Las rasons de las shiuladas contra lo rei borbon d'Espanha e MariaNO Rajoy

Volètz saber las rasons que los Borbons son pas benvenguts en Catalonha, nimai lo govèrn PP de Madrid, Barcelona es una vila de Patz, sobretot dempuèi que los faschistas musolinians an destrusits la ciutat amb bombas dempuèi la mar, los avions an bombardejat sul modèl de Guernika pels nazis... Qui a oblidat en fRança ? Lo cònsol de Tolosa, ça sembla. La dreita francesa segur e qui mai ? Quí ? Aquel qu'oblida que Franco a nommat un borbon al cap de l'Estat espanhòl abans de morir tranquil in bed !

De còps d'unes elegits son sovent los qu'an un castig especial per los quand fan de secors als migrants a Niça, e que son aqueles que fan sosten clar al comèrci d'armas borbonicas e espanhòlas ; quí a convidat Christian Estrosi a Tolosa ?

E los migrants qui los fabrican sus las còstas europèas venguts del Yemen (Iemèn) ? Las armas de l'Aràbia Saodita son vendudas per Espanha, e lo govèrn PP amb las amistats dels Borbons...  ajudas plan. Lo PP es plan lo grope parlamentari de las dreitas europèas al Parlament Europèu, la majoritat actuala de la comission europèa, non ?

E l'ABC (ambe la consigna centralista) sap valorizar las coronas borbonicas, sap plan segur castigar l'independentisme catalan ... 

Vomir dels Borbons !

La promocion de la realitat espanhòla me sembla essencial

Aquí un reportatge que las TV espanhòlas an refusat de difusar.



Fau notar que lo reportatge es estat SONQUE difusat per las cadenas autonòmas bascas e catalanas.

 Mantunas diplomacias europèas pensan que Espanha es una democracia ; fau dobtar ?

Socialistas son d'esquèrra o aparatchik centralistas ?

Ièr ai plan legit l'intervencion del bigordan e jacobin Jean Glavany ; ai pas agut mestièr de crompar Le Canard Enchaîné per rire ! Donc lo bigordan Jean Glavany es un elegit salutari, politicament per suportar lo regionalisme d'expansion parisenca, car nos far engolir que los parlamentaris legitimistas son utiles a la santa République française ! E nos faràn rire sempre ?

Sabi pas çò que cal escriure al Jean Glavany !?!? Enfin, si contunha d'escriure, nos fa rire e tomba dins la selha de l'Argument -un libre es d'escriure- que lo jacobinisme es una plega per la democracia en Occitània.

E sembla que per determinar se los socialistas e PRG (a Tolosa) -los elegits del regionalisme parisenc- son d'esquèrra, se pausa lo meteis problèma en Espanha.

Es a Lille que Martine Aubry, activista de la plana continentala, questiona, segur que dèu pas èstre una lectriça dels meteisses documents que lo legitimista Jean Glavany, legitimisme de montanha segurament.

Mas jà podèm confirmar qu'i a un grèu problèma ambe la partidocracia e la ferotja volontat d'arribar al poder centralista, Paris o Madrid ; lo regionalisme parisenc o madrilenc, d'expansion politica nacionalista e partidocrata modèl aparatchik sovietic (mas la dreita fa parier) es un grèu problèma per la democracia, demòs es lo pòble, e lo poder alara seriá al pòble d'Occitània (o Catalonha) ; aquò fabrica tanben un element de la partidocracia :

E cada vagada es l'administracion que ne tira una bona resulta, e aumenta son finançament (malgrat la mala gestion) dinca escanar los pòbles qu'an de pagar las talhas, las errors de budgecte o bancàrias ; un jorn tornarà -benlèu lèu- una activitat dels pòbles similara al 4 d'agost de 1789, per eliminar los privilègis de la partidocracia, aqueles de nos enganar a cada eleccion.

Dins lo cas francés (eleccions a dos torns), e espanhòl (amb un pauc de proporcionala), lo mòde d'eleccions cambia res a la problematica de la partidocracia o dels aparatchik dels partits dels Estats europèus.

La Razón : lo franquisme viu encara

Segon la dreita espanhòla, pòst franquista, Chávez es un extremista perqué es d'esquèrra, o fabrica una politica etiquetada a esquèrra.

Bon, perqué pas cadun sas incompeténcias dins l'etiquetatge politic ; es una etiqueta donada per un jornal d'opinion dit La Razón, que de rason n'a gaire.

La pròva ?

La seguida, La Razón excriu "Hasta en las cartas de los restaurantes", dinca escriure las cartas de menús en valencian, lo valencian, o catalan de totes a Valéncia, Elx, Alacant !

Soi segur que fau lo torn de la còsta que los restaurants devon aver escrit en anglés, alemand, francés o espanhòl, las cartas dels menús, dins lengas dels toristas del País Valencian, normal non ?

Donc, escriure un menú dins la lenga d'un país de lenga pròpria e mesprezada, segon La Razón, es un «acte d'extremisme», un acte de terrorisme que se gausèm nos diràn que val los atemptats d'ETA !

Ieu, questioni : quí es terrorista ? Los restaurants que fan los menús en lenga locala, e dins totas las lengas qu'an mestièr, o La Razón que val per sos escrits un extremista d'esquèrra.... modèl Chávez !

Es aquel extremisme que fabrica Espanhòls que refúsan de veire las bandièras independentistas e que s'en van dels òtels quora la veson a Andòrra.

