Universitats o la sciéncia-pòt amistosa

La division universitària fabrica una universitat de dreita, e una universitat d’esquèrra, alara que lo debat devriá èstre dedins l’universitat, la facultarizacion de las universitats –dempuèi 1968- a fabricar castèl de seleccions partesana de còrs professorals, que per consequéncia e eiretatges a fabricat un gropeton de pensament ciutadan pas pro mesclat dins la societat.

De qu’es la dreita e l’esquèrra en fRança, senon la pausicion dels progressistas pendent la revolucion francesa per rapòrt al rei… e sembla que la situacion politica per La Terreur es estada perpetuada in-eternam ; coma se los Òmes de Lascaus èran a perpetua la manièra de crear la pintura del XXIen sègle.

Aital avèm las letras –majortàriament femnas- e d’ideologia d’esquèrra, e avèm las letras occitanas que fan una seleccion, non ps sul contengut necite de la formacion per acarar lo problèma de la politica lingüistica per l’occitan, son abséncia fàcia a la fòrça del jacobinisme, e avèm una facultat de dreit que fabrica un sistèma politic ultra-jacobin e son administracion… qu’ostracisma los que pensa occitan, enluòc de pensar pels pòbles, pel pòble occitan en particular.

La representacion electorala es estada fabricada coma una delegacion del pòble occitan, representacion que suportarà d’èstre d’accòrd per sempre ambe lo mèstre parisenc.

E lo jacobinisme nos tornarà un sistèma electoral de la decentralizacion, qu’enlevarà a la centralizacion çò que «sembla» pas foncionar ; car lo jacobinisme, coma l’universitat, s’autoregula, se pensa bona lo maissanta, l’exterior es lo problèma, jamai lo miralh per cambiar.

Se la talvera es utila per adaptar sul mercat, YouTube es estat inventat non pas per televisions installadas, privadas o publicas, YouTube es estada fabricat per actor exterior al sistèma.

Mas quand dins lo sistèma de la decentralizacion se manda un bon soldat sortís de l’autoseleccion jacobina de Sciences-Po Paris, la «référence» que díson dins totas las delegacion Sciences-Po en region sotmetudas que fabrican coma a París una pensada parallela, jamai divergenta.

Donc «le parachutage» se fabrica candidat del sistèma de la delegacion ; lo pòble occitana delegar, e non pas seleccion un representant pendent las eleccions, puèi aprèp blanquiment del delegat d’Occitània, lo sistèma jacobin nos lo tòrna plan «coma cal» per èstre nòstre elegit de la decentralizacion.

Es un sistèma colonial, clarament. Es la rason de la revòlta en Argèria ; es la rason de la creacion del PC Argerian (que parlava francés, e pensava coma un jacobin), negat pel PCf… E coma l’explica Le Canard Enchaîné, es una causa que s’oblida generacion jacobina aprèp generacion jacobina. E o farai mai general per totes los partits, e pauc impòrta los cambiaments de nom, UDR, RPR, UMP o UDF, NC, UDI…. Lo jacobinisme sobreviu.

E vist que l’istòria ensenhada es seleccionada per aquelas amistats particularas e universitàrias francesas, la nòta escolastica en competéncia per la critica istorica es nulla.

Quora se parla de l’Estat se pensa santa e sanitosa pensada pel pòble de la glèisa republicana ; s’ensenha jamai lo federalisme coma una causa politica que podriá trapar solucionS ; e quora i a guèrras en Líbia o Síria, l’Estat federal es a l’ONU jamai vista coma la solucion per la patz. Lo burèu dels imperialistas que lo maneja trabalha l’ideologia del non-federalisme, se plaça sempre contra lo federalisme acte de patz.

Mas o cal tornar escriure, lo federalisme se decreta pas entre region sotmetuda e poder jacobin ; la declaracion politica de la Comission Europèa a prepaus d’Espanha per una ententa en Catalonha e Espanha, per aver una sola cadièra a Brussels, non podra jamai trapar eficacetat, coma per la guèrra entre los mercenaris russes e lo poder oficial e democrata d’Ucraïna.

L’uniformitat universitara, parlar entre professor de la mesma opinion politica, fabrica aquela pensada jacobina francesa, aquela pensada unica, una partidocracia desligada dels pòbles e una diplomacia francesa qu’es pus respectada sus aquesta planeta, la francofonia es puslèu un espaurugal pels pòbles sotmetuts en fRança e que veson las loras lengas destrusidas coma los Jihadistas de l’organizacion extremista musulmana de l’EI o farà per Palmira.

Avètz jà vist un elegit, sortit per las eleccions francesa, s’installar coma estanquièr dins un bar de Tolosa ? O creator d’una activitat economica en entrepresa …. Quora un sortís e que tòrna trabalha per l’Habitat, vos disi pas las critica sosterrana dedins los mèdias motlat al sistèma de sciéncas-pòts de las escòlas de jornalisme francés.

Occitània: nacionalisme francés engana.

Lo nacionalisme francés engana, aquí un autre exemple. d’autras solucions son possiblas, las lengas ditas regionalas pòdon ajudar per l’integracion de l’immigracion, per integrar las comunautats que lo nacionalisme francés a creat per las manipular, coma del temps de Franco, los Andaloses èran emplegat per assimilar los Catalans. Ara, los Andaloses, aprèp aver creat barris diferenciats a Barcelona, an après lo catalan, la lenga e lo biais d’èstre catalan, e son integrats, clarament mens bien que las populacions nègras d’africa arribadas a la fin del XXen sègle, debuta del XXIen sègle.

