centre de Barcelona, sense espotir una sola flor, ni una sola batèsta epr saber quí dèu prendre la paraula, e lo personal politic en bais de l’estrada a participar e escotar.

Arribat a l’estacion de la plaça de Catalunya, l’estacion èra jà plena de manifestants, èren 1 ora abans la debuta oficiala de la manifestacion ; arriba l’ora, e la plaça s’emplena aviat : ai donc perdut lo companh que vos donarà una vídeo sus la manifestacion. Mas gaitatz de l’interior çò que podiá veire :

Al sobre del panèu CataloniaVotes i a l’equipa qu’a preparat la manifestacion. Ara, pel referèndum, #9N, s’anonciava dimenge mai de 5.000 volontaris, determinats per Internet en doás oras. Anuèch diluns son segurament mai de 20.000 ! Es aiçò la determinacion democratica catalana, non falhirà.

Dins la massa, i a de totas las populacions, vengudas en familha, en grope d’estudiants, en grope de musicans, etc. I a autanplan d’òmes que de femnas. Sus l’empont, son Na Carme Forcadell e Na Muriel Casals (femnas per parlar oficialament) seràn al discors de confirmacion de çò que totes e totas me sábon jà explicar, digerir, e tradusir en rire quora lo nacionalisme espanhòl parla a Barcelona. La revendicacion de la massa es pas per entendre lo discors, es per mostrar al monde, e donc tanben a Madrid, que son aquestes catalans (es pas una question) ; sus l’empont, una organizacion a la minuta prèp, la cançon que question «que vòlon aquestas gents ?» de Na Maria del Mar Bonet es donada, Lluís Llach es al pianò joguant, e plan mai d’autres artistas… Un vertadièr espectacle per las multiplas televisions que fan en directe, l’espectacle, perdon la manifestacion.

I a una organizacion, cridada 4 jorns abans, sense cap de dobte d’un nivèl jamai tocat per una organizacion civila en Euròpa, civila e PACIFICA. Pas una flor serà tocada, pas una flor, pas un incident.

14h30, a l’ompra del costat de El Triangle, las taulas per minjar èran a l’ompra e se minjava coma un dimenge normal, la manifestacion èra acabada. Se minjava tanben sus la granda plaça de Catalunya, pas un papièr serà daissat.

O cal dire tanben quora sèm arribats, lo temps èra ensolelhat, jà se preparava l’intronizacion ambe la bandièra independentista catalana, de l’estatua del president Lluís Companys, aquel que los pétainistas de Bretanha an donat al dictator Franco, e que la tropa de Franco fusilhèt.

Soi estat tanben questionat per la bandièra que portavi, e quora parlavi d’Occitània, èra aisit per me far entendre de donar la Val d’Aran coma illustracion ; se sap de qu’es la Val d’Aran a Barcelona ; sus l’empont çaquelà, la lenga occitana d’Aran es pas estada entenduda. Es pas normal. Donc soi estat questionat, e fotografiat, 13h30, la meuna fòta passava sus Twitter. sus l’empont èra tanben aisit per clavar la manifestacion de sant Els Segadors, e aquí non falhirà digun per cantar, tanben la vídeo èra al vrespe sul site de Vilaweb.cat disponibla.

Es pas causa excepcionala, pensi pas que una sola mameta catalana sapiguèsse pas enplegar Twitter, per militar per l’independéncia, an los arguments en boca, e twitter al cap dels dets. Mai o mens 80 ans, sul banc, a 14h30, tres mametas sharravan, arguments contra arguments e responsa del triò, e pas per badinar coma se fabrica a Marselha ; la pancarta e sa bandièra estelada blava sul costat del banc, al cap d’un pal, donava jà lo tèma de la seriosa discutida.

Totas las generacions èran presentas ; sus las Rambles, pas un jornal en lenga catalana es disponible a 14h50 !

Totes los mèdias fasián en directe la manifestacion, que fosquèssen de lenga catalana (Xarxa, RAC1, Catalonha Ràdio e Informació, etc.) o los mèdias en lenga de Madrid. Mas es plan segur una «revolucion jauna» (dixit Muriel Casals) que passa principalament per Internet (nos explica dins una entrevista que traparètz sus aquel blòg Francesc ) ; quantes manifestants gaitavan vilaweb.cat, o podrai pas jamai comptar.

