Qu’es aquò lo modèl francés ?

Dins una actualitat tragica de fRANÇA, avètz tot lo modèl nacioanlista francés : – parendre a non pus aver de sercietat civila, de nacion (occitana en Occitània, bretona en Bretanha, Alsaciana en Alsàcia, còrsa en Corsega, basca en Iparralde, franciliana en fRANÇA e son iscla de las beutats republicanas, etc.). La fRANÇA dels nacional-expansionista francés es aquela que interdich la transmission de la sociabilitat de cada nacion, per un sistèma impersonal que daissa mal foncionar l’administracion centralista francesa, pas melhor que lo sovietisme.

Lo modèl francés, aquò farà 800 annadas qu’Occitània o supòrta.

Lo modèl francés se «glorifica» ambe frasa que fan la critica de l’accent (Fillon et Lagerfeld – que boicotarai d’ara endabans), per imposar lo mercat francés (lo MÈRDA IN fRANÇA), e las consequéncias lateralas, una societat nacionala francesa (expansionista per la veire tanben dins las banlèga tolzana), nacion expansionista que cal suportar dins las banlègas de la misèria francesa, en Franciliá. LO MODÈL França es aquò. Ne volètz ? E donc sètz contra lo mètro en occitan, las placas en occitana –coma mantunas redaccions, e la DDM-, contra lo TER en occitan, contra la visibilitat de l’occitan, contra un SISQA tot en occitan, una television publica en occitan e sa ràdio, lo jornal dins la lenga del país nòstra, contra una escòla tot en occitan, una escòla per aprendre lo país e son istòria, contra un capitalisme localizat a Occitània, contra una justícia nacionala que fosquèsse pas un sistèma preprotegir lo sistèma, etc…

Car sètz contra la transmissions dels sabers de familha, contr ala vida d’una nacion que lo sistèma tecnocratic republican vòl matar per prendre se plaça, mas vesèm qu’es pas competent per esséncia, per estructura.

E tot aiçò s’acaba per mantunas guèrras per las frontièras dicha naturalas, e puèi per monuments als mòrts, la sola causa que damora sampitèrne, son pas las poipulacions, son los monuments e las gloriòlas de la casta al poder (sempre estrangièras als pòbles de fRANÇA).

A o volètz lo modèl francés ! E bè pagatz ara.

E los Bascos, en resistir violentament, sábon pagar.

Quí de las nacions o de las institucions europèas castigarà lo sistèma francés, lo nacionalisme francés ? Quí ?

Los privilègis franceses son republicans e de l’UMP, “populars”

Per astre avèm la premsa alemanda per ne fa una presentacion coërenta per la moneda publica de l’Estat lo mai monarquic d’Euròpa ; pareis qu’es una republica !

Justament a prepaus dels Alemands, que fan la riquessa tolzana, per aver causit Tolosa per bastir AIRBUS, contra la prepausicion francesa, parisenca, d’installar AIRBUS en region parisenca (regionalisme centralista), ai parlat ambe un torista alemand en visita a Tolosa.

Justament coma torista bota los pès dins l’ofici de torisme, l’ai assajat, en parlar occitan : «- ici on parle français», ambe un morre qu’explicava mai l’engatjament politic de la filhòta que jamai. L’informacion obtenguda es fisable, coma los emprunts toxics nòrd-americans o espanhòls dins l’immobilièr.

E bè o volètz creire o pas, aquel torista alemand es estat recebut quasiment de la meteissa manièra, tal un boche aprèp la guèrra de 1945 ; una filhòta li a respondut : «non je ne parle pas allemand» [causa que voliá dire que farà pas d’esfòrç per un torista alemand], se tròba qu’un gojat a costat de l’ofici de torisme a petassar la causa en disent dabans lo torista, «es pas aital que cal parlar» [traduccion del francés, cal pas creire que se parla las lengas estrangièras a l’Ofici de Torisme de Tolosa !]]. Nos podèm pausar la question : «es qu’es aital que cal pensar » ?

