De la psiquanalisi d’una casta parisenca e republicana

Vau escriure un còp de mai sobre DSK. Mas aqueste còp pas simplament sobre l’afar sexuala, reala o pas, de l’acusacion.

Avèm uèi un psiquodrama del nacionalisme francés que s’installa dins totes los mèdias, quasiment totes. A un nivèl qu’avèm jamai vist, benlèu parallèl al fenomèn del Òc pel referèndum constitucional europèu, que lo pòble francés (semantica republicanista) a decidat NON per aqueste tèxte en contra los mèdias e la casta parisenca.

La casta se reconeis dins DSK, e pas sonque pel fait qu’èra un candidat putatiu de l’elita parisenca per devenir president de la republica francesa ; avèm aquí, lo succès de la casta passa pels EUAN, ... e vesèm l'estatua del succès de la casta parisenca («un français au FMI détériore l’image de la France» reaccions entendudas, o l’autra version, «il y a un complot», l’estrangièr nos es opausat sistematicament e comprendrèm jamai perqué) que nos vòl, ara, far parlar anglés o anglo-american, vesèm lo simbòl aqueste tombar... parlar anglés per aver una leng aunica al nivèl europèu o anar far viure las institucions internacionala coma l’ONU, lo FMI, etc. Alara que França vòl pas se plegar a las règlas internacionala, la casta e son nacioanlisme expansionista ontologic decidís d’anar cambiar las institucion internacionala, coma un besonh messianic de donar la vertat sobre l’universalitat de sas règlas republicanas, un mite qu’agrada a Michel Dubet, mas que zo reconeis pas encara.

Avèm aital aqueste maitin totes los mèdias parisencs e los mèdias provincials que nos fan una cobèrta sobre DSK.

L’informacion m’es arribada directament d’una amiga dels Estat-Units d’America del Nòrd, e dins son messatge ai notat qu’èra pas briga informada de la «qualitat estatutària» del candidat putatiu del partit socialista francés, l’oposicion monopolistica de l’UMP-NC, monopolistica que zo vòl pas daissar en installar la proporcionala a las eleccions.

Avèm una informacion qu’es pas un jornal de dreita al EUAN que ne parla (veire lo document junt dins mon bilhet precedent), mas totes los mèdias perqué es director del FMI (França e sa campanha presidenciala s’en fóton), mas sabèm que la casta partidocrata UMP-NC es estada tanben estonada de l’informacion, autanplan que l’esquèrra… socialista.

Avèm tanben en cap que l’idòla dels sondatges, sondatges fabricats per la casta al poder, coma l’escriu aqueste dimenge lo Journal du Dimanche (lo jornal d’una casta), aquel’idòla es tombada lo meteis jorn en destrussent la moneda qu’a calgut per nos intoxicar pels sondatges costumièrs dins aquel setmanari parisenc sortissent lo «jour du seigneur».

Avèm tanben la fotografia d’una populacion sondada qu’a mestièr d’un goró politic que despertariá la necessitat d’aver un novèl bonaparte per «governar França», sobre l’esquina del pòble (semantica republicanista e unitarista parallèl al sistèma religiós catolic francés). Avèm ambe l’afar aqueste una fotografia de l’abséncia de ment democratic de la populacion republicana francesa ; Michel Dubet qu’ai agut de suportar dissabte pendent una ora, parlava de pedagogia, mai tanben de la deseparacion entre la republica e la democracia, e un eventual trabalh d’adaptacion per apromar republica e democracia, una utopia tecnocratica dins sa boca ; lo succès francés es d’èstre republican puslèu que democrata, segon aqueste grand pedagògue nacionalista francés ; aquel aviá cada dètz minutas lo mot «nation» en boca, sa nacion semblava a aquela dels militars qu’aprèp Sedan, e la desfaita de l’armada francesa, primièra e pas darrièra, an postulat que lo problèma d’aquesta desfaita èra la granda diferéncia lingüistica entre las elitas e las tropas.

uèi qu’an imposat lo francés, lo poder que vòlon conquerir parla anglés ; alara en cambiar los concepte, son forçat de cambiar de lenga… Lo molin de l’engana francesa es pas brica reformable, es dangierós pels mites seus e l’avuglament portat per las elitas.

Dins aqueste contèxte republican, democratic francés, un goró putatiu per la candidatura socialista es tombat. Es una catastròfe per la casta al poder. Es una catastròfe pels mèdias als òrdres de las linhas de la manipulaicon castica republicanista francesa. La referéncia EUAN es en cap de totes los que son al cap del poder parisenc, del FN, UMP, NC, MoDem, PRG, PS(F), PCF-LO-NPA-MRC (coma antimodèl)… Se cal recordar qu’a Tolosa se causirà per las eleccions europèas, un candidat qu’a mestièr d’aver resorgas importantas per pagar estudias a sa filhas, e es lo pòrta-paraula de François Hollande…

Es donc un grand jorn per la democracia, e per Occitània, un chòc salutari per Occitània e son pòble.