A Besièrs, l’afar dels noms venguts de la comunautat islamica que viu dedins l’Estat francés, e donc en Occitània a Besièrs, a permetut a l’esquèrra francesa de manipular politicament encara e encara. A Besièrs, la vila es menada per un partit nacional-expansionista francés, un dementre d’autres, mas qu’es vengut de l’extrèma espectre francés de la politica, tot aquò … en Occitània, en tèrra de conquèsta francesa. Donc ajuda l’esquèrra a aver un discors politic nacionalista francés, sempre damorar dins lo simplisme francés de l’argumentacion, santa argumentacion republicana, una argumentacion per Estat, una lenga per Estat, una argumentacion per totas las províncias geridas pel nacionalisme francés, pel regionalisme d’expansion parisenca ; es la règla de la pensada unica parisenca, aplicada per l’esquèrra en Occitània.

Donc avèm agut manifestacions contra la politica de visibilitat de l’armament de la polícia a Besièrs, jamai a Tolosa, faita dempuèi un abans ; aital avèm agut protestacions d’esquèrra a Besièrs, alara que lo biais de foncionar es lo mesma que la consolessa de Lille per gerir la dita «immigracion musulmana» (aquò ajudèt Ménard per argumentar, lo nacioanlisme dels uns ajuda lo nacionalisme dels autres). La dita «immigracion musulmana » es çaquelà la resulta d’un expansionisme del nacionalisme francés, una expansionisme qu’a agut mestièr de braçes armats occitans (lo Général Bugeault a encara son avenguda e sa plaça a Lemòthes), es la nòrma de l’imperialisme d’aver mestièr dels pòbles sotmetuts per poder s’expandir sus d’autres territòris.

Es tanben utile pels partits jacobins d’aver l’extrèma-dreit per poder s’exprimir, tot comptar que lo contengut politic es realament tanben imperialista e enganador suls neuròmes dels pòbles sotmetuts.

L’esquèrra francesa, del PCf o del PSf de l’Erault, a donc mestièr de l’etiqueta de Menard, lo cònsol de Besièrs, de la dreita francesa e nacional-expansionista, per poder aver un virolet politic e non pas parlar dels vertadièrs problèmas que pausa l’assimilacionisme francés en Occitània.

Es la meteissa esquèrra qu’installa una placa a l’Abbé Grégoire a Montpelhièr !

Una associacion catalana, tanben explica que l’integracion es possible en Catalonha, e gràcia al Catalan. Nous Catalans es lo nom d’aquela associacion, aquela fabrica de ciutadans catalans, integrats. Quí a intedut una nuèit o un jorn dels problèma modèl Estrasborg, Vilas Parisencas o co-urbanitat de Lengadòc-Provença, a Barcelona ?

Mas coma l’ai jà escrit, quin partit francés es estat veire de quina manièra la Generalitat de Catalonha a reglat aquel problèma, es de dire la co-abitacion de pòbles de diferentas provenenças ?

Atencion, lo site de Nous Catalans es en lenga catalana (aquò vòl pas dire que son fascistas coma l’indica la propaganda del PP), car lo catalan –la lenga- es pas un decorum per una clientèla de cultureux, mas realament un actor d’integracion per TOTAS LAS POPULACIONS, sense excepcion ; es la lenga de totas e pas sonque de las associacions per recebre subvencions. Es aiçò que lo PP –en mans del ministre WERT- vòl destrusir ambe sa lei sus l’educacion. Lo PP es lo partit pòst franquista e lo vesin al Parlament Europèu de l’UMP-UDI-Les-Républicains.

Jacques Myart, deputat UMP jacobin parisenc, se carga a cada arribada al poder de la dreit afrancesa, d’exprimir lo meteis nacional-expansionisme francés que l’esquèrra francesa ; es un regionalisme d’expansion que nega d’existir aital.

Una inauguracion e un planh en justícia

Lo 10 de mai es l’abolicion de l’esclavatge, mas lo poder centralista francés remborsarà a las entrepresas qu’an de suportar lo còst financièr ; lo principi es clar, costumièr, lo poder francés lor a donar l’autorizacion de bastir fortuna sobre l’esclavatge, aquel privilègi perdut, l’Estat dèu pagar ; es la règla que coneissèm del deute deins l’Union Europèa d’ara, creat pel sistèma politic per favorizar las bancas –institucions privadas, e quora los pòbles an comprès e que s’en vòlon sortir, los pòbles an de pagar los deficits de las bancas collectivament). L’Estat republican francés quitament organizarà l’esclavitud d’una autra manièra, per una corvèa sampitèrna, dinca 1946 !

Es per l’escasença d’una inauguracion compassionala (que còsta fòrça sobre totes los budgectes d’Estat) qu’aprenèm que l’associacion CRAN a portat una «assignation contre l’État français pour crime contre l’humanité », planh contra l’Estat francés per crimiu contra l’umanitat, e Joëlle Ursull, cantaira goadelopeana, a presentat al moment d’aquela conferéncia de premsa la peticion d’artistas per una reparacion ligada a l’esclavatge.

E coma es la nòrma nacionalista de proteccion republciana, una onda mediatica arriba dins los 85% dels mèdias franceses (percentatge dels mèdias fabricats e pensats a París), per explicar qu’es pas possible : 1 / aquel planh, 2/ la reparacion.

Mas de qu’es l’Estat francés, senon una seria istorica de delegacion de poder a potentats economics que son sul mercat reial puèi republican, los actors de servici al poder sul territòri per ganhar d’argent e engraissar lo poder central ? De qu’es La Défense se non un instrument per finançar l’Estat jacobin francés ? L’Estat reial o republican fabrica un espaci politic per ajudar al comèrci, pauc impòrta s’es l’èssser uman, o bola de coton.

