Afars exteriors, un clown capolièr del Reialme des-Unit

La novèla es arribada ièr, mas tocarà tot lo continent, un clown es arribat al ministèri dels afars exteriors angleses. Podèm escriure Anglés car vesi pas que los Galleses capitèssen quicòm per se far entendre dins un Estat, supausat èstre unit, e que lo govèrn es talament intelligent que lo recrutament se fabrica en çò de la populacion clownesca de London !

Coma jornalista, aquel clown, s'èra jà fait remarcat a Brussèllas, Brussel/Bruxelles, per las estupiditats qu'escriviá a prepaus de l'Union Europèa ; Robèrt Murdoch li agradava, el qu'a jamai capitat dins la corrupcion dels foncionaris de l'Union Europèa (d'autres si, benlèu que lo metòde èra pas bon). Donc un amic de Murdoch ambe los metòdes similars arriba als afars exteriors de London, per negociar oficialament una sortida de l'Union Europèa ; sembla que la negociacion es urgenta, car la finança de la City o demanda aital ... l'abséncia d'assegança politica fabrica baissa de las valors, anglesas !

Nos podèm imaginar un fum de causas, el qu'es estat un brexiter e donc un critic de l'immigracion, e coma son Gentes Angleses, la podián pas nommar ; mas es clarament l'immigracion polonesa qu'es en causa, ont los Angleses an fugit sul continent per evitar lo govèrn e la politica conservatriça, los Poloneses se son adaptats, benlèu pas en apréner la lenga anglesa coma fan los diplomats europèus per s'agradar de la finança de London, o far gentes foncionaris mondialistas ; o faràn sempre : ne dobti. Ne dobti, e sobretot pel govèrn conservators e replegament sus se, lo govèrn de Varsòvia li agrada d'aver populacion en mens, e sul continent sancièr, per poder aplicar una politica encara mai conservatriça, en Polònia. Donc l'idèa de London, de far sortir los Poloneses lor pòt qu'agradar pauc.

Vesi plan MariaNO Rajoy, que partatja ambe Theresa May lo NO de Margaret Thatcher, parlar anglés a prepaus de Gibaltar.... Lo rire serà de circonstància, mas los enregistraments (domatge).

Negociar amb MariaNO Rajoy, Madrid, es negociar amb monde que pensan aital : 

En lenga espanhòla, se demanda la mòrt de la lenga catalana en país valencian. London aurà de negociar ambe Madrid ? Benlèu forçadament vist que las relacions diplomaticas entre Estats independents seràn pas neutralizada per l'Union Europèa... E l'UE i podrà res far ! Fau notar que Gibraltar a votar massivament per damorar dedins l'Union Europèa, coma Escòcia e Irlanda del nòrd. Es de dire que los Angleses son quasiment sol, dins aquel Reialme-unit a vóler sortir de l'Union Europèa ; lo vòt UKIP es clar de sempre, es un vòt nacionalista anglés de replegament sus Anglatèrra.

L'afar d'Irlanda del nòrd tanben devendrà un afar exterior ... vist que l'abséncia de frontièra desvolopa l'Irlanda del nòrd, e que lo retorn l'embarra dins lo fòg economic londonian, catolic e londonian, dins la pasta de las guèrras ancianas. Puèi m'imagini que la negociacion se farà pas en gaelic d'Irlanda, e çaquelà s'èri lo govèrn de Belfast ne fariái una exigéncia lingüistica.

Quand se parlarà dels migrants angleses, los qu'an fugit lo regime fiscal e de securitat sociala anglesa, sul continent (dins la novèla Union Europèa), se faudrà preparar a rire coma Boris, quand èra a Brussèllas e que n'i a pastat sense aver una critica sul sistèma belga de securitat de sentat per totes/as, alara que ambe lo regime liberalicid e tories anglés, l'immigracion  novèla e fòrta a provat que foncionava pas... sul continent anglés.

Boris Johnson se prepara a transformar al ministèri dels afars exteriors London en una novèla Hong Kong del continent europèu... los de Hong Kong que son estats units de fòrça a la China, n'en ríson pas.

Mas Escòcia, qu'a pas ligams de frontièra ambe digun (ni irlanda del Sud, ni Espanha), aurà de ... parlar ambe Theresa May, Theresa NO, per negociar un novèl referèndum, que forçadament Theresa May perdrà, vist que las mentidas angleses -una costuma politica de tot govèrn anglés, es que tot lo continent ne tendrà compte?-, las mentidas an pastat tota la campanha del darrièr referèndum de Cameron, Mr Yes al referèndum, un de perdut, un de ganhat.

Donc chança o pas -pel rire modèl politica anglesa-, lo rire serà mens grand ambe Escòcia car lo govèrn del Reialme-des-Unit aurà directament de fargar una gestion d'afars exteriors sense èstre supausadament a l'exterior ... Lo govèrn escocés vòl parlar directament ambe l'Union Europèa, Boris Johnson aurà dreit al capítol sul tèma ?

Aquelas pichonetas linhas pòdon èstre amagat per la granda finança mondialista que vei cap dificultats a passar per l'Eurostar ... mas pels subjectes de cada jorn, per la realitat del terrenh, dels pòbles concernits, la causa es diferenta.

E vist l'estupiditat conservatriça (junker e PPE) que mena d'Union Europèa, sa comission e los govèrns dels Estats continentals actuals, vesi pas gaire plan l'arribada d'un clown al ministèri dels afars comics angleses.

