Musèu Soulages e tantes autres....

Nòstres elegits nos fan glòria d'aver bastit musèus d'art modèrne, tot en destrusir la cultura locala (els e la pensada jacobina), en oblidar la modernitat de l'occitan dins la signaletica per exemple, o dins una modèrnitat qu'es la jòia de l'art modèrne catalan.

Me soi sempre demandat : perqué los jacobins fan tantes despensas publicas per l'art modèrne ? E perqué n'en fan pas tant per una lenga amenaçada, l'occitan ? De que ne pensa l'UNESCO ?

Quand l'Estat central en boga dels elegits Les Républicains nos parla de las despensas grassas de las collectivitats localas, nos parlan jamai dels musèus d'art modèrne, mas sempre dels trens regionals.... Perqué ? Benlèu que Les Républicains tanben an una idèa de l'usança fosca que provòca aquel tipe de projecte budgetivòre ?

Un ancian* socialista president del Conselh Regional nos a bastir del costat de Fijac un musèu d'art modèrne (* sabi pus s'es socialista o pas) ; un autre ancian socialista (ara a LERM per èstre segur d'èstre elegit deputat), nos a bastit un Musèu Soulages tot en destrusir L'Estivada (manifestacion que foncionava tot l'estiu) ; e al meteis temps l'occitan es pas present cada jorn a Rodés.

De qué servís l'art modèrne subvencionat. En 1954, George Steiner ne dona una explicacion que me fan clara las causas.

[p39] de « Langage et silence » edicions Seuil, 1954.

« Malgrat que fasca que cortejar lo subjecte, me sembla evident que la fugida de l'autoritat e del reng del lengatge verbal jòga un ròtle gròs dins l'istòria e lo caractèr de l'art modèrne. Dins la pintura e l'escultura, lo realisme au biais lo mai prigond -la representacion de çò que fasèm coma una imitacion de la realitat- es d'aquel periòde que lo legatge es al centre de la vida, de l'intelligéncia e de totes los senses. Un païsatge, una natura mòrta, un portrait, una allegéncia, la pintura de qué l'eveniment istoric o legendària son de las representacions en colors, volums e texturas, de las realitats exprimablas en mots. Se podrà faire un comentari sus una òbra d'art. La tela o l'estatua an un títol que las costeja de la compreneson verbala. Disèm : aquò's lo portrait d'un òme al casc d'aur ; o d'un autre biais, veicí lo Grand Canal o Trelutz ; o encara veicí un portrait de Dafné cambiada a laurièr. Dins cada cas quitament abans d'aver gaitar l'òbra, los mot fan un biais especific del grafic. Es fòra del dobte qu'aquel equivalent es mens vivent e revelador que la pintura de Rambrandt o de Canaletto, o de l'estatua de Canova quitament. Mas i a una relacion bèla. L'artista e l'aimador parlan del monde similar, malgrat que l'artista diguèsse de las causas mai prigondas e mai revelatriças de la pensada.

Es precisament contra un tal balanç o corncordància verbala que l'art modèrne s'es rebelhat. Es perqué la pintura del XVIIIen e del XIXen sègles sembla èstre una illustracion de conceptes verbals – un èime dins un libre de lectura- que lo pòst-impressionnisme cortava ambe los mots.

Van Gogh declara que la pintura pintura non pas çò que se vei mas çò que sentissèm. Çò que se vei pòt èstre transposat en mots ; Çò que sentissèm benlèu al delai o al deçai del lengatge. Lo podèm pas exprimir sense que dins l'idiòme especific de la color e de l'organizacion espaciala. L'art non objectiu et abstract fòrabandís la mendra possibilitat d'equivalent lingüistic. La tela e l'esculptura fugísson los títols ; an una etiqueta « Noir et Blancs n°5 », nègre et blancs numèro cinc, o « Formes blanches », fòrmas blancas, o « Compositions 85 », composicion ueitanta cinc. Quora i a un títol tal fòrça telas de De Kooning, lo títol sovent es una mistificacion, es pas destinat a significar mas per decorar o per desorientar, e l'òbra quitament a pas cap subjecte que se posquèsse donar un comentari verbal. La donada que Lassaw dona dels bronzats sòudats e torçuts « Nuages de Magellan », nívols de Magellan, es pas una referéncia, le « Chef », lo capolièr, de Frantz Klin es pas qu'un revolum de pintura. Ren de çò que ne podriam díser, auriá pas de ligams ambe lo lengatge corrent. Los pastís de colors, los embolhs del fial de fèrre o los agregats de ferralhas se fan referents sens qu'a els.

Quora se camínan cap a nosauts, ambe enèrgia emauventa subta e evidentament fabrica en çò dels comuns una responsa cinetica.

Mantunas fòrmas de Brancusine de Arp nos encamina dins las vias que fan els dins lo movement. Las « Feuilles de Weehawken », fuèlhas de Weehawken, de De Kooning fòra-establísson del lengatge e semblan jogar directament ambe las nòtras terminasons neurònicas. Mas lo mai sovent, l'òbra abstracta pòta sens que plaser elementari de la decoracion. Una granda partida de l'òbra de Jackson Pollock es sens qu'un papièr pintrat enluzissent. E dins la majoritat dels cas l'expressionisme abstract e de l'art non objectiu comunícan pas ren. L'òbra damora mida e nos assaja de cridar quicòm o una mena de baragoïn inuman. Me questioni se los artistas e critics futurs van pas considerar ambe mesprètz destimborlat çò que, ambe trivialitat e pretencion, emplena anuèit las galariás.

Colors, volums e texturas, de las realitats exprimablas en mots. Se podrà faire un comentari sus una òbra d'art. La tela o l'estatua an un títol que las costeja de la compreneson verbala. Disèm : aquò's lo portrait d'un òme al casc d'aur ; o d'un autre biais, veicí lo Grand Canal o Trelutz ; o encara veicí un portrait de Dafné cambiada a laurièr. Dins cada cas quitament abans d'aver gaitar l'òbra, los mot fan un biais especific del grafic. Es fòra del dobte qu'aquel equivalent es mens vivent e revelador que la pintura de Rambrandt o de Canaletto, o de l'estatua de Canova quitament. Mas i a una relacion bèla. L'artista e l'aimador parlan del monde similar, malgrat que l'artista diguèsse de las causas mai prigondas e mai revelatriças de la pensada.

