Niça : quí me podrà explicar aiçò ?

La Comtèa de Niça, departament actual (mai o men) de Niça, festeja lo 14 de julh 2017, coma dempuèi l'annexion de 1860 ... L'explicacion seriá l'expansionisme francés en version ignorança nissarda, es donc l'expression del nacionalisme francés, dins un departament qu'a pas conegut la Révolution dels Parisencs, 1789 : per qué ? Bien tot simplament èra pas dedins l'Estat francés ! Ligam utile. L'ignorança nacionalista francesa es ensenhada dins totas las escòlas de la santa republica francesa a Niça e pertot en Occitània.

Alara coma explicar qu'a La Briga, a doás piadas de la frontièra franco-italian del XXIen sègle se commemora e « festeja » la revolucion dels Parisencs, alara que La Briga èra del Reialme de Piemont-Sardenha d'aquel temps !

E coma l'informacion istorica es çaquelà coneguda, nos fan un pichonet concèrt ... d'un grope de las Valadas Occitanas a costat, aqueles occitans qu'an sabut conservar las raiças occitanas del país vesin, e ne fan present a tot moment que pòdon (quand i a finança per aiçò far).

E dedins lo reialme de Piemont-Sardenha, o çò que damora del Piemont-Sardenha destrusit per Napoleon III (un amic dels metòdes politics del Putin) Napoleon III e companhiá en crear Itàlia, que fan ? Napoleon III èra dit un liberal, mas pas per daissar viure los pòbles sotmetuts liures ! Los pòbles èran una resorga per farviure una casta del mercat-Estat-nacion, o de l'imperialisme economic novèl, lèu serà un colonialisme d'oltra-mar, mas la debuta èra aquí...

Donc per fugir lo negacionisme oficial (en sapiença istorica e politica) negacionisme « francés » e de la collaboracion partisana jacobina en Comtea de Niça, fau passar la frontièra al pus aviat possible.

Fàcia al Conseil d'État son contents de la resulta

Me sembla qu'aquel comunicat es important, non pas per l'importança del subjecte, mas pel metòde politic emplegat.

Dins las annadas al entorn de 1995, l'occitanisme refusava d'emplegar lo dreit d'Estat francés (ai mantunes exemple en cap per los que me demandaràn) per far entendre sa votz e l'aplicacion de als règlas administrativa en rapòrt a l'occitan, alara se manifestava dins las carrièras, resulta electoralista: pauc sul tèma de la politica lingüistica; aquela accion peirigòrda es la resulta d'una maduracion fàcia a l'Estat francés.

Sèm pas d'accòrd ambe l'Estat francés qu'escana l'occitan, mas lo dreit, totas las vias, devon èstre emplegada per castigar l'Estat.

Mèdia francés : referèndum oblidat

O tornamai cal dire, pe r èstre informat de manièra segura, lo melhor es d'èstre aluzerpit e abonat a un jornal catalan [ ARA per exemple] ; Aital lo referèndum qu'arriba, caldrà virar los uèlhs e lo ment cap a Den Haag, Rotterdam, Groningen, Maastricht, Amsterdam, cap a las Províncias Unidas, las regions baissas de la plana del Rhin e Meusa. Cap mèdia francés ne parla... Caldrà anar veire lo reialme de la familha d'Oranja, vièlh soca de familha de Provença, del Sant Impèri Germanic.

Es un article de ARA donc que m'encamina a èstre a la garda.

Los ciutadans neerlandeses auràn de votar per un referèndum que parla del tèma, cal far dintrar Ucraïna dedins l'union Europèa, mas pauc a pauc lo referèndum se transforma en un referèndum contra las institucion europèa (explica l'article), per o contra. Es donc un referèndum per mesurar dins lo cap dels Neerlandeses se l'Union Europèa es pro eficaça ! E o podèm prova al jorn d'anuèch, la tecnocracia europèa es d'una estupiditat diplomatica granda, e d'una fragilitat politica que confina a l'estupiditat d'accions politicas, granda, etc. Avèm cada jorn, los elements directes per entendre que l'Union Europèa es un grèu problèma per totes los pòbles d'Euròpa ; mas es pas sens que la fauta de la gestion de la diplomacia dels Estats ...

Jà vos pòdi dire que i aurà monde per amagar la resulta se es negativa, mas pel moment i a pas cap mèdia francés que ne parla, sobretot per non pas reviscolar que, aguent votar NON lo darrièr còp, es l'equipa Les-Républicains-UDI que nos a farlabicat un autre tractat (Lisbona) per nos imposar l'Union Europèa sense declaracion politica dels pòbles ; e la tecnocracia partidocrata socialista a seguit !

Dinca quin  nivèl d'anti-democracia, d'ipocrisia, l'Union Europèa dels Estats anirà ambe sa technocracia per nos imposar lo seu poder tecnocratic ?

Dinca quin  nivèl d'extrèma-dreita a las eleccions, aurèm enfin une remesa en causa dels camins percorreguts dins los trenta darrièrs ans dedins la forest fosca de l'anti-ciutadanetat europèa ?

Dinca quin nivèl de populisme a las eleccions, la plutocracia europèa calarà enfin ! Non pas per tornar en darrièr, mas per bastir una democracia en Euròpa (Union Europèa) que fosquèsse pas un mercat tal que lo vòl lo London Kingdom ?

Socialistas son d'esquèrra o aparatchik centralistas ?

Ièr ai plan legit l'intervencion del bigordan e jacobin Jean Glavany ; ai pas agut mestièr de crompar Le Canard Enchaîné per rire ! Donc lo bigordan Jean Glavany es un elegit salutari, politicament per suportar lo regionalisme d'expansion parisenca, car nos far engolir que los parlamentaris legitimistas son utiles a la santa République française ! E nos faràn rire sempre ?

Sabi pas çò que cal escriure al Jean Glavany !?!? Enfin, si contunha d'escriure, nos fa rire e tomba dins la selha de l'Argument -un libre es d'escriure- que lo jacobinisme es una plega per la democracia en Occitània.

E sembla que per determinar se los socialistas e PRG (a Tolosa) -los elegits del regionalisme parisenc- son d'esquèrra, se pausa lo meteis problèma en Espanha.

Es a Lille que Martine Aubry, activista de la plana continentala, questiona, segur que dèu pas èstre una lectriça dels meteisses documents que lo legitimista Jean Glavany, legitimisme de montanha segurament.

Mas jà podèm confirmar qu'i a un grèu problèma ambe la partidocracia e la ferotja volontat d'arribar al poder centralista, Paris o Madrid ; lo regionalisme parisenc o madrilenc, d'expansion politica nacionalista e partidocrata modèl aparatchik sovietic (mas la dreita fa parier) es un grèu problèma per la democracia, demòs es lo pòble, e lo poder alara seriá al pòble d'Occitània (o Catalonha) ; aquò fabrica tanben un element de la partidocracia :

E cada vagada es l'administracion que ne tira una bona resulta, e aumenta son finançament (malgrat la mala gestion) dinca escanar los pòbles qu'an de pagar las talhas, las errors de budgecte o bancàrias ; un jorn tornarà -benlèu lèu- una activitat dels pòbles similara al 4 d'agost de 1789, per eliminar los privilègis de la partidocracia, aqueles de nos enganar a cada eleccion.