2015 Ucraïna es encara en guèrra

Seguissi de prèp los afars politics e militars d'Ucraïna, perqué es l'istòria europèa que s'illustra encara e encara ; los Estats imperialistas son causas de la guèrra entre Ucraïna e Rússia. Dins un article pron plan escrit e amb contengut precís de geopolitica en Ucraïna, un article del tipe aquel fauta dins los papièrs regionalistas de Bordèu, Lemòtges, Clarmont, Lyon, Tolosa, Montpelhièr, Avinhon o Marselha e Niça.

Dins l'article d'en Albert Branchadell, qu'es de convidar a Tolosa, Montpelhièr, Ais-de-Provença o Niça, per parlar de l'Ucraïna e de l'istòria modèrna, l'autor explica que «Segons els accords signats a Minsk el passat 12 de febrièr per Ucraïna, Rússia, Alemanya i França, el govern d'Ucraïna es va comprometre a iniciar una reforma constitucional que havía d'incorporar la decentraizació com a element clau i havía de tenir en compte 'els especificitats de certes àrees de les regions de Donetsk i Lugansk, d'accord amb els seus representants'.» [segon lo accòrds signats a Minsk lo passat 12 de febrièr per Ucraïna, Rússia, Alemanha e França, lo govèrn d'Ucraïna s'en esgatjat a debutar uina reforma constitucionala qu'aviá d'incorporar la decentralizacion coma un element clau e aviá de téner en compte 'las especificitats de mantunas tombadas de als regions de Donetsk e Lugansk, d'accòrd ambe los seus representants']

L'article es paregut dins la pagina Debat pel magnific jornal de Barcelona, ARA.

Lo sistèma federal alemand l'an imposat los aligats en 1945. Senon ni Minsk, ni Moscó, ni París son ontologicament enclinats a donar a la decentralizacion la valor que Donetsk o Lugansk son supausats vóler de manièra autonòma, se l'autonomia d'un pòble, de la pensada politica d'un pòble, se pòt mesurar ambe los tanks dabans la pòrta !

Dins las regions o províncias que fan la Federacion Russa, car es una Federacion (!), podèm notar que los caps de las republicas russas federadas son nommadas pel sistèma politica autoritari moscivit actual. Res a cambiat dempuèi lo regime sovietic, levat l'etiqueta de l'Estat independent rus. Aital en Crimèa, sul pis lo regime rus a integrat un partit unic e un cap de region annexada nommat.

Alara dins l'article d'en Albert Branchadell, «Les reformes inútils», l'autor explica que lo govèrn de Kiyv «estan a punt d'obtenir precisament el trencament que volien evitar».

Lo trencament d'evitar es lo trencament desirat pels nacionalistas franceses (Jean-Luc Mélenchon, Marie-France Garaud, Jean-Pierre Chevènement, Jacques Myard, etc.) aquel d'un Estat jove que recebrà jamai ajuda dels Estats vesins per bastir aquela republica que l'Union Europèa pensa cada jorn, l'ideala. Alemanha e sobretot França demanda a Ucraïna çò que, en temps de patz, e sense agression del vesin, fRança a pas jamai sabut capitar, una reala decentralizacion legislativa ; aquò dona la dimension del problèma, o de l'ajuda russa per menar los debats de Minsk.

Lo referèndum d'evitar èra aquel de Crimèa, mas coma evitar un referèndum car al passiu francés, i a tanben un referèndum del meteis tipe, aquel de 1860 per l'annexion de Savòia e Comtea de Niça ? E lo referèndum de favorizar es aquel de Catalonha, per non pas mostrar l'asirança granda d'Espanha per l'independéncia de Catalonha, benlèu de faiçon ipocrita coma Anglatèrra, mas aital jogar lo juec de la democracia vertadièra ; refusar lo referèndum coma l'explica Madrid, mòstra que lo regime de Madrid es pas democratic, e donc qu'a pas per vocacion d'èstre dedins l'Union Europèa, benlèu mens qu'Ucraïna independenta e modèrna.

Se i son Estats per bastir l'Union Europèa coma cal, en patz realament, son pas las diplomacias dels ancians Estats bellics qu'o pòdon fargar.

Al contrari de l'Albert Branchadell pensi pas que lo problèma ucraïnian es «articular la seva diversitat nacionala e lingüistica», es puslèu la dificultat de tot Estat novèl, de non pas poder exercir lo ròtle d'un Estat independent, e al meteis temps, en patz, poder bastir una administracion qu'agradarà non pas als Estats non-modelics francés o rus, mas agradar a totas las populacions o ciutadans d'Ucraïna. Aquò demanda temps, e l'independéncia d'Ucraïna es recenta.

Aquel temps que fauta, ajuda Rússia a bastir una estratègia de dominacion ; e las gròssas flaquesas e lentors de l'Union Europèa, que son tanben las flaquesas de l'OTAN, van ajudar l'adversari d'Ucraïna. L'annexion de la Crimèa es la primièra consequéncia, la segonda es la guèrra actuala.

La consequéncia d'aiçò per la pensada d'anuèch, es ligada al procèssus l'independéncia de Catalonha ; se l'independéncia es pas volguda pels Estats vesins, los problèmas arribarà pel futur de l'Estat novèl. E aiçò zo escrivi, non pas per frena las creacions d'Estat e la liberacion de pòbles de la sotmission d'un imperialisme dels Estats europèus actuals que fan la diplomacia tòrta e factor de guèrra, mas per determinar que cal establir al nivèl europèu lo biais d'arribar a l'independéncia per un pòble e un espaci d'administracoin que fabrica lo pòble. Cal dintrar clar dins los esperits que l'independéncia d'un Estat a res d'aver de plaser pels Estats vesins e quand los vesins an l'istòria colonialista similara a Rússia, e que son fRança e Espanha se cal mesfisar dels vesins.

