Per astre, fRança a pas sempre existat

Ai causit mantunas mapas per donar una idèa dels cambiaments qu’Occitània a degut suportar al fial dels sègles. Seràn la basa d’una conferéncia pedagogica per las entrepresas per melhor entendre quinas dralhas pòdon prendre en pensar al desvolopament lor, mai tanben al desvolopament de l’activitat politica e economica dins un environament sanitós que fosquèsse pas lo mercat-Estat-nacion francés, que el se vòl regentar sonque a Paris

Avèm aquí me sembla un resumit de mantunas mapas que fan l’istòria occitana, una istòria qu’es pas sonque Histoire de France coma nos lo vòlon far engoilir l’escrit de l’«Éducation nationale», a cada corses d’istòria, o la revista sul net Herodote.net.

Mas concretament, fRança nos aportat aiçò, coma investiments dit productius mas que son factura per las generacions venentas, e pas despausadas dins las bancas mas en mans d’aprentís fachilièr de la tecnologia  :

Son pas los paures que fan una economia, per contra es plan un sistèma pauc reformable que fabrica pauretat, lo pauc reformable es lo mercat-Estat-nacion dit França, alara avèm aiçò :

Sense oblidar aquel tipe de minja aviat e mal :

Farèm la remarca qu’es pas sonque la pauretat qu’installa Mac Donald’s en Occitània, es tanben lo torista qu’arriba del nòrd, e lo licenciat de granda multinacionalas que trapa una resorga novèla de revengut en davalar dins lo Sud e sa licéncia Mac Donald’s. Aiçò es fRanças. Es un bon projecte de futur per Occitània ? Responsa : NON.

Forma socialista e cap consulta dels pòbles

Sempre la reforme territoriale dels socialistas. Cal notar que l’UMP-NC aurà pas autanplan capitat de monopolizar l’interès, benlèu qu’èra justament mai presentada, tanben. La bipartidocracia francesa dita republicana, es benlèu pas lo melhor biais de consultar las populacions de las loras volontats.

Sempre París aurà decidat sense los pòbles de França, ambe una casta de privilegiats adobats pel Vatican (la sang blava menava), o una casta de republicans adobats pel sant esperit republican e de la «représentativité» (la sindròma d’Enric III de Navarra aplicat als «représentants républicains»); jamai la consultacion populara, per çò que los concernís directament, es estada lo sistèma de gestion democratic del territòri de dominacion «République Française», encara mens ambe lo sistèma reial francés.

Alara, los regionalistas (prepausicion 6) se questiónan sempre per aver la melhora resulta, son pregàrias de granda dimension, pseudòdemocratica ; los curats son dins las universitats o escòlas de pensada pel jacobinisme en plaça (prepausicion 5, e 2). E la partidocracia li agrada aiçò, i trapa un dreit d’existir, perqué los debats que far foncionar, son sempre per aver lo darrièr mot e explicar que sense ela, res non se podrà far.

Los Bretons son los mai fòrts sul terrenh, en l’abséncia d’interès dels Còrses, o Martiniqueses o Goadelopeans, o Kanaks… Se pensan que cal pregar que la «représentativité» donèsse una bona reulta, per els, la Bretanha istorica, aquela que Philippe Pétain a negat en destacar Naoned de la Bretanha administrada pels Jacobins republicans franceses.

Ai listat 6 mapas d’una administrativitat regionala per l’Estat continental europèu francés :

(podètz respondre a las question en comentari d’aquel bilhet)

Se pausa jamai lo problèma de l’administracion prefectorala, qu’es de mens en mens utila, levat per l’Estat central que vòl aver lo darrièr mot, ambe aquesta organizacion e las escòlas e universitat afidadas. la prefectorala es la violéncia bonapartista en plaça, o cal pas abandonar, es essenciala per èstre fRANÇA dedins l’Union Europèa, mas per la democracia, la prefectorala es puslèu un grand fren, un engana-pèc, la tòca-maneta de la republica, ges de «représentativité», simplament del plega-esquina seleccionat dins las escòlas jacobinas de formacions dels mèstres parisencs.

Ai tanben recentament comparar mapas de l’Estat francés, benlèu que los cal aver en cap per respondre a las questions del darrièr document.

Los privilègis destrusits en 1792, son aqueles de las regions pas encara sotmetudas a la lei parisenca. La data fatidica serà per Occitània en Avinhon e Bearn, un 22 setembre, l’abandon de la borgesiá occitana de la facultar d’establir leis democraticas, coma èra pas lo cas dins la rèsta del reialme franc.