Dins lo cas francés (eleccions a dos torns), e espanhòl (amb un pauc de proporcionala), lo mòde d'eleccions cambia res a la problematica de la partidocracia o dels aparatchik dels partits dels Estats europèus.

Urgéncia internacionala, crear un dreit per divisir los Estats imperialistas

Anuèch es un aniversari important per Lituània, la violéncia sovietica e militara contra lo pòble de Lituània a liberat un pòble (aquel violéncia es presada per una elitocracia jacobina francesa, sovent d'esquèrra e ges pragmatica parisenca), aquela libertat es estada obtenguda car la flaquessa de l'administracion d'Estat sovietica èra abaissada, mens fòrta, Lutuània se libera. Ara aprèp 25 ans, vesèm dels regionalismes d'Estats centralistas d'expansion (Anglatèrra, Rússia, França, Itàlia, Espanha, ex-impèri austrico-ongarés, ex-impèri suedés, ex-impèri otoman), tornar als grands dracs dels imperialisme vièlhs ; es donc urgent de trobar un biais pacific per enlevar lo monopòl administratiu centralista, bonapartista, centralista, a d'Estats qu'an pus d'interès pels pòbles concernits, e sobretot que son un problèma per la democracia ; anuèt es moment de gaitar un filme sus ARTE+7, tèma: la vida d'en Stefan Sweig, e la déchéance de la nationalité portada per la politica Nazi de las annadas 30, e qu'entendèm sonar encara dins la boca d'un govèrn socialista parisenc al XXIen sègle ambe un ministre francés d'origina «espagnole».

Lituània es un pichon territòri comparat a l'ex-URSS, e segon los imperialistas franceses cal un territòri grand per èstre independent ; donc totas las rasons del monde son donadas pels imperialistas, o jacobins, o regionalistas d'expansion, per non pas cambiar lo monopòl de la lora administracion (prefectorala o pas, militarista o dictatoriala o pas) sus un territòri sotmetut, pacificat al modèl romanic, ges romantic, sotmission d'un pòble capbaissat sempre per la fòrça e contra la democracia, lo poder al pòble concernit ; e pauc impòrta sa dimension territoriala, geografica, car Montenegro amerita autanplan d'èstre independent que Mónego o Andòrra, Liechtenstein o Luxemborg, Comòras (sancièra) que Kanaky, Corsega que Djibotí, etc. O Argèria que Marròc o Tunísia.

Los vièlhs sistèmas de descolonizacion devon èstre modernizats, e ajudar a crear la liberacion de novèls Estats, puèi ajudar a l'organizacion entre els ; car un Estat es pus independent tal qu'o pensava lo monde al XXen sègle.

Lo monopòl administratiu se dèu criticar, reformar, autanplan coma lo modèl monopolistic de las entrepresas sus un mercat.

Avèm dins lo futur, una Espanha que cambiarà :

 O un Reialme Unit -UK- tanben que cambiarà :

Mas dins las democracias se discuta, se parla, en Espanha : NON, e pauc impòrta la color del partit al poder (Vox, pòst-franquista, PP, PSOE, Ciudadanos, Podemos, Quicòm en comun, o compromis en comun); sembla que l'afar politic de l'arribada dels nacionalistas en Corsega s'encaminèsse al meteis avuglament francés, qu'un Frnaçois Mitterrand coma ministre d el'interior francés abans 1962 !

Es clar qu'aque problèma es tanben las causidas de creacion d'Estat contra l'impèri otoman, e la regulacion a faguèron los imperialistas europèus, e donc avèm un problèma dins l'Orient-Mejan. Mas los Estats (ancian o novèl, francés, ongarés, slovac, sloven o polonés, arabic sunista, walafista o un Estat sionista), vision hitleriana, pur etnicament o religiosament, es una estupiditat europèa tanben.

Donc al nivèl mondial, i a urgéncia de pensar a redefinir un Estat de dreit, de fondament plurinacional (antopologicament), e sobretot un biais de crear Estat(s), o fusion d'Estats, per poder evitar los chaples, las violéncias, una vision militarista o bonapartista del poder politic.

 Es qu'un regime politic internacional podrà ajudar a la patz sense crear aquel dreit dels pòbles per se liberar del monopòl d'una administracion jacobina o imperialista ?

Aprèp una commemoracion, indispensabla per Tolosa

Dins los mites franceses, sèm salvatge que França nos salva de l'obscuritat politica ; dins las farlabicas francesas, lo dreit èra d'esséncia pòst-revolucion francesa de 1789, aquel mite es nascut de l'ignorança entretenguda pel regionalisme d'expansion parisenca, e per una istòria mitificada pels redactors republicans del sègle XIXen, lo romantisme republican francés, aquel que fargava un nacionalisme que farà la guèrra a l'Alemanha lo sampitèrne enemic.

Òr, totes los letrats d'Occitània, sábon que Montesquieu, Montaigne, La Boétie, e quitament Pierre Bayle, an sempre volgut portar un messatge -en francés- als novèls poders d'envasion nordenca qu'en Occitània, lo dreit preval sul desir del rei, lo dictator francés, que viu sense parlament. La guèrra dels monarques franceses contra los Parlaments o / e Jurats d'Occitània, o los capítols a Tolosa, es una guèrra contra un sistèma que dividís los poders publics, dins un poder de govèrn e dins un poder parlamentari, segur de criticar ara, e que la santa revolucion dels Parisencs a criticat mas los a remplaçat per un sistèma plutocratic que val pas melhor, e qu'es en plaça encara uèi al XXIen sègle (lo problèma francés d'anuèch).

Dins aquel contèxte politic e istoric, la commemoracion de Tolosa del jorn dels Reis, jornada essenciala del temps del Comtat pron ligat a una pensada similara e religiosa a la glèisa de l'Orient Mejan (qu'an els gardar la simbolica d'aquela data dels reis, e lo pè politic que los liga a l'espiritual cristian) ; la simbolica dels reis en Occitània es tombada dins la mesura que los Reis èran aqueles d'una glèisa que matava las populacions, lo subjectes del Comte Tolzan, ambe l'inquisicion contra lo catarisme puèi lo protestantisme ; es en Occitània qu'es nascut un politic desligats dels monarcs (coma en Catalonha, e quitament dins totas las republicas italicas), mas qu'es lèu aprèp las inquisicions e guèrras religiosa lo fogal de l'idèa de laïcitat dita à la française. 

Cal notar que lo regime tolzan èra un regime similar al regime del Ducat d'aquitània, levat aprèp l'imposicion dels dictators francs.

 Aguent volgut portar un amic, convidar un amic a-n aquela manifestacion, lo fait que lo tèxte es presentar en occitan, li fa considerar, coma «citoyen du monde» que la manifestacion es orientada. L'amic «citoyen du monde» donc es clarament citoyen du monde, mas sap pas que sa manièra de pensar es francesa e donc que sas raiças son pas universlista mas ligada al sistèma imperialista francés que Occitània supòrta, Occitània qu'a fargat ambe aqueles dreits un biais universal de concebre la democràcia fàcia als monarcs qu'an passat lo periòde que pus tard dirèm Edat Mejan, ambe una consideracion negativa, cargada dels «bons sentiments français» sus aquel periòde francés fosc al nivèl politic.

Coma Occitan e dons Ciutadan del monde o pòdi apondre, lo tractat de 1189, a Tolosa, es un document universal, mas quitament s'es jà un modèl espandit dins tot l'airial del dreit pòstmonde latin, del dreit de Roma.