La casta fa rire o plorar de paur politica

Sempre la dictatura es estada una aisina del liberalisme economic, coma a poscut provar lo regime franquista e pòst-franquista (vestit de la manipulacion dita "democracia"). La sortida del regime sovietic a provat, a la sortida per la libertat de paraula pels pòbles, a provat que lo sistèma èra pas melhor per non pas engraissar una casta.

E quora fa rire, la casta (es possible encara, aquí sul continent europèu, de l'Oèst), es la primièra etapa d'un procèssus politic, personal o collectiu (quora lo personal encontra un pichon grope qu'es plegat de rire coma el).

De quina manièra aquel rire collectiu se podrà transformar ?

La representacion politica seriá lo sol biais de condicionar las democracia, perqué ? De qu'avèm en matièra de representacion politica ; la representacion religiosa al fial del temps se vòl representacion politica e la politica sembla, pauc a pauc, al document en seguida. E la santa République française a creat un sistèma religiós sense prèire, sense curat (encara que ne podèm trobar d'unes que s'i creson aital), amb dogmes, urbanitat de la santetat, simbòls e colors associadas, e militars en desfialats per assegurar lo servici aprèp-eleccions. De la representacion religiosa, de qu'avèm :

E los gorós extremistas de las Aràbias son amics dels elegits o elegidas qu'an la gestion de las urbanitats grandas en Euròpa ; es pas aiçò cara consolessa socialista Anne Hidalgo ?

E fins finala, cercar un goró, religiós o pas, per èstre representat, es quin tipe d'actitud politica o de societat ? Cercar un representant es quin tipe d'actitud politica ?

Puèi la dimension de la "democracia" que nos es prepausat, es conforma a la dignitat dels Òmes, a una dignitat de vida en grope, a un biais de viure que la persona en grope podrà suportar ambe la numerizacion de la ciutadanetat ? 

E de qué fabrica lo sistèma centralizat francés (lo bonapartisme portava aisidament lo seu goró expansionista europèu), un pauc coma lo sistèma estanisian o canadenc de "democracia", mas lo sistèma pòst-sovietic fabrica màfia ortodòxa, qu'es pas melhor ! La dimension de la democracia, la granda fabrica mantunes crocodils que fan la lei pels pòbles, e zo fan sul terrenh de gòlfe (annulacion de la votacion sul tèma del TIPP al Parlament Europèu, en exemple) o a l'acès dels monts del Sud d'Alemanha federala, a la pòrta dels paradís fiscals.

Lo problèma industrial francés amb 1 fòto

Ièr al jornal d’ARTE-Tv lo ministre francés e socialista passava a Estrasborg, la cadena locala franco-alemanda filmava.

Dins una sola fòto, se podrà veire lo problèma francés :

Lo poder real alemand es en Bade-Würtemberg per la politica industriala alemanda dins lo land vesin d’Alsàcia : per la politica en Alsàcia, es un Parisenc de la casta al poder qu’amerita de passar sus la cadena franco-alemanda que difusa pertot l’Estat francés en TNT-TDT.

Aquesta fòto pròva que lo reformisme francés es impossible, e sa comunicacion encara pivelada per un sistèma mediatic que pensa parisenc en sortida, car un parisenc en sortida es lo jacobinisme de sortida.

I a un problèma grèu car çò qu’es valabla a París, l’es segur pas valable en region ; mas aquò lo jacobinisme sindicalista, politic o entreprenarial, o a pas encara comprès. En Alemanha, s’daptar al mercat mondial, s’adaptar se fabrica aisidament dins lo land alemand vesin del jacobinisme que li cal vint ans per s’adaptar.

Dins un sistèma francés caporalista, o bonapartista, lo president de la region Alsàcia fabrica la decoracion pel ministre jacobin en visita ; lo ministre president de Bade-Würtemberg parla de SA politica indistriala, directament. E aiçò serà encara piège ambe la novèla granda region que los socialistas son a bastir, per aver pensat una reforma NOTRe en foncion del nombre de ciutadans per region e de las oportunitats electoralas.

Aquela fòto pròva que la BPI, banca d’investiment que los capolièrs politics occitans d’Aquitània e Miègdia-Pirinèus, an capitat d’explicar utila a París, se èra «decentralizada», la BPI es pas encara estada al nivèl que cal per donar l’idèa que la visita del ministre jacobin es ligada al trabalh d’aquesta BPI alsaciana, nimai al trabalh del president del Conselh regional ; lo jacobinisme mediatic quitament a Estrasborg, parla de la politica industriala sonque perqué lo ministre parisenc passa a Estrasborg.

La fauta de mèdia local alsacian que difusa per tot l’Estat francés e perqué pas en val de Rin, es lo tipe de mèdia que fauta en region fòra la parisenca que sense qu’ela pensa son biais de veire las seunas zònas politicas e economicas d’influéncias.

Trista misèria dels mèdias parisencs

Lo dòl contunha en Catalonha. Me sembla important de pas oblidar que los «Espanhòls» designats pels mèdias franceses son majoritariament CATALANS (ai pas verificat los mèdias alemands). E puèi trapi puslèu pietadós d'aver un accident aerian catalanò-alemand per veire arribar lo govèrn espanhòl del PP e sa diplomacia per plan mostrar que son ciutadans espanhòls ; la necrologia espanhòla es vomitiva, e las redaccions francesas me sembla anar dins aquel sens del vomitiu.

