Que la Wallonie et son général Magnette envahissent fRance

Un títol en francés, es raríssim sus aquela pagina d'opinion occitana ; acabi de crompar aquel jornal jacobin Libération.

O fau dire, o crompi pas sovent. Mas aprèp l'aver fuelhetat, e entendut mantunes politicians de l'elita jacobina francesa (de vomir), ai vist que lo problèma tocava grandament Occitània ; quand los elegits d'Occitània son representants d'Occitània a París, an la tendéncia bèla d'oblidar grandament d'ont venon, e quí a votat per els o elas ; en Valonia, lo Parlament debat seriosament en lenga francesa, e pensa en Valonia (Wallonie) normalament; e per pensar normalament, amai las institucions belgas son democraticas (contrariament a las francesas), son monde que los tractats internacionals los sábon legir e criticar ambe l'uèlh de la realitat del terrenh.

Nosautres en fRança, avèm un Sénat e una Assemblée dita Nationale e sabèm que son totalament installats per una partidocracia que nèga al pòble una expression politica digna e prèp de las realitats; quand per un referèndum los ciutadans e las ciutadanas díson NON a una "constitution européenne", l'elita partidocrata farlabica un sistèma "constitutionnel" per installar un ÒC, e far bona cara dins l'Union Europèa, plegar l'esquina e contunhar dins la negacion de una decision politica dels pòbles de fRança; es de dire çò de contrari a la votacion de la populacion.

Quand se díson democratas e deputats europèus, s'en van associar ambe lo partit anti-referèndum en Catalonha, Ciutadanos qu'acaba de far aligança ambe lo PSOE, perqué res non cámbie ; e plaçan la dreita la mai poirrida d'Espanha al poder, per contunhar. L'ALDE es un grope al Parlament Europèu que vòta contra la democracia en Valonia, e qu'installa l'incertitud dins la vida de cada jorn pels pòbles europèus. Lo Guy Verhostadt amerita lo títol del democrata pre-facista europèu, lo personatge deuriá passar per München, li agradarà lo viatge.

Paul Magnette explica dins Libération : « Les petits États auraient que le droit de se taire ? » Òc, Paul Magnette se deuriá calar ; es la linha politica del Guy Verhostadt que se liga ambe Ciutadanos al Parlament Europèu, una referéncia d'antidemocracia en Catalonha.

Aquel personal politic europèu es un sistèma afidat ambe los mercats-Estat-nacion qu'an fait totas las guèrras europèas e que ara pensan que l'Estat es despassat, sense cap d'utilitat, lo liberalisme (abaissar las frontièras per salvar lo business de mantunas familhas europèas ; e, quitament per installar novèl Estat europèu aquel personal politic jacobin e liberal es pas content de l'imperialisme anglés (e de sa lenga), alemand, neerlandés, italian, espanhòl, o rus, en Euròpa.

Mas l'exemple valon (wallon) explica çò que democracia vòl dire quand totes los pòbles d'un Estat se pòdon exprimir, que fosquèssen de lengas alemanda, francesa o neerlandesa (tres lengas oficialas d'una Belgica creada pels imperialismes anglés e francés en 1830). Es un exemple per bastir una democracia dedins l'Estat non-democratic francés, l'Estat que los jacobins se reprodusísson dins las grandas escòlas de la politica bonapartista francesa, amerita una invasion valona, urgentíssim.

S'o gausavi demandar : " Paul Magnette, quantas divisions ? " Aquí a l'Estat francés per installar una democracia avèm mestièr d'un capolièr a las idèas claras de çò qu'es la democracia, un francofòne (avèm assajat los Alemands, èran un pauc tròp extremistas e militaristas), aurèm çaquelà mestièr d'aver una armada valona (me sembla que la volonia es especialista de fabricacion de fusilhs, de canons e d'armas, l'exportacion se transformariá en pratica) per cambiar realament lo regime francés qu'es un real problèma per la democracia dedins l'Union Europèa, regime acostumat dels reals cambiament per las armas durant tot lo sègle XIXen.

Quand un Parlament Europèu es capable de trobar una majoritat de dreita e d'esquèrra per installar lo primièr brigand luxemborgés a la presidéncia de la comission (e parlèm pas de los que ne son parltit, nimai farèm pas un còp de mai la lista dels truands d'aquela comission, mas es longa), aquel sistèma, e aquel capolièr en particular qu'a defiscalizat totes los vièlhs Estats d'Euròpa, es segur que las institucions europèas non pòdon foncionar qu'a travèrs l'amenaça e l'intolerància de la democracia dels pichons parlaments europèus e de las regions.

Paul Magnette en pauc de jorn es devengut lo democrata qu'avèm mestièr d'aver en Occitània per èstre respectat dels legitimistas jacobins, e que, els, an mestièr de tornar trobar lo camin de las guillotines per poder ajudar los pòbles a melhor viure.

VIVE LA WALLONIE LIBRE & DÉMOCRATIQUE !

L'andogamia politica se fabrica ambe l'autoritat francofòna

I a d'albergament de pianò per serada privada qu'a un simbolisme bèl dins un Estat jacobin que l'oligarquia destrusís la cultura populara, cultura de l'Èstre, al profièit de la cultura de l'Aver, aver una subvencion. L'OIF a sièti a Paris, e la president es pas africana, es quebequesa, puslèu canadenca...

Lo militant politic breton explica aqueste vrespe que la seleccion estraita dels candidats a la futura presidenciala, per limitar lo nombre de candidat e assegurar una sotida digna e oligopolistica als candidats «grand», emplega lo mot de endogamic. A plan rason e lo personal politic escolhit per se presentar per las eleccions se preparan dins las institutions nautas del poder francofòne.

 

Lo blòg en referéncia es aquel, picatz aquí.