Narbona dins aquel document a una valor importanta car Narbona èra dita la segonda Roma, dims l'impèri roman, dins la latinitat ; e l'escrit occitan es d'una valor inestimable pel tractat del Comte Tolzan ambe la populacion de LOS DE TOLOSA, marca una primièra vision restablida de la ciutadanetat de de LOS DE ROMA ; es doinc plan una vision pòst latina, amai grèga de la realitat politica modèrna. 

Aquel document occitan, es en lenga occitana, lenga directament sortida d'una volontat politica dels Ducs d'Aquitània, d'un sistèma trobadorenc qu'as establit en Occitània un sistèma politic d'una granda avançada pel pòble, a l'imatge d'una Bíblia catalana directament legibla pels subjectes del Comte Tolzan. Vesèm aital que lo Comtat tolzan, aquitània e Provença èran aital davancièr dins lo continent europèu per la dignitat dels pòbles.

Es benlèu aiçò que lo problèma francés quora la glèisa catolica (encara anuèch) coma los poders franceses (sempre anuèch) fan la guèrra lingüistica a l'occitan, car lo prestigi de la lenga occitana èra clarament mai naut que lo prestigi de la lenga inventada dins las corts dels dictator reial francs (Claude Duneton, «Parler Croquant» per aver la version en francés de l'analisi aquela).

Lo problèma que los Occitans an, es que la commemoracion es utila, mas las consequéncias politicas son rarament presas pels politicians qu'an dempuèi 15 ans donat un discors plus prestigiós, mas que sónan puslèu coma pavonatge de campanha electorala que coma debuta d'una politica per establir una coneisséncia generalizada del trabalh politic bastit pels aujòls dels capítols d'anuèch.

Cal notar que la decentralizacion qu'es una descarga de poder jacobin en region, a donc los còrs  constitucionals prefectoral e autres, sancierament absent pendent aquela commemoracion ; un prefecte deuriá venir popar los tèxtes en occitan per entendre melhor çò que democracia vòl dire en Occitània ; cal notar tanben l'abséncia dels professors de sciéncias politicas de l'universitat de Tolosa Capitòli, amai dels universitaris de Tolosa Le Miralh ... e çaquelà la basa tolzana, coma l'a indicat lo cònsol Jean-Luc Moudenc, en far referéncia a las paraulas del cònsol de Montpelhièr (istorian conegut çaquelà), es bravament d'actualitat, alara perqué es pas mai valorizada melhor dins las nòstras famosas universitats tolzanas ; perqué son en occitan ? Segur òc, vist que l'ensenhament de l'occitan es encara donat als privilegiats que coneisson l'istòria tolzana, e non pas a totes coma la lenga basica tolzana.

Donc quand i aurà un libre d'istòria distribuat a totes los escolans tolzans per ensenhar la vida politica passada en Comtat Tolzan ? Quand la divulgacion se farà naturalament dins las doás lengas actualament indispensablas per entendre la vida de la futura region administrativa francesa Sud-Occitània-Catalonha ? Lo pavonatge es plan, ajuda una valorizacion del personal politic alprèp d'uan clientela redusida (que cal espandir !), mas concretament la ciutadanetat vist de Tolosa estant, ciutat universala pels conceptes politics amerita un desvolopament que quitament la vila d'Atlanta (USA) sembla melhor entendre que los Capítols actuals a Tolosa (una visita recenta a atlanta, ambe un grope de musica occitana, faguèt un signe positiu pels capítols que me contèt la visita oficiala) qu'an pas encara abandonat la compassion en politica sul tèma occitan ; d'unes díson : vendrà ... mas quines escargòls occitans !

Es important çaquelà de veire l'aula dels illustres tolzans, aula emplenada aital, e benlèu capitar de l'emplenar mai.

Déchéance de la nationalité, lo dreit francés de l'apartheid arriba

Dempuèi mantunes jorns los socialistas al govèrn son a trabalhar una capacitat politica plan comuna dins aquel camp politic, l'apprenti sorcier del dreit republican parisenc, d'aquel regionalisme que sap ierarquizar las lengas e los pòbles (o sabèm al fial de la seuna istòria recenta).

Perqué los socialisats son apprenti sorcier del dreit republican ; n'avèm l'exemple de junh 1992, al moment del vòt per s'adaptar al tractat de Maastricht, que Chevènement a portat a-n aquel moment la flama nacionalista del netejament lingüistic dedins la constitucion dels Républicains franceses. Ai un pauc d'expériénciua e de vida darrièr ieu e me remembri la meuna primièra gròssa letra de l'ipocrisia francesa, arribada en mai 1992, aquel lettra m'èra estada mandada per Marcèl Garouste, deputat de Vilanuèva-d'Òlt, qul tèma una lei per las lengas de França, aquela lei jamai votada, per rason simplassa, èra impossible de votar ambe los socialistas al poder. E aquela preparacion èra çaquelà un trabalh remarcable, enterrat pel meteis deputat qu'a votat en fin de junh de 1992, per l'article 2 de la constitucion, ambe l'argument entendut : aquel article es per evitar que l'anglés de Maatricht, de las institucions europèa, nos foquèssen imposat  coma los Franceses o an fait ambe l'Edicte de Villers-Cotterêt, e totas las leis reiala en seguida, puèi per la republica l'article 2 de ... 1992. L'article de 1992 es estat aplicat sonque contra lo breton e l'occitan ! Jamai contra Le Monde que, al meteis moment, publicava en anglés quatre paginas per setmana lo dimenge e que recebiá subvencions d'Estat....

Donc quand los socialistas vòlon cambiar quicòm dins la constitucion del regionalisme d'expansion parisenca, ieu soi inquiet. E benlèu que mandar una letra a Frnaçois Hollande o a Manolito Carlos Valse serà pas sufisent per lor explicar que la DÉCHÉANCE DE LA NATIONALITÉ es clarament una causa que cal aplicar a totes los Occitans, e sul pic sense esperar una lei ; car la vòtra republica d'apartheid lingüistic francés jà m'agrada pas, e agrada pas a totes las colors politicas occitanas, car es brilhament una règla qu'Occitània a jamai portada al fial dels sègles.

Aital ièr lo discors del Cònsol de Tolosa Jean-Luc Moudenc (es de dreita, mas un òme d'esquèrra coma Cohen o auriá fait de manièra similara), e d'en Jean-François Laffont o expliquèran dins una commemoracion tradicionala, lo jorn del rei ; e l'aula dels illustres de Tolosa o podiá clarament explicar a totes los plutocrata parisenc qu'an pauc de coneisséncia de l'ensemble de las situacions en regions que lor son estrangièras, grandament estrangièras.

A Tolosa, Sud-Occitània-Catalonha (region administrativa francesa, ambe nacionalitat occitana e catalana, e ciutadanetat francesa) : 

En Savòia  (sos-region administrativa francesa, ambe nacionalitat piemontesa, e ciutadanetat francesa):

En Corsega (region administrativa francesa, ambe nacionalitat còrsa):

La republica de Paoli arriba bravament abans la francesa ! E sembla que lo public politician francés o sapiguèsse mens qu'un Voltaire ...

Etc....

I a sistematicament en França, un grèu problèma ambe Ernest Renan e Maurice Barrès, e la puta de definicion de la NATIONALITÉ, modèl La Terreur.