Es precisament contra un tal balanç o corncordància verbala que l'art modèrne s'es rebelhat. Es perqué la pintura del XVIIIen e del XIXen sègles sembla èstre una illustracion de conceptes verbals – un èime dins un libre de lectura- que lo pòst-impressionnisme cortava ambe los mots.

Van Gogh declara que la pintura pintura non pas çò que se vei mas çò que sentissèm. Çò que se vei pòt èstre transposat en mots ; Çò que sentissèm benlèu al delai o al deçai del lengatge. Lo podèm pas exprimir sense que dins l'idiòme especific de la color e de l'organizacion espaciala. L'art non objectiu et abstract fòrabandís la mendra possibilitat d'equivalent lingüistic. La tela e l'esculptura fugísson los títols ; an una etiqueta « Noir et Blancs n°5 », nègre et blancs numèro cinc, o « Formes blanches », fòrmas blancas, o « Compositions 85 », composicion ueitanta cinc. Quora i a un títol tal fòrça telas de De Kooning, lo títol sovent es una mistificacion, es pas destinat a significar mas per decorar o per desorientar, e l'òbra quitament a pas cap subjecte que se posquèsse donar un comentari verbal. La donada que Lassaw dona dels bronzats sòudats e torçuts « Nuages de Magellan », nívols de Magellan, es pas una referéncia, le « Chef », lo capolièr, de Frantz Klin es pas qu'un revolum de pintura. Ren de çò que ne podriam díser, auriá pas de ligams ambe lo lengatge corrent. Los pastís de colors, los embolhs del fial de fèrre o los agregats de ferralhas se fan referents sens qu'a els.

Quora se camínan cap a nosauts, ambe enèrgia emauventa subta e evidentament fabrica en çò dels comuns una responsa cinetica.

Mantunas fòrmas de Brancusine de Arp nos encamina dins las vias que fan els dins lo movement. Las « Feuilles de Weehawken », fuèlhas de Weehawken, de De Kooning fòra-establísson del lengatge e semblan jogar directament ambe las nòtras terminasons neurònicas. Mas lo mai sovent, l'òbra abstracta pòta sens que plaser elementari de la decoracion. Una granda partida de l'òbra de Jackson Pollock es sens qu'un papièr pintrat enluzissent. E dins la majoritat dels cas l'expressionisme abstract e de l'art non objectiu comunícan pas ren. L'òbra damora mida e nos assaja de cridar quicòm o una mena de baragoïn inuman. Me questioni se los artistas e critics futurs van pas considerar ambe mesprètz destimborlat çò que, ambe trivialitat e pretencion, emplena anuèit las galariás.[p 41].

Fau indicar que George Steiner regreta l'abandon de la rigor en matièra de lengatge dins totas las expressions modèrnas, e sembla que, escrit en 1954, lo libre es encara d'actualitat, o quitament son istoriecitat ajuda a melhor entendre lo XXIen sègle, ambe lo camin d'avèm percoregut dempuèi.

Fau indicar que en oblidar lo lengatge ambe los mots, los pòbles del monde an trobat d'autres lengatges sense mots, las matematicas per exemple, o l'art abstract.

Ai pensat a Ben que dintra dins sas òbras, l'escrit, e quitament qu'a gausat escriure en occitan, sonque per Tolosa çaquelà, a Niça lo nissard es a la talvera. E per l'exportacion jamai l'occitan per Ben, domatge sobretot quand las exposicions son en fRança, las « 7 fermes » plan conegudas de l'ancian regime reial.

L'obscuritat de la creacion d'un Soulages assegura als elegits de la decentralizacion una capacitat « d'étonner la galerie » e donar coma païsan los qu'i entendon res ; George Steiner ambe aquel libre dona una lutz novèla a l'engana que representa l'art en mans dels elegits de la decentralizacion. 

Es una mena de tèrra cramada davant las tropas del imperial còrse Buonaparte Napoleone en Bielorússia. Puèi la Beresína, aquela famosa batalha qu'a arrestat las folias d'un dictator devengut francés aprèp aver traït la republica de Corsega, un pauc coma Enric III de Navarra o Enric II de Bearn a traït sa maire, Joana d'Albret, en devenir Henry IV de France. Los territòris sotmetuts a fRança an sempre agut traïdors de tria. Soulages, de son biais, a trobat finanças per traïr Occitània, gràcia als elegits en plaça.

Malastrosament, los musèus d'art modèrne dels elegits de la decentralizacion son pas en via de destruccion per beresina de la pensada politica, ni del torisme inocentàs ; ne sèm luènh, George Steiner explica pas perqué.

La corrída espanhòla es encara un simbòl politic, dels pus grèu

O fau tornar dire als aficionats de la corrída espanhòla en Occitània, es una manifestacion politica pro-franquista, coma glorificar lo rei d'Espanha qu'es directament designat pel franquisme.

L'antidemocracia es clarament lo desvolopament de la corrída en Occitània, car o es en Espanha al XXIen èsgle ; ne volètz una pròva ? Agaitatz : 

Nos podèm longtemps enganar sus las simbolicas de la corrída espanhòla en Occitània ? Es clar un espanholisme que tòca a la recuperacion franquista, amai de matar taures sense rasons rasonablas e umanistas. Es tanben un simbolisme del nacionalisme francés qu'escana la cultura occitana, e sa lenga.

Es un mercat pels vendeires de taures, coma al XIXen sègle, XXen sègle e anuèit ; mas las corsas gasconas o camarguesas se podrián pas ajudar melhor per remplaçar la corrída.

Fau recordar l'eveniment de Las Balears que lo Parlament dels Balears a interdit d'emplec aisinas per matar, aisina contra lo taure dins l'arèna, e que lo govèrn actual espanhòl, que contra-ròtle lo Tribunal Constitucional espanhòl, i a portat un planh coma s'èra causa del franquisme e que se podiá pas tocar.

Corrída espanhòla = apologia del franquisme PUNT.

 

Comparason radiofonica Radio Star e Радио Шансон

Aqueste maitin ai poscut comparar dos programa matinal e de dimenge, Radio Star a Marselha e Радио Шансонa de Kyiv.