La geografia es una utopia tecnocratica quora es en mans dels nacionalismes expansionistas, e particularament lo francés, nacional-expansionisme que, ontologicament, non pòt que negar al pòble de decidar, la democracia.

Quora li demanda per referèndum, i a dos fenomèns qu’arriba, per abséncia de basa ciutadana en region : 1 / lo referèndum es manipulat per amontnaut (1969), 2 / la votacion del referèndum, negativa al sens de la casta al poder, es negada per la tecnocracia parisenca o de l’Union Europèa, tractat de Maastricht.

S’i a una capacitat de decidar, seriá benlèu de daissar los ciutadans de las comunas d’èstre o pas contents d’èstre d’una region o d’una autra. La libertat de decidar, es pas aquela que los d’ennauts an decidat per los d’en bais. La democracia es una decicion d’en bais qu’es aplicada amontnaut.

-°-

Novèla mapa socialista per una «réforme territoriale» jacobina.

La reforma territoriala socialista

L’intervencion sus LCI –LCI, grope TF1 aficat mantunes còps ambe lo «regionalisme» breton- de Christian Troadec pròva qu’i a una pensada de reforma territoriala elonhada dels pòbles concernits (e parli pas simplament dels Bascos, o Catalans, totes sense excepcion), e amai es la pròva qu’es una reforma socialista, pels «barons socialistas» coma l’indica Chritian Troadec.

A Montpelhièr, se sap que lo socialisme actual es en dangièr, la pròva es faita pels comptes en roge del PSf de l’Erault, seccion departamentala considerada coma fòrta fins ara ; la dicidéncia l’a matada, perqué lo Parti Socialiste francés es fait d’administrators o administratriças de la decentralizacion, dins los departaments, mai tanben dins las vilas. Puèi a Tolosa, que Martin Malvy serà pus candidat per las eleccions venentas, se podrà legitimar una candidatura presentada pels Parisencs (en francés, parachutage), e per una «novèla» region administrativa francesa qu’es pron granda (grand es supausat eficaç, es la teoria del colonialisme francés), mas que los poders seràn pron pichonets per rapòrt a l’independéncia que s’anoncia de l’autre costat pirinenc.

E coma aquesta region Lengadòc-Catalonha serà pron granda, se pensa jà fabricar autonomias departamentalas ? 1 / Me recòrdi un Martin Malvy explicar jà que Miègdia-Pirinèus es la superficia de Benelux ! 2 / aquesta reforma serà benlèu la salvacion per Perpinyà que obtendrà de Tolosa çò qu’a jamai agut de Montpelhièr, levat li panar las fièras comercialas de nivèl mondial. 3 / se veirà benlèu melhor que Nimes es provençala, e non pas montpelherenca… 4 / Los del Roergue, Milhau, aniràn melhor a Montpelhièr qu’abans ? Soi segur que l’antena regionalista administrativa francesa de Montpelhièr dins la novèla region socialista fabricarà foncionaris que son supausats èstre demesits per aquesta reforma. 5 / una politica per l’occitan qu’es mai clara a Montpelhièr qu’a Tolosa, serà aplicada a Tolosa ara ?

Tre 1969, la creacion de las regions administrativas francesas èra jà un problèma ; perqué jamai las populacions son estadas consultadas. Los pòbles sotmetuts an sempre agut de suportar la talha, la gabèla, etc. per pagar las facturas de l’Estat reial o republican, se sonava las Generalitats. La Generalitat de Lengadòc tòrna ambe la reforma socialista francesa. Seràn socialista qu’an votat los plens poders a Philippe Pétain en 1939 al Parlament de Bordèu ; es benlèu la rason que Bordèu damora ambe sa region, benlèu … o Benlèu que Alain Rousset a plan sabut jogar.

Anèm prendre un exemple paradoxal e que dèu pas èstre plan vesedor a París, malgrat las campanhas publicitàrias ligadas a la marca aquela :

Se l’Aquitània e Miègdia-pirinèus èran aital ligat ambe aquesta marca. Entendi pas que posquèsse pas èstre ara ambe Lengadòc-Rosselhon ; son los socialistas del terrenh qu’an establit la marca e que ara se trapa que la marca cobrirà la circonscripcion electorala europenca… Donc lo “Sud-Ouest”, regionalisme francés e parisenc, se trasnformarà en “Sud-Sud-Ouest” ?