L’accident dins los Alps occitans (la Gavotina, nòrd de Provença, e de Marselha) dona la trista realitat de la consciéncia d’èstre un accident que farà triste tot occitan per s’èstre debanat en Occitània (entre Marselha e Barcilona dis Aups).

E alara podrèm regretar que la politica per l’occitan de la zòna montanhòla occitana aguèsse pas una visibilitat reala, per ensenhar los mèdias que la zòna de la caiguda es l’espaci alpenc d’Occitània.

E dins la precipitacion del tractament de l’actualitat, la radiofonia parisenca fa pas melhor que la television catalana sul tèma de l’identitat lingüistica occitana dels nom d’endreit ailà.

Per oposicion, la premsa catalana es sempre d’una granda qualitat… remarcada, per un jornalista francés sus plaça.

Ai assajat de far passar lo messatge ambe una mapa qu’esperèm un jorn, oficiala e de gavotina, trabalhada per la populacion locala (lo sistèma politic local) coma o faguèron en Aquitània ; aquò ailà aurà durat mai de dètz ans, mas ara la toponimia es occitana, plan ortografia. E sul site oficial del CR d’Aquitània, ièr, se notava la frasa següenta : «L’occitan, une langue précieuse pour la Région Aquitaine» ; non podrà èstre mai clar ; dons en Gavotina, l’occitan alpenc es pas encara pro preciós ; alara cal ajudar :

Dins lo non tractament de l’actualitat, i a tanben la seleccion de la necrologia ; bon son «espanhòls», mas dins los CATALANS son majoritariament las claus de vint entrepresas catalanas. E quora se sap la valor del teisut de las pichonas e mejanas entrepresas en Catalonha, e la ligason d’aquelas entrepresas ambe l’Alemanha, s’esperava un tractament ECONOMIC de l’accident.

Cal notar tanben, e lo malastre o explica, en Catalonha se parla pro plan catalan per ensenhar la lenga als Alemands e las Alemandas ; es un pauc coma los Irlandeses qu’ensenhan l’anglés… Donc, contrariament a çò d’explicat pels Espanhòls, la lenga espanhòla es pas una enemiga dels Catalans. E cal apondre, seriá una estupiditat economica d’o far realitat, tal que los Espanhòls lo pantaissan : tal que els o fan contra lo Catalans dins totas Las Casas Cervantès del monde.

Cal notar tanben la catastròfa musicala qu’es per la creacion musicala europèa.

Lo liceu es un grand luòc de la creacion europèa, sense ostracisme ! Es un messatge amagat dedins l’accident ; es pietadós d’aver aiçò aquí al moment d’un accident dramatic e qu’es refusat de veïcular per las premsas imperialistas (volontariament o non), francesa o espanhòla.

I a tanben los clients de #Germanwings que son d’autres ciutadanetats (Nationalités pels franceses, per l’error conceptuala bastida pendent La Terreur), e sembla que los Turcs de l’avion son oblidats, e mantunes autres ciutadanetats.

Es urós de veire tanben, de quina manièra los Alemands a plan notat la manièra que lo pòble occitan de Gavotina arcuelhís lo dòl e las familhas que vendràn sul site. Es l’ambaissatriça d’Alemanha en França qu’explica aiçò dins los mèdias franceses. Es urós de veire la rigor de l’ambaissatriça alemanda al moment de respondre a las questions ; es un exemple de rigor que fauta dins los mèdias franceses.

-°-

Totas las escòlas de jornalisme en Catalonha e Occitània aurián d’aver corses d’occitan…

-°-

Vist tanben a Barcelona … quin ròtle los jornalistas an, dins la catastròfa.

Una invasion al modèl 1938 ?

Dins un mode mondializat, que l’economia passa las bordièras ; que la moneda se jòga de tota las accions d’un govèrn e quitament de sa diplomacia, l’invasion de Crimèa per l’armada russa me sembla autanplan estupida que las invasions de tròçes de la republica georgiana.

Mas la diferéncia ambe la Georgia, es que l’EuroMaïdan e la societat civila d’Ucraïna es d’una granda valor democratica e que la provocacion putiniana aurà pas capitat de crear una reaccion militara. Es que la Republicana Georgiana a servit de leiçon ? Cal pensar que Òc.

Dins aquel contèxte la premsa ucraïnana fonciona encara e segurament encara ambe mai de libertat, aquela qu’EuroMaïdan a capitat de fabricar.

Dins una entrevista sus France Info, lo redactor en cap de Kyiv Post explica que las manifestacions de la zòna russa son estadas ajudada per importacion de populacion arribada en busses de la Federacion de Rússia. Es estranh aquesta faiçon de foncionar es la meteissa que lo sistèma imperialista e pòst-franquista de Madrid que manda busses per manifestar lo nacionalisme d’expansion madrilenc. Se cal pausar la question de quí paga ? Las mafiàs imperialistas ?

Per l’armada en Crimèa, l’armada russa, es clarament lo ciutadan de la Federacion de Rússia que paga. Dementre que, el, se li refusa lo dreit de pensar e manifestar a Moscòu. I a encara d’esquerristas franceses o del FN qu’an la meteissa vision politica que dels tempses de l’invasion de l’Afganistan per las tropas sovieticas. Se cal recordar de Georges Marchais que compreniá l’invasion sovietica en Afganistan, e Jean-Luc Mélenchon que, mantunas annadas aprèp, en 2014, pensa parier al moment de l’invasion russa en Crimèa.