L'afar me dona jòia e satisfaccion per far evoluar grandament la pensada en Occitània.

DSK : de la quequeta castica republicana e putativa

Aqueste maitin en directe dels Estats-Units-d’America del Nòrd avèm una pichoneta novèla qu’a pas gaire d’estonar…

DSK, desplaçat parisenc en “Porsche Tranquille”, traversa l’Atlantica sense la veitura dels amics, e donc serà mai complicat…

Se caldrà pausar la questio nde son tractament dins la premsa parisenca, premsa d’opinion. Veirèm segurament la dreita parlar de l’afar e l’autra moderar la causa.

Per astre lo Nouvel Obs nos explica aquesta setmana que la casta es bravament descomplexada… abans lo 14 de mai de 2011.

Es pas ièu que l’escriviái jà far tempses, es plan lo redactor en cap de l’article, sèm en situacion castica de 1788… Ièu l’ai escrich jà farà mai de 5 annadas, segur qu’es estat una de las causas que faguèt despertar aqueste blòg.

Aquesta casta descomplexada l’avèm tanben vista dins una publicitat sobre lo torisme en Tunísia … Car concretament en Tunísia, son pas los proprietaris de gòlf qu’èran tocats per la dictatura Bel Alí (n’aprofièichava senon i auriá pas agut de gòlf), es plan lo pòble qu’aviá de suportar las balas matadoiras, segur que l’installacion d’un gòlf en Tunísia es estat fait sobre l’esquina dels pichons proprietaris agrestas.

La quequeta de la casta al poder francés pòt anar jogar al gòlf, tranquille en Tunísia, son democratics, per la volontat del pòble, mas pas gaire pertot se sembla ; aquí vesèm que lo ministèri del torisme tunisian a mestièr de netejament tecnic… e democratic.

Lo jornal parisenc a puslèu plan vist çaquelà la situacion que cal aver sobre la Tunísia uèi, per i anar en vacanças :

Uèi dins l’Estat francés, es la casta qu’avèm mestièr d’enlevar del poder, totas las castas del poder actal al poder que se vòl la “relève” (sempre nacionalista francesa), e qu’an pas res de fotre dels pòbles.

Se cal recordar tanben que las istòrias de quequetas faguèron un temps lo poder de la decentralizacion a Montpelhièr, totes los secretariats se ne podràn recordar. E lo sistèma de la decentralizacion es de reformar per installar sistèma democratic tanben aquí en Occitània. Quin es lo projecte socialista sul tèma, tèma que serà segur pas portat per cap candidat putatiu, pel moment ?

L’Estat francés o/e l’Estat pòst-dictatura, son pas bons modèls pel planèta, ni per Occitània.

E quora escoti Michel Dubet, dins un conferéncia lo dissabte 14 de mai de 2012 sobre l’educacion recentament, lo son contengut nacional-expansionista prepausat a docina sense comentari de la sala SGEN-CFDT, acaba de me convénver, coma lo redactor del Nouvel Obs, que sèm plan dins un novèl 1788, e que caldrà copar caps, de l’administracion al poder politic partidocrata.

-°-

(Aquò vira melhor lo biais de viure aquí ?) (DSK : reaccion de Silviò Berlusconi)

Reprimanda coma modèl d’òrdre Porsche d’una casta

Acabi de legir dos articles de l’excellent setmanari francés, Le Canard Enchaîné, es lo melhor per aver lo resumit de l’actualitat de la setmana passada e de son tractament dins lo mèdia.

Es vertat qu’ai pas agut l’escasença de ne parlar sovent, perqué èri pas un lector costumièr. Ara ne soi … e cada dimècres, soi a la crompa, quora ne damora dins lo quiòsque ; mantunes comerçants organízan la penuria, perqué lo tròba tròp esquerrista benlèu, o libertari – coma soi dubert d’esperit lo libertarianisme me fa pas páur.

Per saber l’afar del nuclear al Japon, es evident que cal pas legir Le Canard, car sabèm en escotar simplament la ràdio, mas per saber de quina manièra nos manipúlan, es utile d’aver Le Canard en mans, las mai netas possible. La libertat d’expression es tanben sense la publicitat, o sense subvencion ; es parier per l’occitanisme, i a pas gaire de libertat d’expression, car i a subvencions o organizacions foscas per aver las subvencions, la penuria organizada pels sistèmas de la decentralizacion transforma associacion en crocodil que la noirridura es unicament faita de subvencions, e d’amigüismes per las aver.