La ràdio estela de provença o puslèu de PACA es la ràdio de la cançon anglesa, 8/10, e ai pas entendut una sola difusion de cançon (en francés o occitan de Provença) fabricada ailà. Mas lo pièhe èra pas aquò ; lo piège èra los sonals de promocion de l'estacion de Marselha :

Ieu vesi un grand mistèri quand entendi los de Marselha dire que son del Sud, mas al sud de qué ? Lion ? Paris ? Quand 8 / 10 de las cançons son anglesas es al Sud de London, o benlèu de Nòva York, lo ligam mafiós de la distribucion de la podra blanca entre l'Orient Mejan e las carrièras de NY, LA o Chicago passava per Marselha pendent tot lo XIXen sègle, per la musica e la cançon dins los programas de Radio Star sembla parier.

Radio Star es una ràdio del sistèma dels INDEP, las radios comercialas de fRança ; es indicat sul site Internet ; es una estacion que respond -ambe lo programa- a la sollicitacion del public de PACA ; donc sembla que lo public de PACA es aculturat pel sistèma jacobin d'ensenhament de la musica. 

Una autra ràdio viu de la publicitat es Радио Шансонa de Kyiv (illustracion una), Radio Shanson punt UA (qu'es pas de confondre ambe Радио Шансонa de Москва, Radio Chanson punt RU, illustracion 2), aquela estacion tanben viu de la publicitat, mas las difusions de cançons son 8/10 de cançons en lenga del país, de kyiv, Ucraïna, e de temps en temps en lengas dels Estats independents vesins (Armènia, Geòrgia, etc.).

La difusion de Moscó es puslèu de cançons russas unicament.

La granda diferéncia es tanben la qualitat de la difusion numerica, es de granda factura a Marselha, mens bona a Kyiv, una causa que serà reglada al fial del desvolopament del sègle novèl ; mas i a tanben la factura de las cançons ; las cançons en ucraïnian dónan l'enveja de cantar, las cançons de Radio Star dona l'enveja de ...dormir o de préner de còca mas pas per dejunar.

Radio Star a un problèma de geografia, sembla una causa costumièra a Marselha. Aital vaquí la mapa, lo plein sud es lo tèma del FN-BM, lo sud tot cort es Radio Star :

La geografia dona una arrogança* identitària a Radio Star ; me sembla, se vòlon determinar par rapòrt a París, la santa capitala que preferís la musica nòrd-americana -o las cançons tècno sense paraula- que non pas una creacion dins las lengas de fRança, occitan de Provença comprès. Los « meilleurs » son del sud, mas coneisson pas la geografia que plaça Marselha sus la mapa, e la còpia parisenca es talament aisida que « meilleurs » es melhorament sobrevalorizat. Quand los Melhors concèrts son del meteis escantilh que la programacion, sembla qu'i a tanben un problèma de pedagogia que lo CSA i pensa quicòm ? E la lei sus la difusion d'òbras francesas sus Radio Star ?

Per las ràdios d'Ucraïna e Rússia, es l'ortografia en grafia romana que son diferentas (!), Shanson a Kyiv e Chanson a Moscó .... coma qué tot se sap pas plan quand se traversa los Alps e s'en va al delai.

Se las ràdios èran en Occitània, la causa seriá cançons, ràdio cançons, Imne / Cant / Cançon, cançon estent un diminutiu de cant, e imne una valorizacion politica del cant ... vesètz l'evolucion semantica en lenga occitana, e l'istoric d'aquela semantica devèm clara.

Lo concepte de Cançon, Chanson en francés, es de raiça occitana, nos arriba directament dels trobadors. aquela cultura a pastat lo continent europèu, e la santa capitala al nòrd de Marselha e que Radio Star vòl copiar, çaquelà se refusa de ne parlar quitament dins los libres de literatura, e alara devèm saber qu'es la primièra creacion cançonièra laïca (fòra religion) en Euròpa cristiana occidentala.

Podèm escriure que la deculturacion Radio Star vira l'esquina a la tradicion trobadoresca de Provença ? Es pas la granda fauta de l'estacion de Marselha, mas puslèu de la populacion qu'es pas avisada sens que d'ignorança culturala, de « sapiença » Éducation Nationale, e de sapiença lingüistica que mata lo biais de viure de Marselha, platafòrma de la podra blanca o de la musica de las màjors americanas de songs.

exposicion a Canal Sud

La pinacotheca expausa a Canal Sud. Ne sois sortit susprès per la prepausicion, benlèu qu'agradarà pas a totes nimai a totas, mas es una prepausicion que bolega l'esperit. 

Ai retengut tres prepausicions :
1 / la credença

 2 / lo minjar de la carn sistemica dins la societat tolzana, sovent d'importacion dins los restaurants

 3 / de quina cara donèm a veire als autres, vida en societat e manipulacion de l'imatge de la cara.

Es una exposicion que questiona sus l'èstre, sus las credenças e la filosofia de la consomacion de massa.

L'exposicion es dins l'entrada d'aquela ràdio associativa tolzana (Canal Sud), prèp del palatz de justícia de Tolosa, dins una carrièra quasiment perpendiculara a las alèias Jules Guesde. 

Mentre se debana aiçò (creacion modèrna a canal Sud), las òbras ancianas de Tolosa son enterradas per la municipalitat Les Républicains de Tolosa.  E la polemica frenarà la còlha dels tureferaris de la coneisséncia occitana e tolzana ?

Assisas de la cultura a Tolosa : cultura de l'ignorança

Entre la cultura de l'Èstre (occitan dins la region Occitània, e escrivi pas occitanista aquí) e la cultura de l'Aver ... ma subvencion, quin jòc teatral se debanèt a Labèja lo 13 de decembre de 2016 ; lo jòc d'equilibrisme èra clar aquela jornada d'ièr a Labèja, Diagora. De la matinada, que la tecnocracia de la deconcentracion parisenca e tecnocratica parlava o lo vrespe que lo jacobin Sergi Regourd actuava, avèm que de plorar se la politica cultura de Na Carole Delga se desvolopèsse aital.