Aquel personal politic francés son del costat dels assassins, e contra l’expression democratica d’Ucraïna.

Es clar que, dins un monde que l’informacion e los sabers son pus detenguts per un servici de premsa oficial o las agéncias de premsa, mas per las populacions directament, una finèstra pacifica es duberta ; mercés a Internet, e totes los equipaments ajuntats, es mai complicat pels poders imperialistas de negar la realitat ; i a tanben manipulacions. Sembla que l’esquèrra nacionalista e la dreita nacionalista francesas o aguèssen pas vist… rétrograde es un mot d’origina rus, non ?

Lluís Llach nos convida a participar als escambis Internet ambe una vièlha cançon :

Ont vas ambe aquelas armas ? La question se pausa, Lluís Llach la cantèt per non oblidar l’arribada del franquisme per las armas contra las republicas bascas, espanhòlas e catalanas. Èra unas tropas que son partida de Mellila, al Marròc espanhòl, aquí ont i a immigracion subafricana que vòl pujar en Euròpa, l’Union Europèa.

Èra en 1939. Lo Franquisme aviá trapat ajuda ambe Mussolini e Hitler per arribar al poder per la fòrça. Los camps republicans franceses an detenguts los «dangieroses» republicans d’Espanha, Euskadi e Catalonha, vergonha.

Un pauc abans, 1938, los poders angleses e franceses se son colcats fàcias a Hitler. Se cal recordar las invasions de las Sudetas, puèi de la Tchequia. E l’installacion d’un poder fascista en Slovàquia.

Mas anuèch, son los pòbles, unas ciutadanetats d’alèrta, que fan saber directament la realitat del terrenh e destrusísson las farlabicas de la premsa d’agéncia oficiala e de las redaccions concensualas e installadas pels poders en plaça.

La Crimèa tòrna èstre un enjòc politic en Euròpa ; se cal recordar la famosa guèrra de Crimèa, los Turcs i avián una antena. D’aquel temps se pausava pas de saber se Turquia (Empèri Otoman) èra d’Euròpa ; las aliganças europèas imperialas faguèron la guèrra a l’Empèri Rus. La resulta de una annada de guèrra es estada un tractat de París ; non podèm considerar que los pòbles son estats respectats per aquesta diplomacia imperialista. Los Tatars seràn deportats mantunas annads pus tard, repression ambe retard.

Las guèrras, las solucions armadas, las diplomacias internacionalas, non fan jamai bon resultats pels pòbles. Es estranh que los d’Ucraïna l’aguèssen comprès, e gaire l’Euròpa russa e occidentala, nimai lo poder de Washington.

Un espèr damora, lo poder alemand, castigat per las atrocitats de la guèrra de 14/18 e 39/45, e poder economic màger, pensa la patz abans la guèrra. Es encara un còp lo melhor espèr per Euròpa, en Union, o pas. Per Alemanha es lo mercat que mana, lo gaz rus li es segurament necite, mas segur la moneda alemanda es mai que necite a una economia rus que sembla mai a un emirat arab qu’a una reala economia de creacion o d’invension entreprenariala (çò qu’es Alemanha).

Istòria aleugerida a l’escòla francesa

Vist lo contengut que damora dins lo cap dels Tolzans a prepaus de l’istòria de Tolosa, se podriá jà demandar : es pas jà aleugerit lo programa de propaganda istorica de l’escòla francesa ?

Ai jamai entendut un licean o collègi me contar l’istòria de la seuna vila, nimai encara las vilas vesinas ; e ai jamai demandat l’istòria d’Occitània !

Donc lo problèma es plan de saber de qué servís lo programa d’istòria de l’escòla d’Estat, privada o publica ; la responsa es simplassa : es un instrument de desvolopament de las idèas nacionalistas francesas. Donc, a al sortida avèm incompeténcia en istòria nacionalista francesa e un escolam qu’es desligat de las coneisséncias istoricas localas (e donc incompetents per arcuelhir plan los toristas, que sovent ne sábon mai que la populacion occitana en aver legir lo libre del guida toristic)

Puèi quora se sap l’istòria, se cal demandar de quina manièra es manipulada ; un exemple : Orador de Lemosin anuèch per arcuelhir lo president de la Republica Federala Alemanda, drapèu francés al còl. Cal escotar simplament lo cònsol del vilatge d’Orador per entendre de quin costat es manipulat. Puèi ai escotat lo discors d’Orador, que pòsta l’Estat francés coma exemplar de l’umanitat ; aquò fa plan rire a l’estrangièr, Síria comprès !

Mas pas sonque lo cònsol e l’oligarquia francesa que gerís Lemosin e dons tota Occitània ; ai escotat lo discors de François Hollande ; e n’ai retengut aiçò :

L’afar es normal, perqué un president de l’Estat centralista e militarista francés, non es mai que la capitada del sistèma, que fosquèsse de dreita o d’esquèrra ; la partidocracia estent sonque l’instrument per èstre elegit e escolhit per una oligarquia politica ; e sobre l’esquina del militarisme francés, jamai lo sistèma educatiu francés (public o privat), aurà listat las atrocitats de las tropas napoleonianas, entre autras atrocitats …. per comparar ambe las atrocitats de las tropas de regime nazi dedins l’Estat francés.