La manifestacion acabava, las camisetas jaunas fasián bravament concurréncia als toristas bronzats dins los restaurants del Raval.

Soi tornat a 15:15 sus Granollers, en esperat lo companh, ai près de minjar al bar de la gara ; ai plan comprès que … me voliá pas entendre parlar catalan ; visiblament ambe lo mot VÍ (qu’es en occitan lengadocian o gascon similar, la mesma prononciacion), li farà mestièr d’una femna de l’endreit per entendre VINO. Donc, clar, los Catalans e l’independentisme, son pas plan venguts dins aquela botiga de l’estacion de Granollers. La «majoritat silenciosa» es installada per la RENFE dins comercis de proximitat per far calar la lenga del país, es lo modèl Franco o francés.

Entendi melhor En Enric Garriga-trullols quora se declara independentista, e entendi milhor perqué puja lo vòt independentista, dempuèi 4 ans d’immobilisme o negativisme politic del Mariano Rajoy. Es donc normal aquela mobilizacion democratica catalana, la primièra rason es la gestion de Rajoy de l’Estat espanhòl, puèi la segond es la mobilizacion superiora en argument e organizacion que se fabrica en Principat de Catalonha. La pòrta de sortida sembla pròcha per totes los manifestants de 2014.

Òsca al pòble catalan, e coma nos indica un comerçant d’un vilatge prep de Ripoll : «veirem se nos en sortim», per nos saludar quora partèm amb un café en boca, nosautres «los Occitans».

O pòdi ajustar, LOS CATALANS SE NE SORTIRÀN D’ESPANHA, ne soi segur e segur ara de mai en mai.

Espanha, un real dangièr per la democracia europèa

Es urgent d’esciure a las elitas parisencas, qu’an un real problèma ambe çò que se debana en Catalonha-Espanha, ara.

Dempuèi 2010, lo tribunal constitucional espanhòl a provat que regulava non pas l’aplicacion de la constitucion mas lo programa liberal del pòst franquisme.

Per las darirèra eleccions de novembre 2012, lo president de la Generalitat de Catalonha, Govèrn autonòme del Principat de Catalonha (una partida dels Païsses Catalans), en Artur Mas, perseguís lo ròtle que lo pòble li a donat pendent las eleccions, es de dire lo camin cap a l’autodetermicion del pòble catalan, en debutar pel Principat de Catalonha ; per aiçò far, se cal desfar de las pichonetas administracion espanhòla que damóran al Principat e bastir un rebat internacion a la novèla estructura mai independenta del poder madrilenc, a l’imatge del Portugal. Coma tot camin cap a l’independéncia e en temps de patz (se Madrid accepta lo periòde de patz), serà un pauc complicat perqué cap constitucion, ni cap tractat internacional establís aquel camin juridic, l’independéncia. Lo 9 de Novembre 2014, es previst una CONSLTACION que los espanhòl dídon referèndum dempuèi diluns passat … i a una granda evolucion aquí ; Aquel referèndum coma díson a Madrid es una CONSULTACIÓ coma díson al Parlament de Catalonha ; es una question autonomica, refernt juridic del Govèrn de l’Autnomia catalana.

La lei de las consultacion es estada notada per una majoritat d’esquèrra de l’ancian govèrn de Catalonha, 69 % de vòts parlamentaris. Es donc en referent a-n aquesta lei, e en consequéncia dels programas politics de la majoritats dels partits actuals catalans, que la votacion del 9 de Novembre (9N) es autrejada pel President de la Generalitat de Catalonha.

Lo govèrn central madrilenc, de color PP e qu’es sotengut pel PSOE sul tèma, a per astre e en procediment rapide (extra-ordinari) despausat un recors a l’obertura dels burèu diluns maitin ; lo Tribunal dit constitucional que jà l’estatut juridic de la Generalitat de Catalonha ne vòl pas entendre parlar (totes son del PP) , a donc normalament ajournat lo degret del president Mas ; lo procediement es conegut, l’an practicar los Espanha, esperar esperar esperar dinca que la causa fosquèsse oblidada ; aquí dure dempuèi 4 ans ! 

Lo defís major es ara, non pas en, mas del sistèma politic, que al PP determina qu’i a una societat silenciosa que non vòl del referèndum, mas que son espanhòls (sense los nombrar). La consultacion a per tòca de donar una vista internacionala a l’onda electorala, una mesura reala, de las volontats independentistas catalanas.