Quina idèa estranha ! Se fabricar menú en occitan, valencian (lo catalan de totes a Valéncia), basco, galician, sard, còrse, breton, alsacian, arpitan, flamand en Flandras, creòl dins las Isclas d'Oltra-Mar de la santa republica francesa, en berbèrs a las Canàrias, ... es una idèa estranha car quora aquel mitan politic pensa en lenga de fusta, o fa sense cremar las efigia del generalíssim Franco, mas en los brandir coma exemple de netejament lingüistic, devath l'idèa simplassa : «en España se habla español» (modèl franquista), e sabèm nosautres qu'avèm l'equivalent jacobin : «en France on parle français», puèi en «Itàlia se parlariá l'italian», puèi en «Belgica se parlava lo belge», coma se en «Confédération Helvetique certains parlaient le confederationhelvetiquois» (mantunes «lingüistas» estanusians son a la recèrca, per nos montar un polit article en anglés, sense aver daissat lo burèu universitari d'oltra-atlantic) o dins «l'ex-URSS, on parlait l'ex-URSSien» !

Es clar que lo problèma qu'an aquel tipe de concepte politic, es de pensar subre l'ignorança de la diversitat umana en se basar sus la coneisséncia del sègle XIXen al XXIen ! Es una pensada que considèra un Estat = una lenga, etnisme. Son estupiditats del sègle XIXen, aquelas que faguèron la basa ideologica dels Nazis.

Aquela ideologia avança en recuolar, mas coma nos vòlon enbicar tot en nos far pensar que son idèa d'abans-guarda ?

La question pausada per l'Internauta («per què les cartes dels restaurants no estan en valencià» alara que totes los politicans del Partido Popular se díson valencians e díson far una politica pel valencian, ça díson), la question es çaquela intelligenta : perqué o son pas, los menús en valencian, los qu'el a la costuma de veire ? - per abséncia de politica lingüistica (pro sovent en PV, tot especialament tanben en Occitània), - per ignorança del restaurant sul tèma lingüistic en zòna toristica o pas (perqué un torista li agradariá pas d'aver lo menú en occitan de Tolosa, Bordèu, Niça, Marselha o Avinhon, o catalan de Castelló, Valéncia, Alacant, Elx ?), - per incompeténcia gastronomica e formacion dins las escòlas professionalas mal adaptadas al mercat que respecta pas las diferéncias cosinièras.

E sobre totas aquelas ignoranças, l'extremisme regionalista d'expansion madrilenca, o parisenca, se plaça aisidament.

La Razón trabalha son òrt expansionista espanhòl. 

Espanha, e ara qué ? Negociacions.

Lo sistèma proporcional fabrica una reala representacion de totas las classas dins los conselhs de las comunas de Catalonha, Espanha, Euskal Herria, Aragon, Galícia e … Andalosia. Totes qu’an volgut votar, o an poscut far, es aquò que cambia del sistèma de las votacions organizadas per las associacions independentistas, recentament, mas qu’an encara una memòria politica.

Ara, cal veire partit a partit de qué pòdon acceptar dins lo biais de fabricar una majoritat ; aquelas parladissas fan que lo sistèma anglés es presat per la casta de dreita a Londras dempuèi sègles, e que lo sistèma francés elimina la diversitat de la representacion.

Per Barcelona, cap partit a una majoritat sol, o a dos. Es pas lo cas per Madrid o Valéncia. La situacion de Barcelona explica plan que l’union dels independentistas fabrica una majoritat que petada per l’idèa francesa d’esquèrra e de dreita del rei, idèa francesa donc del rei francés, mas que per extension a fabricat un partit de coorporacion, de classa sociala, ajudat per las teorias marxistas. La politica es fabricada de concept que destrusiscan las «simplassas» pensadas dels pòbles, o categorizadas populisme en fRança.

Ara fasèm lo torn dels partits.

Lo PP es aquel qu’es estat lo mai tocat per las eleccions que totes los partits an participat, e donc per òrdre e volontat democratica, la populacion a seguit la santa paraula politica, mas pel PP lo contengut del partit es mediòcre.

 

Lo PP es piège que lo PSOE a-n aquel nivèl de poiriment de la pensada politica. Aital lo deputat europè PP d’identitat dita catalana, es passat a l’extremisme pòst franquista Vox. Vox qu’a pas capitat d’èstre present pendent aquelas darrièras eleccions.

Mas, dels patricolatges dels elegitsl PP, lo PP a «fabricat» dos autres partits, UPyD e Ciutadanos (asetat sus la cadièra socialista tanben). E a fabricat partit qu’an basat l’ideologia sus l’idèa franquisme «Una y indivisibla España», l’idèa francesa de La Terreur aplicada a Castilha alargada.

Per aquestas eleccions, la votacion a aumentada, sempre fabrica una novèla cara politica, non pas en intension de vòts, causidas d’una linha politica, mas la quantitat de vòt cambia los dosatges politics ; se sap qu’en catalonha se vòta per las eleccions de manièra diferenta, las del Parlament Catalan son aquela qu’interessan lo mens, la de las eleccions madrilenca (de l’Estat central) interessa mai (lo public que se considera coma Espanhòl), e las eleccions municipalas an un avantatge que son un recampament d’interès de totes los electors.

Lo procèssus independentista a tanben consequéncias, car los arguments an circulat, malgrat una pression granda dels mèdias espanhòls. Lo procèssus a fabricat una circulacion dins la nacion catalana, es aquò qu’explica que los independentistas se pòdon trobar dins totes los rengs politics, mas son pas totes al cap dels partits qu’an agut representacion a las eleccions municipalas. E al revèrs se sap pas quí s'amaga pas devath l'ideologia unionista.

Lo procèssus independentista a tanben consequéncias, lo PSOE-PSC es al final de sa vida dins l’ensemble del Principat de Catalonha ; Ciutadanos afica una resulta positiva, mas pas en causa del procèssus aquel, mas en causas del patrocinatge del partido Popular e de sa mediatizacion en Catalonha, mas Ciutadanos a capitat d’amagar un deputat seu qu’a tocat tanben al patrocinatge… coma a capitat d’amagar que Ciutadanos assegura uan sortida politica als manifestants qu’an al cap l’idèa franquista «de siempre».