Donc ai legit l’article sobre Fukushima Dai-Ichi e lo parallèl ambe Tchornòbil. Se lo nuclear existís al Japon, lo copinatge (politicians e engenièrs) aurà plan ajudat tanben, amai del mediatic per mantunes animadors de tot escantilh. Dins aquestes territòris de l’Èst europèu, lo primièr a aver condamnat las tèrras èra un Napoleon, bon mas l’an aprèp las tèrras èran devengudas fertilas ; lo segond es estat un Hitler, doás annadas aprèp la situacion èra tornada. La tèrra de Tchornòbil es condamnada per 1.000 annadas, ambe un vent politic contrari, aprèp lo nuclear petador, del modèl que AREVA nos explica segur per sempre, ambe un verbiatge que sembla fòrça a l’estalinisme…

L’estalinisme es una autra fòrma de govèrn … e ne coneissi que l’an dins las associacions occitanistas pacificas del costat de las Sèrras...

Lo dessenh umoristic, al costat, relativiza la campanha per aver lo candidat ecologista que cal (o supausat aital, car acabi d’escotar la dòna Duflot, e me sembla tanben presta a participar), coma se n’i aviá qu’aquestes dos sols… Mas coma lo ridicul mata jamai en politica, m’a pas frenat d’i veire d’autres personatges que faràn tot per èstre lo gal de la clocada e èstre aital candidats a tot, e president de tota las associacions, quitament dins las associacions qu’i a gaire de ganhar ; mas per aver l’informacion en privat, clientelisme politic, cal èstre president de totas las associacions que pássan.

Ièu me questioni de saber se la pedegèra de l’«esplendida e republicana» companhia AREVA a legit l’article sobre la gautada del cònsol de Vilanuèva-d’Òlt, un modèl benlèu per la gestion de las populacions en Índia, un Estat federal que sembla aver mai de dreit a la paraula qu’en França sul tèma nuclear, o que dins un certan occitanisme sobre las estratègias politicas de cadun.

Las gautadas serián segurament solucions per dreiçar los elements que vòlon pas daissar las loras paraulas en sacas, en cercar de l’etica ont las foscors del sistèma afavoriza lo contrari. L’adreiça seriá alara un avertiment politic, abans l’empresonament o l’ostracisme perpetual, o l’exilh en França (Iscla-de-França) ?

Per acabar, vos recomandi l’article sul prefecte del departament francés, 9-3, que sembla probar que Le Figaro es un jornal manipulador e que se daissa manipular. Quí auriá pensar lo contrari en gaitar simplament las portadas… E zo cal plan dire, lo cap-redactor del jornal aqueste podrà aisidament passar de l’empèri Dassault, a la redaccion de l’empèri Bouygues mèdia, o quitament Lagardère mèdia… En matièra de manipulacions politicas son modelics.

L’afar de l’amic de DSK que se desplaça aital, simpalment en Porsche coma d’autres van al Fouquet’s un dimenge d’eleccion, se plaça dins aqueste contèxte, d’una casta qu’estima melhor castigar puslèu que de bastir un projecte politic per totes/as, per egalitat ciutadana, coma s’espèra dempuèi longtemps en Occitània.

Patrick me manda regularament los seu dessenhs umoristics, e m’agrada de veire que las bolegadissas de l’actualitat li dona fòrças contenguts tranquilles.

Aquela Porsche es coma una gautada politica, destrusís lo candidat ? Sembla que non. Mas las populacions semblan aver memòria. Lo Parti Socialiste francés donava una cliò a François Mitterrand quora acabèt los 17 annadas, sense declarar de guèrra (soi pas Mitterrandolatre).

Dins la teissonariá, lo teisson es matat e ajuda a minjar lo fogal…

-°-

Una còca de mai ambe la serada culturala, farèm un viatge ròck catalan ? Sí, es possible a Tolosa.

 

Tot sol, zo podrètz escotar en linha.

Escòcia : sul camin de la dignitat

Lo camin de la violéncia per aver una dignitat juridica per una region d’Euròpa es pus lo bon camin. Avèm aquí tres exemples europèus, Vlanderen-Flandras, Catalunya-Catalonha, Alba-Scotland-Escòssia, per explicar que los poders legals en Occitània son un camin social de respect dels pòbles europèus, e donc del pòble occitan, que parlèsse o pas la lenga del país nòstre.

Aquò questiona çaquelà lo nivèl de competéncia politica dels elegits de la decentralizacion, avèm la partidocracia que frena la pèrda de poder a París e l’aumentacion dels poders en region ; perqué ?

Perqué es talament aisit d’aver de conquerir un poder centralista, unic, que mantunes adaptats a las necessitats dels pòbles, la realitat,  … poder centralista que la partidocracia e lo sistèma professionalista de la politica preferís los jacobins.