E l’intervencionisme d’Estat es pas abandonat ambe l’ideologia bushista qu’explica que l’economia se dèu viure sense l’Estat, mas sense l’Estat i a pas d’espaci, es sovent la rason de las guèrras, agrandir l’espaci del mercat, e donar assegurança que las entrepresas podràn crubar moneda que servirà lèu a l’Estat per sobreviure e li donar d’autres espacis economics a desvolopar. L’Estat es indispensable quitament pels liberals.

L’Estat jacobin a un avantatge, es qu’i a sonque un pichon grope de lòbi per lo poder orientar, e dons pauc de moneda per lo far variar en foncion de l’interès particular de l’entrepresa, o d’una familha.

D’unes diràn que l’Estat podrà èstre etic, demandar a l’administracion francesa d’aver de l’etica, es demandar a la polícia de Vichei de non pas aver collaborar ambe lo regime nazi, ne dobti grandament ; ne dobti doblament de moment que l’Estat serà pron grand, expansionista, per poder elonhar lo poder politic dels pòbles, la representacion elonhada ajuda las entrepresas a desvolopar projectes d’anti-umanitat.

Quand dempuèi An Orient, los batèus anavan portar esclaus a l’Isla Borbon, se fasiá sense l’autorisacion legala parisenca, reiala o republicana ; aital se podiá abandonar esclaus clandestins annadas e annadas al moment d’una catastròfa maritima sense que digun ne parlèsse ; e las equipas del batèu èran dels pòbles sotmetuts pel poder centralista francés, bretons, gascons, normands, peitavins, provençals, etc. los pòbles que, dins la misèria trobavan emplec suls batèus dels pòrts de l’esclavatge francés :

E contrariament a çò que nos vòlon explicar los republicanistas –que la republica es un real cambiament per LO pòble- avèm sempre las meteissas familhas que governan fRança, e qu’an sempre a s’adptar al sistèma. E o fan pron aisidament, an encara la finança per desvolopar projectes.

Lo sistèma aligarquic francés, transformar en partidocracia e sindicalisme centralista, e coorporatisme de sempre, fabrica un sistèma que se reforma, mas cambiarà JAMAI : es fRança.

Donc lo planh del CRAN es un planh ciutadan que nos fa remarcar que se Alemanha a fait son ajornamiento aprèp lo nazisme (forçat per la desfaita militara), fRança es sempre un problèma per l’umanitat, pauc impòrta lo partit al cap ;aprèp las desfaitas napoleoniana, los regimes europèus son pas estats pron crudèls envèrs fRança, car èran similars al sistèma napoleonic, e concurrent donc ; fRança es un sistèma politic que mata los pòbles, es fRança lo problèma pels pòbles, per l’umanitat.

Se podrà evidentament fabricar compassion institucionala, musèus pels toristas, campanha electorala d’explicacion, mèdias per las minoritats enganadas, ajudar a l’assimilacion en bastir companhiás militaras, crear un mamot educatiu e de manipulacion institucionala, etc. Tot farà illusion, mas fRança damorar sempre, un castif mondial contra los pòbles. Pels moments dins als Antilhas, fRança a jamai portat una politica indistriala, ni una activitat politica que portèsse a un desvolopament coërent e sanitós pels pòbles de las Antilhas, descendents d’Europèus o d’esclaus amb colors africanas.

Sense diplomacia, lo planh del CRAN es sanitós e alara universal, e una aisina modèrna per mostrar de quina manièra fRança engana son monde, e lo monde.

9 de mai, jorn de l’Euròpa

Mas de quina Euròpa volèm ? Doás pistas per ajudar una reflexion sus l’Union Europèa que non volèm. Es evident que la volèm pas tecnocratica, de tal biais qu’es pas coërenta politicament, dos exemples ambe dos Estats imperialistas europèus e qu’an sempre crear problèmas de violéncias sul continent europèu:

1/ United Kingdom : UK against EU, Scotland for UE and Commission against Scotland –free scotland from London-, why ? UE is States Union; it's why i do not agree !

Lo Reialme Unit sembla èstre contra l’Union Europèa (UKIP + Tories), s’espèra un referèndum (e ne cal un per encara determinar qu’Escòcia vòl sa plaça dedins l’Union Europèa ?) e la Comission Europèa (fabricada de truand de cada tecnocracia d’Estats) considèra que val melhor èstre contra l’Escòcia seobretot se son considerat que se vòlon deslargar de la casta enganadoira londoniana. Perqué devèm far fisença a-n aquela Union Europèa de las tecnocracias d’Estats ?

2 / fRance, aquel Estat jacobin e republican que manipula l’istòria per assegurar una agropament de populacion qu’armarà pel seus sol benefici. Aquel Estat europèu que monopoliza l’informacion per melhor manipular l’actualitat, coma se manipula los libres d’istòria dempuèi las classas obligatòrias d’un Jules Ferry.

Un deputat de Lyon aviá assegurat que val melhor lo donar l’independéncia perqué nos pausan mai de problèmas que ne beneficiam ; es vertat que lo benefici que pòrta la sotmission a la santa République française es la mòrt suls camps batalhièrs de la santa republica colonialista francesa, al mòrt lingüistica e culturala, l’assimilacion al mercat de las multinacionalas fabricadas pels vièlhs imperialisme francés e anglés.

Ponte Novu es la batalha qu’a fait que la crompa genovesa dels imperilaistas franceses es estada confirmada per las armas, e Corsega es devenguda França; remarca, èra en 1769, en 1830 l’impèri II francés manipularà un referèndum coma Putin en 2014 per annexar Crimèa, mas el èra per annexar Savòia e Comtea de Niça.

La batalha de Ponte Novu es la debuta de l’imperialisme francés del temps des Lumières ! e sul continent europèu. Es la confirmacion de las annexions recentas ambe lo tractat dels Pirinèus (1659), per exemple.