Lo racisme nacionalista francés puja dins l’Estat francés e l’ofici de torisme qu’es un endreit jamai pron coërent per recebre los toristas que en general párlan pas que la santa puta de lenga del rei-president… per recebre … ESTRANGIÈRS !

Per tornar al fastic faste de l’Elisèu, nos cal recordar que … es lo pòble occitan que zo paga, parier que las emplegadas de l’ofici tolzan de torisme que sábon pas respondre als toristas (en occitan coma en alemand).

-°-

Complement La Dépêche dicha du midi :

Jacques Chaban Delmas es pas Jacques Delmas ... e dels ‘Jacques Delmas’ a Tolosa n’i a un fum !
Lo fach de portar un mesme nom pòrta pas a la confusion !
De qu'es aquela faiçon de presentar la causa, es un nacionalisme francés, pel netejament lingüistic ? Contra los accents coma Fillon, Lagerfed, and co ?

Aquel monde de La Dépêche dicha du Midi deurián legir Frantz Fanon, sul tèma de la somission a las decisions e pensadas del sant centre de poder parisenc ; E tanben quicòm al sindròma de Stockholm.

De faiçon mai intelligenta La Dépêche dicha du Midi se podriá questionar : la causida grafica del francés ‘goudouly’ a creat una carrièra ‘Goudouly’ e los meteisses Franceses an creat a Tolosa dins placas en francés, una carrièra ‘Godolin’ … E aquí i a pas agut mestièr d’una placa en occitan per escriure una cronica de m… dins La Dépêche dicha du Midi (avé l’ascent e lé fôt’ d’aurtôgraf’!).

-°-

Complement reial espanhòl, la familha installada per Franco, per restablir la causida dels dictators franceses napoleonics :

Vesèm qu’es una vièlha escòla per panar la moneda dels impòst dels pòbles, artisanal en Espanha, amnual coma del temps de l’installacion de la familha pel dictator francés Napoleon… la difusion del dessenh umoristic, èra acompanhat per : Si ho prohibeixen al Parlament, al FB ho diem: Espanya ens roba - Acudit del Diari El Punt Avui - Autor: La punxa d'en Jap

De l’accent d’Eva Joly

I a pas d'accent sense lenga, i a pas de dignitat de las lengas (de fRANÇA) sense lei lingüistica. L'ataca contra l'accent es la debuta del racisme ordinari francés, los  «purs gaulois » se gítan sobre la diversitat lingüistica de fRANÇA tal los afamats sobre la carn dins l’aste ; fau qualificar aiçò :  es linguiscidaire, es l’expression del nacional-expansionisme francés.

Alara gaitatz la responsa de na Eva Joly (picatz sobre la fòto) :

De la meteissa manièra podètz fintar Fernandel, un poèma que cal gaitar ambe umanisme e interès, e transferar als militants de l’UMP (picatz sobre la fòto):

Avèm aquí una fotografia de las faiçons de veire lo racisme francés, del costat dels estrangièrs nòuvenguts e planvenguts (en çò nòstre sobre lor continent tanben), e los ciutadans d’origina provençala (donc occitana) dins lo sistèma mediatic francés e dins l osistèma teatral francés, dins lo sistèma educatiu francés, etc. Dins lo dos cas, es lo sistèma francés que practica d’assimilacion e que zo revendica coma una causa que se vòl universalisme.