En cort e catalan, cronica.cat

Ostal de torisme ambe un nom identitari escrich en francés…

Ièu me soi questionat sempre sobre lo biais de comunicar lor identitat dels Occitans e de las Occitanas, especialament dins la signaletica.

La signaletica servís a l’orientacion, puèi a afichar l’identitat ; es qu’un parisenc es desorientat quora se li plaça un A enluòc del E francés ? Mantunes respóndon Òc, soi estonat de la responsa, mas…

La vièlha garda occitanista explicarà qu’es plan, la garda vièlha qu’a pas far l’esfòrç d’aprendre l’occitan e de l’emplegar regularament, … Mas concretament, i a una etapa que los Bretons an passada, lo temps de la diglosia e del plega-esquina, perqué aiçò aprèp 30 annadas de plega-esquina, perqué aquel temps es pas acabat en Occitània ? (ai pas la responsa, la question es de la descripcion politica de las causas lingüisticas occitanas)

Qu'es plan d'aver lo nom aital, e sobretot dins aquel recanton d’Occitània, polit e agradiu de visitar ... mas perqué pas en lenga occitana ? L'occitan es lenga de comunicacion coma lo francés, e L'Occitana remplaçat per 'L'Occitane' frena la comunicacion ? Frena l'orientacion del torista ? Quin(a) torista es perturbat(ada) per aiçò ?

L’OCCITANA es la prononciacion : ouscitAn/a, ouscitAn/e, ousitAn/o, aiçò pels Franchimands, es possible de lor explicar, an neurònas coma los autres umans de la nòstra espècia.

Quin(a) torista es frenat(ada) per la preséncia de la lenga occitana, perdon d’un A enluòc d’un E ?

L’anciana generacion de Felibre an inventat una ortografia qu’agradava a la franchimandia ; d’autres an inventat una ortografia per recantons del país occitan, creant aital un bordèl semantic en Occitània, e dividir per regnar França. Lo plega-esquina se presenta ambe las ortografias de cadun que nega a l’occitan son istòria e sobretot son anterioritat a la lenga francesa… Aiçò agrada al nacional-expansionisme francés.

Mantunes explicaràn que lo torista parisenc, sobretot aquel es problèma per Occitània, per principi sovent lo mai intolerent, nimai respectuós de la diversitat lingüistica, auriá de mal de prononciar, de veire, de fotografiar, de pensar ? E alara, que son los parisencs sobre aqueste planèta, senon una pichonetona minoritat de l’espècia umana, alara se la prononciacion es maissant e se fan pas l’esfòrç de la demandar, que cal far ? Ièu soi per oblidar que son potencialament clients. L’autra populacion que seriá frenada per l’escritura occitana, seriá tanben los foncionaris de la decentralizacion, d’Occitans qu’an plan mesurar lo degrà de repression que França fa pesar sobre la nòstra esquina. Lo plega-esquina es sovent involontari e enrobat de sapienças universitàrias.

Ben nos a despertat pendent una setmana, lo debat èra utile, complicat e de desvolopar, que fasèm ? Contunham vergonhós de non pas saber escriure la lenga correctament coma es estada establida entre 950 e 1050 a l’abadiá de Lemòtges per un poder politic del Ducat d’Aquitània, per son administracion, qu’als tempses la sonava gascon, e que uèi la disèm occitan, per respect de totes los sistèmas idiomatics de LA lenga occitana (segon Xavier, professor onorari de l’Universitat de Le Miralh a Tolosa).

Ben es en vila e l’art tanben pertot

Lo tot Tolosa a seguit lo famós BEN, dins la ciutat ; totes/as, es viste dich, ai remarcat l’abséncia dels castanians autoproclamats. Serà al debat al vrespe ?

Ai mantunas fòtos per vos indicar de quina manièra la jornada s’es debanada.

La matinada ambe la premsa, una conferéncia comola de jornalistas, e coma resulta una mièg pagina uèi dins La Dépêche, cal felicitar Sylvie Roux per l’article. Serà lèu sobre aquesta pagina coma un grand article de la DDM.

Puèi a la Crotz Baranhon, e malgrat las votzes que pòrtan la paraula de la páur politica francesa contra Occitània, BEN èra aquí, e a encara a la vrespada emplenar lo luòc d’exposicion oficiala de la vila, dedins lo barri prèp de la prefectura e de la catedrala mondina.

Lo prefecte podrà aviat visitar l’exposicion li farà de plaser politic, segur.

Avèm vist, entendut, nos sèm un pauc questionats, e puèi sèm sortits…

Arribats a l’Ostal d’Occitània, aprèp un passa carrièra sense la polícia municipala (òrdre de la carrièra es estat fait pels militants), avèm entendut las parladissas politicas, que se perseguiràn uèi al Conselh Regional, magnifica virada de BEN a Tolosa.