De qu'es aquela terror novèla e socialista ? La terror republicana regulara, fragila e sobretot jamai assegurada del dreit republican, perqué es pas en fase ambe las realitat dels discorses politics. I a pas pron d'instruments administratius per reglar los problèmas d'extremistas musulmans, o que l'administracion francesa, centralista, jacobina, a provat que per evitar aquel extremisme es pus l'aisina eficaça que cal pels pòbles sotmetuts a la santa republica jacobina ? Quí amenaça ? Senon lo jacobinisme francés ? [«il est interdit de parler breton et de cracher par terre», «c'est sale de parler patois», «c'est pas propre ce que tu dit», «tu peux parler français pour que je comprenne» (en Occitània, tròp sovent encara entendut e quitament ièr, aprèp 1 minuta d'occitan) ; quí amenaça la diversitat, l'expression dels pòbles ?] De quina manièra se cal protegir del personal politic qu'es sus l'empont de la reünion politica que l'illustracion seguís :

E taubira es pas la pus dangierosa sus aquel empont, al contrari, es benlèu aquela que cal escotar, car realament -e segurament- estonada de veire los socialistas franceses devenir socialistas de La Terreur, tornada. Alara lo tèxte en occitan, universal e de Tolosa, en data de 1189, 1189 (!), amerita una informacion dins totas las escòlas republicanas francesas, e sobretot aqueles personasl politics que son devenguts dangierós pels pòbles de fRança. Mas lor caldrà acceptar d'aver un occitan universal per explicar lo tèxte, e un ensenhament de la lenga occitana abans d'o legir, e comprendre. Son d'aqueles tèxtes que París a considerat coma «privilèges» per los destrusir e crear sul cremat, una République que suportèm.

Prenèm la frasa : «Serai d'aiçí en dabans senhor leial e justicièr dreiturièr, e rendrai d'aiçí en dabans la justícia qu'estipularàn per jutjament los cònsols de Tolosa, o autres prudòmes de Tolosa, si les cònsols non i èron pas.»

Se cal mesfisar de la basa del dreit que serà aplicada, e sobretot se lo dreit es importat de la pluticracia parisenca... Car los dreit parisenc es pas un dreit republican, es un dreit d'una plutocracia e aiçò malgrat la santa Révolution francesa.

Alara quand lo jacobinisme al poder -quitament dedins las decentralizacions-, fabrica una engana de la primièra data de l'annada, Carole Delga (per exemple - veire bilhet recent) sovent l'occitanisme per paur del poder qu'amenaça dempuèi lo regionalisme parisenc, regionalisme d'expansion legala e constitucionala, per aquel occitanisme sotmetut, baissa lo cap, se caldriá calar, se calar es la mediocritat politica, l'indignitat nacionala occitana, la vertadièra DÉCHÉANCE DE LA NATIONALITÉ qu'avèm pas besonh d'aver dedins la constitucion del pòble regionalista e expansionista vesin qu'a coma capitala París, e totes los nòstres representants que i fan collaboracion e plega esquina de l'indignitat politica occitana. Donc jà avèm la descadéncia de la dignitat occitana cada vagada que lo jacobinisme fabrica estupiditats politicas, leis novèlas, e causas politicas extremistas, dangierosas pels pòbles de França, per la democracia.

Eveniment : l'Estat francés se reformarà ENFIN !

La primièra reforma que caliá far, arriba enfin ! Tres ans aprèp l'arriba al poder de l'esquèrra socialista, enfin !
Benlèu que la prefectura de Belfort -"la sola prefectura etnista de fRança" m'expliquèt un amic occitan- serà la primièra a desaparéisser ambe lo departament ?

Las idèas que li cal donar, redusir lo nombre de burèus dins las prefecturas, eliminar mantunes secretariats, informatizar l'establiment de papièrs prefectorals, eliminar las aulas d'espèra, e sobretot, suprimir mantunas prefecturas, per las sos-prefecturas es benlèu pas aquí que cal picar, mas transformar prefecturas en sos-prefecturas, ambe mens de personals donc ; aiçò se sona gerir l'argent public, l'argent de totes los ciutadans, d'Occitània o d'endacòm mai de l'Estat jacobin e bonapartista francés.

Aprèp aiçò un prefecte per region administrativa es sufisent, e vendre lo bastiment que lòtja lo prefecte en sobre. Cal notar : cal suprimir un prefecte sus dos, vesètz jà estauvi !

Ai notat Belfòrt, cal saber l'istòria d'aquel departament que servís a res, levat a ajudar Jean-Pierre Chevènement d'aver un estatut d'elegit permanent pel nacionalisme francés, senator actualament, e vist lo còst dels senators, podèm pensar que l'estauvi de la supression del departament etnista de Belfort, farà gròsses estauvis.

Belfòrt l'a creat lo poder alemand quora lo determinèt non pas coma etnicament alsacian, mas francés. Aquel departament es alara estat daissat a fRança, e Alsàcia tornava a l'impèri germanic. Podètz aital melhor entendre la fòbia d'un Jean-Pierre Chevènement regard a Alemanha, lo problèma aquel l'a transmetut... e l'antigermanisme modèrne es nascut a partir d'aquí. La supression del departament de Belfòrt ajuda a recuperar un numèro, lo 90, e estauvi tota una administracion bonapartista ailà, plus lo Conselh Generau + tota la seguida administrativa francesa e las antenas, que cal transformar en sos-prefectura del departament qu'agrada a París, un dels vesins.

Es una reforma que veirètz aviat serà castigada pels sindicats FO e UNSA, sindicats que son anti-decentralizacion e qu'an escrit mantunes còps lo refús d'un poder decentralizat en region, departament o comuna ; alara que la majoritat dels foncionaris que paga la cotisa a FO e UNSA, son d'aquelas estructuras administrativas francesas ; FO e UNSA son la vergonha del foncionariat que desgalha l'argent public, l'argent o capital que lo sistèma fiscalista francés se creva de recuperar.

Dins lo numèro especial de ARRITTI, Corsega se recòrda de la malfasença dels prefectes. Nosautres tanben nos devèm recordar qu'a l'amagat, la barbouze institucionala que díson en Corsega, e la rason es mens evidenta en Occitània, mas n'avèm agut de polits, un pauc coma aquel qu'es estat en Corsega qu'es arribat aprèp a Perpinyà (amic de Jean-Pierre Chevènement) e lo libre famós del Joan-Lluís Lluís sul tèma, se cal recordar de la malfasenta dels prefectes, me recòrdi la frasa d'un elegit agenés del Pont del Casse «mais le préfet sera d'accord ?» d'un elegit del pòble fàcia a un dictat administratiu vengut del bonapartisme parisenc, lo maissant ròtle institucional d'un prefecte, e de totes a l'amagat sovent, es donc de recordar tanben : 

Me recòrdi aver jà explicat sense prefecte en Dordonha, frescament sortit de l'escòla nacionalista d'administracion francesa, lo prefecte traparà un emplec al Conselh Regional o endacòm mai, mas que lo prefecte es pas utile en Dordonha ; vos podètz imaginar l'estonament de la taula a la Felibrejada de Peirigüers ! Dins lo concènsus politic occitanista que cal aver per non pas èstre tractat de reaccionari anti-francés... d'extremista. Un pauc coma aquel dessenh umoristic que circula sul net.