Lo jornal parisenc L'Opinion explica qu'al nivèl francofonia, la causa es pauc clara tanpauc, e lo jornal de Montréal tòrna préner l'informacion al moment que lo govèrn canadenc a de pensar al finançament de la francofonia, l'OIF. E l'engatjament canadenc es primordial, al moment que cal estauviar l'argent public, e pensar que los deficit son de cavar, dins los Estats occidentals, o endacòm en Estats francofònes.

Cal remarcar que la rason d'aquel manejament de l'argent public trapa rasons : recepcions oficialas a domicili personal, donc fau crompar un pianò de concèrt classic de classa dominanta.

La rason es donc clara, l'OIF es mens seriosa quand fau condamnar lo govèrn francés per non respectar las minoritats lingüisticas de l'Estat francés ; e cap cantaire occitan, breton, basco, catalan, alsacian, còrses, flamands, etc. cap compausitor de musicas del monde non-francofòna e vivent dins un Estat de l'OIF, m'a informat que serà o seràn convidats dins aquelas seradas particularas de la plutocracia francofòna.

Aquela manièra de foncionar dèu pas èstre especiala de la presidenta de l'OIF, ela dèu seguir çò que la plutocracia culturala francesa dèu far a París ambe l'argent de l'Estat que tot ciutadan paga en regions.

-°-

Oligarquia mondiala dins los Estats dits democratics, article en anglés de The Independent, London.

-°-

Los Hauts-de-fRance es pas l'oligarquia francesa, es una autra causa en geografia.

La casta fa rire o plorar de paur politica

Sempre la dictatura es estada una aisina del liberalisme economic, coma a poscut provar lo regime franquista e pòst-franquista (vestit de la manipulacion dita "democracia"). La sortida del regime sovietic a provat, a la sortida per la libertat de paraula pels pòbles, a provat que lo sistèma èra pas melhor per non pas engraissar una casta.

E quora fa rire, la casta (es possible encara, aquí sul continent europèu, de l'Oèst), es la primièra etapa d'un procèssus politic, personal o collectiu (quora lo personal encontra un pichon grope qu'es plegat de rire coma el).

De quina manièra aquel rire collectiu se podrà transformar ?

La representacion politica seriá lo sol biais de condicionar las democracia, perqué ? De qu'avèm en matièra de representacion politica ; la representacion religiosa al fial del temps se vòl representacion politica e la politica sembla, pauc a pauc, al document en seguida. E la santa République française a creat un sistèma religiós sense prèire, sense curat (encara que ne podèm trobar d'unes que s'i creson aital), amb dogmes, urbanitat de la santetat, simbòls e colors associadas, e militars en desfialats per assegurar lo servici aprèp-eleccions. De la representacion religiosa, de qu'avèm :

E los gorós extremistas de las Aràbias son amics dels elegits o elegidas qu'an la gestion de las urbanitats grandas en Euròpa ; es pas aiçò cara consolessa socialista Anne Hidalgo ?

E fins finala, cercar un goró, religiós o pas, per èstre representat, es quin tipe d'actitud politica o de societat ? Cercar un representant es quin tipe d'actitud politica ?

Puèi la dimension de la "democracia" que nos es prepausat, es conforma a la dignitat dels Òmes, a una dignitat de vida en grope, a un biais de viure que la persona en grope podrà suportar ambe la numerizacion de la ciutadanetat ? 

E de qué fabrica lo sistèma centralizat francés (lo bonapartisme portava aisidament lo seu goró expansionista europèu), un pauc coma lo sistèma estanisian o canadenc de "democracia", mas lo sistèma pòst-sovietic fabrica màfia ortodòxa, qu'es pas melhor ! La dimension de la democracia, la granda fabrica mantunes crocodils que fan la lei pels pòbles, e zo fan sul terrenh de gòlfe (annulacion de la votacion sul tèma del TIPP al Parlament Europèu, en exemple) o a l'acès dels monts del Sud d'Alemanha federala, a la pòrta dels paradís fiscals.

Co-sanguinitat tecnocratica dangierosa

La diplomacia es pastada d’una co-optacion dels quadres de la diplomacia, l’Union Europèa a fabricat una co-optacion generalizada en Euròpa, e donc façonat un biais de pensar la vida dita democratica al cap de la supra-legalitat europèa.

Las entrepresas an pastat una co-optacion dels quadres de la gestion d’entrepresa, ambe l’ajuda del sistèma bancari e dels escambis generalizats e sense barrièras, e donc l’objectiu es d’aver un mercat global, planetari, cap a una legalitat que frena pus l’expansion de monopòl entreprenarial. e lo sistèma educatiu public o privat an ajudat ; La Business School Of Economics de Tolosa per exemple, sonque un pichonet exemple.

Un tractat internacional de mercat assaja d’ajudar a la mondializacion de l’entrepresa ambe l’ajuda de la co-sanguinitat de las tecnocracias economistas. Lo rei d’un còp èra ajudava los amics a bastir un comèrci sul mercat qu’èra l’espaci politic del rei ; se fabriquèt aital las companhiás oltra-mar qu’an fabricat l’esclavagisme o lo «commerce triangulaire» dels esclaus nègres.

Ara lo fenomèn es generalizat, e se dimensiona pus l’esclavitud en foncion de la color de la pèl, nègra o pas, mas en foncion de la capacitat d’aver las informacions (de dintrar a l’escòlas dels Economics), la sapiença per poder manipular o crear son mercat sus l’esquina del consomator, en general inocent consomator qu’es installat per tota la planeta. Mas consomator tanben es inocent de non pas veire la man-òbra generalizada.

Un reportatge d’ARTE explica los dangièrs democratics dels tractats entre Canada e Union Europèa, e l’inocéncia politica dels membres de la Comission (designat per la dreita europèa) dins la negociacion d’un tractat. Se cal remembrar que la Comission es pastada dels lòbis, i a pus mestièr d’èstre fòra dins burèu annèxe, lo lòbi entreprenarial e multinacionalista a son comissari europèu.