A l’Ostal d’Occitània Ben se pausa questions, un fum de questions, en occitan (bràvo) e f’rancés (pels fenhants lingüistics).

Anè, ai pus de temps, perqué uèi serà tanben una granda jornada per Ben a Tolosa, camisetas, art-matador, e cinèma … son al programa. Ai cambiat de camiseta… ne podètz crompar una per cada jorn de la setmana.

 

Ont podètz crompar ? Aquí pas luènh d’aiçí, dins una botiga (al centre ciutat, entre Alsàcia Lorrena e Sant Roman) :

Tolosa es magnifica quora sa lenga es valorizada…

Mas l’art es tanben dins la vila e fòra los luòcs especializats… gaitatz aquí prèp de Garona, lo flume gascon e lengadocian que farà pantaissar la propaganda politico-filosofica francesa, e prosejar la lira poetica occitana :

-°-

Lo balèti occitan dins las valadas occitanas d’Itàlia, frena pas per emplegar l’anglés ! Lo fat poder de las flors…

L’abonament Nouvel Obs es NIET.

L’Ucraïna (en minoritat territoriala) e la Bielorussia (majoritariament) son estats tocats per la centrala nucleara de Tchornòbil, la populassa paga aiçò ambe malautiás e migracions forçadas per sègles e sègles,  e sabèm pas de qué paguèm nosautres, e bè … Los nucleocratas prepáusan aital de contunhar de jogar ambe lo nuclear, lo Nouvel Obs es aital un instrument d’aiçò, e pels nucleofils lo Nouvel Obs publica mai que pels que son per las lengas de França…

Recebi lo Nouvel Obs regularament, ai jamai res demandat, sabi ara perqué pagarai pas un abonament, es una question de RASON. Mon abonament al Nouvel Obs es NIET, per donar una correccion e gardar la memòria dels castigats per Tchornòbil e Fukushima Dai-Ichi, e per assabentar las autras populacions preferissi gardar ma moneda per d’autras revistas.

La rason explica, lo francés es l'avenidor, l'occitan es lo patrimòni (veire constitucion votada per la dreita nacionalista francesa), la vièlha lenga ; donc, siaguèsse modèrne e parlatz francés... o anglés ? La pròba que l’anglés es l’avenidor ; la recèrca francesa, especializada en recèrca militara*, manda comunicats en anglés. (* zo díson clarament pendent los debats publics sobre las nanotecnologias a Tolosa Mediatèca dins los corredors quora la protestacion pudadissa fòrça per sortir de la sala)

Lo rasonament dels modernistas oblídan que aprèp una centrala nucleara que peta, cal silenciar la populacion, una bona dictatura en Bielorussia farà l'afar. Es lo projecte politic dels nucleocratas ?

mantunes jorns fa, lo Nouvel Obs encaissava una publicitat d’AREVA e aviái jà publicat lo document ambe comentaris adaptats.

N’i a d’unes que me diràn, los cal ajudar … son passats sul tèma de l’editorial a la letra de legidor. Per las letras de legidors sobre la lenga occitana, sabèm qu’arribarà jamai a l’editorial, jà pòrta dificultats d’aver una letra de legidors en francés sul tèma, alara en occitan, imaginatz : «anèm pas tornar a la candela lingüistica»…

L’esquèrra francesa nos a sempre enganat, al PRG-PS-MRC, lo Nouvel Obs tanben. Lor mandi un boquetonet de ròses, Télérama es polit portada e sobretot dedins, son pas los sols a aver la nostalgia de lo qu’a signat l’autorizacion de bastir centralas nuclearas en Occitània, mas al mens Télérama es clar dedins ambe lo corrièr dels legeires.

Télérama dona tanben lo programa television… (ai pas de television), mas al mens sabèm que la crompa de Télérama farà foncionar un debat sul tèma coma sortir de l’endrona del nuclear, coma sortir de l’endrona PRG-Socialista tot es èstre d’esquèrra non nacionalista francesa ? non militarista francesa ? Joan Jaurès se questionava, el tanben… Lo nacionalisme francés l’a assassinat.

Ièu tanben pensi que cal sortir de tot automòbil, perqué las pollucions de las miniparticulars de Tolosa o Bordèu (article recent de La Dépêche ne parlava) n’en sortirèm que se lo nombre de veïculs es a la baissa, e ont podèm installar transpòrts collectius… Remplaçar, lo nuclear que peta se remplaça pas un país, un territòri martirizat, se ramplaça pas nenets martirizats, de genòmes destrusits, de vida matada ; de tèrras quitament decontaminadas faràn pas tèrras biologicament normalas, etc. Lo que martiriza es la nucleocracia, que cal far d’aquesta casta dangierosa ? Se remplaça aiçò tanben, o se mata ?