Afar Estat e votacions non respectadas dels CRs

Las relacions entre los CRs e l'Estat jacobin (que pel moment es pas tocat pel burn-out que se sapiguèsse), las realcions son de tipe esclau/mèstre ; aital lo mèstre prepausa un contracte Estat/Region (e lo contengut es mai o mens organizat pels elegits de la decentralizacion, coma delegat elegit dins lo sistèma de la partidocracia francesa) ; quand l'esclau decidís de s'organizar en defòra de las règas administrativas, las causas son complicadas per l'Estat, sense burn-out donc ; aital per aver un institut basco similar a l'Institut demandat per las votacion dels CRs d'Aquitània e Miègdia-Pirinèus junts (per estauviar), la demanda non pòt pas passar sense que pel ministèri de l'interior coma son «violents» los Bascos ! O sabètz car los mèdias franceses vos «infòrman» clarament sul tèma basco, mens sobre la cauma de l'occitan del David Groclaude, elegit totun !

Aquel vrespe la cauma de la hami del David Grosclaude se perseguissiá. Aital la cap de lista EELV a las eleccions regionalas 2015, acompanhèt David Grosclaude dins l'entrada del CR d'Aquitània.

E avètz jà legit que la solidaritat europèa es mai granda que la solidaritat dels autres elegits, quitament de la majoritat dels CRs concernits. E la solidaritat europèa es de multicolor politica, çaquelà.

Pel moment, ai pas vist, cap elegit socialista, ni PRG, ni europèu, venir en solidaritat ... nimai UMP o UDI o MoDem ! E çaquelà tot èra plan previst ambe la signaletica en lenga occitana, oficiala del CR, aquela qu'esperèm en Miègdia-Pirinèus dempuèi .... of ! sabèm pus. Tot èra plan previst per la fòto, per una bona campanha futura.

Dins aquel afar, David Grosclaude, elegit del Conselh Regional, elegit !, aurà degut esperar un an, e una cauma de la hami per legir aquel document del president del CR de Miègdia-Pirinèus, Martin Malvy. Martin Malvy es estat çaquelà ministre (donc coneis plan la complexitat del sistèma jacobin), e sembla que li a calgut una setmana per saber quí, de manièra imminenta, anava signat lo document oficial de l'Estat ;

Donc aqueste vrespe aprèp un encontre ambe lo vice-president del Conselh Regional, Gérard Onesta, e Marin Malvy ajudèt a accelerar l'afar entre Paris la jacobina, e Bordèu-Tolosa qu'esperavan dempuèi un an, alara David Grosclaude nos manda un comunicat cort, un twit, un piulet twitter, que sembla urgent.

Imaginatz, un ciutadan normal que vòl trabalhar ambe aquel bordèl jacobin francés ! Imaginatz ... E pareis que fan reformas ... Lo burn-out sembla pas un problèma jacobin, çaquelà !

Pel moment, e al moment qu'escrivi, la manifestacion de dimècres es mantenguda, vist que Martin Malvy a simplament una delegacion de poder, informat segurament plan, mas veirèm de quina manièra tot aquò se debana al fial de la nuèit e jornada. Es una manifestacion per Tolosa e Marselha.

Lo legal e la desobeïséncia

Dins los mèdias espanhòls, dins la boca dels unionistas espanhòls (PP, Ciutadanos, UPyD, PSOE), o tanben dins la boca dels democratas independentistas, los dos mots amerítan un comentari.

Quora l’extrèma-esquèrra catalana independentista demanda la desobeïcéncia (distribucion de trac pendent la manifestacion), i a un quicòm que me pausa problèma : desobeïr a quí, a Madrid ? (crear un Estat independent, es ontologicament aiçò). I a pas de Parlament a Barcelona ? L’esquèrra extrèma pensa tròp sovent la superioritat de l’Estat vièlh e imperialista fàcia a institucions catalanas que son succeptibles de donar lo legal, tanben.

Lo legal es donat per quí, Madrid que nega la democracia en Catalonha, o lo Parlament de Catalonha (qu’i son tanben deputats) que vòta lei e qu’a la capacitat de far votar actualament una declaracion unilaterala d’independéncia ?

La legalitat es crear un Estat novèl per respectar la lei melhor, la lei del Parlament de Catalonha e sense interferéncia ambe l’Estat vesin. Aquò tanpauc vòl dire que las leis europèas an pas d’èstre influenta dins aquelas votacion ; anuèch, sul continent europèu, las leis votadas pels Parlaments de l’U.E., o fòra de l’U.E, e dins la proximitat de l’U.E. son pastad d’influéncias redaccionalas del Parlament Europèu.

La legalitat espanhòla es autanplan pastada de leis europèas, las leis del futur Estat catalan o serà autanplan.

Lo dreit, lo juridic, es una aisina, pas una religion, per desvolopar un respecte de totas las ciutadanetats, es pas una finalitat.

Las sòldas politicas en Bretanha anuèch

De qué ne cal pensar ?

Cal trapar una majoritat, es quasiment lo meteis discors que los elegits UMP… Díson sistematicament qu’es una causa que l’elita dels «representants» de la République Française n’en vòlon pas, mas an jamai tastar un vòt, ni un referèndum sul tèma.

Manuel Valls sap pas qu’es lo pòble de Catalonha que vòl l’independéncia e entendrà jamai que son pas los partits politics que seguísson ; perqué ? perqué en França, los pòbles, las institucions francesas, los fan calar ambe lo dreit constitucional coma pial del castig –modèl franquista en Espanha- e lo ròtle del Conseil d’État es alara màger. Encara una institucion de suprimir per aver la democracia.

Per mai de poder a las regions, res es esplicat, levat que leca los pès als Bretons, coma se las autras regions demandavan pas los meteisses dreits de gestion decentralizats que los Bretons. S’oblida la reforma de las regions, regropament del departament de Naoned a la Bretanha istorica.

La faciada del Pacte per la Bretanha es jà utila per respondre als jornalistas. N’avèm jà parlat, son simplament ajudas ancianas organizadas per l’usança mediatica, sense cap d’interès.

Lo teatre republican francés ajuda ?

Un membre del Conseil d'État, Arno Klarsfeld, l'amic del sionisme de color nacionalista francesa, nommat per Nicolas Sarkozy al conselh de censura republicana, es aital mostrat del det, exilhat de l’empont democratic, per sas intervencions fautosas dins los mèdias d'ièr o d'abans ièr, alara qu'es membre d'un conselh e que deuriá èstre mai discret, reservat, prudent, sus las seunas intervencions publicas ; ara avèm una rason per sa demission potenciala, vò ameritariá una demission sul pic.

La seuna accion favoriza, alara, l'argumentacion dels amics e las amigas de Dieudonné Mbala Mbala, los meteisses que fan usança de bandièra francesa a Naoned, per protestar contra l'interdiccion de la serada politico-umoristica privada. Se cal pausar la question de l'estupiditat de las institucions francesas republicanas qu'an pas vist la trapèla politica, e qui s'i son getadas en plen, los dos pès dabans, son aital descreditadas per longtemps. Lo comunautarisme -aquí semitic- es estat aital valorizat de maissanta manièra, e contra la «santa» republica europèa. Lo teatre que vivèm dins los mèdias franceses, dona una imatge pietadosa de las institucions republicanas de l'Estat francés, que son, supausadament, d'èstre seriosas.