Los problèmas de la crisi economica fabrica una populacion castigada pel sistèma financièr espanhòl, que lo PSOE a jamai volgut tocar ; e donc lo patrocinatge PP e PSOE aurà fabricat  los INDIGNADOS. E en Catalonha, la pensada espanhòla que s’imposa pels mèdias, aurà fait oblidat que la CUP es un fenomèn politic similar a Barcelona en Comú. Jà aquel feonomèn politic es pro conegut, jà fabrica dessenh d’umor. Dins totes los Estats europèus, i a ecologitas, dins l’Espanha d’anuèch, dins la Catalonha o Euskal Herria d’anuèch, los ecologistas son dedins los partits classics d’esquèrra (concepte francés).

Tot aquò fabrica una resulta independentista que puja per las eleccions municipalas del dimenge passat, M24.

Quatre fenomèns politics an donc fabricat la resulta qu’avèm dins l’Estat de Madrid : 1 / lo patriconatge financièr a endeutat l’Estat e l’a descapacitat per defendre la politica de Brussels, de la BCE, 2 / l’establiment de vòt en foncion de l’influéncia dels mèdias madrilencs (en positiu o en negatiu) a destrusit la capacitat d’autonomia de la pensada politica, e castiga una certana possibilitat d’ententa entre partits, 3 / la proporcionala fabrica una representacion reala de tota la «ciutadanetat» (emplegui aquí lo concepte francés qu’a una realitat sonque en Euskal Herria, e Principat de Catalonha, País Valencian e Balears), 4 / l’extremisme de dreita espanhòla exista dedins la votacion Ciutadanos, a pas desaparegut dins aquel partit autoproclamat de «centre dreita».

Ara, arriba las negociacions entre representant dels ciutadans, eletors del M24 … Sembla que serà complicat, car i a sobre las ondas d’aquela eleccion, una autra onda qu’arriba, las eleccions generalas de la davalada de 2015, e per Catalonha las eleccions de M27 ; seràn la meteissa data ?

1 / lo PP vòl negociar ambe lo PSOE, per salvar l’Estat del bipartisme sortit del franquisme, 1974. Mas es aquel Estat qu’a fabricat tanben los partits dels lindals que son aqueles partits dels nacionalistas catalans, galicians e bascos. Lo fenomèn independentista catalan pòt ajudar a fabricar aquel front. Es benlèu aiçò qu’ajuda Barcelona en Comú de non pas desirar de se determinar independentista, se lor dona una consiéncia politica que serián pas ligadas a la basa marxista.

2 / lo PSOE vòl negociar per l’establilitat, que díson. Mas a esquèrra lor caldrà convéncer, la multiplicitat de las prepausicions politicas d’esquèrras, en foncion de las situacions politicas localas. Ara, lo PSOE parla realament de diversitat, devath la pression del vòt d’una representacion que sos aparatchiks an pas sollicitat.

3 / Convergència i Unió espèra una decision ERC per bastir una lista d’union independentista, ara que sabèm la realitat de la representacion de cadun. Mas ERC pensa al tripartit dels ancians tempses, ambe un PSOE qu’a jamai agut una linha politica per la populacion, mas per manténer l’estructura politica viva. La CUP a vist arribar un concurrent en Podemos-BeC. Aquela question damora lo mai important tanben pels representants novèls del País Valencian e de Balears.

4 / Es lo punt lo mai important, las eleccions an Andalosia an portat un balanç politic que fabrica pus un govèrn estable, tant esperat pel PSOE ; mas avètz remarcat que lo patrocinatge PSOE es pro plan reconegut coma un fenomèn andalós… L’installacion pel long tèrmi d’una partit politic al poder fabrica l’antidemocracia electiva, en Andalosia coma dins l’Estat espanhòl.

Ara s’espèra la resulta de las negociacions. Las jòias partesanas de l’esquèrra non socialista en fRança seràn segurament decebudas. Seràn decebut tanben los electorats bascos, aragoneses, galicians, espanhòls, andaloses, valencians de tot lo País Catalans de la Franja a l’Algèr.

Dins tot aquel afar, lo politic en Aran es la talvera, la pichona talvera.

Occitània al còr, transpòrt de l’electricitat

Occitània es coneguda coma estent al centre potencial d’una logistica europèa, l’oèst Euròpa. per mantunes subjectes : aiga, nuclear, agro-industria, aerian, rotlièr, ferroviari, etc. Ara podèm confirmar tanben lo fialat de l’electricitat europèa, e se parla jamai d’enterrament de las linhas.

Aital tot çò que se debana en Espanha deuriá interessar la premsa de Bordèu, Tolosa, Perpinyà e Montpelhièr. Jà la MAT del costat de Catalonha del nòrd (Perpinyà e reire-país, Girona e Figueres) vos auriá jà poscut questionar.

Se parla de problèma de linhas tanben en Iparralde, e la resisténcia es jà pro presenta. S’esperava pas una resisténcia occitana, un programa de France Culture a poscut ne fa la presentacion clara.

Ailà son a combatre un transformator d’electricitat, per ligar las produccions d’Avairon al fialat europèu de l’enèrgia que se pòdon pas consomar localament, en Occitània, per fauta de politica industriala balançada e occitana, d’autonomia politica.

Lo programa explica plan de quina manièra una lei francesa (encara) es emplegada per : 1 / èstre en accòrd ambe las leis mondialas de balanç de las pollucions de las entrepresas (per las far mai verdas que son jamai estadas) – se parla de borsa a la pollucion (mas i son tanben d’autres fenomèns economics desfavorablas a la vida localament, al viure al país), e 2 / per agradar a l’aficatge politic de las entrepresas dins la politica d’aficatge de la partidocracia francesa sul tèma de l’«ecologia responsabla», se parla rarament de «pollucion responsabla» (!). Tot es aital pauc mestrejat pels paures militants dels partits franceses (maiquetot lo sols presents en Occitània), partits que son sempre manipulats sul subjecte.