La nucleocracia mata, es clar.

E per saber quin avenidor prepáusa la nucleocracia, vaquí Là-bas.org. La nucleocracia es un acte antidemocratic, es per aiçò qu’agrada a mantunes … dictadors en èrba irradiada, n’i a pertot que pensa que lo ciutadan es pèc e que se pòt aisidament enganar longtemps.

-°-

L’autocritica es interdicha al Parti Socialiste, senon … lo sistèma partidocrata s’en carga e fòrabandís. Es un problèma duradièr, coma lo punt de vist del Parti-Socialiste-PRG sul nuclear.

Es donc çaquelà un grèu problèma democratic.

Vos autoriza d elegir lo tèxte següent, es pas brica de ièu, es viscut de l’interior, me sembla interessant d’o legir e de l’aver en cap a cada eleccion de l’Estat centrlaista francés, lo “Je” e lo “nous” del parti Socialista es complicat, autanplan complicat que Mélenchonetonet.

La traduccion en occitan es estada faita pels indigènes occitans, los que van encara votar, e los ciutadans del planèta, que son bravament mai nombroses.

Ai evidentament agrandit los caractèrs, serà lo sol punt de vista qu’ai poscut installar dins lo document.

Es l’annada Liszt a Tolosa…

Tolosa es occitana, alara me sembla important de pas doblidar quicòm. Quora los Franceses, çò que se sonarà los intellectuals pus tard, èran duberts lingüisticament, quora los politicians avián pas botar lor nas dins los tèxtes dich cultural en França, Lamartina o Liszt en visita an encontrat Gensemin, lo poèta agenés. Aquel se legissiá a París, coma una referéncia dins la poësia modèrna.

Uèi los Franceses a Tolosa, son preaucupats pel netejament lingüistic contra l’occitan.

Al XIXen sègle damorava encara un pauc de vision culturala, un contengut cultural (quitament a França), e cap ierarquizacion entre las classas socialas… Estranh, non ? Un sègle d’educacion republicana francesa, gratuïta e laïca, «egalitària», foncionalarizada, puèi avèm aquel ostracisme contra l’occitan, e al meteis temps los tecnicians que fan la promocion d’una popularizacion de la recèrca per AIRBUS, zo fan en anglés tecnic, solament. L’anglés es devengut una lenga imposada per la tecnica sense demandar a digun per recebre los comunicats, coma s’èra la nòrma republicana e tolzana.

Alara legissèm la pagina en francés de l’oficia de torisme d’Agen qu’explica un pauc de l’autor Agenés Gensemin.

Ofici de Torisme d’Agen.

L’autor agenés, Gensemin, es autanplan desconegut a Tolosa que lo tolzan Godolin, o que lo prèmi Nobel de literatura Frederic Mistral.

Midi : quina geografia per Occitània

Se parla sovent de Midi dins la boca dels Franceses per parlar d’Occitània. Anèm despistar lèu los Franceses qu’an una granda ignorança de la geografia, es per aiçò que lor cal TGV o Thalis, o EuroTrens. Mas se sap pas sovent que la nocion de MIDI es pas sonque parisenca.

Donc coma Brussels capita de destrusir lo neerlandés ambe l’imposicion de l’anglés coma lenga unica europèa, sabèm dempuèi Occitània, que París es en via de sotmission o provincializacion, regionalizacion ; los Parisencs arríban jà a l’estacion del Midi per dintrar en eurocomunion e assegurança politica.

E coma per Occitània, lo camin de fèrre aurà tanben un grand ròtle per lor abondar en migracion dels exilhats occitans… Aquestes exilhats auràn perduts lors ostals, e faràn fogals dins las banlegas de las torres (parisencas autres còps, uèi neerlandesas), als nauts dels immòbles dels barris rics de París, dins las pradas flamandas uèi. Ara la migracion pels parisencs arriba de mai luènh (d’Africa per exemple) e son installats a mai de 50 km del centre de la santa capitala. Brussels es tanben una migracion de la nauta tecnocracia, lèu serà la populassa mondiala, lo sistèma liberal li agrada las migracions.

Dementre aiçò los francofònes belgües son en cerca d’un ostal a Brussels, per Internet (normal), e lèu seriá plan d’o far en neerlandés, e òc lo neerlandés se dèu aprendre, la fenhantisa dels Franceses per aprendre una autra lenga que la lenga del poder, aquí es lo poder del mercat mondializacion, l’anglés, gaire lo neerlandés, es legendària. La coneissèm en Occitània. Val melhor aver un anglés per li aprendre l’occitan, qu’un Francés !

Lo Franceses an pas gaire valorizacions del neerlandés mai que l’occitan… «C’est qu’un patois de plus qui les fait chier d’apprendre», els preferíscan l’anglés o brusselish, logorèa novèla qu’assumís una mescla de la pauc-compreneson per la comunicacion oficiala e las leis europèas, e los simplismes ges literaris.