Las entrepresas americanas, en l’abséncia d’un Estat federal fòrt, an desvolopat un sistèma juridic que lor dónan una avança per rapòrt als ciutadans que se dèu sistematicament defendre contra un monopòl de las entrepresas que son, mai o mens, un dangièr per la quita vida del ciutadan, per sa sentat primièr, puèi en botar en gàbia quora lo ciutadan respecta pas lo juridic imposar pel sistèma del monopòl de las entrepresas.

Aital CNN explica clarament la consequéncia del sistèma juridic privat de las entrepresas, sistèma que lo reportatge explica naturalement s’imposarà ambe los tractats que la Comission Europèa, inocentassa comission, crei mestrejar  :

E la co-sanguinitat parlarà, sense vergonha, de la nocion de «Freedom» per sa causida de vida economica de las societats umanas. Freedom, lo maine collectiu de la libertat, per etimologia, sense vergonha emplegat dins un sens que fabrica exactament lo contrari pels individús o pels pòbles sotmetuts.

Los EUAN –USA- fan 25% dels presonièrs mondials, e nos vòlon donar leiçon de libertat en Euròpa, la gestion juridista de la societat fabrica una societat del securitanisme, d ela vídeo-susvelhença permanenta, las armas pertot dins la societat (la libertat de matar son vesin, sobretot si es nègre, es de dire diferent de mesclum de la pensada dita normala), lo modèl nòrd-american, que lo tractat internacional signat per la dreita europèa a Brussels nos vòl tanben imposar, non pas per las votacions, mas pel juridic internacional.

La co-sanguinitat de las tecnocracias politicas e entreprenarialas facilita la signatura d’aqueles documents diplomatics pro elonhats de las realitats viscudas pels pòbles, dins los Estats Units de Washington comprès. La sang blava d’abans 1789 a fabricat tanben un problèma pels pòbles d’Euròpa, e migracions massivas, a fabricat tanben la violéncia que seguirà sul continent europèu.

La co-sanguinitat nos explica que d’un costat i a «la libertat», freedom, (tot tipe de libertat, els, donc) e de l’autre lo sistèma sovietic, un sistèma socialista. La co-sanguinitat pensa en nègre e blanc, sense cap nuança politica, nimai economica, perqué las nuanças son fabricadas per las frontièras, las doanas, las legislacions fabricadas pels Parlaments (que, o cal plan dire son pas al nivèl que cal pels pòbles europèus). Se las frontièras en Euròpa an plan mestièr de càder, son pas la circulacion de l’informacion, dels pòbles, la sola causa qu’auriá degut daissat en plaça son los mercats diferenciats.

La co-sanguinitat a fabricat capitalistas que preferíscan pas préner risques, e donc investir oltra-atlantic, ambe lei francesa (per exemple), lei de defiscalizacion, qu’an ajudat l’expatriacion del capital, la finança se ne portèt melhor. La finança mestreja la moneda mondiala, l’€ per exemple ; donc per levar la moneda a la finança, idèa de monedas localas es nascuda ; aquò recòrda lo temps que Cáurs èra una plataforma per escambiar las monedas qu’èran pas del rei, e lo rei n’aviá una tanben.

D’un autre latz, los tracs anti-tractats diplomatics e co-sanguinaris son un pauc coorporatistas (obrieristas alara que concernís tota la societat, del cap de la pichona entrepresa als quadres de totas las administracions, tot gestionari), e explícan pas pro de quina manièra lo camin endralhat pels tractats es un esclavitud acceptada, suportada e fin finala la cultura de la mòrt.

Quí se rebelarà primièr ? La comission participa de la co-sanguinitat, Washington o Moscó tanben, la dreita europèa ajuda la co-sanguinitat dins las entrepresas, quí ? Se vei pauc a pauc, designar encara una ciutadanetat europèa (mai que tot en Alemanha, e Estats germanics), protestar abans que lo tractat arribèsse en foncion, mai aviat que los sistèmas parlamentaris. Mai prèp de las realitats, sembla que los elegits e las elegidas localas se despertèssen :

Mas vist que la co-sanguinitat a pro plan après a manejar las tecnocracias electivas, o vengudas de las eleccions, sol damora lo despertar ciutadan, e l’ataca del sistèma –jà- pel juridic per elevar lo dreit de la co-sanguinitat de nos vendre coma esclaus, o lo fabulós mercat per las entrepresas multinacionalistas (e la nacion es rarament antropologica aquí) o globalisantas, que vívon de la co-sanguinitat dels quadres.

Se trapa qu’es un productor alemand de mèl que pausa problèma als avocats de las multinacionalas ; donc es plan clar que la protestacion serà la sola potenciala, aquela de la basa dels pòbles, totes los pòbles quitament los que son estats negats pels jacobins, los primièrs a nos aver enganat.

Racisme lingüistic francés vist del Quebèc

Sus RTL aqueste maitin, una bilhetista es estada inspirada :  nos explica que dedins l’ensemble dels locutors e de las locutriças de la «belle langue», los Parisencs, o Franceses, practícan lo «racisme lingüistic» de l’accent del Quebèc, mas tanben sus la semantica. lo site Internet de RTL la prepausa en linha directament. D’aquí la meuna crida, mas a 9h30 lo bilhet èra en linha, picatz sus las fòtos per aver los ligams e escotar :

Twitter es alara practica, RTL a recebut directament lo messatge, o pensi.