Donc la guèrra contra un transformator en Roergue, dins un pichonet vilatge, se trapa èstre encara un còp al còrs de las resultas de las magolhas europèas dels grands gropes industrials, o man-òbras per servar l’economia dins las meteissas mans. Se parla jamai de politica adaptada a las populacions e las capacitats dels «territoires», levat dins los polits discorses d’aficatge (@CarolDelga recentament un 4 d’abrial de 2015).

Dins un programa precedent (dissabte 18/04/2015), France Culture, “magazine de la rédaction”, explica que la BCE, es la Banca de la Corrupcion Europèa, sobretot dins la situacion grèca. E que tot lo sistèma politic o sap plan … Pensatz qu’es diferent per d’autres parçans de l’Union Europèa e especialament per las regions* sempre desfavorizadas ? (* es complicat d’emplegar un mot digne, per aquelas designacions).

Se los sordats de la ciutadanetat en Roergue o sabon pas, lor cal explicar : la politica espanhòla (PP e PSOE) es actualament installada dins los comitats de direccion de las grandas companhiás de distribucion de l’electricitat e del gaz en Espanha, e pas sonque (car i a centralizacion de asl activitat d’Estat). Aital la lei espanhòla favoriza aquelas entrepresas especialas ; de quina manièra ? Es aisit ; basta per exemple, a un productor d’electricitat de li interdire de consomar l’electricitat produsida sus l’ostal (fotovoltaïc), o dins lo prat (eolian). E donc que la reparticion devendrà una obligacion, e l’installacion alternaciva e localizanta serà frenada ; per consequéncia generalizada, la dictribucion e la logistica per l’electricitat renduda obligatòria. La tecnica es diferenta per frenar l’autoconsomacion en França, mas la consequéncia es similara ; tot afavoriza los gropes de la casta al poder.

Qui a la Comission Europèa es estat en carga de la comission enèrgia, un membre del PP qu’a ligam de familha ambe la casta qu’a mestièr de la logistica per l’electricitat. Es clar que l’enèrgia serà un element clar per establir la democracia sus la planeta, jà o es, mas o veirèm mai clar.

Donc, un pichon transformator electric de Roergue (Centre d’Occitània) es devengut aital un pauc coma lo projecte de panar l’aiga de Ròse per lo portar a Barcelona, un objecte de la manipulacion d’una casta que vòl viure suls territòris, mas sense tocar la realitat dels territòris e lo famós Viure al País que sabèm istoric en Occitània dempuèi las annadas 1970.

Aquel mercat dona aital la pròva que al cap de l’Union Europèa son pas los representants dels pòbles (l’occitan ne parlèm pas), mas son representats grandament los lòbis dels industrials del mercat dit comun.

Lo pichonèl transformator de Sant Victor en Roergue ne devendrà lo simbòl, simbòl de la resisténcia per la dignitat dels pòbles europèus ?

Trista misèria dels mèdias parisencs

Lo dòl contunha en Catalonha. Me sembla important de pas oblidar que los «Espanhòls» designats pels mèdias franceses son majoritariament CATALANS (ai pas verificat los mèdias alemands). E puèi trapi puslèu pietadós d'aver un accident aerian catalanò-alemand per veire arribar lo govèrn espanhòl del PP e sa diplomacia per plan mostrar que son ciutadans espanhòls ; la necrologia espanhòla es vomitiva, e las redaccions francesas me sembla anar dins aquel sens del vomitiu.

L’accident dins los Alps occitans (la Gavotina, nòrd de Provença, e de Marselha) dona la trista realitat de la consciéncia d’èstre un accident que farà triste tot occitan per s’èstre debanat en Occitània (entre Marselha e Barcilona dis Aups).

E alara podrèm regretar que la politica per l’occitan de la zòna montanhòla occitana aguèsse pas una visibilitat reala, per ensenhar los mèdias que la zòna de la caiguda es l’espaci alpenc d’Occitània.

E dins la precipitacion del tractament de l’actualitat, la radiofonia parisenca fa pas melhor que la television catalana sul tèma de l’identitat lingüistica occitana dels nom d’endreit ailà.

Per oposicion, la premsa catalana es sempre d’una granda qualitat… remarcada, per un jornalista francés sus plaça.

Ai assajat de far passar lo messatge ambe una mapa qu’esperèm un jorn, oficiala e de gavotina, trabalhada per la populacion locala (lo sistèma politic local) coma o faguèron en Aquitània ; aquò ailà aurà durat mai de dètz ans, mas ara la toponimia es occitana, plan ortografia. E sul site oficial del CR d’Aquitània, ièr, se notava la frasa següenta : «L’occitan, une langue précieuse pour la Région Aquitaine» ; non podrà èstre mai clar ; dons en Gavotina, l’occitan alpenc es pas encara pro preciós ; alara cal ajudar :

Dins lo non tractament de l’actualitat, i a tanben la seleccion de la necrologia ; bon son «espanhòls», mas dins los CATALANS son majoritariament las claus de vint entrepresas catalanas. E quora se sap la valor del teisut de las pichonas e mejanas entrepresas en Catalonha, e la ligason d’aquelas entrepresas ambe l’Alemanha, s’esperava un tractament ECONOMIC de l’accident.

Cal notar tanben, e lo malastre o explica, en Catalonha se parla pro plan catalan per ensenhar la lenga als Alemands e las Alemandas ; es un pauc coma los Irlandeses qu’ensenhan l’anglés… Donc, contrariament a çò d’explicat pels Espanhòls, la lenga espanhòla es pas una enemiga dels Catalans. E cal apondre, seriá una estupiditat economica d’o far realitat, tal que los Espanhòls lo pantaissan : tal que els o fan contra lo Catalans dins totas Las Casas Cervantès del monde.