Ai viscut una fòrta preséncia dels « actors» culturals de la novèla region Occitània, la rason d'èstre a labèja coma l'expliquèt Na Carole Delga ; mas sobretot venguts de l'anciana region Lengadòc-Rosselhon, car an fòrça a perdre vist que lo sampitèrne deficit budgetari d'aquela region degut a la politica anciana de clientelisme dins lo maine cultural (se diguèt).

Per exemple, l'opèra de Montpelhièr es bravament subvencionat pel Conselh Regional ancian, se la politica tolzana per l'opèra es aplicat parier a Tolosa coma a Montpelhièr, la subvencion clientelista de Montpelhièr-CR-Ancian tomba a zèro … totes los maines culturals son d'aquel tipe de problèma, la concurréncia politica entre la comuna de Montpelhièr, lo Conselh General-Territorial de l'Erault e lo Conselh Regional ancian an fabricat una politica de sopodratge clientelista al nivèl cultural sense reala politica logica e qu'estauvi l'argent public, e que cava un deficit montpelherenc pagat pels territòris periferics rurals ; lo problèma es que la majoritat de Carole Delga es deguda a una gròssa majoritat socialista de l'Erault, majoritat que la lista es puslèu pas clar d'èstre bravament dit socialista dins lo cap e dins los actes.

Na Carole Delga es tornada del Japon per nos explicar que vòl fargar una politica culturala d'exportacion, sense se mainar que la politica cap al Japon es jà estada faita ambe la majoritat de Marc Cansi, un còp èra ; sembla que fauta de patrimòni e d'arquius al Conselh Regional de Tolosa ...

Mas i a tanben un autre problèma ; las assisas de la cultura son tengudas sus la basa de la novèla lei NOTREs inventada pels elegits jacobins de l'Estat centralista francés, majoritariament socialista franceses, donc se pausèt tota la matinada la question de saber çò qu'èra lo « dreit cultural » (droit culturel) ; quand lo Sergi Regourd, jacobin de primièra borra, parla d'aiçò explica a la seuna salça qu'es un concepte voide, per simplament non pas ne parlar, e donar una definicion que fauta al cap de totes los intervenents … Mas quora se li explica lo biais jacobin de fabricar lei en emplegar aquel concepte, e farlabicar una lei que l'interpretacion serà sancièrament absenta de la boca de l'especialista en farlabica sovietica per descriure una politica culturala regionala (en matinada), avèm al final un onda de perplexitats dins lo cap dels actors politics. E çaquelà la causa es simplassa, lo poder jacobin, e Sergi Regourd totparier, pensa qu'i a pas de « dreits lingüistics » que valguèssen dins la santa republica jacobina, en França, es denegar lo monopòl lingüistic francés (un acte real de nacionalisme francés qu'agrada a Sergi Regourd, lo nacionalista del Parti de Gauche et ultra-jacobin, al cap de la ...revista culturala del Conselh Regional e donc de sa linha editoriala, que podrèm dire conservatriça) ; lo poder jacobin a la demanda dels Bretons a refusat la semantica « dreits lingüistics », mas a negat aiçò dins una semantica tecnocratica pron fosca e turriferària de « dreit cultural » (droit culturel), mas aiçò l'ultra-jacobin elegit gràcia a EELV e Gérard Onesta, Sergi Regourd li agrada pas que se diguèsse, passa a la colèra que lo pausa l'afar sus la taula. Coma o ai causat de dire, soi estat acusat d'èstre nacionalista de Flandras, mas brica sosten clar de la lei 101 al Quèbec (un dreit lingüistic clar e basicament la debuta clara de l'istòria del dreit lingüistic)... la maissanta fe de Sergi Regourd es clarament. Mas perqué es plaçat aital en dabans pels socialistas del Conselh Regional, question francmaçonica ?

Mas per Sergi Regourd, dangierós personatge per la cultura en region, lo dreit cultural existís pas ; segur que dèu pas saber que son las leis francesas per establir lo monopòl lingüistic del francés en fRança …. la rason d'aiçò, son avuglament nacionalista francés. Es aquel personatge que la majoritat socialista de na Carole Delga plaça en clau de sa politica culturala regionala … Las inquietuds van pujar dins mantunes caps que fan la cultura e que vòlon trabalhar de manièra autonòma fàcia a la pensada parisenca sul subjecte (e se ne parlèt de pensa parisenca per la tecnocracia regionala, la deconcentracion regionalista tolzana e montpelherenca). Ambe lo Sergi Regourd avèm la pensada parisenca en region, es un dangièr per l'autonomia de la politica culturala de Na Carole Delga en region Occitània.

Ai participat a las Assisas de la Cultura per la novèla region, e soi pas un agrapador de subvencion, soi vengut coma independent ; e me sembla que fautava dins aquelas assisas.

Irago de Prouvenço, entrevista del cònsol màger

Al moment de l'inauguracien avèm entrevistat lo cònsol màger d'Irago de Prouvenço ; la tecnica e l'enregistrament son d'en Joan-Pau de Coma (Lairac, Gasconha), un trabalh militant per la valorizacion de la lenga nòstra de Niça a Bordèu ; l'entrevista se faguèt al entorn de las 14h, abans de tornar a Tolosa.

L'inauguracien clavava una seria d'òbras qu'an donat a Airagas de Provença un magnific Òrt dels Poètas, dins un pargue remirable. N'avèm jà parlat dins aquel bilhet.

Los bustes e l'estatua son l'òbra de Sébastien Langloÿs, de Tolosa (Occitània).

Marmanda e "L'Ostau" occitan

Fau dire las causas, aquel bilhet es per felicitar una accion politica, aquela del cònsol màger de Marmanda : lo Sénher Daniel Benquet, arriba al poder recentament, e a Marmanda decidís de bastir una politica per la promocion de la lenga occitana ; favorizar la creacion d'escòlas en lenga occitana dedins lo sistèma escolar francés, puèi lançar l'idèa d'un «ostau» patrimonial e dinamic per la cultura occitana que junt ambe la lenga es a man de partir dels ments gascons de Marmanda al cambiament de sègle.

Tanben lo cònsol trapar aital un biais politic de respectar lo trabalh de 40 ans dels « ATP de Marmanda » per la promocion de la lenga occitana e dels biaises de fabricar una cultura particulara dins aquel parçan de Gasconha.