Ara lo bilhet aquel serà per descriure de l’interior e de l’exterior de la lenga de L’article 2, «le français est la langue de la République» francesa, votat ambe la majoritat socialista en 1992 (sonque) article que volguèron jamai completa, e l’an un pauc «melhorat» per un article 75-1 que clarifica o/e ierarquiza las lengas e los patrimònis lingüistics, la ierarquizacion sembla fòrça al biais del foncionament de l’apartheid lingüistic conceptualizat per unes lingüistas occitans,  podèm alara clarament descriure de quina manièra lo racisme lingüistic francés s’exprima dins lo s mèdias, mas pas sonque.

Cal una bilhetista del Quebèc per installar a l’antena de RTL, primièra ràdio de l’Estat francés, una causa qu’es viva dempuèi …. sègles !

- quí a jamai entendut parlar de l’accent dels mosquetaris, mercenaris gascons del rei franc a París ?

- quí a jamai entendut parlar de la guèrra a l’accent dins los emponts del teatre oficial francés ?

- quí a jamai entendut parlar de las leiçons de redreiçament dins la «bona manièra» per comunicar, dins los estudis dels mèdias, mai tanben dins los estatgis de formacion de comèrci ?

- quí a jamai vist los DRH de Radio France seleccionar l’accent francés, bon envidentament, accent dels animators de las localas de Radio France ?

E aiçò, es la guèrra que los locutors occitans qu’an la parladoira o patois francés en imposicion lingüistica constitucionala, lo mercat-Estat-nacion se fabrica tanben en far la guèrra als accents.

Cal pas oblidar que l’accent d’Occitània, es una traça de la lenga occitana dins lo francés, sense occitan, l’accent «du midi» (formula colonialista vièlha), l’accent es aviat mòrt.

Cal pas oblidar que l’accent del Quebèc es ontologic a la lenga francesa e sas varietats negadas dedins l’Estat europèu francés, mai tanben an daissat tranquille los «Franceses» del Quebèc e del Canadà, e donc l’an poscut gardar. es benlèu la solucion per Occitània, que París nos daissèsse en patz, viure la lenga occitana e son accent «du midi» en francés ; car cal pas creire que lo francés l’abandonarèm, seriá una estupiditat economica, al mens que París debutèsse de parlar anglés, çò qu’es un potencial clar, pel futur…

Nosautres avèm suportat l’imposicion e netejament lingüistic parisenc, 7 sègles, imposicion de la bona parladoira academica, la sola institucion qu’a permetut la transmission de las estupiditats lingüisticas del reialme o dictatura franca.

Quí a oblidat la frasa :

«Es interdit de parlar patois e d’escupir per tèrra» dixit l’escòla modèl del sant republican e nacionalista Jules Ferry

Quí a oblidat e quí pensa qu’aiçò a cambiat ? La FELCO benlèu, mas quina estupiditat … quora se vei lo modèl de transmission que se fabrica pels professors d’occitan, res a cambiat.

Quí l’a oblidada ? Èra la guèrra contra las lengas de l’Estat, del mercat-Estat-nacion qu’aviá mestièr d’aver foncionaris que parlèsse sonque un francés clar e oficial, sense accent, e tanben de preparar lo mercat-Estat-nacion, ajudar las entrepresas a vendre als locutors e las locutriças francesas.

Quí oblida que la definicion de patois a pas cambiada de 1954 a 2014, dins lo sant diccionari Le Robert ? Es un biais de foncionar qu’a jamai cambiat dedins l’Estat francés, los Quebequeses o deurián saber ! O al mens estudiat, en sortir de París, per saber çò qu’es en realitat la destruccion lingüistica santa e republicana francesa.

Un espèr çaquelà damora, e encara un còp nos arriba de Bretanha :

Lo tèxte de la publicitat – publicitat – explica : « es practic en Bretanha fan la traduccion en francés ! Vengas en Bretanha » ; es lo primièr còp qu’umor e bilingüisme son difusats per las televisions francesas, TNT-TDT, en publicitat. Çò que m’estona, es qu’aiçò circula gaire dedins los rets militants dels promotors de las lengas dedins l’Estat imperialista lingüistic francés.

Un modèl de publicitat qu’auriá poscut existar en Occitània, se los nòstres elegits occitans avián agut una reala politica per l’occitan, mas n’an jamai agut los colhons ! Vist las responsas qu’avèm agut per la campanha dita «départementale 2015», lo calvari occitan es pas acabat, sufís pas d’aver una crotz occitana coma simbòl de campanha per assegurar una promocion de l’occitan !

-°-

Me soi sempre questionat, ont podián anar los Argerians abans 1962 ? Los Catalans en una Espanha que los respecta pas ? Los Bascos en una Espanha que los respecta pas ? Occitans ara ?

Peter Thomas Ricketts es mòrt

Peter Thomas RICKETTS, romanista britanic e professor emerit, es mòrt lo 7 de mai de 2013 a Birmingham (Reialme-Unit) ; aviá ueitanta annadas.