Dins l’estrada dels discorses èra plan estranh, mas las colors occitanas èran sonque portadas per la bandièra alemanda, aquela de l’Estat federal d’Alemanha. Dins los devís franchimand se podriá entendre ‘république française’, mas lo mot federal per qualificar Alemanha semblava fòra bandit del discors… E çaquelà es plan normal, vist que lo president alemand, diplomata, non pòt comparar diplomaticament Hitler e Napoleon, mas cadun al seu nivèl e ambe los instruments del sègles de cadun aurà marcat plan l’inumanitat.

LGV abandonat a l’Èst, perqué nos tòca ?

Dins los dorsiers que tòcan Occitània, i a los projectes d’investiments franceses sus las LGV de l’Estat franchimand ; n’i a una qu’es de granda importança per Occitània, es aquela que nos pòrta vèrs Alemanha. Sabètz lo nombre d’avions per jorn que van de Tolosa-Blanhac a Hamborg, per transportar los engenieires d’Airbus-AEDS ?

Alara que totes los nacionalistas franceses d’Occitània son per o contra la LGV cap a París, coma se París èra la finalitat de tot ! Alara qu’es lo cuol logistic francés, un trauc logistic per nosautres Occitans. Ai vist cap protestacion pel remandar del projecte Èst cal a las calancas grègas. Quina es aquela linha ? Digun o sap en Occitània.

Es la linha que fabrica una Occitània la clau logistica europèa, donc una linha de granda importança.

Es tanben la linha qu’ajuda a marcar una modernizacion que fauta dins aquela region francesa abandonada tanben pel jacobinisme, la Francha-Comtat. Aquel jacobinisme que fabriquèt un departament etnic, lo territòri de Belfòrt que nos còsta justament quasiment cada annada lo pretz d’aquesta modernizacion, la LGV Èst. Lo cònsol de MulHausen a lo dreit e las rasons per repotegar.

La linha LGV es tanben una aisina granda pel transpòrt de nuèch, e tanben per liberar dels “sillons” ferrats pel transpòrts de merças. Barcelona e Tarragona son grand pòrt d’importacion de mèrças asiaticas, coma Marselha !

E Tolosa, ambe lo seu pòrt interior europèu, a tanben mestièr de la melhoracion de la linha cap a Narbona e ligada al ret LGV, aquel prioritat europèa. Ai pas vist o legit un elegit d’Occitània reputegar epr aquel abandon europèu de la linha LGV cap a Hamborg, via Franckfurt/Mainz.

E çaquelà los especialistas èran prevenguts … benlèu pas los que se trapan èstre en carga dels TER, segur. Com zo indica la mapa, la partida entre Lyon e Dijon, mai tanben la partida entre Mulhausen e Straßburg a mestièr de modernizacion granda. E los investiments son pas de la dimension de la linha cap a Tours-Paris.

Èra la coberta d’un numèro costumièr de la fin de l’ivèrn 2013 per La  Connaissance du Rail.

Encara una vagada, podèm confirmar que l’atraccion de la pensada parisenca a consequéncias grèvas sobre l’economia e las causidas economicas pel futur d’Occitània ; lo nacionalisme e centralisme parisenc (ideologia basica de totes los elegits d’aquí) nòsa grevament a la sentat del bon desvolopament armoniós d’Occitània.

La causida contrària al desvolopament d’Occitània la faguèt un elegit de Naoned que refusa tanben la vila coma bretona, lo primièr ministre actual e socialista. Es un personatge que favorizarà l’avion, ambe la creacion d’un novèl aeropòrt a NDDL.

Aurélie Lassaque a Bremen !

Aurélie Lassaque es una ciutadana de la region administrativa francesa, Miègdia-Pirinèus, Occitània dem miègjorn, e mai que tot centrala pel Carcin ; es una ciutadana del Carcin, aquel magnific país del vin nègre occitan. Pauc a pauc, e gràcia a la poesia occitana d’Aurélie Lassaque, l’occitan del Carcin, l’occitan donc universal, se passeja actualament en Euròpa. Lo libre bilingüe, anglés/occitan, publicat vaquí tres meses en Anglatèrra aurà ajudat a exportar la lenga occitana.

Acabi de recebre aiçò, que me sembla important per l’ensemble de la poesia en lenga occitana, e donc, al moment que l’Estat francés, mespreza l’occitan, me sembla d’una gròssa e granda importança ; es que los personals politics regionalistas tolzans ne tendràn compte ! Els que vòlon èstre europèus sense l’occitan !

Magnific Aurélie Lassaque, e encara un còp felicitacion pel camin e la preséncia occitana que fabricas dins tota l’Euròpa.

Podèm tanben félicitar l’editor anglés, e esperèm que lo succès editorial ajudarà a publicar d’autres poètas occitans dins versions bilingüas anglés/francés, vist que los editors franceses son puslèu freges ! per non pas dire engatjats per matar la lenga d’Aurélie Lassaque.

-°-

Recordam :

-°-

Apondon poetica

Per mai d’inforamcion en lenga anglesa, picatz aquí.