Non francament, cal daissar a las populacions concernidas la reforma en man, e que París abandonèsse los seus dictats territorials. Per préner l’exemple alemand, Bremen es tot pichonet per rapòrt a Bavièra, e pel moment i a pas de reform en vista a Berlin !

Per contra, lo pròblèma l’explica plan Martin Malvy e Alain Rousset quora explícan que cal poders superiors en regions (Europe1, RTL, Radio fRANCE, RMC, etc.), apondrai que cal sobretot, mens de poders superiors a París, mens mas bravament mens.

La sola reforma territoriala que donariá significacion es aquela, ambe benlèu un grand París coma los Parisencs lor agrada, mas aquí i soi pas per imposar dempuèi Tolosa çò que los es agradable.

Dins mantunas annadas, aurèm la reforma UMP ?

Las reformas dels Parisencs son sempre una granda estupiditat quora se tòca a «la province».

Extrèma-dreita a Estrasborg, es novèl ?

«Quora sortirèm de l’Union Europèa, sortirèm de l’istòria» François Hollande s’exprima aital dins la pravda parisenca aqueste ser.

Quora abaissam las montanhas cantam l’imne nacional occitan, lo Se Canta. E aiçò zo fasèm dempuèi lo sègle XIen, çò que frena pas lo nacionalisme frnacés per destrusir l’istòria d’una civilizacion e sa lenga, l’occitan.

Es ambe d’argument aital que fasèm durar un sistèma politic franchimand qu’a provat qu’es d’una ineficacetat granda, per Occitània e pel centralisme francés ; es sobre aquesta ineficacetat que lo FN-Rassemblement-Bleu-Marine s’installa ambe d’arguments que son d’aqueste nivèl, paures e sense gaire d’objecte que de participar al populisme electoral. Et alors on entend des cris d’orphéon dans toutes les manifestation contre le FN en rassemblement !

Dins lo jornal occitan, Ousitanio Vivo, una tribuna explica una inquietud : l’extrèma dreita arribariá a Estrasborg. Aquesta inquietud es generalizada dins las associacions de «promocion» del desplaçament del FN que se díson antiFA, e que son sostenguts soventes còps a Tolosa pel Partit Occitan.

La conclusion de l’article es de tornar a las rasiga de l’Union Europèa ; las rasigas de l’Union Europèa es la CECA e Euratom ; la CECA es estada acceptada per França, perqué Euratom èra acceptat per los sièis fondators. Es lo tractat de Roma ; es plan de dire que cal retornar a las rasigas, mas quora la tecnocracia europèa gausa encara far fisença a l’Estat francés que sonque vòl de las centralas petadoiras e nuclearas, e la seuna tecnocracia, es aisit ara de veire que lo FN es la causa de totes los mal contra l’Union Europèa. Lo sistèma tòrt francés es lo problèma sul continent europèu, e pas sonque lo FN !

Non lo FN es pas la causa de la manca de democracia de la populacion que vòtan per els ; lo FN a emplegat los instruments que jà totes los partits nacionalistas franceses an emplegat per arribar a èstre elegit, al poder, e per donar una administracion elonhada de las realitats de las populacions. La casta al poder es la fauta de la pujada del vòt FN ; las escòlas de jornalisme, las escòlas de sciéncias politicas, los partits franchimands, lo sindicalisme nacional francés, totes ne son la fauta ; mas aquò garantirà pâs que lo FN fasquèsse pas parier que la partidocracia etiquetada democratica e santa, es de dire emplegar los instruments de la tecnocracia per damorar al poder e se finançar sus la bèstia dels pòbles de França, la seuna pròpria tecnocracia politica.

La dimension de la democracia es questionada, ambe l’Estat centralista francés, coma ambe l’Union Europèa. UKIP es pas l’amic del FN, questiona grandament l’Union Europèa e lo seu foncionament ; lo Front nacional de Gauche tanben o fabrica aquesta critica ; mas ni Roberto Saleta ni Alessandro Strano dónan la solucion al problèma de las solucions dels extremistas, es pas los sistèmas ancians que seràn las solucions del futur. Se lo sistèma politic èra estat eficaç a tempses passats, segur qu’aurián, ni VOX, ni Lega Norte o Lombarda ni UKIP ni FN-Rassemblement-Bleu-Marine etc.