Nascut lo 14 de decembre de 1933, al delai de l’ensenhament, foguèt un actor dins lo desvolopament dels estudis occitans, maine que descobriguèt la dimension bèla al moment d’unas visitas entre 1954 e 1957 coma assistent d’anglés a Nimes puèi a l’Universitat de Montpelhièr.
A la sortida dels estudis de l’Universitat de Birmingham entre 1944 e 1960, capitats per un BA puèi un Phd (french), ensenhèt pauc en seguida la filologia latina e francesa dins l’universitat canadenca de Toronto (Victoria College) e de Londras (Cadièra de filologia romana de Queen Mary e Westfield College).
Autor d’òbra scientifica nombrosa, la maja partida compausada de criticas editadas d’escrits medievals, co-autor pron abans 1966 d’una introduccion a l’estudi de l’ancian provençal, libre-manuel sense relambi editat e tornamai editat, se faguèt la clau per l’edicion de las òbras del trobador de Besièrs Matfre Ermengaud, del Breviari d’Amor, vertadièra enciclopèdia medievala de mantunes 34 597 vèrses, mas atanben, sol e en collaboracion, co-redactor dels tèxtes majors de la literatura occitana : La Vida de Sant Honnerat, lo Novèl Testament de la bibliotèca de Lyon, etc.
President – dempuèi la seuna creacion en 1981, e dinca 1990, de l’Association internationale d’études occitanes (AIÉO) qu’amassa mai de 500 especialistas de 25 Estats diferents, Peter T.Ricketts a concebut e realizat una òbra bèla e de longa necita per Occitània : amassar, picar e encodar la totalitat dels escrits occitans, en literatura, actes scientifics e juridics, de las originas al XVen sègle, en vèrses e en pròsa. Mobilisèt mantunes cercaires europèus e americans dempuèi mai de 25 annadas al torn de la Concordença de l’Occitan Medieval (COM), basa de donadas informatizadas, P.T. Ricketts publiquèt las doás premièras partidas, sus CD-Rom en çò de l’editor Brepols (Turnhout) en 2001 e 2005. Per l’acabadoira de la tresena partida apleguèt l’ensemble dels tèxtes en pròsa tant literaris que diplomatics. Perseguissiá atanben, en collaboracion, una traduccion francesa del Breviari d’Amor atanben que la famosa antologia Los Trovadores editada en castilhan pel professor Martin de Riquer (Barcelona, 1975, 3 vol.)
Oficièr de l’Òrdre de l’Empèri britanic, chivalièr de las Palmas academicas e chivalièr de las Arts e Letras, recebut doctor honoris causa de l’Universitat de Tolosa 2-Le Miralh en 2010, acabava quasiment d’èstre recebut a Tolosa mèstre-ès-jòcs de l’Acadèmia dels Jòcs Florals, la mai anciana societat en activitat, fondadas en 1323 per assegurar l’espandiment literari de la lenga d’Òc o occitan.

(un jorn benlèu La Dépêche saurà escriure CALANDRETA.)

fRANÇA es tanben lo Parti Québécois

Partidocracia francesa : lo francés s'imposa als autres, es tot ! Es aiçò que supotèm dempuèi l’edicte de Villers-Cotterêt coma l’a explicat lo «republican» e òme d’«esquèrra» Beregovoy en junh 1999. Lo francés es la lenga sobeirana e republicana PUNT ; èra justament per poder ratificar lo tractat de Maastricht, abans lo referèndum. E çaquelà lo Parti Québécois explica : «la sobeiranetat, es lo respecte de la nòstra lenga», mas pas las autras donc ? Es estonant, car per imposar la lenga del rei coma aisina juridica francesa, la cort del rei èra de lenga toscana e bearnesa, al moment ; l’explica en partida Claude Duneton dins «Parler Croquant». E quora lo Parti Québécois pensa bilingüisme o pensa per l'anglés, coma las elitas partidocratas parisencas qu'impausan lor poder a França e que van fan matematicas financièras a la City in London by Eurotunnel ; aital se fan perqué las matematicas son quasiment abandonadas pel sistèma educatiu anglés e per las elitas borgesas anglesas, embarrats dins un sistèma de meritocracia matematica d’Oxford e Cambridge.

Alara descobrissèm lo PQ …

«La sobeiranetat es de totes», clar mas pas parisenc ; a París, la sobeiranetat es SONQUE de los que son de lenga francesa. França es un sistèma d’apartheid lingüistic. La sobeiranetat es de totes, l’apartheid lingüistic parisenc tanben, mas quora lo «totes» es jà sense capacitat de comprendre que son colonizats politicament e lingüisticament, la question del francés en Occitània se pausa, sobretot en Occitània qu’avèm mostrat lo camin del juridic escrit al nòrd de l’Estat imperialista francés (Montaigne, «Les Essais»).

Per respectar lo francés, la lenga francesa, lo sistèma constitucional francés l’a renduda unica e forçada ambe l’article 2 de la Constitucion, en 1999, en interdissent la diversitat lingüistica, devath lo pretèxte de l’invasion de la lenga imperialista anglesa. Es «amusent» de pensar qu’una lenga imperialista se vòl protegir d’una autra lenga imperialista o supausada aital ; aquò faguèt fòrça rire a Brussèllas, mas s’oblida (es pietat sobre tot sul dorsier turc). L’anglés s’imposa per la fòrça de la practica, lo francés per la fòrça del dreit de tipe latin, lei qu’existava pas a l’esséncia de l’Estat francés, la genesi de l’estat reial dels Francs. La perversion es aquela l’Estat francés, aquel èra un Estat sense dreit escrit, al modèl celta. Lo dreit escrit es vengut de mantunas explicacions dels pòbles encara latinizats, e principalement dels Occitans que son a mand d’espotir, al XXIen sègle, 7 sègles aprèp l’arribada dels Francs en Occitània, per la fòrça de mercenari finançat per emprunts toscans.

Lo Parti Québécois i pòt realament res ; mas es interessant de veire que la pensada del Quebèc aplicada a París, fabrica la paradòxa de l’imperialisme franc, devengut francés en 1792.

Sul site del Parti Québécois podèm çaquelà veire que l’afar de la sobeiranetat lingüistica es especialament ligat a la lenga emplegada. Encara aiçò es un problèma parisenc aplicat de l’autre latz de la mar granda ; se la lenga es una pluralitat de lenga, la sobeiranetat es donc en dangièr segon los Parisencs, e van manifestar dimenge sul tèma.

Òr, la ciutadanetat es pas una causa lingüistica, mas juridica, e la lei se pòt exprimir en mantunas lengas ; en 1791, los dreits de l’Òme son estats tradusits en 7 autras lengas de l’Estat francés, se tractava d’èstre comprès per totas las populacions, a partir de 1792, la dictatura lingüistica francesa se dirà republica e imposarà lo ligam estrait entre la lei e la lenga, per evitar los problèmas de traduccion aqueste còp, e non pas èstre en simbiòsi ambe la lenga del rei, vist que lo rei, lo gárdan coma concepte politic (virtual), mas li an copat lo cap (fisic).