Cal notar tanben la catastròfa musicala qu’es per la creacion musicala europèa.

Lo liceu es un grand luòc de la creacion europèa, sense ostracisme ! Es un messatge amagat dedins l’accident ; es pietadós d’aver aiçò aquí al moment d’un accident dramatic e qu’es refusat de veïcular per las premsas imperialistas (volontariament o non), francesa o espanhòla.

I a tanben los clients de #Germanwings que son d’autres ciutadanetats (Nationalités pels franceses, per l’error conceptuala bastida pendent La Terreur), e sembla que los Turcs de l’avion son oblidats, e mantunes autres ciutadanetats.

Es urós de veire tanben, de quina manièra los Alemands a plan notat la manièra que lo pòble occitan de Gavotina arcuelhís lo dòl e las familhas que vendràn sul site. Es l’ambaissatriça d’Alemanha en França qu’explica aiçò dins los mèdias franceses. Es urós de veire la rigor de l’ambaissatriça alemanda al moment de respondre a las questions ; es un exemple de rigor que fauta dins los mèdias franceses.

-°-

Totas las escòlas de jornalisme en Catalonha e Occitània aurián d’aver corses d’occitan…

-°-

Vist tanben a Barcelona … quin ròtle los jornalistas an, dins la catastròfa.

Eleccions 2015 e mèdias imperialistas

Se parla de las eleccions, las resultas, sovent per percentatge se parla de las variacions, gaire del problèma dels mèdias e de las resultas.

Me sembla interessant de comparar doás eleccions, per exemple las departamentalas 2015 e las eleccions d’Al Andalosia ; perqué ? Non pas perqué son eleccions «localas», nimai perqué fan la marca d’un viratge politic francés e espanhòl, dins las eleccions que en França son estadas novèlas dins las estructuras, e las andalosas perqué marcan un viratge cap a un futur cambiament madrilenc a la prima, non pas brica per aiçò, mas puslèu perqué los mèdias imperialistas franceses o espanhòls fan las eleccions, pauc a pauc. Çò que pròva de la dificultat qu’an las populacions de saber destriar los candidats en foncion dels programas (que aplicarián mai o mens), o de la linha politica, donc del contengut politic del candidat.

Vicent Partal explica la pujada de Podemos, per una granda influéncia mediatica ; es vertat que quitament sur ARTE-TV se faguèt un reportatge per Podemos (el parla de Podem), vist que la RTVE a gaire que l’exportacion de reportatge per poder influenciar Madrid… sembla qu’influéncia pauc Andalosia. RTVE es lo formisseire de ARTE-TV….en Espanha. Mas destaca tanben dins l’editorial que Ciutadanos a trapat d’ajuda dels mèdias espanhòls, sembla que son pas formisseires d’ARTE-TV, donc avèm pas agut de retportatge.

Del costat Occitània, l’influéncia dels mèdias parisencs es clar ; dins l’afar Cahuzac, ancian deputat de Vilanèva-d’Òlt, totes los mèdias parisencs son davalats en grope batalhièr, e sul còp tot lo parçan de Vilanuèva-d’Òlt a vist passar sus l’ecran la campanha dels candidats sul mercat del dijòu a Montsempron-Libòs ; sabi mantunas ciutadanas qu’an refusat de passar a la television aquel jorn, e se picar mans de candidats, jamai costumièrs d’aquel mercat. Donc dempuèi la visita dels mèdias parisencs a Vilanuèva-d’Òlt, lo FN exista melhor, e per aquelas eleccions d’aprèp demission de Jérôme Cahuzac –lo parachutat socialista-, lo vòt FN s’es exprimit grandament. E i aguèt gaire debat sus contengut de l’eleccion…

A Pena d’Agenés (zòna electorala de Vilanuèva d’Òlt per la deputacion 2011), la causa es estada clara tanben, lo vòt FN es passat de 11 % a 20 % … Uèi sabèm que la resulta a encara pujat :

Lo problèma es que per aver mèdias locals de bon nivèl, es de dire ambe un debat real, cal mèdias gaitats o escotats, legits, inter-actius, e competents per organizar lo debat, e sense ostracisme, plan segur. Localament en Occitània, la causa es de mens en mens possibla. Donc, los mèdias parisencs fabrícan, sense o vóler benlèu, candidats e succès electorals. Coma en Andalosia…

Dins d’autres cantons d’Occitània, lo problèma costeja l’afrontament entre lo nacionalisme modèl Maurràs (l’ancian regime) e lo nacionalisme modèl La Terreur (lo novèl regime). Quí ganharà ?

Mas dins aquela batalha l’abséncia de debat, amb contengut real, basa de recerca e de libertat de parlar, res non podrà cambiar.

Per astre, e lo PP en Catalonha o a plan comprès que demanda TV3 en espanhòl, la TV3 dona d’informacion independenta de las capitalas dels poders imperialistas.

Lo Conseil Supérieur de l’Audiovisuel o podrà res, enfin i pòt fòrça mas vist de París s’en fot (lo seu problèma es primièr París), car refusa de donar frequéncias localas TNT per TV localas. E aital refusa a televisions localas de bastir un finançament privat, e donc de poder finançar lo debat democratic en region. Lo «service public» es de tot biais pas al nivèl que cal per aiçò far, malgrat que totes los Occitans an de pagar la redevença per aiçò avec un «service public» de television (que díson), alara qu’es un servici d’Estat en region. Un pauc coma RTVE que dona programa a ARTE-TV fabrica un filtre madrilenc e d’esquèrra per l’internacional…

Lo debat francés sus la reforma dita …

Lo debat republican francés es bastit sus basa que son sistematicament tòrta ; per exemple, se parla jamai de simplificar e donc estauviar organisme d’Estat que son costoses e que fan un trabvalh collectiu puslèu negatiu pels pòbles de França. Dins aquela lista dels organismes costoses, sabèm qu’i a lo Sénat. Aquel organisme constitucional fabrica clientèla antidemocratica, e un budgecte puslèu costós.