Formacion per l’occitan en Peirigòrd

Per un avejaire superficial, nos podèm regaudir de la jornada, puèi en pensar un pauc :

Un jorn aurèm quí de convéncer en mai, lo papa o l’avesque (benlèu tanben perqué lo sistèma privat fa gaire d’esfòrçes en Occitània per desvolopar de projectes), e perqué un doble finançament public, EN e CG  (quina pèrda d’eficacetat budgetària al moment que cal gaitar tot e lo finançament de tot)? I a sistematicament los meteisses encontres per dire las meteissas causas adreiçat a una administracion qu'es cambiadissa, veire mal disposada per entendre (levat quora cal mandar estadisticas faussas e manipuladas al ministre pels debats a l’Assemblée Nationale), e cambiada sistematicament per destrusir las avançadas, parli del seu personal administratiu... una lei devèn urgenta. Es aital que l’explica tanben una recenta letra de Centre del bilingüisme en Lorrena. Cada còp es pietadós de veire competéncias professoralas desgalhadas perqué l’administracion de l’E.N. (que parla encara de ‘langue régionale’ coma se parlava de patois autres còps) es mal competenta sul tèma, o benlèu competenta en netejament lingüistic, coma un Jean-Luc Mélenchon, lo modèl de mantunes professors tocats pel nacionalisme coma mèstre Jourdain èra tocat de la pròsa sense saber.

Es pietadós que fosquèsse encara urgent d’escriure al Président de la République Française sobre aquel subjecte ; cal dire que las presas de pausicions lingüiscidàrias son encara presentas a l’esquèrra coma a dreita (a egalitat aquí tanben), per rason de la santetat lingüistica de la République française, coma se la lenga locala podriá pas èstre republicana dins lo seu emplec, autanplan que lo francés o es supausat estar.

Me sembla qu’aquesta letra, coma lo collòqui de Peirigüers, pròba l’ineficacitat republicana de l’administracion d’Estat, per aplicar la nocion d’egalitat republicana per las lengas de França (Estat francés). Es donc urgent d’aver una lei dedins l’ensenhament, perqué pas, mas tanben d’enlevar l’ensnehament de las lengas de França a l’Estat e la seuna administracion, per crear una administracion regionala d’ensenhament per totes e totas e en lenga occitana per Occitània.

Las meteissa criticas son vengudas de Martinica, Goadelopa, Kanaki, Flandras, Catalonha, Savòia, e Bretanha.

Non francament, se cal demandar de quina manièra lentassa non vòlon far crevar la lenga occitana ! (e las autras lengas, coma un estat d’organizacion del netejament lingüistic, un netejament republican considerat coma etnic, per èstre clar)

Aquò farà mai de 30 annadas qe tot aiçò se sap ! Trenta annadas de perdudas donc per l’administracion francesa (dins una collaboracion consciénta entre Universitats e escòlas de formacion dels regents) ; un motlon d’annadas donc per far res e puslèu desvolopar una politica conscienta per destrusir la lenga occitana e la seuna transmission d’una alfabetizacion en lenga occitana. Pendent aquel temps, los locutors e las locutriças naturalas an desapareguts, es donc plan volontariament que l’administracion a organizat la destruccion lingüistica occitana, es pas la fauta dels parents qu’èran, questionats, sempre d’accòrd per dubrir d’escòlas, levat mantunas minoritats instrumentalizada pels grands capolièrs de l’Éducation dicha Nationale e totes los elegits e totas las elegidas dels partits nacionalistas franceses, del NPA, PdG, al FN (avèm talament d’exemples qué … quitament al PSf, UMP, UDF, etc. o PRG que non cal oblidar un biais de veire lo nacionalisme francofòne parisenc installat en Occitània).

I a una urgéncia d’aver una politica lingüistica OFICIALA dins l’Estat francés e que fosquèsse pas per plaçar lo francés en sisèma monopolistic, es de dire per destrusir l’expression democratic dels pòbles d’una autra lenga d’emplec, o istoric.

S’espèra aver mens de 5 annadas per dubrir una escòla bilingüa a Tolosa, ont per Calandreta cal una annada ; s’espèra una eficacetat administrativa de l’argent public e favorable a la diversitat tal que l’UNESCO (sièti parisenc) o explica que cal aver per Africa o America o Asia ! Lo continent europèu, e particularament França, es pas tocat per l’UNESCO basat a París ?

L’armada : Grècia e Espanha i son un problèma dinerièr…

Los dos Estats d’Euròpa qu’an defisit problematic son los Estats qu’an una armada que faguèron despensas subredimensionada, e aquò contunha … Dirèm perqué ! Mas lo bilhet aquel es de gardar en memòria per non oblidar dijòus al maitin d’anar veire sul net aquel magazine essencial de la television europèa :

« Ja avèm gravat l'entrevista ambe Agustí Bordas que veirètz dimècres. Nos explica dementre autras causas que lo 70% del deute de l’Estat espanhòl non es de las comunautats autonòmas, es del govèrn central, que aurà unas despensas en defensa que son fòra de contra-ròtle. lo ministèri de Defensa fabrica un deute acumulat de 37 mil milions d’èuros, e l'an 2012 a aumentat lo seu budgecte de 28 % !!!!!!!!!!!!!!!
Esperèm que vos interèsse. A nosautres nos aguèsse agradat que l’entrevista durèsse oras. Es un plaser d’o escotar.
Dimecres, 9 de gener, a les 22:40 pel canal 33», difusion per la TNT-TDT.

Lo programa se podrà veire sul net lo dijòus.

Cal listar doás causas :

1 / França es dins los 5 primièrs vendeires d’armas de la planèta… Los primièrs fornisseires de Grècia e Espanha son ? Per la Grècia es Alemanha … frança finança ambe las seunas entrepresas d’armament unes candidats dins los partits politics, e tanben jornals de grandas dimensions (Le Monde, Le Figaro).