La politica del Parti Québécois es ligada, coma l’explica lo dessenh, a la pression lingüistica canadenca contra lo francés ; e avèm alara un problèma ambe l’Union Europèa, son la meteissas elitas republicanas qu’an imposat lo francés en Occitània, e que vòlon imposar l’anglés unic a Brussèllas. Se cal recordar qu’una elegida de Tolosa, deputada europèa, votèt contra lo multilingüisme europèu al Parlament d’Estrasborg, en companhiá del FN ; se cal questionar : se i a pas multilingüisme europèu, que podrèm aver ? Sense pluralitat, avèm la monovalença lingüistica, lo monoiteïsme lingüistic de la Terreur de 1792 ! (aquela que serà promòuguda dimenge venent per lo FdG – encara un còp lo FdG es dins lo camp de los que vòtan contra lo multilingüisme europèu, e en França en particular).

Lo Parti Québécois es dins una situacion sociala e una politica d’arcuèlh dels immigrants que non pòt passar que per un sistèma educatiu qu’emplegèsse lo francés, per transmetre totes los saber del país e de la populacion majoritari d’arcuèlh. En Occitània sèm dins la situacion d’arcuèlh de migrants, mas avèm pas la possiblitat d’emplec de la lenga dels aujòls vist qu’es interdita per un poder politic franchimand, aquela interdiccion se resumís a una interdiccion dins las escòlas ambe personals de maissanta formacion lingüistica, formacion ideologica e centralista, es de dire de formacion unicament franchimanda, e parisenca.

Lo Parti Québécois a pas creat coma se faguèt en Catalonha las associacions d’arcuèlh ? O sabi pas, mas alara li cal autrejar o fabricar propaganda sul tèma de «respecter notre langue», en Catalonha la tecnica d’integracion passar pas per un imperatiu lingüistic, mas per un conselh d’arcuelhença ; entre lo modèl francés, imposicion pel dreit, e lo modèl catalan, cosnelhiar la lenga catalana, de quina manièra Occitània dèu arcuelhir ? Pel moment, arcuelhir sembla pas èstre dins cap tèsta d’elegits o d’elegidas en Occitània, e encara mens en lenga o per la lenga occitana. La lenga occitana, tot en estent una lenga de desemplec forçat, es imprenhada dins la societat del «Midi», que pòrta «l’accent du Midi», o del grand sud, que d’unes díson que canta, e qu’es fòrabandit de las bocas dels elegits e de la elegidas quora son ministre e malgrat que se volguèssen presentar a Marselha. I a pas de civilizacion actuala, sense occitan, sense la transmission dels sabers ancians, que son totes passat per la lenga occitana ; la destruccion programada pels republicanistas e franchimands de l’occitan es la mòrt de la civilizacion occitana ; anuèch estíman plan «l’accent du Midi», mas fan una politica lingüistica que mata la lenga basica per aquel accent.

«La sobeiranetat es la nòstra lenga» explica lo Parti Québécois ; o podèm escriure ambe la lenga occitana tanben, e soi segur qu’agradarà pas jamai a París, nimai als collaboracionistas republicanistas «en province».

Podèm legir tanben que lo Parti Québécois parla de francofonia, e pas sonque del francés, la francofonia descomplexada es l’imposicion del francés pertot e al detriment de las autras lengas sul continent europèu, mai tanben african.

Messatge per la television francesa

Cada còp que la television francesa o la premsa francesa prepausa de parlar de Catalonha, es sistematicament ambe l’opinion de Madrid al cap ; non podèm considerar qu’aiçò tal una manipulacion politica. Caldriá unes intervenents independents, Canal 33 e lo programa Singulars, magnific programa, ne prepausèt un dimècres de debuta d’annada : Augustí Bordas.

L'ai gaitat en directe sul net, sul net es disponible aisidament (contrariament a las produccions de France Television !), magnific programa - ara se podrà telecargar. Segur se la television francesa vòl questionar una persona canadenca sul sistèma independentista catalan es la bona persona a questionar, parla francés, espanhòl, anglés, e catalan, e segur podrà ensenhar als jornalistas franceses de quina manièra i es arribat per palrar tanta lenga e èstre devengut una clau de compreneson del Canadà coma de Catalonha amb Espanha ; Quina quina idèa ai aquí per la France Télévision o Radio France, quina idèa !

Quora lo subjecte es tractat pels mèdias franceses, 85 % de la decision parisenca o provincialista, fabrica una distorcion granda sul subjecte, es ontologic al modèl de pensada. Ai encara vist mesclar los subjectes, situacion politica basca (fin d’Etat) ambe lo cas catalan per France Culture ! Èra simplament ièr ambe una jornada de tractament pel subjecte.

En Augustí Bordas es foncionari e ciutadan canadenc, donc clarament desligat de las necitas resorgas espanhòlas e catalanas, o quitament europèas. De mai es especialistas dels subjectes de tractar, lo politic e l’economic, non podèm trapar melhor francofòne per aver un punt de vista clar simple e utile per entendre Catalonha d’auèi.

Cal encara felicitar lo productor del programa, Jaume Barberà, encara ! Es un programa essencial e plen de susprèsa, coma aquel programa d’en Jordi Pigem, professor d’universitat de Barcelona, professor en filosofia, autor de mantunes libres sul tèma de la situacion catalana.