Cada sègle a trobat per fRança un problèma d’expansionisme continent en frauda politica, e violéncia expansionista. E es aquel Estat que refusa de fabricar una Euròpa dels pòbles anuèch, aquel Estat qu’es tanben a la basa de totas las guèrras continentalas europèas !

Conclusion tripla

Es lo president d’aquel Estat ara, que vòl donar leiçon al premier britanic per li explicar çò qu’es l’Union Europèa e de quina manièra ne cal virar : puf puf !

Es lo premier de l’autre Estat qu’engana l’Union Europèa dempuèi la debuta e que vòl encara persegre d’enganar los pòbles europèus ?

Es la tecnocracia de l’Union dels Estats Europèus que vòl donar sampitèrnas leiçons als pòbles que vòlon sortir del sampitèrna problèma de la violéncia europèa dels Estats imperialistas europèus.

Al final, sèm pas sortit d’aquela alberga politica tòrta que frena lo dinamisme europèu.

-°-

Quí es l'Estat lo mai dangierós pels pòbles europèus ? La responsa es sul document en seguida. ( es una responsa pels amics e per las amigas de Putin en fRança).

La #SNCF los engana dempuèi annadas !

Los es simpla de definir, son los elegits a quí sèm succeptibles de far fisença pel ben public collectiu. Es pas d’aver assajat de lor far saber que se cal mesfisar de la SNCF, cal legir regularament aquel blòg e lo darrièr bilhet data del mes passat.

E anuèch un twit de 11h aquel jorn, per confirmar sul tèma de la #LGV, mas lor caldrà alargar lo subjecte :

Las expertisas independentas son estadas sempre demandadas pels oposents bascos al subjecte, e soi segur que alargar los estudis a la linha que vòl davalar los parisencs en vacanças en Occitània, o pujar los quadres de als entrepresas qu’an sièti a Paris o foncionaris sotmetuts al sistèma jacobins a Paris, es relament lo problèma que pòrta coma inutile la #LGV.

L’oposicion basca es luènh d’èstre anarquistas que son supausats èstre car contra lo sistèma de las entrepresas d’Estat, decretat santa car d’Estat.

E l’oposicion occitana es luènh d’aver bastit una contra-argumentacion poderosa coma l’oposicion basca. Lo modèl basco es tanben un modèl de resisténcia contra lo jacobinisme que cal importar en Occitània, en Val de Garona e pertot.

Lo sistèma jacobin engana nòstres elegits dempuèi annada per trobar plaça a las castas de las grandas escòlas parisencas dins luòc segur e que emplenar la borsa personala, sus l’esquina del pòble occitan, bon pagaire dins totes los afars que son de la santa République.

Un jorn lo pòble occitan se despertarà, e entendrà melhor perqué dempuèi 10 ans escrivi aquel bilhet.

Los elegits an benlèu comprès perqué l’Estat lor a descargat las rotas, los collègis, los licèus, etc. (se sona decentralizar, deCONcentrar); Es simplament perqué l’Estat es incapable de ne far una gestion qu’estauvièsse l’argent collectiu, gestion seriosa de la moneda dels ciutadans, e per exemple aqueles d’Occitània (la granda), de Bretanha, de Flandras-Picardia, d’Iparralde, de Catalonha del nòrd, d’Alsàcia-Mossela, de Savòia, o de Corsega, e vòli pas carga l’ase de la farça en parlar de l’estat mantengut de sotmission coloniala pels «territoires» departamentalizats d’oltra-mar.

Per tempses de crisi budgetària, los elegits devon mai serioses e rigorioses (enfin diràn mantunes), alara se debuta una presa de consciéncia que las entrepresas d’Estat los pòdon enganar ! Car coma l’Estat cruba la moneda occitana per la portar a París (TVA, redevenças publica, etc.), las entrepresas d’Estat (SNCF, RFF, mèdia, etc. publica o privada, Bouygues, Bolloré, etc.) fan tot parier que l’administracion francesa, e elonhan las aisinas democraticas per las melhor manipular a París (Parlaments, ministèris) o La Défense o Saint Lazare (sièti de la SNCF) sus l’esquina dels inocents pòbles sotmetuts.

Immigracion causida es tradicion francesa

L’immigracion causida es tradicion francesa, especialament de l’armada francesa. Nos recordam jà la guèrra d’Argèria, que De Gaule arrestèt en 1962. En 1962, avèm daissar tombar una granda partida de la populacion qu’a ajudat l’armada francesa a combatre lo «terrorisme algérien» (Jean-Marie Le Pen podriá grandament explicar un fum de causa sul tèma), es de dire las tropas que consideravan que la République française èra un problèma per els e per tota la populacion ; n’i avián d’autres qu’an assajat de temporizar la maquina francesa, qu’es pauc a pauc apareguda coma irreformable per èstre democratica (l’avèm encara al poder a París). E sabèm ara, De Gaule a favorizat, a Evian, los mai extremistas per bastir l’Argèria independenta, son devenguts militaristas (sul modèl bonapartista francés), e alara tanben pro-sovietics, puèi pro-islamics, mas sempre contra lo pòble amazigh, una vièlha tradicion de l’Estat jacobin francés. An fabricat un sistèma politic e economic pauc egalitari, e sobretot coma pertot en Africa francofòna, favoriza gaire la reparticion de las riquessas per bastir un Estat del bon viure ; ara, avèm una immigracion de massa qu’arriba a las pòrtas de l’Union Europèa, coma Jean-Marie Le Pen la predicava, o que morís en massa dins l’aiga umanista de la mar de la mòrt ; son pas los batèus militars franceses que faràn cambiar l’onda de salvatjetat, ni la comunicacion sul tèma que vesèm arribar.