Lo problèma d’aqueste afar, se i a problèma, es de mostrar clarament de quina manièra una casta emplega los instruments supausadament democratics per una usança politicament d’orientacion politica de las politicas parisencas, contra las regions, e contra una populacion que lor agrada pas, tot en estent aps realament concernit per l’economia e los problèmas dels ciutadans, mas pel problèma de las seunas sobrevivenças politicas e economicas tal que lo sistèma los afavorízan.

Arno Karlfeld, Manolito Valses, lo Conseil d’État, pròva aital que la République française es una plutocracia, pas una democracia.

Donc avèm, segon l’origina de la vòstra pensada politica :

Dins totes los cas de figura, pensatz que las Institucions republicanas francesas an près un còp grèu. Dins lo primièr cas de figura, es «triste» ; dins lo segond cas de figura, lo meu, cal mercejar l’estupiditat del comunautarisme josiu, mas es bon per confirmar que dempuèi Occitània, sabèm que las institucions republicanas non representan gaire la demcoracia qu’Occitània amerita ; mercés de nos aver ajudat l’argumentacion.

E pensatz que lo teatre republican de las institucions francesas o regionalistas expansionistas parisencas, nos fariá rire ; lo problèma es que ni lo pòble occitan, ni las seunas elitas, an pas encara los instruments per reprendre lo poder a París, poder qu’an delegat lo 22 de setembre de 1792 en Navarra e en Avinhon.

Coma Calàs mòrt, pensi que lo baniment de Dieudonné Mbala Mbala li dona las rasons, la simpla fauta de las estupiditats extremistas d’una comunautat d’interès que fan «bona» usança de las institucions republicanas.

Lo dreit del sòl e lo territòri republican

Lo territòri republican o lo sòl e lo seu dreit, nos lo vòlon imposar per sempre. Al moment que cap lei èra integrada al sistèma francés de gestion del regime feudal franc, o del regime reial francés, en Occitània, lo dreit èra aquel de la ciutadanetat, sul modèl de Roma. Lo dreit escrit l’avèm agut abans los Francs, abans lo poder dictatorial franc, puèi lo poder republica francés es un assag de còpia occitana d’aiçò qu’an pas.

Aqueste maitin lo nacionalisme francés de dreita pròva encara un còp que de memòria istorica n’an pas brica.

De qu’es lo sòl francés ?

Dempuèi la revolucion, Cornelius Castoriadis a plan mostrat que sèm passat del regime dels pòbles de França sotmetut al poder catolic dels reis francs, a una situacion d’actor de la ciutat sul modèl roman del dreit, es de dire lo modèl occitan (Bordèu e Tolosa ne fan la pròva dempuèi mai de 500 ans, al moment que lo concepte arriba a París en 1789 !).

Mas de quin sòl França es faita ? quin territòri es França ? aquel de la populacion que parla la lenga juridica, la lenga del rei, o la lenga juridica republicana, lo francés ? Mas quí parla francés al moment de l’establiment d’aquel concepte expansionista lingüistic ? Digun o quasiment.

Donc lo territòri concernit serà pas aquel de la populacion de novèls locutors franceses, encara que aqueles que parla francés en Belgica o Confederacion Helvetica son pas cocnernit, vist qu’avèm pas gausat los annexar militarament ambe Napoléon, o avèm pas capitat…

Mas i a territòri (semantica actuala e tecnocratica) o un sòl qu’es estat tocat per la militarista frança que fabrica «un sòl» per lo «dreit del sòl», aquel militarisme a tocat Savòia e Niça. Gaita aquela mapa d’abans 1860, e veiràs que lo «dreit del sòl» al modèl francés non podiá èstre aplicar a Niça o a Annèci :

O pel «dreit del sòl» cal aplicar la règla de l’empèri ancian, dels regimes feudals o reials ancians (ambe las mapa que l’extrèma-dreita francesa nos manda de temps en temps) ? E alara coma pel pòble occitan, aviat francizar la zòna recacitranta al «dreit del sòl» talament prezat anuèch :

Vist que lo sòl de 1830 anava de Dunkirk (Flandras de lenga neerlandesa) e Tamanraset (de lenga berbèra o amazigh), e que Niça en 1860 èra pas tocat per aquel «dreit del sòl» republican prezat anuèch (e l’Estrosi que ne pensa ?)… Lo problèma d’anuèch es puslèu mai complicat que la genta presentacion que ne farga lo personal politic nacionalista francés, l’ignorança fabrica estupiditats politicas, a l’UMP, mai tanben a l’esquèrra tanben (lo Mélenchon es lo primièr de tot, mas es pas lo sol).

Perqué las populacions de l’autre latz del sòl (la causa administrativa) actual auriá pas dreit republican francés en Africa o en Catalonha, o en Flandras, d’aquel «dreit del sòl» de l’empèri qu’es estat la famosa republica laïca francesa, aquel impèri republican que denegava l’egalitat dels dreits als pòbles sotmetuts (cas argerian èra clar) e quitament anuèch o refusa al nom de l’egalitat devath la lei republicana que dèu èstre redigida sonque en francés, e pensada sonque per un personal politic tocat per la sindròma del Enric III de Navarra. Quora demandam una lei per l’occitan, es un pauc tanben per aplicar l’egalitat de tractament qu’es jamai estat una règla reala en republica francesa, nimai pel regime reial e feudal francés.

Pausi lo problèma dels immigrants de l’UMP, o del FN, que son venguts viure sobre aquel sòl republican francés (causa administrativa regulada e imperiala, e que suportam sul sòl occitan) e coma los migrants europèus en America, fan tot per oblidar que son pas estats los primièrs sul sòl que lo vòl aplicar una novèl «dreit del sòl». Fan coma se los Occitans existavan pas, cap politica, cap decision coërenta associada, cap lei programada…

La realitat del problèma de las migracions es que las populacions qu’an de recebre migrants, an pus los mejans politics d’ensenhar normalament la cultura e la lenga als migrants, aital se fabrica clònas franchimands –sense cultura locala, un Arif o Briançon per exemple- e la populacion ante dèu suportar totas las extravaganças, republicanistas, o de las religions extremistas qu’an pas agut informacions que son pas los primièrs extremistas qu’an imposat quicòm en Occitània (per exemple) ; ai encontrat un Mollah a Tolosa, e dos per verificar, e ai plan vist que pas un, pas un, sap l’istòria de l’integrisme catolic en Occitània, nimai de l’emplec catolic de las armas per netejar lo país occitan e imposar la vision politica franca, puèi republicanista francesa, aquí a Tolosa e dins lo famós «grand sud» qu’es al nòrd d’un espaci que nos tòca bravament mai que las leis francesas parisencas, encara que nos las impáusan per l’estructura militarista administrativa francesa.

L’àngel del nacionalisme francés, Le Fig

Lo nacionalisme francés es expansionista dins la mesura que non a jamai respectat los pòbles de França, aqueles que faguèron las revòltas abans la de 1789 a París ! Es sempre París que amassa la susmautas dels pòbles de França, mas qu’es jamai París qu’es reconeissenta d’aver agut lo produït d’aquelas batalhas en region, perqué se pensa lo centre del monde e de la pensada politica, alara que n’es que la finalitat, e sovent qu’es ela que crestarà las visions politicas progressistas demandadas pels pòbles sotmetuts, senon lor trapar una guèrra de far, en nom de la République.

Arriba sul decorum aquel, Le Figaro, jornal nacional-expansionista francés, de dreita, legitimista e pòst-monarquista.