Los sondatges, entre 45 % et 51 % dels Catalans, un pauc mens de 60 % a còps (mas mai lo PP trantolha, mai la chifras dels independentistas pujan) vòlon votar l’independéncia, e mai de 80 % vòlon votar.

La Constitucion de l’Estat madrilenc, aprovat per referèndum en 1978 es jà un grèu problèma dempuèi 20 ans en Catalonha, la reforma d’aiçò sembla impossible, blocat per una pensada franquista qu’es encara an poder a Madrid.

L’abséncia de reforma espanhòl es degut a un extrèma nacionalisme, tipe franquista, dedins lo PP o lo PSOE, e donc las règlas concensuada del pòst-franquisme sense aver realament pausat lo problèma del franquisme d’abans 174, s’agota anuèch. Los pòst-franquistas son lo grèu problèma per Espanha, e donc tanben per la libertat dels ciutadans de Catalonha e Euskadi-Navarra.

Artur Mas e los aligats (nacionalistas catalans contra l’imperialisme espanhòl) an respondut a la demanda dels ciutadans de Catalonha, e en l’abséncia de volontat de parlar dels Espanhòls, se destruirà lo concensus pòst-franuista, e se bastirà una treala democracia catalana, luènh de la renta pòst-franquista ; Lo Partit popular (PP-UMP-PPE) al poder e lo Partit Socialista dit obrièr espanhòl (PSOE-PSf_PRG-PSE) son dins l’incapacitat de dnar una responsa ; l’afar dura dempuèi 20 ans ! Mas lo mai grèu es que la comission europèa serà lo rebat d’aquel integrisme nacional-expansionista espanhòl, vist que la comission es lo rebat dels Mercat-Estat-nacions, dels imperialistas europèus qu’an faricats guèrras e frontièras sul mai pichon continent de la planèta.

Lo refús democratic es espanhòl, es pas catalan. Contrariament a çò qu’explícan los saberuts de l’istòria d’Espanha a París. Ai al cap una nostalgia de las ancianas referéncias escolasticas parisenca. perqué ? perqué son pressionat per las elitas espanhòlas e se vòlon tornar en Espanha, lor cal escriure que los Catalans son els lo problèma. La pression de l’integrisme politic espanhòl es d’aquel nivèl franquista que jamai.

Barak O’Bama, lo dreit, U.E., e los occitans

Barak O’Bama acaba de donar una frasa que deuriá questionar totes los bonapartismes europèus, totes los jacobinismes, totes los centralistas, totes los imperialistas, totes los borbonismes, totas las aristocracias amb sang blava, amb comèrç florissent, amb l’arrogança politica per èstre lo centre de tota la decisions, ambe los qu’an la constitucion empeutada, ensertat en cantarèla, al cuol capital per frenar una consultacion sul tèma de l’independéncia d’una nacion sense Estat.

Es una frasa dins la tradicion d’un Lafayette que parla de democracia pel novèl Estat creat contra l’imperialisme anglés, e que las idèas s’an pas poscudas installar pendent la revolucion dita francesa de 1789, per causa de La Terreur. O cal recordar, Lafayette èra un sang-blau vengut d’Auvernhe… en Occitània ! E un democrata, modèls Pierre Bayle, Toqueville, Montesquieu, Montaigne o La Boétie, modèls d’Occitània.

Lo chaple, recentament en Kabilia, es una consequéncia d’aquesta arrogança francesa, de l’expansionisme francés, un occitan de Nissa, o Nissart, a pas encara comprès que la dominacion francesa imposava sa politica diplomatica e donc forçadament un pauc de retenguda dins los seus desplaçaments. A oblidat que, a Nissa, s’imposa la determinacion francesa, de fòrça de la carta d’identitat, de la «nationalité» imposada pel dreit del mai fòrt. E donc, se deuriá imposar d’autras idèas politicas nissardas per la dignitat d’Occitània manténguer, per la libertat d’èstre sus la planèta, per la dignitat dels deplaçament sense aver de suportar las estupiditats diplomaticas e militaristas francesa, o parisencas, adobadas per una elita collaboracionista e representativa del sistèma politic francés en Occitània.