I a pas una istòria que se tòrna debutar, mas dins l’Istòria actuala, se podrà trapar parallelisme, es per aiçò qu’i podèm trapar nivèls per la semantica umoristica.

Se los pichons teissons nos mínjan pas.

La Vanguardia en catalan (tèxte en occitan)

Ba cal dire clarament, dins La Vanguardia lo qui plasiá als jornalistes franceses es qu’aquel jornal èra en espanhòl (castilhan) e sonque en espanhòl, e editat a Barcelona (donc en tèrra de revendicacion catalana, revendicacion que los Franceses regretan evidentament car son solidaris ambe Madrid).

Ai escotat mantunas revistas d epremsa, cap mençona la version en catalan de  La Vanguardia, normal pels Franceses non ? Lo silenci es lo lor fons de comerç lingüistic, mens faràn d’esfòrçes, mai seràn satisfaits d’èstre universals e republicans, laïcs e gratís...

L’ostracisme lingüistic es una especialitat francesa.

Una lenga a pas cap de valor, pels Franceses, que se es religada a un Estat independent; es un punt de vista politic qu’implica una consequéncia, favorizar l’independentisme, quora i a una basa politica fòrta, es lo cas dins lo Principat de Catalonha.

Quora gaiti lo document prepausat, sobre Lavanguardia.CAT, pòdi verificar que se tracha mai que d’una traduccion, mas una vesrion diferenta, en catalan. Donc, i a dos Vanguardia, una en espanhòl e l’autra en catalan.

Lo grope catalan de premsa espèra far pujar las seunas vendas, çò que lo public dels mèdias parisencs o provincialistas franceses a pas encara comprès.

Cal alara presentar un autre document qu’indica mai sobre aquesta pichona revolucion dins los mèdias europèus, un jornal de granda referéncia cámbia de lenga.

Lo catalan es plan una lenga de comunicacion, tal que zo pòt èstre l’occitan ; lo grope de La Vanguardia es pas conegut per sas presas de pausicion politica de granda importança, es pas un jornal engatjat, mas puslèu un jornal surfaire, en foncion de las ondas politicas que sortíscan de las urnas.

E tot díser aiçò, aquel jornal prepausa una primièra pagina Internet en catalan, sense traduccion ; soi segur que la curiositat dels jornalistas parisencs es anada dinca dubrir aquesta pagina.

Abonament : as pas pron de mejan per la crompar en linha, mas vos pòdi indicar, coma tot ciutadan democrata occitan, ai demandat al meu quiosquièr, qu’aviá jà annulat la demanda de La Vanguardia en espanhòl, de tornar faire una comanda regulara, per fin de prepausar La Vanguardia a totes los seus clients de Tolosa.

E soi democrata, conselhi a la Generalitat de Catalunya de pensar que l’ensemble dels jornals catalans amerítan d’èstre difusar en França, e alara accompanhar La Vanguardia dins totes les quiòsques exagonals.

Per fin que los lectors catalans posquèssen entendre aquesta cronica, l’ai tradusida en occitan (francés es aquí) ; e òc l’occitan es pas lenga de replegament sobre ela-meteissa, es una lenga de comunicacion ambe l’ensemble de las nacions que párlan de las lengas vertadierament latinas.

-°-

Comprendre al Canadà

Soi un pauc despistat per las resultats federalas al Canadà. Ai pas encara comprès la diferéncia entre los Conservadors e los Liberals, dos partits que sembla diferent al Canadà.

Puèi me cal d’informacions sus la causida dels Quebequeses sobre lo vòt novèl qu’a quasiment fòrabandit lo Bloc Québécois del parlament federal, e qu’a donat quasiment al NPD los siètis perduts per l’autre (es talament novèl que wikipèdia a pas encara una pagina, çò que pròba al mens que los Internautes son pas al NPD).

RueFrontenac dona jà un pauc de solucions, mas soi un pauc encara despistat.

Lo pòble es sobeiran, e benlèu qu’a las eleccions venentas, tot serà de tornar debutar, capvirat. Sul pic, la desfacha a fait demissionar Duceppe de la presidéncia del Bloc Québécois, es pas una causa que veiriam aquí a l’UMP-NC… Es tanben un indici sobre lo vòt difernciat (veirèm) entre d’eleccions federalas (lo Canadà es un Estat federal) e las eleccions localas, pels Estats, Québec/Quebèc per exemple. Se vei alara qu’i a dos partits al Québec, lo blòg, e lo NPD (Neo Party Democrats), puèi los pichons partits federals, Conservador e Liberal. Son plan segur los partits qu’an representants elegits als Parlaments federals e de l’Estat de Québec.