Dins un article presentat en francés per Les Échos, podèm listar segon un papièr anglés, l’Élysée ; me sembla qu’an plan rason tanben. Cal notar que dins lo Ducat d’Aquitània o lo Reialme de Navarra, los budgectes dels Ducs e dels Reis èran votat en decembre per l’an qu’arribava. Per l’Élysée sabèm gaire de quina manièra los pòbles de França sabon contra-ròtlar los emplecs costoses que s’i fabrícan industrialament. Per contra, los abitants de l’Élysée sabon explicar que la decentralizacion fabrica emplecs que son pas utiles, al contrari donc ; e la premsa parisenca ne farà jamai la comparason.

La centralizacion de la premsa francesa ajuda tanben lo nacionalisme francés, aital son sistematicament del costat dels conservatismes que fan l’Estat jacobin e bonapartista parisenc ; aquò o díson pas nacionalisme d’expansion, mas «salvar la republica» qu’es aital decretada santa, un pauc coma la Constitución en Espanha pels politicians PP-PSOE (republicanisme o novèl franquisme), o l’autra version es «salvar l’Estat» (bonapartisme o novèl mussolinisme). E lo sindicalisme i jòga tanben la meteissa partidora politica.

Avèm donc ara es, demai en mai, clar, dos camps europèus, los democratas que vòlon veire los pòbles s’exprimir, benlèu en donar a la representativitat electiva mens de poder, e la dictatura dita republicana de la majoritat imperialista que viu a París o Madrid.

Los abitants de París o Madrid, çò que los interessa es gardar las causas coma son, perqué farà la riquessa economica de las doás capitalas. Es pas un projecte de dreita o d’esquèrra, a la dreita o a l’esquèrra del rei, es un projecte imperialista.

Es estonent que l’istòria es estada pron lèu oblidada e notament en periòde de commemoracion de la debuta de la guèrra de 14/18. Los imperialistes parisencs o madrilencs an oblidar que lo «dreit d’autodeterminacion dels pòbles» es estat emplegat per destrusir un concurrent, l’impèri Àustro-Ongarés, concurrent que desvolopava un federalisme, un poder per cada pòble (a l’epòca territorialament pln definit) ; e donc quora los interessa lo «dreit d’autodeterminacion dels pòbles», Paris e Madrid l’emplegan, mas quora veson una perda de poder, sabon castigar lo pòble que vòl far parlar la democracia.

La division dels pòbles es primièr aqueles imperialismes parisencs e madrilencs que l’an fabricada en Euròpa, en divisar : los territòris bascos, catalans, e flamencs (neerlandeses), tanben en fasèm la guèrra a l’Alemanha (per la França), alara que la populacion de la Lorrena-Alsàcia èra basicament germanica, e que la francofòna èra pas en dangièr, pas mai qu’en Sarrland aprèp 1945.

Lo projecte politic dels Franchimands es un imperialisme de netejament lingüistic, per amassar moneda e pagar l’estructura administrativa e bonapartista francesa, ges pel «bonheur intérieur brut» dels pòbles concernits.

Donc, ambe aquel imperialisme, vesèm plan que la dita reforma territoriala francesa es de fum politic per aucupar l’empont mediatic e non parlar de la realitat, adaptat l’Estat francés a la pujada de la creissença economica de la region, e non pus gerir l’expansionisme parisenc. La realitat es clara : l’economia es pas la basa de la politica parisenca, dels jacobins, la basa es de pura ficcion nacionalista d’expansion per enganar los pòbles sotmetuts a la santa paraula republicana francesa.

E aiçò pauc impòrta la color politica presenta a Madrid o París. La «réforme territoriale» serà sonque un biais de re-centralizar l’Estat, vist la pensada unica que puja a París non podrà èstre d’una autra manièra que la preparacion de l’arribada al poder del FN e d’aquesta quita pensada. Manolito Valse, immigrat catalan en Iscla-de-França, val pas melhor que Louis Aliot, immigrat d’Arièja en Catalonha del nòrd. Napoleon èra còrse, Cromwell, gallés, Hitler, austriac, Stalin, georgian, Franco, gallician, Mussolini, sicilian, Garibaldi, nissart, e son totes estats la clau del desvolopament d’un nacionalisme d’expansion per la nacion imperialista que los an arcuelhits.

Es urgent de pensar que las regions, las províncias, devon pensar en elas-meteissas, ontologicament las accions politicas que lor seràn necitas e non pas esperar de Madrid o París, quicòm que lor serà sempre malefic ; lo procèssus ciutadan e democratic es bravament en camin e de faiçon exemplara en Catalonha e Aran (Principat de Catalonha).

M'agrada d'escriure a en Mariano Rajoy

Sabi pas s'es important, mas coma ciutadan europèu, ciutadan de l'Estat jacobin francés, me sembla que la seuna politica sul tèma de Catalonha non es normala per un dirigent d'un Estat que pensa a totes los subjectes d'un reialme europèu. Alara, li escrivi. Li escrivi per Internet, tot en sapient que sembla pas un lector de las paginas d'Internet, mas es lo sol mejan qu'ai per juntar a Madrid, coma a París o Brussèllas. Li escrivi pas per negociar ara, mas per fargar un balanç de sa politica de cara a la nacion catalana, la nacion de ciutadans europèus e catalans.

Mas abans, pels Internautas, cal explicar la situacion politica de l'Estat espanhòl. Sèm dins una situacion que cap representant politic catalan es dedins lo govèrn catalan, gaire zèro dins l'administracion centrala e diplomatica, cap partit catalan a un pès sus las decisions del govèrn central ; e lo pòble catalana refusa de votar pel PP, pel PSOE, o tot ibrid politic que se vòl espanhòl ; cal apondre que Barcelona finança fòrça de l'Estat espanhòl, e aiçò o díson «solidaritat» tot en estar distribuat unicament a Madrid, e non pas a las regions pauras d'Espanha.