Quí me podrà explicar de quina manièra se mesura la dimension de las nacions qu’an dreit d’èstre representadas a l’ONU ? Perqué Luxemborg, Liechtenstein, Mónego, Andorra an dreit a una sièti a l’ONU ? E pensi qu’a lo dreit autanplan plan que la Federacion de Russia. Mas de quin dreit internacional un ocmissari europèu, representant d’Estats imperialistas, e actor de la sotmission dels pòbles, a lo dreit de decidir que tala tropa o tala nacion a un dreit de dominar las autras, e aquela a pas lo dreit d’èstre a la taula de Brussels.

Es plan al temps de Lafayette que la via de l’engana politica sus la definicion de nacion, a portat lo primièr problèma a la comunautat internacionala ; e perqué ? Perqué lo qu’a bastit lo concepte a problèma, la definicion revolucionària de nacion, aquel Ernest Renan voliá mordicús que lo seu país d’origina fasquèsse partit de la novèla França qu’avèm la definicion enganadoira de la nacion ; e dempuèi un comissari s’autreja lo dreit de refusar a las nacions escocesa e catalana d’èstre ambe una cadièra a l’Union Europèa ; que val aquel comissari per èstre talament decisionari, contra los pòbles fins ara sotmetuts a las seunas estupiditats politicas del modèl francés ?

Pels barbars extremistas supausadament musulman, l’ostatge matat èra «francés», un «sale français» dixit lo comunicat dels barbars, e vist lo nom e la filosofia, amai l’origina, èra de Nissa, es de dire francés a causa d’una referèndum manipulat en 1860, pels bonapartistas franceses ;los «sale français» que faguèron abans Putin, un referèndum que lo OUI èra sola responsa possible, OUI per l’annexion francesa, santa e republicana ; devèm prendre l’irregulatitat per determinar la «nacionalitat», coma un comissari europèu o un barbar supausadament musulman ?

Cal, coma Cornelius Castoriadis, tornar a las raiças dels mots, me sembla essencial ; la nacion es aquel qu’es fòra la ciutat a Roma, es aquel barbar que, ontologicament, non podrà respectar la lei perqué es fòra la lei … de l’Estat o Republica de Roma. Tornèm a legir las conferéncias de Cornelius Castoriadis, tòrna legir lo grèc e lo latin, directament.

Fòra las parets de la ciutadanetat, del juridic d’una nacion, los barbars assajan de dintrar dins la ciutadan, la nacion amenaçada decida de determinar de quina manièra se podrà lo melhor descriure los barbars forans, la lenga sembla èstre lo melhor element, es pas lo sol element ; la nacion parla una lenga especiala, lenga qu’ajuda a convéncer que dedins es melhor per conviure, melhor que matar per justícia divina unica, que defòra, liure sul continent europèu.

Es per aiçò que la ciutadanetat es la patz, es pas per aiçò que coma Ernest Renan o Maurici Barrès devèm mesclar, per abandonar una, las definicions de ciutadanetat e de nacionalitat. La nacionalitat assegura una descripcion dels pòbles, ajuda un collectiu a conviure e s’autodeterminar a costat dels autres pòbles. Es donc una definicion antropologica qu’a mestièr d’existir, e sobretot d’èstre pas mesclada al juridic, al dreit qu’es sonque per far conviure un ciutadan, un collectiu, e personas moralas dedins la ciutat.

Non saber aquò, fabrica la barbaritat islamista, l’extremisme, o un comissari europèu.

Es estranh, mas Barak O’Bama o dèu pas saber tot aquò, e sembla pro complicat per gausar l’ensnehar dedins las escòlas dita republicana, perqué Jules Ferry es un instrument militarista, res d’autre.

Donc, coma, en Barak O’Bama o dèu pas saber, lo mai simple es de determinar que cal respectar las nacions que fosquèssen pichonas o grandas, es l’esperit de l’Union Europèa, de la debuta, ara oblidat ; se l’U.E. es lo respecte de totes los ciutadans e collectius, o volèm plan creire, s’ara, l’objecte primial es cambiat, vòli creire que soi pus d’aqueles Europèus que vòlon èstre la sang blava del XXIen sègle, soi pas del camp de la tecnocracia dominatriça.

Lo contrari de la barbaritat islamista, o de la tecnocracia d’un comissari europèu, es la democracia basicament grèca.