 La vila de Marmanda es 19000 abitants, es una primièra en Occitània ; es lo primièr còp que per la volontat reala e prigonda del cònsol, se bastís un utís public per la promocion de la cultura occitana que mescla museologia, patrimòni, dinamica associativa, e una administracion comunala totalament implicada dins la decision del cònsol recentament elegit ; fau notar l'exemplar, DOS ANS per aver aquel ostal, « L'Ostau », una aisina, un utís, dins la vila medievala, per melhorar la promocion toristica, per ajudar las escòlas de saber melhor l'istòria del país de Marmanda, e luòc de transmission dels sabers (per tot public, e per la ciutadanetat de Tolosa) ; lo bastiment es de gestion comunala, l'associacion ATP i dona l'expertisa amassada al fial de las annadas.

Per Occitània es un eveniment grand. Sembla çaquelà que lo cònsol n'aviá pas consciéncia abans los escambis qu'avèm poscut aver sul tèma.

O vesèm pas sobre las fòtos, mas dins la carrièra, i a una granda bandièra bretona... Marmanda es estada lo receptable de la migracion bretona, un temps far. Marmanda tèrra d'arcuelh damora occitana e la transmisison es ORGANIZADA coma una politica oficiala. Es degut çaquelà a una fòrta volontat politica.

Fau alara remarcar la multiplicitat de las bandièras lengadocianas, e una granda bandièra bretona ; lo modèl es diferent, mas lo modèl se dona en responsas.

Sus aquel blòg dins mantunes jornadas traparètz las entrevistas faitas aquel jorn, en vídeo e disponiblas per totes.

Fau notar que Tolosa, 495.000 habitants e un cònsol-adjunt encarga de l'occitan, a pas poscut transformar la preson de Sant Miquèu sus aquel modèl ; es una operacion tolzana mancada, que Marmanda capita de far ! Es donc plan un sistèma bonapartista -sense qu'el- que podrà ajudar dins lo sistèma francés actual, la cultura occitana d'èstre transmetuda (lo cònsol Benqué a Marmanda n'a una granda consciéncia), e benlèu qu'una lei votada a la lèsta abans las eleccions (coma sempre) serà gaire sufisent per capitar çò que Marmanda acabar d'inaugurar, pas simplament divendres passat, mas sul long tèrmi, los 40 ans dels ATP de Marmanda faguèron.

Lo president dels ATP Marmanda es originari de Samatan, en Gasconha tanben, mas es estat regent a Samasan en Gasconha tanben e sul meteis bòrd de Garona ! Li devèm la dinamica de l'associacion e las capitadas d'aquela associacions per la promocion de la dança e la musica occitana, puèi tanben dels corses d'occitan pel grand public (que son en dangièr de desaparéisser vist la fauta de sostens clars del Conselh Regional de la Novèla Aquitània sul tèma).

Fau notar aquela volontat politica es impossibla sense lo dinamisme d'un gropeton de ciutadans (e las familhas) e de l'administracion comunala (lo cònsol primièr governador), o explica Daniel Benquet. La causa foguèt remembrada dins totes los discorses ; la volontat es granda a Marmanda dempuèi que lo secretari general còrse (vaquí 30 ans) gausava plaçar lo panèu en occitan a l'entrada de la vila, la primièra dins l'Aquitània.

Anuèch Marmanda a un utís pedagogic per desvolopar la coneisséncia dels sabers occitans, e un president dels ATP Marmanda, ancian regent e sa femna, per portar un contengut adaptat a la ciutadanetat de Marmanda ; los objectes del musèu (dinamic per la transmission) es un trabalh d'una autra familha de Marmanda, una femna (e son «òme patient» nos diguèron), que arribada de París, un retorn al país, decidís d'accumular objectes del patrimòni occitan al XXen sègle.

A l'entrada de la primièra aula de presentacion de las capacitats futuras de « L'Ostau», una femna en vestit tradicional, es tolzana ; es un messatge per Jean-Luc Moudenc, cònsol de Tolosa ? E un messatge tanben per Occitània e sas capitalas, Marmanda es modelica !

FN o la patria de l'ignorança

Quand se parla sense saber, un Còrse respondrà directe ! 

@JJBourdin_RMC @RMCinfo Vòli saber un jorn çò qu'es la "culture française" ? En Provença, l'ignorança ai una idèa ...

Mas atencion, quand entendi un Manolito Valse refusar de cambiar la lei sus la Corrida devath lo pretèxte que, per el, catalan, «sap çò que pòrta en Espanha», me pensi que tot lo personal politic francés dèu pas saber çò que cultura es per la populacion indigèna, la populacion sotmetuda al poder parisenc o madrilenc.

Vos signali que sabi çò qu'es la culture française ; es una cultura d'importacion, invasiva, en Occitània, l'invasion debuta ambe l'invasion de sa lenga, l'article 2 votat en 1992 (sonque) per una majoritat immensa ; nos recordèm los elegits republicans en 1848 que parlavan occitan per combatre la dreita reaccionària e antirepublicana ; nos recordèm qu'an ganhat mas qu'an oblidat -un còp a París (sindròma Enric III de Navarra)- la lenga que los a portat al poder d'èstre supausat «representant» del pòble (sempre al singular).

Carole Delga, copiat e pegar fabrica pas un discors

Aqueste maitin, Carole Delga presentava lo libre (qu'es simplament una presentacion Internet dels eveniments) de las animacions d'estiu 2016 per la novèla region LRMP. Se faguèt mantunes còps, « nos parla pas del novèl nom de la region » .... vertat es qu'èra de pauc d'importança ; la presentacion se voliá per la premsa, ambe la convidacion de mantunes actors subvencionats. Los fotografes èran presents, la premsa mens ; l'eveniment èra de pauc d'importança ; çaquelà lo discors valguèt son pesant de cacahuètes politics.