Lo cas es regular, cada vagada que l’armada francesa s’en va sul terrenh foran, es de dire per las guèrras d’oltra-mar (per decision politica que lo pòble dels ciutadan an res de dire, sempre), a mestièr de traductors (de l’incompeténcia de las universitats francesas per fabricar locutors de lenga particulara), e cada vagada l’armada francesa –que los budgectes son redusits per aquò pagar, mens per engraissar Dassault, un deputat de la casta al sampitèrne poder jacobin- se vei forçada de mesprezar los indigènes-traductors e los autres, els que parlan francés.

Se parla tanben de las dificultats de l’armada francesa per aver un budgecte per poder se vestir en sortida al Malí. Es de dire poder agit dignament e non pas morir, cal dire que lo politic francés a sempre agut mesprès per la populassa que fabrica l’armada francesa.

Ieu me recòrdi una armada mal equipada, per exemple : los camions èran pas de gasolina, e lo còst del transpòrt èra grand per anar d’Agen a Peitieu, e vos disi pas per las man-òbras d’Agen en Provença, o en Lorrena, o en Carcin dempuèi Agen, e pendent setmana. E vos parli pas del material electronic …. o del biais de prepausar la logistica.

Es de se pausar la question : mas quí es en carga de las crompas a l’armada francesa ? Quí es l’estupid gestionari ? Dempuèi l’armada francesa a, sembla, pas gaire bolegat ; los foncionaments dels budgectes de l’armada francesa son una catastròfa diplomatica per l’imatge politica de fRança. E o escrivi sus un blòg que daissa res passar sus la mediocritat francesa, mas los politicians d’Occitània nos an daissat montar sus aquela barca tòrta francesa e soi segur que los sordats de l’armada de l’Estat francés, son pas gaire contents del biais que se debana las causidas qu’an los politicians occitans per l’armada francesa en man-òbra o en operacion forana.

Seriá pas urgent d’aver la nòstra armada occitana ? Una armada que podriá grandament ajudar a la basteson d’una tropa internacionala d’intervencion, un còrs europèu, un còrs liure de totas las estupiditats politicas que París fabrica. Un còrs que coneis lo sindicalisme militar fòrt sense n’aver paur, perqué es un actor de la democracia per totes.

De la pensada sobre l’armada, podèm grandament pensar que totes los sistèmas franceses son calamitats pel pòble occitan e que ne cal aver un sistèma pròpri que respecta la dignitat de totes los pòbles sus aquesta planèta.

-°-

Arcuèlh de fRança :

-°-

Arcuèlh colonialisme francés en Occitània, per la gràcia dels Dominicans …. que se son questionats, vertats santas ?

De l’extrèma estupiditat francesa

Lo 1er de mai, un pichon* 3-4-5-6 mila de militants del FN son anats escotar la santa paraula de la presidenta del partit. – * Pichon car son mai de 20% de vòts dedins l’Estat francés, çaquelà ! E i a mai de 15 milions de ciutadans a París.

Los mèdias parisencs qu’an sempre confondut, tractat lo subjecte e acarar lo subjecte (dins un engatjament politic qu’an sempre agut e que sovent capítan pas de veire dins lo miralh matinal), an donat una tribuna de las grandas al vòt repulsiu contra la casta mediatica ; aquela casata es incapabla dempuèi 30 ans de pausar lo problèma de la nacion modèl La Terreur dins los mèdias d’Estat public o privat, que son incapables de fargar real debats mediatizats e argumentats e pas simplament del punt de vista jacobin d’esquèrra francesa ; e quora assaja nos manda Marchais, Chevènement, Mélenchon, Valls, etc. E la dreita De Villepin, Sarkozy, Lo marquès de Vendèa, Pasqua, etc. Mas pel moment, jamai d’aqueles an sabut explicar l’error nacionalista francesa. Lo FN o sap e contunha lo meteis camin regionalista d’expansion parisenca.

Donc aquel maitin la satira nacionalista d’esquèrra francesa presenta aquel montatge :

Lo títol francés es personal : caricatura extrèma del regionalisme d’expansion parisenca.

Lo comentari de Jean-Michel Gayrol es : «Desvirament e legida de l’imatge : las doás femnas sul costat son dins lo registre del pastiche e de la caricatura, contrariament al prevaricator bòrlhe al centre de l’imatge…» Aquel biais de practicar me farà sempre vomir.

Sabi que Jean-Marie Le Pen pòrta un CV particularament vomitiu, mas per contrar lo seu biais de presentar la politica, me sembla que cal èstre mai intelligent, çò que l’extrèma esquèrra es pas brica, nimai los mèdias parisencs. Manifestar contra Le Pen, e portar una autra violéncia, que l’estat nacionalista francés valorizarà aisidament, es tanben una estupiditat politica.

Lo suivisme mediatic de l’esquèrra dona un pè extrèma a l’ideologia que pòrta lo maissant biais de contrar la familha Le Pen.

L’esquèrrisme francés es d’una estupiditat que me sembla d’una dimension extra-ordinària, una dimension que fabrica vòts del FN cada jorn. E los mèdias –que dempuèi trenta annadas- an jamai convidat un elegits dit regionaliste a l’antena, jòga pas lo seu ròtle dins aquel debat ; qual es lo debat politic que cal portar ?

Car lo debat es pas suls subjectes politics que l’actualitat pòrta, e que los militants del FN sábon jogar, lo debat es sus la definicion que fan lo findal al nacionalisme francés, un regionalisme d’expansion nascut ambe La Terreur e que poirrís França dempuèi sa creacion, lo FN es juste l’extrèma expression d’aquel problèma francés.