-°-

-°-

Mas totes los discorses son pas del nivèl d’en Barak O’Bama, lo novèl Borbons Felipe VI sap pas l’istòria d’Espanha !

Catalonha amerita d’èstre INDEPENDENT

Donc aquí traparètz la segonda partida de la meuna visita-manifèsta per Catalonha, lo 11 de setembre ; debutèt en Cerdanya.

Lo 11 al maitin, es a la gara de Puigcerdà que sentirèm jà la Diada de Catalonha, un pauc especiala car devem un pauc un punt clar e generalizat per aver un Estat pròpri per la nacion catalana.

Lo matin pels tren de la RENFE debuta a Puigcerdà, que lo tren longàs, s’en va a la Tour de Carol (i a pas la signaletica en catalan, perqué es França). Tornarà ambe cap client dedins lo tren ; es pauc normal car la SNCF a res previst al depart de Tolosa per alimentar lo tren aquel. La linha es notada R3, a Puigcerdà es impossible de prendre lo bilhet sus la maquina automatica ; ai degut esperar las 30 minutas abans l’arribada del tren, a Puigcerdà per crompar lo bilhet. Èri pas lo sol, e lo tren es estat un pauc emplenat, mas las quatre a cinc estacions en seguida an pas gaire portat client ; sèm en montanha, e la linha es oblidada per la SNCF e la RENFE. Lo temps de transpòrts de Puigcerdà a Barcelona es longàs, lo tren es climatizat, mas es pas confortable, bolega mai qu’un TER dels modèrnes que podèm aver actualament.

La signaletica de Puigcerdà es clara, espanhòl e catalan en gràs. Donc la lenga es presenta, question : perqué es pas possible per las linhas de Lengadòc-Rosselhon o Miègdia-Pirinèus del meteis biais ?

Lo tren veiràs las primièras camisetas o quessòts de la manifestacion d’anuèch a Ripoll, e n’i aurà de mai en mai (e serà pas lo sol tren per Barcelona de la jornada) arribant a Barcelona plaça de Catalunya. Sèm arribat a la Plaça de Catalonha ambe un tren mai que plen, se lo contra-ròtle èra possible abans Ripoll, èra evidentament impossible a partir de Vic ! IMPOSSIBLE…

Sèm arribat a l’ora prevista pels oraris oficials espanhòls. Avèm agut de trapar un cargador de mòbil, e avèm provat que la jornada èra «feinièra» lo 11 de setembre ; quasiment totas las botigas èran barradas ; e sembla que los toristas èran un pauc despistats per veire tantas bandièras, a l’ofici de torisme avèm poscut trapar lo cargador que me fautava, quina astrada e quin polit arcuelh e eficacetat, sense pausara la question lingüistica coma s’èra estat lo cap a Tolosa (!). L’eficacetat del burèu toristic de Barcelona es clarament una eficacetat catalana, causa que veirèm lèu per la V de la vrespada.

En cercar un restaurant simpatic e emplenar de prepausicions catalanas, avèm trapat un, prèp una avenguda granda, u nrestaurant que saurèm lèu qu’es tengut epr un galician ; parla : francés, rus, galician, espanhòl, catalan, anglés… E donc, i a aps cap problèma de questionament sul tèma lingüistic. Avèm minjat dins un luòc simpatic e que lor agradava de veire “estrangièr” venir manifestar per la dignitat independenta catalana ; excepcional !

Son las miègjorn, lo restaurant es quasiment voide, mas se minja a una ora mai tardiva a Barcelona. Donc arribat primièr, avèm poscut passar la clientèla passar aviat sus las taula ; sèm partit a las 14h ; avèm poscut verificar que MacDonald’s aurà inquietud de se far ; lo restaurant popular catalan tengut epr un galician es eficaç e los clients contents.

14h es lo temps d’anar veire los manifestants sus la Grand Via per exemple, mas jà dins lo vièlh Barcelona, èra emplenar de grope de catalans ambe las bandièras roja o blava de l’independentisme e l’estèla esperadoira.

Sul camin avèm poscut questionar, e lo questionament es quasiment tròp aisit per una granda vila coma Barcelona ; mas quora la bandièra occitana e splan dignament presenta, la comunicacion es aisida.

Es encara mai aisit perqué totes pòrtan los quessòts jaune o roja ambe l’escrit de la diada que manifesta : ara és l’hora. Per contra, sus la via del jorn èra impossibled e trobar aquel quessòt ambe la saqueta prevista per plan manifestar, e crear la V manifestacion.