Le Figaro assaja de donar dins la santa morala republicana e laïca. Mas la question sembla –coma sempre talhada- e alara la farèm mai bèla ; pausarèm la question, coma Cornelius Castoriadis, la nacion dèu imposar una lenga unica (? - la question la pausèt Fichte en Alemanha), un biais unic de pensar per l’administracion al servici dels pòbles de l’Estat, es que cal establir un meteis biais de pensar lo juridic a París e a Tolosa ? La pseudò egalitat del dreit, a travèrs la seuna lenga unica, non fabrica problèmas politics, o pas ? Lo dreit establit a París es pas tot simplament un biais d’enganar los pòbles de França, al modèl de l’espanhòla doctrina Parot pensada dins l’Estat francés, doctrina que confond justícia e vengença al profièich del sol Estat opressor.

Quora totas las questions de societat seràn pas pausadas al nivèl que cal, aurèm lo dreit de pensar que lo nacionalisme francés e sa premsa, son pas plan plaçats per donar dins la morala publica, e lo projecte comun qu’es supausat èstre la nacion imperialista e republicana francesa del modèl Maurice Barrès e Ernest Renan, la terreur.

Quora totas las questions de societat seràn pas pausadas per la pensada de l’extrèma-dreita francesa, aurèm benlèu lo dreit de pensar qu’en region occitana, de civilizacion occitana, val melhor non far fisença a la pensada catolica integrista francesa per portar un projecte comun de societat collectiva occitana.

Quora totas las questions de societat e las loras visibilitats seràn pas pausadas per la politica en Occitània, nos podrèm questionar sus l’interès d’anar votar per un projecte politic (lo cuol blanc, roge, o blau), que votat en Occitània, son destrusits en accion a París. La sindròma Enric III de Navarra ajuda pas la democracia, pas brica. La partidocracia ajuda una casta politica, non pas la populacion d’Occitània.

Quora totas las questions de societat e las loras valoracion politicas per una Assemblèa en regions occitanas, federadas, non podrèm jamai pensar que serèm aisinats per acarar lo defí mondial qu’es demandat als pòbles de França, la République.

De quina manièra podèm pensar qu’aquel regime republican francés es reformable ? Coma abans 1789, lo regime reial l’èra pas, de qué los pòbles de França faguèron per cambiar de regime ?

Alara, especialament per Le Figaro, e totes los extremismes nacionalista e expansionistas franceses, mandi aquel eslògan :

Ryanair, lo pirata tròba ajudas dins las CCI

Ryanair es la sola campanhiá d’aviacion que sistematicament pausa un problèma sus las dimensionalitat dels aeropòrts en Euròpa ; aquesa companhiá jòga ambe las autoritats localas, sobre los movements de clients que ela pòrta a bais prètz, coma subvencions localas o al mens còst d’emplec dels aeropòrts rebaissats. Las CCI o CRCI son alara dins l’Estat francés prestas de jogar ambe Raynair coma fan sovent ambe las entrepresas dedins los aeropòrts ; de qué se fabrica alara ? Raynair fabrica una ofèrta comerciala de bais còst, explica lo nombre de clients (sovent Angleses que fan un tarrible jòc monetari en crompar ostals en Occitània), sovent de granda dimension, per un aeropòrt de CCI en pèrda financièra (donc que vei de bon gran l’arribada de clients novèls), sense pausar realament al clar la logistica per sortir de l’aeropòrt, o als consequéncias sobre los sobrecòsts immobilièrs per las populacions localas. La CCI explica que trabalha pel desvolopament «du territoire», la CCI parla francés, puèi pauc a pauc la clientèla es devenguda essenciala per las infra-estructuras, es alara que Raynair arriba en demandar subvencions e fòrça, ambe l’ajuda de las CCI [la cara de l’entreprenariat ajuda per minjar l’argent public sense veire que d’autras solucions son possiblas sense las CCI], de dubrir linhassas de subvencions publicas per servar una economia artificiala, «pour développer le territoire». Es lo fenomèn actual que vesèm fabricar a grand nivèl de decalatge dinerièr en Croacia, Sèrbia, e Montenegro ; es l’economia mafiosa que l’Union Europèa estima plan plaçar en carga de las autoritats del Montenegro… pas encara de Croacia vist que son a dintrar dins l’Union Europèa, per ajudar  a far baissar encara los nivèls de salaris al nivèl que Raynair vòl ; es de dire lo nivèl de l’esclavatge coma l’explica John Goss dins aquela entrevista de La Libre Belgique.

Avèm anuèch dins La Libre Belgique, jornal de Brussèllas, una entrevista fòrt utila pels consomadors-ciutadans europèus de viatges Raynair en Euròpa, mai tanben de saber de quina manièra se dèu consomar los aeropòrts en Occitània (en partent de l’ostal dinca las botigas dedins l’aeropòrt o las platafòrmas logisticas d’embarcaments).

John Goss, lo pilote que farà bolegar Ryanair es lo títol La Libre Belgique. L’entrevista es de Raphaël Meulders, plaçat en linha lo 07/05/2013. L’Irlandés vòl que los seus collègas fosquèssen respectats. Denóncia mantunas practicas d’entrepresas ultra-liberalas, e que sabèm ajudadas per las CCI d’Occitània. A cara descoberta, lo comandant d’avion John Goss, 59 ans parla : «soi lo mai vièlh pilòt de Raynair, en activitat ; Al moment la direccion de Raynair, m’acusèt d’aver intencions per desfar lo dinamisme dels pilòts, al moment èra decidat de mudar los pilòts de Londras a Dublin. Sense pròba, soi estat suspendut». La justícia irlandesa faguèt la seuna òbra, e li donèt rason, sense oblidar la sagà ligada, e mantunes procès, contra lo pilòt que çaquelà foguèt re-integrat en mai 2005, tot en perdent la seuna foncion d’instructor. Aiçò çaquelà lo frenèt pas per perségre lo combat dedins la companhiá : «ai assajat a mantunes còps mas sense succès, de far elegir representants per defendre los pilòts.» Raynair es alara una de la sola companhiá d’Euròpa que respecta pas lo dreit sindical dels pilòts.

Per las seunas accions, John Goss, un ancian de l’armada irlandesa, acaba d’èstre rescompensar pels collègas : «Esperèm que aquel prèmi renforçarà los pilòts de Tyanair dins la lora determinacion de lutar per mantunas condicions de trabalh decents e que debutarà una comunautat dins lo combat» explica Nico Voorbach, president de l’Associacion europèa dels pilòts (ECA). Lo prèmi arriba al moment que las lengas debútan una ajornamiento dedins la companhiá irlandesa pirata. En mai de la polemica suls tancs tròp justament emplenats e los aterrissatges d’urgéncia en Espanha, dos ex-emplegadas de Ryanair s’acaban d’anonciar «vóler portar» la companhiá devant la justícia norvegiana. Fan publica las loras condicions de trabalh «prèp de l’esclavatg». Lo primièrministre norvegian, Jens Stoltenberg, a çaquelà declarat que non volariá jamai ambe Raynair.

 

Tot aiçò fabrica un cambiament d’actitud de las CCI en Occitània per la recepcion dels avions de Raynair ? Non perqué ? Perqué lo projecte de las CCI es plan un estatut del salariat gaire luènh del salariat per res non val, levat los pròche emplegat de las direccions de las CCI o CRCI ; es una vision de l’economia segon una direccion CCI causida per majoritat dels caps d’entrepresas en Occitània ; es segurament un dels grands escandals politics qu’es suportat en Occitània, anuèch e sense responsa del politic.