Quí gausarà dins las televisions parisencas portar un debat sus la nacionalitat e la ciutadanetat, quina diferéncia e quina consequéncia sus l’expression del regionalisme d’expression parisenca que poirrís la vida politica dempuèi 1792.

Per se defendre lo FN que pòrta lo debat sul nacionalisme francés d’extrèma, per se defendre fabrica una violéncia tradicionala, non pas aquela tradicion de la linha del patrimòni 75-1 de la constitucion francesa mas qu’i podriá dintrar, coma los vestits del XVIIIen sègle o los instruments bonapartistas emplegats al Conservatòri Occitan de Tolosa.

Çaquelà la violéncia dels mèdias parisencs plaça un debat qu’es pas sonque contra lo FN, plaça un debat perqué lo debat es sempre orientat segon las nòrmas de la pensada jacobina francesa ; e donc coma lo FN es un partit jacobin tanben, i jòga coma un guit dins la clòta de la bòrda.

L’esquèrra francesa e la dreita ignoranta se fan plaser en emplegar la granda mediocritat politica francesa (nos fan un teatre mediatic) per contrar lo supausat dangièr de l’extremisme d’un (n’i a d’autres) un nacionalisme francés qu’es tanben ontologic a tota la classa politica francesa, tota.

Mantunes amics vos podràn explicar coma un jorn ai poscut explicar a un avocat de la familha Le Pen que separava los «régionalistes» de la casta regionalista d’expansion parisenca, dit nationaliste français etiquetat o pas. Soi pas regionalista e o tòrni escriure.

-°-

-°-

Apondon important dins l’estupiditat politica contra l’extrèma-dreita, o benlèu qu’es pas tròp estúpid e alara una intervencion directe dins las manipulacions politicas en Occitània. Aquel pòst d’Internet data del 7 de mai de 2015.

De las eleccions dins lo Reialme-Unit

De las eleccions al Reialme-Unit, en Occitània, podèm seguir una mira politica clara, èstre contra l’aleugença de las capitalas (e de las facturas de las capitalas centralistas):

Cal desgalhar lo vòt occitan pels partits parisencs ? Qu’es aquò un partit parisenc ? Es un partit que fabrica candidats que son estats pastats politicament pels Parisencs. Es la vassalitat parisenca per èstre candidat en país occitan, vassalitat que dura dempuèi 8 sègles e malgrat las revòltas dels tolzans contra l’envasidor e inquisidor Simon de Montfòrt.

Aital podèm considerar los dos candidats de las eleccions dins la novèla region sense nom (Sud-Occitània), los candidats UMP-UDI e PSf-PRG son exemplars sus aquel sicut :

1 / Carole Delga, de Comenge (femna e de Comenge degalha gaire lo fait qu’es criticable), coma lo sistèma es aital (los Occitans an abandonat lo poder politic a París lo 22 de setembre 1792), las elitas politicas fan facturas (veire bilhet següent) a París, es de dire son pastats pel sistèma jacobin.

2 / Dominique Reynié, en portar un nom occitan que nos explicarà lèu qu’es lo son enraiçament occitan, es lo candidat designat pels 40 pilars de l’UMP-UDI la setmana passada. El es un «politologue parisien», un sapient de la casta parisenca, mas concretament l’avèm jamai vist sul terrenh de la pensada occitana en país occitan.

Mas atencion, la partidocracia que se presenta en Occitània, pensa pas sovent OCCITAN abans d’èstre politicament digna per la gestion compassionala francesa donada per decentralizar un Estat que pauc a pauc poirrís per la coèta, o pel monilh del monde, per la vida parisenca de l’elita republicana francesa.

-°-

Recebut al maitin - Cal pas oblidar los amics del regime sovietic nuclearista, los amics UMP-UDI. Els oblídan pas de far plan al lòbi nuclear !

E oblidar pas que la promessa socialista sul nuclear es pas encara an aplicacion, tres ans aprèp l’eleccions en aligança ambe EELV, e que fasiá partit de l’accòrd, la bofonariá o accòrd politic de dupa.

fRança, qu’es aquò ? tres figuras explícan

Es una casta republciana sortida de las classas dels elitas. Elita que desgalha la moneda publica collectiva, la moneda publica que los occitans an daissat gerir per fRança (dempuèi lo 22 de setembre de 1792) (fRança vòl dire l’Estat francés, republican o autre regime), e sa cara administracion bonapartista.

Radio France n’es la votz del mestre, France Culture o explica aqueste maitin. Mas la novèla presidenta autoseleccionada pel CSA, gropament de la casta francesa, o praticava dins un entrepresa que viu sul mercat de l’Estat francés, e que l’Estat francés li autreja lo mercat dels Estats europèus.

E cal notar tanben que l’article sortís de L’Express, non pas per argumentar sul tèma de la moneda dels Occitans, mas per donar una vision de l’esquèrra que «favoriza» –se gon els, la draita jacobina francesa ; je ne suis pas dupe. Mas es una realitat politica e economia occitana, car los Occitans la pagan la factura del centralisme parisenc, e Radio France tanben, servici dit public que refusa de bastir programa digne (non pas compassional) en occitan, lor cal bombas coma en Corsega, benlèu, en Bretanha e Iparralde (que emetedors an sautat un còp èra).

Dementre que la casta parisenca interdit a la populacion occitana d’aver los seus pròpis impòsts (e donc lei collectiva) coma resorga collectiva clara e comprenedoira, la decentralizacion autoriza sonque l’emprunt sul mercat mondial, mestrejat per las bancas parisencas, ancianas bancas d’Estat jacobin (formada ambe una elita italica), e la populacion decidís de trabalhar a gratís pel collectiu, sense èstre reconegut per sa nacion e sa volontat d’èstre en comun coma Occitans de Comenge.