Dins aquesta situacion inedita per la normalitat europèa, lo sol relai qu’en Mariano Rajoy a en Catalonha, son los militants dels pichonets partits (en representacion catalana), es de dire PP de Catalonha, UpyD (supausadament democratas mas que crídan sonque al fascisme quora se parla de catalanisme), Ciutadanos (fòrça implicat a criticar la corrupcion, mas qu’o son tocats tanben, e que desfialan en companhiá dels pòst-franquistas los Dias de l'Hispanidaz), e mantunes legitimistas del PSOE en Catalonha.

Mas lo «problèma catalan*» (* qualificat aital per Madrid) es un problèma perqué es la ciutadanetat qu'a près lo poder per èstre enfin representats sul terrenh europèu ; es un eveniment democratic non comprès pel sistèma vièlh e bipartidista espanhòl (aquel qu'a negat als Catalans d'èstre ben representats a Madrid) ; aquel movement es alara un eveniment excepcional al nivèl europèu, la vièlha còlha partidista e estatalista, espanhòla o francesa, non podrà entendre aquel fenomèn excepcional, al nivèl europèu, mai tanben mondial.

Donc, i a un problèma espanhòl qu'es simbolizat per en Mariano Rajoy (militant del PP al govèrn), mas atencion seriá similar pel PSOE s'èra al govèrn central. Benlèu piège. Car la tresna via es practicada dempuèi 30 ans en Catalonha, sense resulta clara per la democracia.

O escrivi, non pas per desdoanar lo negativisme sistematic d'En Mariano Rajoy, Mister NO coma Thatcher, NO dempuèi 4 ans, per rason de majoritat absoluda ; aital se nega a pensar Catalonha d'una autra manièra ; la ciutadanetat catalana li explica las seunas errors de 4 annadas passadas. La ciutadanetat catalana explica dempuèi 4 annadas, que la constitución de Madrid, pòst franquisme, es oltra-datada. E al meteis temps, la sola opinion e accion politica dels PPistas son d'explicar que fan «viure» la constitución. A l'Estat francés se cámbia la constitution cada 4 annadas dempuèi 1958 ! Una Constitution o una Constitución es pas un libre sant, es pas la Bíblia o Al Còran, o La Tòra ; e quitament se sap qu'aquestes libres dits sants, son subjectes d'interpretacion (que pausa problèmas e guèrras tanben). Aiçò o sap tot estudiant de sciéncias politicas sul continent europèu, e pas aprèp 4 annadas de manifestacions democraticas en Catalonha ; L’en Mariano Rajoy anatz visitar Catalonha, sense los gos dels militants del PP ; O sap far tot estudiant, perqué educat dins las bonas universitats de sciéncias, sap coma fonciona totas las constitutions dels Estats democratics europèus, sap coma fonciona lo pòble catalan (perqué Eurasmus l'a ajudat d'entendre).

Aquò farà 4 annadas qu’en Mariano Rajoy a perdut lo dreit de parlar de democracia per aplicar la constitución. Donc o podèm escriure, lo Mariano Rajoy es un maissant dirigent europèu per la democracia, per se revendicar democrata ; la democracia es pas lo dreit -constitucional o pas- d'imposar sa majoritat ; lo sistèma democratic es una ajuda per determinar dirigent, per dirigir per totes e totas, e non pas per Espanha, aquela que Franco a pantaissat. Al contrari, el pensa que lo tot pòt imposar a una minoritat, es lo contrari de la democracia.

Alara, perqué l'Union Europèa, non pòt intervenir, quora se sap aiçò ? Perqué lo sistèma selecciona sonque una tecnocracia dels Estats, e qu'aquesta seleccion es pas adaptada per la supausada «constitucion» europèa, aquela d'un Parlament (partidista e negacionista, sonque), d'una comission dels representants d'Estat (capable sonque d'elegir lo lòbi al cap d'un servici europèu), d'un sistèma juridic que protegís sonque lo juridic dels Estats.

Dins aquel sistèma, lo Mariano Rajoy es protegit, coma l'auriá estat un Francesco Franco ! La paradòxa es clara, una institucion europèa que se pensa democratica, fonciona per protegir l'Estat, que sempre es estat l'institucion qu'a manipulat los pòbles per los afrontar, per bastir frontièras internas, adoanariá dels Estats e de las idèas.

En Mariano Rajoy es la fotografia que lo novèl sistèma catalana, democratic, pausa la question democratica a totes los Estats europèus.

-°-

Espanha, un real dangièr per la democracia europèa

Es urgent d’esciure a las elitas parisencas, qu’an un real problèma ambe çò que se debana en Catalonha-Espanha, ara.

Dempuèi 2010, lo tribunal constitucional espanhòl a provat que regulava non pas l’aplicacion de la constitucion mas lo programa liberal del pòst franquisme.

Per las darirèra eleccions de novembre 2012, lo president de la Generalitat de Catalonha, Govèrn autonòme del Principat de Catalonha (una partida dels Païsses Catalans), en Artur Mas, perseguís lo ròtle que lo pòble li a donat pendent las eleccions, es de dire lo camin cap a l’autodetermicion del pòble catalan, en debutar pel Principat de Catalonha ; per aiçò far, se cal desfar de las pichonetas administracion espanhòla que damóran al Principat e bastir un rebat internacion a la novèla estructura mai independenta del poder madrilenc, a l’imatge del Portugal. Coma tot camin cap a l’independéncia e en temps de patz (se Madrid accepta lo periòde de patz), serà un pauc complicat perqué cap constitucion, ni cap tractat internacional establís aquel camin juridic, l’independéncia. Lo 9 de Novembre 2014, es previst una CONSLTACION que los espanhòl dídon referèndum dempuèi diluns passat … i a una granda evolucion aquí ; Aquel referèndum coma díson a Madrid es una CONSULTACIÓ coma díson al Parlament de Catalonha ; es una question autonomica, refernt juridic del Govèrn de l’Autnomia catalana.