E per respondre mai clar, en un segond apondon, respondre a la question d’en Roberto Saletta, l’extrèma dreita arribarà pas sonque en junh 2014 al Parlament Europèu, i a jà un vice president del Parlament Europèu que se presenta ambe l’etiqueta de VOX en Espanha, un partit pòst franquista.

La solucion ? L’ai al cap … mas agradarà pas al sistèma politic francés que fabrica una gestion tòrta d’Occitània, per establir una domesticacion del pòble occitana, la domesticacion ajuda pas la democracia en Occitània.

LGV abandonat a l’Èst, perqué nos tòca ?

Dins los dorsiers que tòcan Occitània, i a los projectes d’investiments franceses sus las LGV de l’Estat franchimand ; n’i a una qu’es de granda importança per Occitània, es aquela que nos pòrta vèrs Alemanha. Sabètz lo nombre d’avions per jorn que van de Tolosa-Blanhac a Hamborg, per transportar los engenieires d’Airbus-AEDS ?

Alara que totes los nacionalistas franceses d’Occitània son per o contra la LGV cap a París, coma se París èra la finalitat de tot ! Alara qu’es lo cuol logistic francés, un trauc logistic per nosautres Occitans. Ai vist cap protestacion pel remandar del projecte Èst cal a las calancas grègas. Quina es aquela linha ? Digun o sap en Occitània.

Es la linha que fabrica una Occitània la clau logistica europèa, donc una linha de granda importança.

Es tanben la linha qu’ajuda a marcar una modernizacion que fauta dins aquela region francesa abandonada tanben pel jacobinisme, la Francha-Comtat. Aquel jacobinisme que fabriquèt un departament etnic, lo territòri de Belfòrt que nos còsta justament quasiment cada annada lo pretz d’aquesta modernizacion, la LGV Èst. Lo cònsol de MulHausen a lo dreit e las rasons per repotegar.

La linha LGV es tanben una aisina granda pel transpòrt de nuèch, e tanben per liberar dels “sillons” ferrats pel transpòrts de merças. Barcelona e Tarragona son grand pòrt d’importacion de mèrças asiaticas, coma Marselha !

E Tolosa, ambe lo seu pòrt interior europèu, a tanben mestièr de la melhoracion de la linha cap a Narbona e ligada al ret LGV, aquel prioritat europèa. Ai pas vist o legit un elegit d’Occitània reputegar epr aquel abandon europèu de la linha LGV cap a Hamborg, via Franckfurt/Mainz.

E çaquelà los especialistas èran prevenguts … benlèu pas los que se trapan èstre en carga dels TER, segur. Com zo indica la mapa, la partida entre Lyon e Dijon, mai tanben la partida entre Mulhausen e Straßburg a mestièr de modernizacion granda. E los investiments son pas de la dimension de la linha cap a Tours-Paris.

Èra la coberta d’un numèro costumièr de la fin de l’ivèrn 2013 per La  Connaissance du Rail.

Encara una vagada, podèm confirmar que l’atraccion de la pensada parisenca a consequéncias grèvas sobre l’economia e las causidas economicas pel futur d’Occitània ; lo nacionalisme e centralisme parisenc (ideologia basica de totes los elegits d’aquí) nòsa grevament a la sentat del bon desvolopament armoniós d’Occitània.

La causida contrària al desvolopament d’Occitània la faguèt un elegit de Naoned que refusa tanben la vila coma bretona, lo primièr ministre actual e socialista. Es un personatge que favorizarà l’avion, ambe la creacion d’un novèl aeropòrt a NDDL.

Istòria de França, dos libres son de sortida

Las letras de Le Monde son melhoras que las linhas politicas.

Podèm legir un quicòm coma las França es una nacion internacionala, o quitament que França es una invencion ; çò que sonque los nacionals-expansionistas franceses ne dóbtan.

Escriure unes libres d’aquestas dimension es sempre una question politica de granda dimension… Non cal dobtar qu’es per tornar oblidar las istòrias dels pòbles vençuts, pro vençuts, provincializats.

'fRANÇA = nacion internacionala', sembla fòrça a la nación de naciones del Congrès madrilenc ... Vesèm ont aquò mena ! Se fabrica al fial de 30 annadas, un espòli fiscal de granda dimension dels Catalans per Madrid, e mai luènj d’ins l’istòria, podèm listar las guèrras napoleonianas pertot en Euròpa (aquí cal tornar legir Fichte), ambe totas las consequéncias qu'avèm ara, en Espanha, Itàlia o fRANÇA...