Un amic en 1954, a degut partir de l’Éducation Nationale perqué ? Recrutat en regions, elonhadas, a l’epòca de sant centre parisenc, lo recrutament podiá mandar tanben en region parisenca ; arribat ailà, en banlèga parisenca li an dich que podiá pas ensenhar ; perqué ? «Aviá un accent basco de Carcassona» [dins la lengas del rei : «vous avez un accent basque de Carcassonne»], Es pas de uèi qu’a l’Éducation Nationale sábon pas la geografia e respectan pas los professors o regents (aiçò es pas sonque del temps del Nicolas Sarkozy e de las seunas còlhas). Dins las annadas ueitantas (XXen sègle), es dins un licèu professional de Poissy que ma sòrre s’aurà «suportar» (ambe un somriure) un escolan de la dicha banlèga, que li explica que «aviá un accent e que se podiá pas comprendre», per astre, la responsa foguèt : «ça tombe bien, vous aussi!», e lo cors a perseguit, la vida de professor tanben dincal moment que administracion e sindicat li an trapat un autre camin en region occitana ; desrengava lo sistèma establit. Es ontologicament los parisencs que fabrícan un racisme contra los accents, e donc contra las lengas de … fRANÇA ; e sèm francés per fòrça, pas mai. Una annada pus tard, èra un professor rugbiman de Nimes qu’aurà de suportar la classa e lo meteis escolan, mas aquel còps, i aurà pas negociacions, el aurà plantat un cotèl sobre la taula per considera que el decidava sobre l’accent del professor ; èra de la banlèga, e civilizat pel sistèma francés, segurament !

L’avètz jà entendut soi ciutadan de l’Estat francés, ciutadan per fòrça, mas soi de nacionalitat occitana. Alara es l’abséncia de lei per las lengas de fRANÇA que me questiona, de moment qu’avèm pas un parlament occitan pròpri.

E coma lo Sénat es alara uèi d’esquèrra, i a segurament una majoritat per votar una lei ? Per installar un debat sul tèma ? Una lei que serà segur mai acceptada que lo vòt pels nòuvenguts (e soi d’accòrd ambe lo vòt aquel), mas me sembla que debutar per aiçò aurà un resson que portarà al FN, an plan rason –rason ipocrita d’accòrd- a l’UMP d’o dire. Lo problèma es que lo primièr ministre que diguèt aquò, refusa una lei sobre las lengas de fRANÇA (sembla autanplan complicat per el lo vòt dels «estrangièrs» que la lei sobre las lengas de fRANÇA), en companhiá de son funesta ministre de la dicha ‘culture’. I podrà pas aver una senatriça ecologista per donar un sol discors UMP sul tèma, lo tornar donar. L’UMP es un partit nacionalista e etnista francés (ambe una fòrta volontat d’eliminar los autres sul territòri, netejaire etnic, val pas melhor que los extremistas en Egipte), per la puretat gallesa aplicada dins las legislacions.

Per claure lo bilhet vos vòli contar una istòria d’amics neerlandeses de Frisa. Èran de Gröningen, e disiá pas “Hollande” per determinar los Païses Baisses, s’enganávan pas en geografia, els ! M’an crompat ma primièra crotz occitana per pendejar al còl. Èran jà esportius famoses neerlandeses, metrezavan mantunas lengas, quand an vist passar las tropas Nazi ; aprèp un exilh en Alemanha, en camp de concentracion, an agut la chança de tornar. Una vida de professor de francés per la dòna, e de cercaire per Shell per l’òme, quasiment un pauc pertot sul continent europèu e african. An acabat una retirada de vint annadas (1974/2003) en Occitània, en Agenés. Un jorn en region parisenca, per préner lo tren an agut de crompat un bilhet a l’estacion de la gare du nord ; èra per anar a l’estacion d’Agen. Dètz annadas aprèp lor arribada a Agen, avián jà plan entendut coma los noms d’endreits se prononciávan. Alara son a demandar lo bilhet Montparnasse/Agen (ambe l’accent costumièr, que sabètz dels Occitans), al quiòsque lo vendeire lor donèt una leiçon per prononciar coma cal Ageun ! Imaginatz lo rire del copla… Los Franceses se podrà jamai corrigir, son tròp arrogant de la sapiença qu’an pas. Aqueles Neerlandes aviá integrat al frnacés, lo vèrb, bicicletar… Aquò fasiá rire en Occitània ; a París, segur que i agut qualqu’un per far la correccion, malgrat qu’i an près sistematicament lo taxí.

Ai talament d’autres exemples d’aqueste escantilh, que… ne podriá far un libre ; mas quin interès d’escriure un libre sobre las estupiditats francesas ?