Tras la primièra segonda se podiá verificar que lo discors èra de pauc de tenguda, al mens Carole Delga l'aviá pas legit abans de lo donar en public ; senon perqué una error dins lo primièr comunicat de la region donent los títols dels vice-presidents, aquela error per la carga de la cultura èra reprodusida sense question : «cargada de la cultura e des lengas occitanas»  ; aquela fauta que lo Partit Occitan se pressèt de me dire coma una error de passatge, tòrna en junh 2016, donc sièis meses per non pas èstre corrigida ; e los elegits ecologistas presents i vesèron res, nimai lo public ! Es de dire l'ignorança d'aquel public que se tracha de desvolopar la politica culturala dels festenals de la novèla granda region.

Farai cort, car ai enregistrat lo famós discors estiuenc e lo contengut amerita linhas e linhas ... veire coma es estupide politicament en parlar de cultura.

Dins una partida del discors se parlèt d'« egalitat dels territòris » (verbiatge tecnocratic que vòl pas dire grand causa mas qu'emplena la pagina del discors), pel moment sabèm que pel deute de Montpelhièr sabèm que serà Tolosa que pagarà, e per l'egalitat (sus un exemple) sabèm ont es lo problèma del deficit ontologic de Montpelhièr ; gaitatz la mapa (subjecte ideal per l'egalitat dels territòris sonat dins un discors e realament pauc convençent sul papièr).

Sembla que lo clientalisme socialista de la region anciana de Montpelhièr, trapa aquí una exemple de deute escampilhat sense rasonament de budgecte. Donc per la novèla region, l'egalitat cridada dins lo discors de Carole Delga es sancierament faus, o una error politica de zo cridar dins un discors en camisetas d'estiu.

En matièra d'egalitat sabèm que l'opèra de Montpelhièr es subvencionat pel CR de Montpelhièr, ara Tolosa paga, alara que l'opèra de Tolosa, recept -fins ara- res del CR novèl, coma l'ancian.

Pel moment la politica de Tolosa es fabricada a Montpelhièr e Tolosa pagarà.

Fau remarcat tanben que sul site Internet que li fau gaitar per aver las autras informacions suls festenals, podèm notar que los foncionaris qu'an fargat lo site, sábon pas la geografia regionala de la region anciana de Miègdia-Pirinèus, per la novèla ... lo dobte plana encara :

L'andogamia politica se fabrica ambe l'autoritat francofòna

I a d'albergament de pianò per serada privada qu'a un simbolisme bèl dins un Estat jacobin que l'oligarquia destrusís la cultura populara, cultura de l'Èstre, al profièit de la cultura de l'Aver, aver una subvencion. L'OIF a sièti a Paris, e la president es pas africana, es quebequesa, puslèu canadenca...

Lo militant politic breton explica aqueste vrespe que la seleccion estraita dels candidats a la futura presidenciala, per limitar lo nombre de candidat e assegurar una sotida digna e oligopolistica als candidats «grand», emplega lo mot de endogamic. A plan rason e lo personal politic escolhit per se presentar per las eleccions se preparan dins las institutions nautas del poder francofòne.

 

Lo blòg en referéncia es aquel, picatz aquí.

Lo jornal parisenc L'Opinion explica qu'al nivèl francofonia, la causa es pauc clara tanpauc, e lo jornal de Montréal tòrna préner l'informacion al moment que lo govèrn canadenc a de pensar al finançament de la francofonia, l'OIF. E l'engatjament canadenc es primordial, al moment que cal estauviar l'argent public, e pensar que los deficit son de cavar, dins los Estats occidentals, o endacòm en Estats francofònes.

Cal remarcar que la rason d'aquel manejament de l'argent public trapa rasons : recepcions oficialas a domicili personal, donc fau crompar un pianò de concèrt classic de classa dominanta.

La rason es donc clara, l'OIF es mens seriosa quand fau condamnar lo govèrn francés per non respectar las minoritats lingüisticas de l'Estat francés ; e cap cantaire occitan, breton, basco, catalan, alsacian, còrses, flamands, etc. cap compausitor de musicas del monde non-francofòna e vivent dins un Estat de l'OIF, m'a informat que serà o seràn convidats dins aquelas seradas particularas de la plutocracia francofòna.

Aquela manièra de foncionar dèu pas èstre especiala de la presidenta de l'OIF, ela dèu seguir çò que la plutocracia culturala francesa dèu far a París ambe l'argent de l'Estat que tot ciutadan paga en regions.

-°-

Oligarquia mondiala dins los Estats dits democratics, article en anglés de The Independent, London.

-°-

Los Hauts-de-fRance es pas l'oligarquia francesa, es una autra causa en geografia.

David Bowie e Nòu Govèrn en Catalonha

Un títol doble es jà l'afar de la RTSinfo Lausanne, al jornal de 12h45, ièr (!), e sense jamai pausar un problèma de prononciacion ambe lo nom del novèl president de la Generalitat de Catalonha, fasiá jà la portada que podèm veire a Barcelona anuèch sus www.ara.cat 

Mas perqué la television francesa re de res ?

Aquel maitin cal felicitar çaquelà france Culture, per un doblat, portrait de Carles Puigdemont i Casamajó e David Bowie en grand artista europèu que traspassa lo mondial.

La coifadoira es la mòda, es lo vestit, es lo biais de trobar una modernitat artistica, o politica. Ça sembla.

Anuèch es çaquelà lo chòc de l'umor e de l'actualitat catalana e artistica mondiala, encara Barcelona es la figura d'aquel chòc, chòc que se vei gaire a París. Aquel butal, esturrassada artistico-politica,o burtatge ideologic, fabricarà una cultura mondiala catalana a Barcelona, encara ; mas a Tolosa, pietat !

 

I a benlèu una rason perqué París TV non parla de Catalonha, arríban ges, bri, nani, cap, a entendre l'umor catalan, e vos conselhi encara Polònia, dins un remake dels Mòntiiii Piiiitòn !

Las redaccions europèas son çaquelà puslèu mai pastadas de dubertura culturala que las redaccions parisencas, lo monilh francés, lo concepte de regionalisme d'expansion parisenca que coma un vírus tòrna totas las redaccions parisencas, tòrna sobreviure a cada pichon recanton de l'actualitat.