Pel moment, los Conservadors an la majoritat al Canadà.

_°_

Un juec de 1er de mai …

Ai tres fòtos en mans, ambe aquestas tres fòtos me podètz dire la ciutat ont son estadas presas ? E benlèu lo barri de las fòtos tanben ? (es donc una granda vila).

E coma ai jà estrenat lo juec sobre Facebook, vos pòdi dire qu’es pas Barcelona la Ciutadella e Marselha.

Daissatz responsas sobre los comentaris.

-°-

Quora lo cap del PS estima pas pron un candidat socialista

Se cal remembrar qu’es aqueste partit qu’a mancat lo candidat ideal a la succession de François Mitterrand, Michel Rocard … Un desgalh de riquessa politica sense equivalent en Euròpa, un partit normal europèu auriá jamai fait aquesta error.

La maquina socialista es un pauc sadomasoquista, mai tanben quora i s’es dedins … es pus question de ne poder sortir, s’a d’ambicions grandas. Senon, es l’assassinat collectiu e definitiu, ambe segurament l’impossibilitat d’èstre al pus naut de l’esquèma nacional-bonapartisme republican francés. E los crocodils que son al cap del partit aqueste, son estats capables de pujar dincal cap del partit, mas de governar ? La question se pausa dedins totes los sistèmas partidocratas.

Donc, avèm aital un François Hollande que los a suportat fòrça, qu’a degut manifestar -en privat- lo son desamor sobre las causidas collectivas, e, coma secretari general del PS, a governat una maquina fada. Es fòrt, donc. Es encara mai fòrt d’aver governar aquel partit, per i plaçar la seuna femna coma candidat, tot en pensar qu’èra pas la melhora candidata, e de votar çaquelà per ela. Las colòbras las a engolidas, sovent, se sembla.

Uèi, avèm lo cap del PS que preferís lo pipòl de la politica puslèu que la practica de terrenh, l’accion politica ligada a las regions. François Hollande me sembla lo melhor candidat fàcia a DSK, amai me sembla mens vengut del sistèma parisenc que los autres. Jà es una granda qualitat.

Primàrias : Vos rasseguri, anirai pas votar per saber quin es lo melhor candidat del Parti Socialiste francés, pel moment soi d’aquestes que son sense saber per quí cal votar en 2012.

Pel pipòl en Gasconha legir lo JDD

L’Estat necessita un cap, que díson la premsa pipòl ; alara los subjectes dels reis son sempre emplegats per emplenar las paginas, non pas coma immigrants legals, mas coma rics britanics, rics de la corona londoniana, d’aver un cap quitament se governa pas (la revolucion de Cromwell es pauc coneguda a l’Estat republican e pòst-revolucionari franchimand).

Justament, avètz remarcat la bandièra del Reialme-Unit, pas la bandièra anglesa (qu’apareis de mai en mai dins los estadis de fótbol, la crotz roja de Sant Jòrdi e lo blanc de la familha reiala). I a agut reportatges en França sobre los republicans angleses, ultra-minoritaris, mas jamai de quin biais en Escòssia o País de Gallas se participa a l’afar, nimai dins la colonia anglesa de l’Ulster.

Çaquelà dins lo còrs de l’article : « Les Anglais se marrant […]», dins una frasa en sitacion se podrà legir : «[…] ceux qui n’aiment pas ne sont pas de vrais Anglais», los que son Vertadièrs Finlandeses son puslèu considerats coma extremistas, e los «Vrais Anglais» ? Los «reals Angleses» qué ? Farai una sola remarca semantica, reial e real a quasiment la mesma signficacion en anglés qu’en occitan. Sèm benlèu aital salvat (a la Salvetat) se la populacion pipòl anglesa vòl saber parlar occitan…

La bandièra del Reialme-Unit apareis al fial de l’article puslèu un cas d’imposicion imperialista que damora, sense cap de remarca del jornal parisenc. Per aquela premsa sovent una persona que parla anglés es gaire mai qu’Anglés, coma una persona que parla francés es Francesa car : los nacional-expansionisme es lometeis :«en France on parle français», quina nacionalista francés a pas agut aquesta frasa en boca ?

Se podrà remarcar tanben que la premsa pipòl francesa parla de «Gers», jamais de Gasconha.

Atencion, ai pas escrich aqueste bilhet per criticar la populacion anglesa, gallesa o escossesa que viu en Occitània, son d’elements importants del reviscòl economic de Gasconha, Agenés, Peirigòrd, Lemosin e Carcin, sovent zòna que França vòl salvar ambe l’arribada d’una novèla linha de TGV per nos portar lor faiçon de pensar las dimenjadas en província. Uèi avèm las linhas aerianas anglesas ; pòrtan un public britanic pron interessant per l’economia locala.