Lo sistèma economic espanhòl se pòt transformar, reformar ? Gaitatz aqueles dos programas e serètz benlèu estonat de la vòstra responsa. Atencion ne podèm tanben sortir unas generalitats que podèm melhor pesar sus França…http://www.facebook.com/euskalherriak.independentzia

L'invencion d'Espanha es una causa dels Bonapartistas, 1808.... especialament los que son estats los generals de Napoleon Bonaparte, Bugeault èra de Lemosin e Bugeault a avenguda e plaça a Lemòtges, encara ! La collaboracion occitana a fabricat una invencion etnica expansionista francesa, mai tanben 'Espanha' coma la pensam anuèch e coma lo problèma es pausat ambe complicacions politicas talas Primo de Ribera, Franco & Falange, e ara lo PP-PSOE e la supausada democracia. Es en 1808 que l'Estat de Castilha e d'Aragon es devengut reialme d'Espanha ambe los Borbons al cap (Josep Bonaparte a portat al poder Ferdinand VII), e la promessa francesa, bonapartista, de donar un Estat als Catalans ; unas promessas francesas dementre un barron d'autras que son jamai estadas aplicadas (ne sabèm quicòm en Occitània !), una engana de mai. Es justament en Occitània que l'Estat centralista francés aurà trapat lo mai de collaboracionismes per servar lo centralisme, per apondre fòrça a las dictaturas francesas Ne sábon quicòm en Nafarroa-Navarra, Comtat Venaissin, Comtea de Niça, mai tanben en Catalonha del nòrd. Es perqué los Bascos oblídan sistematicament de notar Occitània sobre las mapas.

Per astre, s’avèm pas en francés, un mèdia de bona qualitat, avèm la BBC en anglés :

Non podèm que regredar que la francofonia fosquèsse sonque un instrument parisenc e politic (engatjat) per l’ignorança e la violéncia de las administracions dels Estats bonapartistas francés e espanhòl.

Impossibla egalitat de las lengas

Dins una zòna politica plan definida, i a doás lengas ; alara se podrà confirmar qu’i aurà jamai egalitat de las lengas, ni politica, ni sentimentalament. Lo bilingüisme egalitari es una farça politica per confirmar que lo colonizador lingüistic aurà encara rason dels locutors mesqrezats (langue régionale o llengua autonòmica son las semanticas per donar un nom a las lengas mesprezadas).

Volètz un exemple, lo Canadà :

L’Estat de Canadà es federal e supausadament bilingüe (i a sempre confirmacion dins las ambaissadas canadencas, clarament melhor que per las ambaissadass d’Espanha o las Casa Cervantès ambe lo catalan, lo basco, lo galician o l’aragonés e l’asturian – en al Canadà i a çaquelà pas de politica per als lengas dichas indigènas), enfin bilingüe per ajudar l’argumentacion politica dels federalistas canadencs, per evitar los independentismes.

Dins la realitat del federalisme lingüistic, podèm confirmar que lo francés es lenga mesprezada al Canadà, per contra l’anglés es imposat per una minoritat que podriá èstre equivalenta francofòna dins l’Ontario ; la francofonia es donc pas respectada en Ontario, l’anglofonia es respectada al Quebèc e aiçò malgrat una lei de discriminacion positiva pel francés, dicha lei 101 qu’es jamai criticada pels Franceses de França, levat quora es aplicada pel catalan o pel basco.

La meteissa lei es estada votada pel catalan (pel Principat de Catalonha) o per Euskadi (oèst d’Euskal Herria) ; aquestas doás leis son atacadas per los que son contra las votacions referendàrias al parlament de Madrid, los antidemocratas espanhòls (veire bilhet següent).

Que las causas fosquèssen claras, l’egalitat espanhòl-catalan per una Catalonha independenta es la fin del catalan e de l’aranés.

En Aran, lo catalan dèu èstre lenga segonda, coma l’espanhòl e lo francés, e l’aranés lenga oficiala unica.

Tot parier, los problèmas d’imperialisme lingüistic o de las conéissenças lingüisticas an res de veire ambe las populacions immigradas (flacas coneissenças), per contra las populacions d’immigrats pòdon èstre manipuladas per imposar lo punt de vista del colonial, e devenir mai reialista que lo rei ambe las lengas dominantas (Manuel Valls n’es un exemple). Pertot ont i a politica lingüistica, de vertat, politica per una lenga amenaçada, las populacions immigradas son las primièras a préner en carga las lengas valorizadas (Quebèc, Catalonha, Euskadi, Flandras ne fan la pròba), per las pichonas politicas lingüisticas dels pichons païses europèus.

-°-

Catalonha, nòu Estat d’Euròpa - un document essencial per melhor entendre, picatz sobre lo ligam.

Ajudar los Franceses a melhor saber de Catalonha-Catalunya-Catalogne

Vist lo nombre d’estupiditats en lenga francesa, patois et manipulation parisiens principalament, los dos sites que me farai lo rendut-compte son essencials.

Dins la lista avèm los escriches de l’AFP, Le Monde, Libération, La Croix, Le Figaro, Dépêche du Midi, Midi Libre, La Provence, o de la radiofonia, avèm France Culture-Culture Monde, France Inter, Europe 1, RTL. E soi pas segur d’aver tota la lista…

Lo primièr es aquel d’un site de jornalistas catalans (es que serián pas independents per parlar catalan ? Lo racisme lingüistic es tipicament espanhòl ; e francés ?) ; en cooperativa editoriala (e un fialat d’internautas solidaris), aqueles jornalistas fan las responsas, lingüisticament adaptats, que cal als mèdias mondials, donc principalament als Franceses ; son bravament poliglòtas, çò que pròba al mens que las escòlas de jornalistas franceses son bravament diferentas de las catalanas ! De creire qu’i a una exception française al nivèl de las mediocritats lingüisticas espanhòlas e francesas !