S’espèra dins un programa politic seriós de regionalizacion de las logisticas dels Aeropòrts CCI en Occitània, e del salariat dedins aqueles aeropòrt ; se podriá tanben sindicalizar coma una sola entrepresa los emplegats dels aeropòrts en Occitània, una lei seriá alara necite ; tot serà favorable a l’environament e al dreit del trabalh sus las pistas e dins los aeropòrts, aont s’accepta actitud particularament desleiala de las entrepresas dels aeropòrts, mas tanben de las sostractanças, e de las seunas gestions. Ai particulament testat aiçò mantunes còps a l’aeropòrt de Tolosa-Blanhac… Dedins lo sistèma, ambe una tala polida faciada, non fabrica qu’un sistèma salariat d’esclavitud (qu’agrada fòrt als taxistas e explica los retards logistics pels aeropòrts en Occitània), sense contracte de còps, e encara mai sense salari, o quasiment resiliacion del salariat del jorn a l’endeman sense possibilitat de dire que que fosquèsse. Tot aiçò es sovent sabut de la ierarquia de las CRCI, susvelha de prèp los fenomèn (per non aver exageracion, poiriment sindical o autre), mas avugles o de bona volontat avuglada, la ierarquia de la CRCI es clarament lo problèma, mas quí l’a causida ? Senon un sistèma politic e las CCI que los terroriza cada jorn.

Lo modèl Raynair es lo modèl dels aeropòrts made in CCI en Occitània.

Ne cal parlar … lo vòt parisenc arriba.

Ne cal parlar del maridatge …. Parlèm alara de l’Estat de dreit francés. Perqué l’Estat de dreit es la causa que lo PP de Barcelona explica per non acceptar un referèndum per l’independéncia, en companhiá de la «constitución» de Madrid, un autre «sant libre». Ne cal parlar perqué lo dreit aplicat al societat es per frenar l’organizacion dels pòbles, coma los sistèmas politics dels Estats que s’impausan als pòbles sotmetuts e qe se vòlon plan melhor quora son sotmetuts, levat per Catalonha que se desperta dempuèi trenta annadas.

Alara ne cal parlar.

Per aver la premsa tot del maitin, abans l’escritura del bilhet.

Justament e perqué èran a manifestar, a Tolosa dins la setmana passada e a París ièr. Mas los autres faguèron parier mantunas setmanas abans. Cal remarcar pel darrièr punt qu’es la Glèisa catolica en Espanha qu’èra al cap de debat al moment dels poders socialistas a Madrid. Es gaire la sola gausa que lo PP aurà pas destrusit aprèp son arribada.

Justament  tanben perqué dimenge vrespe ai agut una conversacion ambe un militant de maridatge a l’anciana, sola ambe la banalizacion e benediccion de la glèisa catolica.

Justament tanben perqué ai agut de costejar quasiment totas las fòrmas de familha, juridica o pas juridica. Car se tracha plan d’un problèma juridic, lo juridic pausa simplament un problèma quora se vòl far la gestion de causa privada.

L’argument dels pro-maridatge catolic es que la societat serà capvirada e las descendéncia oblidada ; la realitat es que los dròlles e las dròllas de coblas divorciats an autanplan de las dificultats psicologicas per sobreviure a la separacion, puèi de còps cap dificultat.

L’argument dels pro-maridatge per totes es que la societat serà aital en simbiòsi ambe lo dreit d’Estat… Lo dreit d’Estat es una ajuda per interdire referèndum (en Catalonha coma en fRANÇA), mas tanben es una aisina de trabalh d’una comunautat juridica pron importanta, e al moment que nos cal far una justícia mai eficaça, es benlèu pas lo moment de dintrar dins la problematica d’autres coblas, gais o lesbians.

Per mon interlocutor del dimenge, li agradava d’aver manifestar a París e de portar la bandièra occitana, en nombre, al pè de la Tour Eiffel ; e el parlava sempre per la causida dels òmes, e quora li ai fait remarcar aiçò, a portar un còp de cap per explicar qu’es pas aiçò lo problèma… Lo maridatge de Glèisa catolica es la masculinitat, o vesèm plan ambe l’orgnaizacion ecclesiala aquesta. Per aquesta organizacion catolica, per dubrir la Bíblia e aver lo dreit de sermonar, cal èstre un mascle, per copar e beure lo vin del dimenge e de la messa tanben.

Son los meteisses qu’an repotegar contra lo PACS, e que pauc de temps aprèp vesèm que lo PACS es estat emplegat per cobla catolicament normal… la normalitud de l’Estat de dreit donc.

E çaquelà lo curat es pas maridat, ni ambe cap familha, levat mantunes exemples extra-ordinaris e que sovent an dreit a una ex-comunicacion pel sistèma ecclecial. Los protestants son alara mai clars.

Mas tanben podèm legir en francés, la vision que n’a Michel Serres, l’Agenés, d’Agen al pè del País de Serras.

Mas ont es la solucion, entre una societat conservatriça, tipe o modèl catolic (que data de 450 annadas aprèp J.C.), o una societat que fabrica revengut per una comunautat juridica qu’a d’autres gats de tocar, e per melhora l’ensemble. Que cal far ?

Pensam….

Sovent es per l’absurde que podèm trobar solucions.

Vist lo nombre de divòrcis, benlèu que cal interdire lo maridatge a mantunas populacions ; mas coma las determinar ? Eugenisme ? La recèrca es pas estada pron luènh per ne saber mai ; sèm dins una endrona.

Vist lo nombre de cobla gai e lesbian, benlèu que cal un dreit per els, es la vision del grope pro-egalitat ; mas quora párlan d’egalitat, es aquela de la republica, es aquesta egalitat selectiva qu’oblida sus un subjecte de societat coma l’emplec lingüistic d’aver un avejaire autanplan positiu.

Alara coma vesi tanben que mantunes cobla an una vision del dreit d’Estat e que o vòlon pas suportar, benlèu que la solucion seriá : OBLIDAR LO DREIT DE MARIDATGE, CAP DREIT PER TOTES/AS.

L’avantatge d’aiçò seriá que lo dreit d’Estat seriá aital aleugerit d’un element, e li pòt que beneficiar, e benlèu aital que los elegits e las elegidas podrà tocar problèmas politics mai grèus.

Seriá plan d’annular totes las leis de maridatge, una vertadièra liberacion ?

E dementre qu’escrivi aquestas linhas, France Culture prepausa un programa sul tèma aquel : Le mariage est-il un lien qui libère ? Lo maridatge es-ti un ligam que libèra ? Lo dreit d’Estat empresona lo PP dins la pensada politica, mas pas la nacion catalana dins l’Estat reial espanhòl. Lo programa se podrà telecargar.

La solucion seriá alara de fabricar una mena de compostaire, un foncionament a la carta del maridatge, al fur e mesura que lo cobla compòsta, lo maridatge s’installa. Es donc una causa privada. Es la vision de Freedman qu’aviái en cap, per un còp.

-°-

Dinguitud francesa o espanhòla (perqué avèm vist las meteissas figuras a Madrid aquò farà cinc annadas, sempre orquestradas dempuèi l’integrisme catolic, lo meteis a París e Madrid ):

-°-