Alara de l’accent d’Eva Joly, sobretot las reaccions parisencas son francesas e classicas, se cambiaràn pas jamai ; es per aiçò que cal pensar al devenir d’una pensada occitana fòrta, mai umanista, mai duberta sul planèta, mai democratica, e respectuosas dels autres. Donc, cal pensar a una autonomia pel pòble occitan, a bastir al torn de la nacion nòstra una constitucion autonòma, una dignitat, per poder non entendre las estupiditats francesas. Cal donc donar l’independéncia a París e que nos fóton la patz ! avèm mai de 800 annadas de nhòrla sul tèma, perqué sèm civilizat e vesèm plan que ne cal rire… per melhor se far enganar per fRANÇA, e morir per fRANÇA, pietadós.

-°-

Complement :

Libertat, Egalitat, e Fraternitat, en occitan pòrta pas d’accent ! E çaquelà i aurà pas un Franchimand per nos explicar qu’avèm d’accent(s), los Occitans, Bascos, Catalans, Bretons, Martiniqueses, Guianeses, Peitavins, Normands, Picards, Lioneses, Goadelopeans, Kanaks, Polinesians, Alsacians, Moselans, Lorrens, Flamands, Còrses e Savosians  ! Coma se els n’avián pas d’accent(s):

En democracia es lo multipla que participa de la democracia; al contrari, es pas l’unicitat francesa, nimai ambe grands mots ambe accent(s), malastrosament an unes passats istorics multiples !

France 24, gaitatz en anglés, vos farà de ben ! Parier per TheLocal.fr… articleWN, LaCroix, Politis.fr, legissètz l’umor belga sul tèma, lo jornal de capital escandinau, escandinau, escandinau… Metro, RMC (ex-radio del sud e qu’a abandonat tot accent justament per far de com) coma SudRadio, LaLibreBelgique, Le Soir, L’anglofila revista MenLy tanben… PublicSénat (un sénat d’esquèrra ara), La Provence, FranceTV totparier (ela qu’elimina los accents a l’antena cada còp qu’o pòt! Per compensar alara), Blogs de Médiapart,  Yatoo.ch (concernits ? las iras francesas contra l’accent helvet benlèu ?), lo  auféminin tanben, Elle.fr, TémoignageChrétien.fr jamai al plural, Lo populista dels mèdias ne parla tanben sobre son «famós» blòg en reprenent sonque la nòte de Th.Reuters (benlèu concernit tanben ?),  Tahiti-Info (concernit clarament pel clip! pron concernits, clarament), Lo pòst de LePost critica cortetament e clarament los que criticaràn Eva Joly de mal biais,  FranceSoir.fr tanben ambe un roge ‘Tous les accents”, TerraFemina.fr tanben mas mediòcre, etc.

E se totas las nacions del monde se levávan contra l’accent francés quand un francés malparla la lora lenga ?

-°-

La frasa racista es una tradicion francesa contra l’occitan o contra l’accent occitan dins lo francés, e deuriam nos calara ? QUE NON ! Fillon e Lagerfeld, and co son dins la dreita linha del racisme francés, una expression del nacional-expansionisme - una vídeo l’exprimís HÈRA HÒRT, aital ongan en sapient l’istòria d’una repression francesa en Occitània, non podèm pus calar :

E los Occitans e las Occitanas deurián èstre indulgents/tas aprèp las frasas racistas francesas ? QUE NON.

-°-

Sense accent e dins la lenga de Corsega : Frequenza Donne, al programa en Corsega e sul net.

 

Remarcarètz tanben la publicitat en lenga còrsa del Conselh Territorial e d’un fabricant de mèl…

fRANÇA : Republica, made in France, d’una casta de gusmands

Quinas conclusions podèm bailar a l’article ?

Vesèm aquí de quina manièra las institucions francesas son manipuladas per far faciada, per la diplomàcia (internacional, l’europèu), per enganar los pòbles de fRANÇA (l’interior, la cituadanetat).