Donc avèm fotografiat, filmat, e donar informacion sus Occitània. I a foncionaris de l’occitanisme “modèrne” que sabon pas l’interès d’èstre a Barcelona, es entre la pedagogia e la potinga per melhor suportar las estupidas francesas de cada jorn. Aquí a Catalonha se tòca qu’i a un trabalh prigond sul tèma de la dignitat dels pòbles.

Al cap de 17h30, lo temps èra jà cortet per damorar a la plaça, perqué lo tren es pauc tard e sabèm que i auà monde ; plan astruc, sèm partir via l’Arc de Triumfe qu’avèm poscut crompar aquela famosa camiseta oficiala, que sèm èstre estada agotada ; l’independentisme es un mercat !

E arribat a l’estacion, impossible de dintrar los quais son plens, devèm esperar defòra, mentre aiçò, dabans los compostaires, l’aula èra jà empleda en 15 minutes, de «gòm a gòm» que díson los Catalans.

40 minutas d’espèra abans de poder dintrar, mas sul quasi mai de 40 minutas d’espèra, e tren d’un sens coma de l’autre latz, èran PLENS!

La logistica d ela RENFE èra particularament maissanta per la famosa «rodalies catalanas» ; s’infòrma en espanhòl e catalan, ambe un catalan espanholizat. Mas se parla fòrça per ensenhar, mas coma las aulas son plenas, s’entendrà res ; es un pauc coma Rajoy quora parlar, los Catalans an l’impression d’èstre sul quai de Rodalies plenas e que digun escota, alara se parla sense eficacetat.

E o cal plan dire, los trens èran plen de plen ; la clienèla RENFE aviá aumentat grandament ; soi aps segur que per sortir de Barcelona totes los clients aguèssen pagar lo bilhet, preséncia del personal RENFE, zèro !

Una autra element espanhòl que m’a fait plan rire, a l’entrada de la RENFE blogada : I-IN-DE-PEN-D-IA, es pas un messatge subdiminal… es un messatge per la RENFE de Madrid, e lo personal a una granda costuma ça sembla, levat de preveire trens suplementaris quora sábon qu’i aurà monde.

Ai tanben pauc agut la chança d’encontrar un dels 2500 policièrs que Rajoy a mandat a Barcelona, imaginatz 2500 policièr al mièg de 2.000.000 de manifestants ; impossible de trobar, la polícia urbana o los mossos d’esquadra èran bravament mai eficaçes e grandament interessat de parlar ambe militants venguts de luènh, talament que l’interès fabrica questions, pels mossos d’esquadra. Los polícièrs del rajoy son mens interessats… Ambe aqueles 2500 policièrs, un ocncors auriá poscut èstre fait ; far signar una peticion a cadun, un a un, e lo candidat ganha es aquel que sortiràs lo mai de grand nombre de signatura, lo candidat auriá ghanhat un viatge a Madrid (causa pro apreciada a Barcelona …segur) ; es un jòc complicat, vist que de policièrs madrilencs, n’ai vist cap en 4 oras de passajada dins la vila ; los policièrs mandats per Rajoy an segur agut una jornada de vacanças prèp de la mar sus las platjas de Catalonha, o benlèu per prendre un aperitiu de faiçon contunha.

Declaracion Unilaterala d’Indépendéncia

Los Estats Units d’America del nòrd èran 13 a la debuta per establir la Declaracion Unilaterala d’Independéncia, DUI, fàcia a l’imperialisme londonian e los comerçants de tè…

Vist lo nombre de dificultats que pausa lo poder centralista espanhòl per comptar los independentistas catalans, en un referèndum «constitucional», i a mantunes catalans que veson clar aquesta declaracion unilaterala, coma un exemple de seguir.

Dins lo cas dels EUAN èra pas tanpauc de colonialisme, vist que lo colonialisme l’an suportat los qu’an pas donat la declaracion, l’an suportat las nacions nòrd-amaricianas qu’an descobert la diversitat europèa dels pòbles installats sus la còsta Èst de lor continent.

La fèsta dita nacionala dels EUAN serà lo 4 de julhet.

Alara una DUI ambe un parlament independentista seriá o serà una potencialitat politica granda.

-°-