2 / se cal recordar que l’armada francesa es pas melhora en ineficacetat budgectària, pensatz al Charles de gaule, lo pòrta avion, qu’a agut jà doás bilhet sobre aqueste blòg. Se cal recordar que dempuèi Sedan l’armada francesa aurà pas ganhat una batalha soleta …

A un moment de que cal sarrar la cinta, me sembla que las armadas europèas o deurián far tanben ; s’espèra encara e encara la mesa en comuna dels budgectes per poder estauviar … E aiçò es impossible per causa del sistèma politic partidocrata e dels nacionalismes d’aqueles partits. L’ineficacetat europèa en matièra politica es tanben un element del problèma. Lo bonapartisme francés coma doctrina ajuda pas a establir un biais de far foncionar un programa politic per aver una armada europèa.

Singulars pausa las questions a d’especialistas cada setmana, e pel moment una granda emission de television, un d’aquestes programas que s’espèra encara e encara dins un television franchimanda. Lo programa es en lenga catalana o espanhòla.

2014 : New Start per l’independéncia

Ièr ai encontrat lo Front de Gauche-JC-PCF que vòl explicar sa politica per l’Estat francés, e sempre un pas en darrièr dins l’acte politic, explica que cal pas de TSCG (del tractat europèu que limita los budgectes d’Estat). La TSCG es quasiment la meteissa causa que las restriccions que l’Estat francés dona a las regions francesas en decentralizacions ; aquí lo Front de Gauche i vei res de complicat, tot es normal ; es la santetat de l’Estat qu’es confirmada, un pauc coma un Felipe Gonzalez que tòrna per salvar Espanha, en companhiá de Libération, un còp èra dins las seunas portadas.

Dins la pensada de l’esquèrra francesa (partit occitan comprès), i a una pichona doblidança politica : l’independéncia es una novèla debuta per l’Estat novèl. Aquel Estat novèl se carga del seu deute regionalizat, mas pas de las signaturas daissadas de l’Estat centralista (o al mens una partida qu’es subjecte de negociacion se la partança se fabrica en bona convivéncia, çò que sembla aps èstre lo cas per Espanha, e los poders pòst-franquistas).

Aprèp l’independència l’endeutament de Catalonha serà aquel de fRANÇA, e lo PIB de Danemarc, e donc sul mercat mondial los emprunts seràn calculats sobre aquel endeutament. Se Catalonha contunha d’èstre dedins lo problèma, dedins Espanha, lo mercat mondial li donarà lo taus que la plaçarà dins lo trauc. Lo trauc es aquel de la gestion dels Estats-nacions e de las loras tecnocracias. L’independéència es la solucion, la remesa a zèro dels comptes. Es evident qu’una region coma l’extramadura qu’a pas agut cap politica industriala, aurà pas interès a ll seuna independència, li val melhor amagar aiçò dedins l’estructura d’Estat.

Es una bona causa que l’Estat aguèsse limitat los endeutament de las regions de l’Estat francés.

Encara un còp, lo Front de Gauche es a costat de la placa economica. La sentetat de l’Estat es gaire segura, e desfar l’Estat vòl pas dire èstre liberal, mas èstre puslèu en simbiòsi ambe las realitats viscudas per las populacions.

Dins aquel contèxte lo comunicat del Parti Breton o de la seguida de prèp del Partit de la Nacion Occitana que fan mai clar lo sosten al procèssus d’independència, serà un clar camin cap a una solucion a la crisi europèa. Los partits muts o avuglats sul tèma son l’UDB, los partits còrses, lo Partit Occitan, e totes los partits franceses qu’an collaborat ambe lo sistèma politic del XXen sègle; benlèu qu’els tanben moriràn al meteis temps que lo vièlh temps de las gestions tecnocracticas dels Estats-nacions, una trapèla politica, un descripcion de l’antidemoceracia.

Ara soi pas lo sol a zo dire : Le Flochhingtonpost o explica tanben. Mas es pas un problèma de jacobinisme, es un problèma d’una pensada unica tecnocratica desligada de las populacions, e per aver la democracia clara, cal aver una dimension per aquestas democracia, los Estats-nacions e donc la super-estructura de Brussel son pas las bonas responsas per las populacions.

Actualament, sèm plan dins la crisi dels Estats centralistas europèus, e que la super-estructura bastida pels Estats-nacions ne patirà, çò qu’es normal per refusar de pensar a la refòrma, eliminar de l’Union Europèa, lo pès politic de las tecnocracia dels Estats-nacions, dels mercats-Estats-nacions.

François Bayrou s’en va en Alsàcia …

Dins un jornal de campanha : visita d’Estrasborg, per veire lo sistèma regionalizat de gestion de l'Assegurança Malautiá – aquel sistèma es pas deficitari, de gaitar non ?...

Ai recebut l’informacion de Bretanha, e l’ai aprestada per escriure un bilhet… Vira l’informacion, mas sembla qu’arriba pas dins totes los burèus de campanha dels  candidats 2012.

Me sembla que lo subjecte a pas gaire interessat lo poder en plaça, per contra lo bearnés François Bayrou,  quiò.

Duèrbe las pòrtas que digun non vòl pensar duèrbe a París, es benlèu lo grand avantatge que podèm donar a la candidatura del Bearnés aqueth, François Bayrou.

Tanben podètz escotar lo parcors de François Bayrou, objecte d’un programa documentari sobre France Culture, caldrà barrar las aurelhas quora lo jornalista assaja de metre l’accent tònic als mots occitans (segur qu’a degut demandar las prononciacion, mas perqué los locutors occitans son pas capables de lor explicar que cal un accent tònic ?).

-°-

La Dictada occitana a Lemòtges.

 

-°-

Senon pels telefònes, i a d’escotas generalizadas en fRANÇA, menadas pel govèrn central :