Dementre aiçò la cultura d'un David Bowie pasta Barcelona, e quitament dins l'actualitat, cada cara politica catalana es una cara del vièlh sègle passat, lo XXen sègle es acompanhat per un David Bowie, pensi que lo XXIen sègle serà acompanhat d'un Estat o Peuple libre et démocrate novèl, aquel de Barcelona, Catalonha INDEPENDENTA, enfin. Serà un novèl temps, un row time o a row of chairs.

Tè Catalonha dona encara l'exemple, ièr Carles Puigdemont i Casamanjó daissa la comuna de Girona, per un pòste d'elegit unic (pel camin complicat de l'independéncia), e Na Carole Delga (per un poder leugièr en region, delegacion de poder de la decentralizacion) cumula los mandats (per una presidéncia de concertacion, per Sud-Occitània-Catalonha sotmetuda al jacobinisme).

La cultura del XXen sègle arriba al XXIen sègle a Barcelona, lo conservatisme es en Occitània.

Anglés, francés, E occitan, TAS LENGAS Tolosa !

Es un colèra lingüistica de mai, encara, enqüèra, enquèra, un còp mai, sus las manièras que la cultura version egò d'artista fotografe es imposada dins un jardin de la vila mondina. I a gaire digun que sap a Tolosa çò que Mondina vòl dire, e quitament se s'emplega dins un mitan redusit, i a una estatua d'un jardin de Tolosa, que, a l'amagat (en grafia imperialista francesa sus l'illustracion), l'explica, a l'amagat ! A l'amagat perqué las estatuas de Tolosa an pas cap explicacion, vertat que son vièlhas imposicions «passadas e d'oblidar» de la vision que los Capitols avián volgut daissar en memòria a la vila mondina per la populacion de non pas oblidar, alara coma «sèm ara brancats, anglofòne», donc, se podrà oblidar aquelas vièlhas pèiras oblidadas (que díson estatua) dins los pargues, o jardins publics.

Dins aquel jardin public tolzan, un grand jardin que liga d'autres jardins publics de la vila, lo bolingrin es una clau dels jardins publics de la vila de Tolosa, que jà aquel jardin a un nom anglés que jà a l'epòca lo pòble tolzan sabiá explicar l'origina anglesa e l'a transformat per l'escriure dins sa lenga mondina.

Ara la cultura de l'aver, aquela que parla anglés, nos imposa la fotografia dins aquel pargue e en lenga anglesa, e sense cap mena de traduccion en lenga mandarina (per èstre la lenga mondiala la pus parlada sus la planèta), o en lenga russa (la lenga la pus parlada sul continent europèu), la lenga alemanda (la segonda lenga de l'union Europèa e fòrça parlada a AIRBUS), nimai en lenga mondina (la lenga clau de la latinitat, LENGA DE TOLOSA DE LENGADÒC, que se vòl capitala de Sud-Occitània), nimai en lenga de l'article 2 de la constitucion parisenca de 1992 ; es de dire l'escandal !

 

Es vertat que la lenga emplegada per l'egò dels fotografes e l'exposicion del Bolingrin es aquel anglés maissant qu'entendèm de temps de temps a France 3 Tolosa (e sense traduccion de la boca dels engenieires de AIRBUS que subvenciona la manifestacion MAP), es aquel anglés que s'ensenha a Tolosa dins totas las santas escòlas de l'imperialisme educatiu francés. E fin finala, me sembla que l'anglés aquí es d'una vulgaritat, financièra ! 

 

Recentament ai escrit un mot a un elegit en carga de l'occitan, e li ai demandat un document per donar una explicacion a las estatuas dels pargues publics de Tolosa. Fin finala preferisqui de non pas aver informacion escrita d'explicacion quand son sonque en anglés ! O benlèu al final las explicacions de als estatuas de pèiras serián estada pensada e donadas en anglés unicament. E gaiti melhor aquelas estatuas, los còrses del jardin, còrses imaginats sense explicacion. E coma fòrça Tolzans, vau dins lo pargue per marchar, per passejar o legir un libre, un pargue de léser, per córre, per trobar un temps desligat a l'urbanitat...

E lo public que passa dins lo Bolingrin, s'en trufa, clar, s'adapta a las fantesia d'una casta que cambia de  lenga unica coma de camisa ; sèm pas al Quebèc, se vei, sèm pas al Quebèc que los Francofònes fàcia a l'anglés a una lei, la lei 101 (maltractat pels politicians liberals, l'Estat-mercat es mai fòrt que lo pòble) ; mas, IMAGINATZ que l'exposicion fosquèsse en occitan …coma en francés al Quebèc:

1 / i auriá agut sul pic un interès popular per las òbras fotograficas car los Tolzans dins una enquèsta lingüistica zo an reclamat aquela politica lingüistica que los politicians e una casta de la KULTURÉ FRÔNCÈYSEU nos vòlon imposar per èstre sul mercat mondial a l'ora de la «modernitat», imposar l'anglés unic e grandament mal biaissut.

2 / l'occitan auriá enfin un ròtle public a pauc de còst, las installacions duraràn un mes, pareis qu'es un «setembre de la fotografia», MAP qu'èra al primtemps del temps de l'exposicion en país dels vièlh e ancian pòble celte, Los Cadurcs, a Cáurs o Cáors. E quí sol a jà viscut l'arribada de l'occitan dins lo mètro, pòt melhor entendre l'interès de l'occitan per acompanhar las creacion artistica tolzana ; de qué vòlon los artistas ? Èstre reconegut ? L'anglés que lo benpensament borgés imposat, es la lenga anonima per essència politica, es tanben la lenga de la finança que nos escana (la BCE parla tanben anglés, amb vulgaritat tanben) ; dura un mes de suportar l'anglés dins un pargue de Tolosa ; l'estatua amagada del pargue en occitan i damora, mas amagada.

3 / IMAGINATZ, l'exposicion en tres lengas (ai pas escrit sonque en occitan, coma els fan sonque en anglés, o sonque en francés, lenga alara imperialista per essséncia e per emplec unic), l'apreneson lingüistica se fariá per natura, e lo traductor qu'auriá trabalhat, traduccion pagada, seriá estat un professor del caire, valorizat tanben per el, d'assumir los corses d'occitan que se dona dins un recanton de la vila mondina, dins las escòlas, universitat o corses per adultes (veire aquí l'Ostal d'Occitània que ne soi pas lo representant, mas fan un trabalh important per la vila, pauc pagat). Aquel professor auriá aital agut una remuneracion culturala, una satisfaccion personala pagada en retorn, e una valorizacion del trabalh, una valorizacion suplementària que los corses que se dona.