L’arrogança se fa alara quora los Franceses fan la leiçon a una idèa occitana de constitucion pròpria, o als Bretons, o al Còrses, o als Martiniqueses, o als Goadelopeans, o als Kanaks, o als Savosians, o als Bascos, etc. La casta al poder a París nos engana, es de dire : pagam los impòsts e els s’amúsan de las nòstras ignoranças e que fasquèssen pas un bolegadís pendent las eleccions o per mantunas manifestacions. Sapiença d’unes pòbles que sábon que la casta al poder val pas melhor que las melhoras dictaturas per nos panar las causidas, causidas politicas que son pas a lor gost (ex: lo referèndum NON contra lo tractat europèu).

Uèi nos vòlon encara enganar ambe un tractat novèl per lo modelar a lor vision, sense l’avejaire dels pòbles de fRANÇA o d’endacòm mai.

Lo sistèma ‘République française’ val una bona dictatura. E justament a prepaus de dictatura, las entrepresas francesas son d’una granda ajuda, aprèp Tunísia, Líbia, Marròc, Quatar (se comprend alara melhor perqué nos vòlon debans l’ecran de television e mantunes partit de fótbol) e Síria :

Pareis que los nacional-expansionismes d’esquèrra veson una grand chança de reviscolar lo nacionalisme republican francés, lo «sant Estat» ; francament, NON ! Es tanben una engana nacionalista de mai.

E la casta al poder es d’esquèrra o de dreita, mas lo problèma que viu sobre un mercat que li fasèm cada jorn … fRANÇA èra un mercat pels amics del rei, uèi es un mercat pels amics (pauc d’amigas) del poder de dreita o d’esquèrra, d’una casta.

La casta al poder es una casta de privilegiats, e an pas castig per préner la retirada … pas cap problèma de moneda, la prestan tanben als Estats als taus dels isurièrs d’un còp èra ; e lo personal politic es d’accòrd (conselh dels ministres europèus de las finanças), se bolega pas gaire d’aquel costat.

Quí pòt encara creire que lo sistèma francés aguèsse cambiat dempuèi l’invasion del Lengadòc o d’Aquitània (XVen sègle) ? Quí pòt encara creire que l’utopia occitana d’aver una constitucion pròpria es pas una urgéncia pel XXIen sègle ?

Conclusion positiva pel pòble en Occitània, per sa sentat politica pel XXIen sègle :

I a problèma pel finançament central de la securitat sociala, francesa en Occitània.

Al moment que l’Estat central, en man de l’UMP-NC (mas seriá parier ambe lo PSf-PRG-PCF-FdG), se pausa lo problèma del finançament de la securitat sociala pels poders centralistas (partits jacobins e sindicats nacionalistas franceses), en Alsàcia se publica los comptes del regime autonòme del Bismark.

Al moment que se critica al Parti Socialiste los Alemands de l’amigeta liberala Merkel, se podrà que pensar que valiá melhor daissar la gestion de la “sécurité sociale” al Bismark qu’als jacobins franhimands, aqueles qu’an mandat a la mòrt mantunes milions d’Occitans per la gloriòla republicana francesa, e las frontièras dichas naturalas, puèi une linha sobre los monument al nacionalisme francés…. e de la “sécurité sociale” ne sábon pas far la gestion !

Lo jornal alsacian explica sobre la securitat sociala regionala alsaciana : Eritatge de l’annexion d’Alsàcia-Mosèla a l’empèri germanic en 1871, lo regime local es gerit regionalament e d’un biais autonòme dempuèi 1995 per un conselh d’administracion que i son los sindicats de salariats. Per una refòrma de la securitat sociala, avèm lo regime que nos cal, non ? Es pas una utòpia ! Es la realitat eretada de Bismark !

Lo regime alsacian es un regime regional, aquò dona encara un argument a la regionalizacion ambe verdatièra constitucion las regions occitanas (que faràn una federacion per saber melhor gerir la “Securitat sociala” (nòstra donc). Podèm pantaissar, perqué ? Pel moment, cap del personal politic pensa a vertadièr poders dins als regions occitanas, e çaquelà podriá èstre talament salutari pels comptes publics nòstres. París nos pana e amai sap pas far la gestion de ben public, de las cotisations sobre los nòstres revenguts.