Lo segond es pel grand public de lenga francesa, los famoses Francofònes ; se cal remembrar que lo PH ajuda l’elefant a èstre pesuc en francés, senon que seriá l’elefant sense PH, coma l’expliquèt un ‘grand’ animator literari de la vièlha television francesa de sevici public, un còp èra. E lo blòg aquel pròba que tota la nacion catalana vòl mostrar que las messorgas la faràn pas plegar, la vòlon l’independéncia. Se trapa que de messorgas sonque los ancians franquistas ne fan mai que los famoses francofònes de patois parisien.

Donc, un grand mercés per aquestes dos blòg per ajudar los FAMOSES FRANCOFÒNES del patois parisien de mehorar las loras conseissença del vesin del sud, aquel vesin que vòlon grandament ignorar, coma una excepcion francesa.

Pascual Maragall voliá dntrar lo Principat de Catalonha dins l’associacion colonialista francesa de la FRANCOPHONIE. Los Catalans fan la pròba que lo colonialisme frnacés es viu encara en Catalonha (non Principat), e que ne sábon emplegar los atorns colonials per mostar que son encara pron viu, e que vòlon sobreviure en tota independéncia, per l’independéncia d’una nacion, un novèl Estat d’Euròpa !

Una lei 101 per l’occitan, quora ?

Imaginèm un poder politic reala en Occitània, imaginèm que lo sistèma legal tornèsse en Occitània (perqué n’avèm agut, e zo cal cridar perqué ignorança francesa nos explica que volèm lo voide, o çò que els pensan voide), aprèp una acceptacion reala d’una dignitat politica autrejada pel poder centralista francés (podèm pantaissar). Mas aiçò es possible unicament se la populacion occitana se despertèsse, coma al Quebèc dins las annadas 1960/70, o pel vòt del 4 setembre 2012 passat (encara que fosquèsse dividit per tres movements independentistas francofònes).

Uèi lo PQ tòrna minoritari al poder, e lo fait minoritari ajuda los Anglofònes de suportar lo cambiament.

La lei 101 imposa una règla de respect e d’emplec normal del francés al Quebèc ; la lei existís pas dins los autres Estats del Canadà, la lenga francesa es alara en dangièr ; aiò zo oblida plan los convidats de Radio Canada al programa del 6 de setembre.

Dins lo ment anglés, lenga e pensada d’imposicion al Quebèc (coma dins tot los Canadà de l’Èst), i a pas cap reflexion sobre lo ròtle imperial de l’anglés al Canadà ; e l’anglés imposat pensa que tot s’anirà a la facilitat, daissar las causas sense lei e lo francés anirà coma pòt, s’en trufa son majoritari al continent. Quitament dins la boca del militant der Quebèc Solidaire que çaquelà pòrta una relativitat eco-politica sobre aquesta valorizacion del debat lingüistic.

Car es clar que l’atemptat èra de caire politic («les Anglais se reveillent» cridat es lo simdròma d’una folia perqué es associat a un atemptat politic en sistèma elctoral, mas es una realitat d’una situacion pensada e viscuda pels Anglofònes, al folia aquesta es nascuda d’una cursus de pensada antifrancesa, ne pòt pas èstre d’un autre biais), mas es que ne cal far una instrumentalizacion, per daissar las causas en plaça ? Los tres convidats de radio Canadà ne fan la basa de la parladissa de Radio Canadà, ràdio de l’Estat federal. I a pas de mèdia oficial pel Quebèc. 

Mas l’argument es que lo bilingüisme es pron sufisent e que parlar sonque francés es una engana per una societat modèrna e poliglòta ; los arguments son vièlhs, e sistematicament los meteis quora lo majoritari a un poder real sobre los emplec de las lengas. Es amusent car pas cap francés o francofòne en Occitània pensarà que lo bilingüisme seriá una causa normala, es de dire que los Franceses en Occitània aurián d’aprendre la lenga mesprezada, l’occitan ; e donc devenir bilingüisme ; lo bilingüisme es sempre la solucion de lo que se trapa èstre superior, e a los mejans d’èstre superior sense lei lingüistica.

Los francofònes de l’Estat francés son els qu’oblídan sempre que la cançon francesa o lo cinèma frnacés existariá pas sense unas leis per protegir las seunas produccions (es parier pel teatre) ; cal notar que per evitar una lei lingüistica, l’Estat republican francés aurà creat un sistèma de division culturala, pels productors facilitats, puslèu que de pensar las lengas dins las loras globalitats e usanças popularas (o pas); evitar la globalitat lingüistica ajuda de far passar lei qu’imposa los 40% de cançons francesas per la difusion (aquí es pas question de suportar las règlas del mercat anglofòne o de lenga anglesa). Mas aquesta règla s’aplica tanben sense saber çò que francés vòl dire ? E aprèp reflexion las autoritats an agut de plan remarcar que francés es la ciutadanetat del productor e non pas sa lenga, quitament se la populacion a pensat la lenga e pas lo luòc de produccion de la cançon difusada dins lo quotà ‘français’.

Imaginèm ara, qu’una lei coma la francesa (Estat repoublican francés) s’apliquèsse al Quebèc … lo francés seriá donc pas la règla per la difusion ; e la produccion de cançon en francés al Quebèc seriá nulla, lo francés seriá absolument pas la lenga de la comunicacion ! Seriá la situacion de l’occitan en Occitània, una situacion qu’agrada fòrça als republicanistas franceses, de l’Estat jacobin francés.

Lo camin del Quebèc es lo bon camin per salvar l’emplec de la lenga mesprezada, e los elegits d’Occitània ne deurián préner sorga per salvar l’occitan, e lo seu emplec public.

Las pichonas placas son pas brica sufisentas, per salvar lo francés a Quebèc, o l’occitan a Tolosa.

-°-

Un ligam que cal legir ambe interès, e veire que demandar una lei 101 per l’occitan o una lei 101 fortificada pel francés al Quebèc, es pas qu’une demanda moderada …