Aquò me recòrda l’arribada de l’occitan dins lo mètro ; la decision politica es estada de far trabalhar una agéncia de comunicacion parisenca, que ela a fait trabalhar a gratís los actors locals, coma se l’intermediari parisenc èra una necessitat per aplicar una decision politica tolzana.

Puèi per las eleccions regionalas, los partits castics mandan candidats pastats al sistèma que fabrica facturas a París, o fornisseire de servicis que se pagan cars, son al’PSf-PRG e a l’UMP-UDI. Es lo bipartisme autorizat pel jacobinisme ; aiçò nos còsta pro car sempre e fabrica pas competéncia en Occitània, mas justament fabrica lo contrari, l’asserviment politic e economic. Nos damora los de EELV o del FN … veire las listas discidentas, o del MoDem.

O coma l’Estat fabrica tanben una casta europeïsta e nuclearista, al nivèl internacional del continent, aqueles son a nos gastar la vida futura per aver lo minjar correcte per pensar melhor, e donc sense els, en favorizar una multinacionalizacion de la mediocritat del minjar e beure.

Alara, coma la lei es fabrica pels Parisencs amics del facturisme collectiu, devèm esperar aquela lei per l’occitan….

-°-

Casta parisenca de dreita, un autre exemple :

La color politica del bipartisme francés es pas un problèma per enganar los pòbles del monde, i a pas fòto entre PSf-PRG e UMP-UDI, es un sistèma que pausa realament problèma a Occitània, e donc al monde.

Mas a còps, los que son estats fòrabandits per la casta francesa, e de lenga francesa son d’escotar.

D’escotar en Indonèsia, benlèu. Mas non pas coma una exemple francés, mas coma una exemple universal.

La SACEM discrimina, fRança de sempre.

La SACEM es una organizacion para-etatica que prelève moneda sul mercat de la venda de disc e que ne fabrica la re-distribucion ; es para-etatica en França, es un actor de l’«exception culturelle» que díson ; efectivament son excepcionals en matièra de discriminacion lingüistica, e l’union Europèa se cala, coma lo Parlament Europèu.

Aital recentament an fargat un concors per escriure letras per cançons ; e lo premiat recebrà moneda, plan segur e serà editat ; donc, es interessant.

Donc un amic occitan de Provença qu’escriu cançons, se lança, e questiona la SACEM per ne saber mai, vist que lo concors indica en francés e en creòl. Vaquí la responsa e l’indica per aquel concors.

La crida a candidatura, aprèp lo corrièl, es estat modificat, per mençonar «écriture de chanson en langue française».

Sabèm pas s’es en lenga helvetica o belga o canadenca o monegasque, lo concors es encara constitucional, mas sabèm que la discriminacion lingüistica francesa fonciona bravament contra l’occitan e las 75 autras lengas, sobretot quora una tecnocrata de l’establiment cantador francés s’engana sus la redaccion del concors e que gràcia a un occitan avizat, sapient –e bravament mai que la tecnocrata francesa, la redaccion del concors es estat cambiada.

Çaquelà lo cambiament nòta plan l’ignorança francesa dels tecnocratas de l’«exception culturelle française», amai de pensar que se vòlon los mai duberts del monde de la francofilia, o francofonia.

Donc ambe aquel document avèm tot per exemplar una discriminacion reala e actuala, e française, fauta pus que de trapar l’avocat per portar aquò en justícia parisenca, puèi europèa. E o cal far lèu car las eleccions son prochènas e aquel tipe d’actitud agradarà al FN, ne soi segur :

La SACEM, amic del FN, o podiàn creire dempuèi longtemps, los qu’an sempre promogut la pluralitat lingüistica en França…

La SACEM, amic del sistèma de netejament lingüistic, o sabiàn dempuèi bèl briu.

Occitània al còr, transpòrt de l’electricitat

Occitània es coneguda coma estent al centre potencial d’una logistica europèa, l’oèst Euròpa. per mantunes subjectes : aiga, nuclear, agro-industria, aerian, rotlièr, ferroviari, etc. Ara podèm confirmar tanben lo fialat de l’electricitat europèa, e se parla jamai d’enterrament de las linhas.

Aital tot çò que se debana en Espanha deuriá interessar la premsa de Bordèu, Tolosa, Perpinyà e Montpelhièr. Jà la MAT del costat de Catalonha del nòrd (Perpinyà e reire-país, Girona e Figueres) vos auriá jà poscut questionar.

Se parla de problèma de linhas tanben en Iparralde, e la resisténcia es jà pro presenta. S’esperava pas una resisténcia occitana, un programa de France Culture a poscut ne fa la presentacion clara.

Ailà son a combatre un transformator d’electricitat, per ligar las produccions d’Avairon al fialat europèu de l’enèrgia que se pòdon pas consomar localament, en Occitània, per fauta de politica industriala balançada e occitana, d’autonomia politica.

Lo programa explica plan de quina manièra una lei francesa (encara) es emplegada per : 1 / èstre en accòrd ambe las leis mondialas de balanç de las pollucions de las entrepresas (per las far mai verdas que son jamai estadas) – se parla de borsa a la pollucion (mas i son tanben d’autres fenomèns economics desfavorablas a la vida localament, al viure al país), e 2 / per agradar a l’aficatge politic de las entrepresas dins la politica d’aficatge de la partidocracia francesa sul tèma de l’«ecologia responsabla», se parla rarament de «pollucion responsabla» (!). Tot es aital pauc mestrejat pels paures militants dels partits franceses (maiquetot lo sols presents en Occitània), partits que son sempre manipulats sul subjecte.