Mercés als Jacobins de fa pròva de centralisme perqué ? Perqué nos donèm una pròva de mai que lo sistèma es una camba tòrta per la vitalitat d’Occitània ; mercés encara.

Entendi encara los nacional-expansionista francés, del Front de Gauche-Parti de Gauche, criticar encara e encara l’Euròpe de Bismark … Justament, tot çò que lo Front de Gauche-Parti ide Gauche prega pel centrlaisme francés, contra tot regionalisme qualificat de pòst-liberal, es que seriá pas justament lo camin que cal pas seguir ? Un autre camin es possible, Alsàcia-Mosèla lo dona clarament per bastir una refòrma sul tèma, un vertadièra refòrma serà alara enlevar los poders gestionaris a París PUNT.

-°-

Paul Jorion accusa Barak Hussein O’Bama de plagiat :

-°-

E doblidètz pas que las bancas son truands tanben… coma a poscut l’explicar un Catalan en 2008, jà :

De mai, dins un reportatge interessant la ràdio helvetica Espace 2, grope TSR-RSR, programa Babylone) publica sul site Internet un reportatge suls negòcis fosques de Genève ; son pas reportatges aital que se podrián ausir sobre France Inter à propaus de l’EPAD o del sistèma politic francés, e a una ora de granda difusion. Lo programa explica plan las ligasons entre los fialats bancaris helvetics e lo negòci de las matièras alimentàrias mondials: «La Suisse et le réseau des matières premières» en data del 8 de decembre de 2011.

 

La RSR es una pichona cadena helvetica, mas donas programas qu’avèm pas dins las estacions localas associativas, perqué ? Perqué i a pas de politica occitana de servici public de radiofonia. La RSR pròva qu’es tanben possible d’aver servici public per un espaci regional de dimension europèa, e de qualitat, ambe simplament una volontat politica clara.

Conclusion, per Nadal, pensatz politica, per Occitània :

Operacion Al Canton es presentada a Montagut de Carcin al vrespe

L’operacion Al Canton es una operacion finançada per mantunes Conselhs Generals de Miègdia-Pirinèus. En Carcin, debutèt en Roergue (Èst), puèi en Lomanha (Sud-Oèst), e ara debuta en país de Sèrra per Montagut de Carcin (Oèst).

La Dépêche du Midi convida aquel vrespe per la presentacion de l’operacion. I cal convidar un fum de monde e benlèu tanben los elegits del canton, e dels cantons vesins.

Finançada pels elegits del departament, cal esperar qu’aquesta operacion serà tanben una debuta d’una visibilitat de la politica lingüistica del departament mai clara, mens confidenciala e mens ligada a l’interès de cada conselhièr general.

En Tarn-e-Garona cal esperar una demanda oficiala del departament per un ensenhament de l’occitan dins totas las escòlas, de la matèrna dincal licèu, mai tanben un afichatge del nom del país en bona grafia occitana (panèu e signaletica), perqué non una politica dins las estacions de ràdios locala per integrar de professionals en lenga occitana (n’i a pas cap dins las ràdios localas), un emplec mai corrent de l’occitan dins los servicis del Conselh General (totes), una ajuda a la entrepresa (pme e bòrdas, mai tanben ofici de torisme) que vòlon emplegar l’occitan pel comèrç toristic… e plan segur una enquèsta lingüistica e benlèu una responsa positiva al Conselh Regional sul tèma.

E notatz tanben qu’en Gironda, una serada per sosténer  la Calandreta de Barsac (Calandreta de Siron).

Una aparicion 2011 a Barcelona : lo famós caganer serà per Sarkozy

Aquel serà pas inconstitucional espanhòl ; es una letra mandada pels ciutadans e per las ciutadanas de Barcelona al vòstre Nabot Ier; serà una premícia per l’annada 2012, e sa re-eleccion ?