Alara me sembla que Cornelius Castoriadis es de tornar legir...

2014 : New Start per l’independéncia

Ièr ai encontrat lo Front de Gauche-JC-PCF que vòl explicar sa politica per l’Estat francés, e sempre un pas en darrièr dins l’acte politic, explica que cal pas de TSCG (del tractat europèu que limita los budgectes d’Estat). La TSCG es quasiment la meteissa causa que las restriccions que l’Estat francés dona a las regions francesas en decentralizacions ; aquí lo Front de Gauche i vei res de complicat, tot es normal ; es la santetat de l’Estat qu’es confirmada, un pauc coma un Felipe Gonzalez que tòrna per salvar Espanha, en companhiá de Libération, un còp èra dins las seunas portadas.

Dins la pensada de l’esquèrra francesa (partit occitan comprès), i a una pichona doblidança politica : l’independéncia es una novèla debuta per l’Estat novèl. Aquel Estat novèl se carga del seu deute regionalizat, mas pas de las signaturas daissadas de l’Estat centralista (o al mens una partida qu’es subjecte de negociacion se la partança se fabrica en bona convivéncia, çò que sembla aps èstre lo cas per Espanha, e los poders pòst-franquistas).

Aprèp l’independència l’endeutament de Catalonha serà aquel de fRANÇA, e lo PIB de Danemarc, e donc sul mercat mondial los emprunts seràn calculats sobre aquel endeutament. Se Catalonha contunha d’èstre dedins lo problèma, dedins Espanha, lo mercat mondial li donarà lo taus que la plaçarà dins lo trauc. Lo trauc es aquel de la gestion dels Estats-nacions e de las loras tecnocracias. L’independéència es la solucion, la remesa a zèro dels comptes. Es evident qu’una region coma l’extramadura qu’a pas agut cap politica industriala, aurà pas interès a ll seuna independència, li val melhor amagar aiçò dedins l’estructura d’Estat.

Es una bona causa que l’Estat aguèsse limitat los endeutament de las regions de l’Estat francés.

Encara un còp, lo Front de Gauche es a costat de la placa economica. La sentetat de l’Estat es gaire segura, e desfar l’Estat vòl pas dire èstre liberal, mas èstre puslèu en simbiòsi ambe las realitats viscudas per las populacions.

Dins aquel contèxte lo comunicat del Parti Breton o de la seguida de prèp del Partit de la Nacion Occitana que fan mai clar lo sosten al procèssus d’independència, serà un clar camin cap a una solucion a la crisi europèa. Los partits muts o avuglats sul tèma son l’UDB, los partits còrses, lo Partit Occitan, e totes los partits franceses qu’an collaborat ambe lo sistèma politic del XXen sègle; benlèu qu’els tanben moriràn al meteis temps que lo vièlh temps de las gestions tecnocracticas dels Estats-nacions, una trapèla politica, un descripcion de l’antidemoceracia.

Ara soi pas lo sol a zo dire : Le Flochhingtonpost o explica tanben. Mas es pas un problèma de jacobinisme, es un problèma d’una pensada unica tecnocratica desligada de las populacions, e per aver la democracia clara, cal aver una dimension per aquestas democracia, los Estats-nacions e donc la super-estructura de Brussel son pas las bonas responsas per las populacions.

Actualament, sèm plan dins la crisi dels Estats centralistas europèus, e que la super-estructura bastida pels Estats-nacions ne patirà, çò qu’es normal per refusar de pensar a la refòrma, eliminar de l’Union Europèa, lo pès politic de las tecnocracia dels Estats-nacions, dels mercats-Estats-nacions.

BCE : un bastiment creissent, mas pagarèm encara aquesta creissença !

Per la Banque de France aviam pas un sol mèdia parisenc per o explicar, per la BCE avèm lo Corriere de la Serra, en companhiá del Sunday Telegraph, mas pel moment ai pas vist un jornal francés, de l’Estat francés…

L’article explica que lo bastiment comandat costarà 1.2 miliards d’èuros (a la finala), comandat en 2004 amb un concors d’arquitècta ; es un austriac qu’a ganhat… Çaquelà las decisions de bastir es pron elonhada de la construccion, 350 milions d’èuro a la debuta, passarà a 1,5 miliards d’èuros ; es la vitessa de refòrma de l’Union Europèa qu’es aital mesurada…

Podètz trapar l’article en francés sobre Express.be