Donc la guèrra contra un transformator en Roergue, dins un pichonet vilatge, se trapa èstre encara un còp al còrs de las resultas de las magolhas europèas dels grands gropes industrials, o man-òbras per servar l’economia dins las meteissas mans. Se parla jamai de politica adaptada a las populacions e las capacitats dels «territoires», levat dins los polits discorses d’aficatge (@CarolDelga recentament un 4 d’abrial de 2015).

Dins un programa precedent (dissabte 18/04/2015), France Culture, “magazine de la rédaction”, explica que la BCE, es la Banca de la Corrupcion Europèa, sobretot dins la situacion grèca. E que tot lo sistèma politic o sap plan … Pensatz qu’es diferent per d’autres parçans de l’Union Europèa e especialament per las regions* sempre desfavorizadas ? (* es complicat d’emplegar un mot digne, per aquelas designacions).

Se los sordats de la ciutadanetat en Roergue o sabon pas, lor cal explicar : la politica espanhòla (PP e PSOE) es actualament installada dins los comitats de direccion de las grandas companhiás de distribucion de l’electricitat e del gaz en Espanha, e pas sonque (car i a centralizacion de asl activitat d’Estat). Aital la lei espanhòla favoriza aquelas entrepresas especialas ; de quina manièra ? Es aisit ; basta per exemple, a un productor d’electricitat de li interdire de consomar l’electricitat produsida sus l’ostal (fotovoltaïc), o dins lo prat (eolian). E donc que la reparticion devendrà una obligacion, e l’installacion alternaciva e localizanta serà frenada ; per consequéncia generalizada, la dictribucion e la logistica per l’electricitat renduda obligatòria. La tecnica es diferenta per frenar l’autoconsomacion en França, mas la consequéncia es similara ; tot afavoriza los gropes de la casta al poder.

Qui a la Comission Europèa es estat en carga de la comission enèrgia, un membre del PP qu’a ligam de familha ambe la casta qu’a mestièr de la logistica per l’electricitat. Es clar que l’enèrgia serà un element clar per establir la democracia sus la planeta, jà o es, mas o veirèm mai clar.

Donc, un pichon transformator electric de Roergue (Centre d’Occitània) es devengut aital un pauc coma lo projecte de panar l’aiga de Ròse per lo portar a Barcelona, un objecte de la manipulacion d’una casta que vòl viure suls territòris, mas sense tocar la realitat dels territòris e lo famós Viure al País que sabèm istoric en Occitània dempuèi las annadas 1970.

Aquel mercat dona aital la pròva que al cap de l’Union Europèa son pas los representants dels pòbles (l’occitan ne parlèm pas), mas son representats grandament los lòbis dels industrials del mercat dit comun.

Lo pichonèl transformator de Sant Victor en Roergue ne devendrà lo simbòl, simbòl de la resisténcia per la dignitat dels pòbles europèus ?

Jòcs Olimpics a París, perqué non.

Vaquí una pichona rason, ontologic a las federacions francesas d’espòrts.

#‎Marcafrança‬ = racisme ontologic e arrogança de superioritat que se reberta dins las federacions esportivas ; es la rason perqué cal pas los jòcs olimpics a París, senon n'anèm flestar.

"Dans la vie, il y a deux choses que je déteste par-dessus tout : les Corses et le chou-fleur. Je trouve ce légume particulièrement affreux au goût, quant aux Corses, ils me font vomir. Pour certains c’est les Roumains, pour moi c’est les Corses." Frederic Thiriez, pdt de la federacion francesa del fótbol demissionari.

“Dins la vida, ia causas que detesti per amont del tot : los Còrses e lo caulet. trapi aquela verdura particularament afrosa pel gost, per çò que tòca als Còrses, es vomitiu. Per mantunes son los Romaneses, per me, es los Còrses.” Frederic Thiriez, ancian pdt de la federacion francesa de fótbol, demissionari.

E coma es demisionari, sembla que la federacion es neta sus aquel tèma ; òr, cal plan dire qu’es estat elegit abans per aquesta federacion ; ieu oblidi pas München 1936…

L’Estat francés amerita pas de recebre competicions internacionala, cap competicion, ges.

Quora se sap que lo caulet es una especialitat alsaciana e que lo sabèm tanben pro plan cosinar en Occitània… Se podrà questionar sus la capacitat d’aquel personatge de non pas sonque viure dins las 5 bòrdas reialas ancianas, «cinq grosses fermes», sus la mapa de 1732.

Sabi pas çò que cal pensar de l’arrogança francesa, mas sembla que puja al mesme nivèl que la pujada de l’expansionisme parisenc, e del seu regionalisme francilian, o quitament de l’assimilacion politica de la sotmission a-n aquesta idèa mediatizada, assimilada pels pòbles sotmetuts.

L’arribada dels jòcs olimpics agreujarà la causa, donc :

Es una urgéncia de far saber al pus naut nivèl internacional.

Amb aquel bilhet, avèm una rason essenciala de dignitat epr l’umanitat, e per la borsa de cada ciutadan d’Occitània, qu’es sempre aleugerida pels las errors nacionalistas francesas.

Car la pensada politica es la pensada d’un regionalisme que pensa dins l’espaci de las «cinq grosses fermes» de l’ancian regime reial, una dictatura borbonica. Sa definicion de «nation» es fabricada per non pas destrusir aquel espaci de pensada per un pòble conquestaire, e matador dels autres pòbles, per las armas, per imposicion lingüistica, en emplegar lo papisme e l’integrisme religiós, o simplament per l’arrogança parisenca en vacanças en Occitània (veire bilhet següent).

Espèri que París ganha, espèri que las regions occitanas (Granda Occitània de La Rochelle a Evian, es de dire las «provinces réputées étrangères») non pagaràn per aiçò, al mens !

-°-