Es aparegut en çò de Jan Petit a Barcelona… un estanguet occitan de la vila comtala.

Los amics del caganer vos explicaràn çò qu’es e quina mesura caldrà prendre per los interdire de venda a l’Estat francés, un pauc coma la prostitucion, son autanplan dangieroses …

Las interpretacions son variablas segon los autors, alara legissètz !

Bicar las leis novèlas de París a L’Empordà

La prostitucion es devenguda una pre-aucupacion del puritanisme novèl de la majoritat UMP-NC. L’electoralisme prepara las eleccions, tot es «normal» ; lo puritanisme de la dreita francesa pòrta reservas per mantunas leis de darrièr moment. Alara se parla d’una lei novèla sul tèma.

Al meteis moment, una entrepresa de l’Empordà fabrica una publicitat sobre grand afichatge en país tolzan per adralhar lo public mascle tolzan dins los ‘pàrquing’ de la prostitucion mondializada «d’Espagne». Es vertat que cal preveire l’avenidor de l’aprèp tabac ! Perspectivas economicas que las CRCI occitanas an pas vistas : la pipa a tanben un autre avenidor a l’Emportdà, e vist d’un autre punt de vista (e encara un còp i aniràn pas en trens publics o privats, nimai en avions low cost !).

A la question del jornal regionalista parisenc France Soir, podrèm alara pausar la question següenta : Se los transpòrts illegals de tabac se podràn verbalizar aisidament per n’aver tròp emportat dins las biasas de l’automòbila, lo fait de bicar a l’Empordà serà verbalizat de quina manièra ?

Bicar a l’Empordà serà verbalizat de quina manièra ?

Es vertat qu’es de mai en mai complicat de bicar tranquil sobre lo bòrd del canal de Midi vist qu’i a de mens en mens d’acès, fabricat pels arbres vièlhs e los terrals mals entretenguts. Aiçò es un punt de vista de terrenh, e lo torisme mata lo comèrç de proximitat (per las botigas de proximitat alimentària fan crompa a METRO, per l’autre comèrç en Romania).

La question se pausa encara, del punt de vista Occitània : perqué las leis francesas son impossiblas d’èstre normalas quora son vistas dempuèi Occitània ? Quora lo personal politic se ne rendrà compte ? Quora demandarà un parlament occitan per decidar al país, sobre aquel subjecte tanben ! Cresi qu’i a pas una lei francesa que serà aisidament aplicabla en Occitània, pas una. Alara ?

 

E lo problèma sembla èstre lo meteis al nòrd … en Flandras dicha francesa ; Bicar a Lille o l’Empordà ? Heil ! Le puritanisme UMP-NC est cerné !...

Projecte : Bais-Lengadòc s’engatja, la finança seguís, sense l’Estat.

Sabèm que lo pòrt aquel es una tradicion al entorn de Narbona, Narbona es estat sempre un pòrt per un reire-país, sempre sense l’Estat centralista francés ; malgrat las somas considerablas, i aurà pas una linha dins la premsa regionalista parisenca. L’important es pas en Bais-Lengadòc…

Sabèm que lo projecte europèu de linha antre Algesiràs e Hamborg se precisa ; se sap pas de quina manièra lo ligam modèrne qu’es lo transpòrt trimodal per un pòrt es essencial ? Pel moment sabèm que la SNCF-fret es pas brica competitiva per desvolopar los transports economic e ecologic del ralh.

Mas de qué sabèm de las decisions de las autoritats politicas localas ; an pensat que la SNCF èra pas capable de ligar lo pòrt novèl e bèl a la futura megaòla tolzna ? Es lo reire-país actual a l’Aude e son pòrt ancian, e lo modèrne serà tanben. Car, es illusòri de pensar que los batèus s’arrestaràn a Narbona (los pòrts jà installats son evidentament ambe unes arguments de pès) per d’escambis que seràn pas mono-productes, e sovent un dangièr per l’environament.