La lei de las consultacion es estada notada per una majoritat d’esquèrra de l’ancian govèrn de Catalonha, 69 % de vòts parlamentaris. Es donc en referent a-n aquesta lei, e en consequéncia dels programas politics de la majoritats dels partits actuals catalans, que la votacion del 9 de Novembre (9N) es autrejada pel President de la Generalitat de Catalonha.

Lo govèrn central madrilenc, de color PP e qu’es sotengut pel PSOE sul tèma, a per astre e en procediment rapide (extra-ordinari) despausat un recors a l’obertura dels burèu diluns maitin ; lo Tribunal dit constitucional que jà l’estatut juridic de la Generalitat de Catalonha ne vòl pas entendre parlar (totes son del PP) , a donc normalament ajournat lo degret del president Mas ; lo procediement es conegut, l’an practicar los Espanha, esperar esperar esperar dinca que la causa fosquèsse oblidada ; aquí dure dempuèi 4 ans ! 

Lo defís major es ara, non pas en, mas del sistèma politic, que al PP determina qu’i a una societat silenciosa que non vòl del referèndum, mas que son espanhòls (sense los nombrar). La consultacion a per tòca de donar una vista internacionala a l’onda electorala, una mesura reala, de las volontats independentistas catalanas.

Los sondatges, entre 45 % et 51 % dels Catalans, un pauc mens de 60 % a còps (mas mai lo PP trantolha, mai la chifras dels independentistas pujan) vòlon votar l’independéncia, e mai de 80 % vòlon votar.

La Constitucion de l’Estat madrilenc, aprovat per referèndum en 1978 es jà un grèu problèma dempuèi 20 ans en Catalonha, la reforma d’aiçò sembla impossible, blocat per una pensada franquista qu’es encara an poder a Madrid.

L’abséncia de reforma espanhòl es degut a un extrèma nacionalisme, tipe franquista, dedins lo PP o lo PSOE, e donc las règlas concensuada del pòst-franquisme sense aver realament pausat lo problèma del franquisme d’abans 174, s’agota anuèch. Los pòst-franquistas son lo grèu problèma per Espanha, e donc tanben per la libertat dels ciutadans de Catalonha e Euskadi-Navarra.

Artur Mas e los aligats (nacionalistas catalans contra l’imperialisme espanhòl) an respondut a la demanda dels ciutadans de Catalonha, e en l’abséncia de volontat de parlar dels Espanhòls, se destruirà lo concensus pòst-franuista, e se bastirà una treala democracia catalana, luènh de la renta pòst-franquista ; Lo Partit popular (PP-UMP-PPE) al poder e lo Partit Socialista dit obrièr espanhòl (PSOE-PSf_PRG-PSE) son dins l’incapacitat de dnar una responsa ; l’afar dura dempuèi 20 ans ! Mas lo mai grèu es que la comission europèa serà lo rebat d’aquel integrisme nacional-expansionista espanhòl, vist que la comission es lo rebat dels Mercat-Estat-nacions, dels imperialistas europèus qu’an faricats guèrras e frontièras sul mai pichon continent de la planèta.

Lo refús democratic es espanhòl, es pas catalan. Contrariament a çò qu’explícan los saberuts de l’istòria d’Espanha a París. Ai al cap una nostalgia de las ancianas referéncias escolasticas parisenca. perqué ? perqué son pressionat per las elitas espanhòlas e se vòlon tornar en Espanha, lor cal escriure que los Catalans son els lo problèma. La pression de l’integrisme politic espanhòl es d’aquel nivèl franquista que jamai.

Messatge a Louis XX e Felip VI

Aquel manda messatge sul net, mas oblida un pauc l’istòria, donc lo cal ajudar, un pauc. E ai pas enveja de me copar lo cap, serai simplàs.

Louis XXen me manda un messatge (es encara viu al XXIen sègle), l'ai transposat aquí, modificat car ai pas oblidat l'abans 1789.... coma el ! Donc i apondrai un pichon quicòm sus Felip VI que coneis pas l'istòria d'Espanha (discours de l'ONU d'ièr), lo Felip V es estat installat per Louis XIVen, per far la guèrra a l’aligança (veire lo bilhet sus Aran). De qué sábon pas los sants monarcs europèus : Espanha existava pas al sègle mila ! Louis XXen tanpauc sembla pas saber l'istòria, la division dels pòble o faguèt lo tractat dels Pirinèus ; ni Rei, ni President, car França es lo problèma, brica la solucion. E Espanha es la renda de l’ignorança sul modèl francés, pas la solucion per Catalonha, nimai Galícia, nimai Euskal Herria, nimai Aragon, nimai Astúria, nimai Canàrias.

Louis XVIen vendrà la Loisiana, cara al còr dels borgeses de Bordèu, serà una granda error politica e economica.

Dins un discors recent un filh borbon de Madrid, lo seisen felip, explica qu’Espanha exista dempuèi mila annadas ; mas consultats los libres d’Istòria d’Euròpa, sábon pas confirmar aquela informacion donada a l’ONU, ièr debans una diplomacia que sembla pas saber tanben ont se tròba Espanha, dempuèi qu’an perdut mantunes territòris, e donc qu’an degut suportar mantunas independéncias d’una partida del reialme castilha, de l’impèri castilhan.

Per vos ajudar a melhor entendre, una mapa :

Las independéncias que Castilha a degut engolir, son sobre una mapa :

Benlèu que la familha europèa borbonica li fauta bons professors d’istòria ? Li fauta de respectar los pòbles, un pauc coma los comissaris europèus de Brussels !

-°-