4 / imaginatz la polemica se l'exposicion èra estada sonque en occitan ; las questions sul pic me serián vengudas coma «-qué volètz IMPOSAR l'occitan aquí, se m'imposarà pas l'occitan, a me!», o «en França se parla francés», e en responsa dirai coma sempre «-coma fasètz la traduccion de Bassa Camba en anglés?» Mas aiçò l'AI PAS DEMANDAT ; los Franceses an tendéncia de veire sonque lo francés quora i a l'occitan emplegat, especialament los qu'an l'uèlh nacionalista francés (es aital que los reconeissi los nacionalista expansionista o regionalista d'expansion parisenca a Tolosa, e en Occitània), uèlh sul modèl article 2 de la constitucion, quand es l'anglés unic, es estranh l'an pas nacionalista aquel uèlh de mèrda politica parisenca e d'egò artistica.

5 / Imaginatz que l'artista aguèsse exposat a Bilbo, o Barcelona, lo basco o lo catalan serián presents, e tot aniriá plan bien per aiçò sense polemica esterila, sense un bilhet coma aquel ; la nòrma ! Quora farà la nòrma lingüistica a Tolosa ?

Alara, de qué demanda pas los elegits de la ciutadans mondinas que totas las exposicions subvencionadas fosquèssen en tres lengas, lo francés per l'Estat que s'imposa en Occitània, l'Occitan per la lenga pont de la latinitat (e la latinitat es mai granda que lo colonialisme francofòne que se sona francofonia), e en anglés (per l'ensemble germanic) ; e coma me díson radical, perqué pas en rus e en chinés mandarin ?

Una elegida de la cultura deuriá de la cultura de la creacion, de l'aver, de l'egò dels artistas, la transformar en cultura lingüistica per totes, en apreneson collectiva de las lengas.

-°-

Un còp èra, aviái escrit als capitols socialistas ; sense cap de retorn, pas mai. E çaquelà cada jorn mai o mens un centenars d'internautas (donc probablament passiu per esséncia) me legísson, la comuna a pas gaire bolegat tanpauc.

Sembla que la dignitat politica es mal cultivada a Tolosa, sobretot al nivèl politic ; la populacion l'estima sa lenga, mas a l'amagat...

LICRA : exposicion de Tolosa oblida los Marrans

Dincal 21 de junh, la LICRA prepausa una exposicion a Tolosa, una exposicion dins un luòc public de Tolosa, la capèla dels Carmelita carrièra Peirigòrd.

L'exposicion es estada inaugurada oficialament per la comuna de Tolosa. E sembla que li an pas donat que fautava quicòm a l'exposicion.

E sembla que Tolosa fosquèsse pas pro prèp d'Espanha, e sos elegits tanpauc, per saber qu'en matièra de discriminacion e d'antisemitisme, d'intolerància, de xenofobia, d'exclusion e de caça als josius, Isabel dita la catolica a plan instrumentalizat un Espanha imperialista, contra las religions josiva e musulmana.

Aquela immigracion dels josius, los musulmans son partits pel Magreb occidental, es arribada en Occitània, Baiona, Bordèu, Tolosa, Narbona, Lunèl, Nimes, Avinhon, Sant Remèsi de Provença, Ais-de-Provença … E sembla qu'aquel istòria dels josius d'Al Andalós immigrats forçats per l'integrisme catolic espanhòl fosquèsse pas conegut pels elegits de Tolosa. Nimai per la LICRA de París qu'installa una exposicion, e que respond pas als corrièl de demanda d'informacion, la LICRA vòl damorar en tota preséncia discreta e publica a Tolosa. E al meteis temps, dimenge dins los mèdias parisencs, un centre cultural ebraïc explica, ièr, que vendrà pas sus la plaça del Capitòli pel Fòrum de las Lengas, per fauta de securitat publica.

Es que cal tornar donar l'istòria iberica sancièra a la populacion dels militants de la LICRA ? A prepaus de l'ostracisme catolic contra los josius albergats, puèi, en Occitània, entre Baiona-Bordèu e Sant Remèsi de Provença.

Aquela populacion es plan coneguda devath lo nom de Marranas, los teissons en lenga espanhòla. Èran clavats dins las juderiás en Catalonha e Espanha. Se trapa qu'es l'arquevesque de Sevilla que lança lo «pogrom», 1391 [donc dins los quadres de las datas concernidas per l'exposicion]. Aquò se desvoloparà malastrosament a Còrdova, Tolèda, puèi a València, Lhèida, Barcelona, Palma. D'ara enlà una partida dels josius son convertits al catolicisme, e son sonats los Marrans.

Puèi un sègle pus tard, Isabel la catolica e Ferdinand d'Aragon faràn la caça als Marrans per non pas èstre pro-catolics. Es lo papa Sixte IV que signarà lo document per establir l'inquisicion, en 1480 seràn creat los tribunals de l'inquisicion, sul modèl qu'avèm conegut en Occitània contra los «bons cristians» o catars. Segur que la LICRA dèu conéisser l'inquisitor Pedro de Arbués (canonizat en 1867 ! canonizat...),

E coma los «bons cristians» an fugit en Aragon, per proximitat lingüistica e an ajudat a desvolopar lo reialme cristian de València, los josius Marrans se son installats en Occitània, e an desvolopat lo comèrci. Per exemple, lo chocolat de las ciutats de Baiona, Bordèu, Tolosa, Carcassona, Lunèl, etc. son un element de creacion dels josius locals.

Se lo compte es plan fait e precís, podèm listar 1.430.000 personas (e pauc impòrta las chifras) son estadas expulsadas del reialme de Castilha e d'Aragon, oblidat per una exposicion a Tolosa en 2015 !

Es gròs non ?

Donc cal conselhar la LICRA la revista «Revue des Études Juives» ne parla : xiv 162-183 …. Estonat que fosquèssen oblidat, non ? estonat que los elegits de l'inauguracion sapiguèssen pas aiçò a Tolosa ?