Uèi es plan de modernizar un terminal, es plan de pensar pus largament al cort e mejan tèrmi e per l’avenidor del reire-país. Es çaquelà illusòri de pensar que lo blat dur de Lauragués passèsse per aquel pòrt sense navetas de camions per las rotas, jamai se podrà re-emplegar lo ret d’aiga o del fèrre. Es tanben illosòri de pensar qu’una companhiá SNCF fosquèsse un bon partenari per las relacions entre lo reire-país tolzan e la còsta, pas mai rasonable de vóler exportar lo vin lengadocian per un pòrt lengadocian, val melhor passar per Antwerpen o Barcelona.

Pel moment, çò que sabèm, serà la zòna portuària que matarà l’eco-sistèma installat per las salinas antigas.

Lo Bais-Lengadòc s’engatja, mas sobre quin camin ? Sampitèrna tradicion de la manca de vision respectuosa del territòri, de l’environa ?

A Montpelhièr se pantaissa un avenidor pel Pòrt de la Novèla, per èstre lo La Rochelle de la faciada atlantica, en Bais-Lengadòc ? La Rochelle es un pòrt conegut per èstre importador de las potingas agricòlas que AZF pòt pus espandir en Occitània, o lo petròli rus distribuat per una companhiá de Lemosin e Borgonha. Tota la logistica se debana per la rota, per la pòst-logistica o pre-logistica.

Piratas parisencs de la peissonariá

La peissonariá parisenca son subçonadas de recèl de mèrças. Dins una capitala de mai en mai tentaculària, qué podrà far lo sistèma centralista per reglar los disfoncionament ontologic al centralisme ? A París tanben se necessita una politica adaptada al terrenh urban de la megapòla centralista, e pas simplament per crear un linha de tren al entorn ! O per enganar las region forçada d’èstre de l’Estat centralista francés.

La megapòla jacobina es de mai en mai incontralabla, quí pagarà encara ?

La megapòla minja de mai en mai de terrenh agricòl a l’entorn, coma totas ciutat (per exemple Tolosa), mas lo sistèma foncionarà aital dinca quand ? Elonhar las resorgas alimentàrias del sistèma de decision o/e de produccion fabrica contrabanda de tot tipe, peissonièr o banquièr.

Uèi se páusan lo problèma logistic de la megapòla, e doman quí pagarà ? Alara, nos fan saber ambe la premsa çò que nos espèra. Lor avèm pagar una partida del RER e ara nos vòlon far pagar las novèlas logistica, logistica que seràn sonque petaç que caldrà tornar pensar dins dètz annadas…

Lo projecte del grand París manopoliza la premsa regionalista parisenca, e nos debuta una presentacion de las facturs que nos pòrta lo bipartisme actual :

Aquela mapa representa miliards d’€ dins un budgecte d’Estat, e pensatz que passaràn darrièr los investiments en regions ? Òc, me fasètz rire ; las LGV es per París, non pas per las regions; las autorotas son faitas en estelas destinacion París… Se parla rarament al nivèl de la premsa dicha nacionala dels problèmas logistics de Lille, Estrasborg/Straßburg, Lyon, Marselha, e Tolosa/Bordèu (ont es un projecte grand-sud de la logistica ? e soi preste d’acceptar aquelas merdicas semanticas geograficas !). L’Estat e la premsa se trufa de las regions ; la sola politica d’Estat, de l’Estat jacobin, es tirar la cobèrt cap a se, unicament, e la partidocracia fonciona d’aquelas manièras, a despièich de las magolhas economicas ontologicas al sistèma parisenc de gestion.

Aquesta setmana es Air France que festeja sa logistica de Tolosa a París, 30 navetas per jorn per portar los quadres tolzans informar París, París que de l’informacion l’emplega per nos melhor enganar. Es de se demandar se las populacions, los pòbles de fRANÇA, son pas unas populacions de pecs, especialament dins las populaicons dels quadres que fan los dorsiers de tipe ‘Grand París’, un ‘groß París’ qu’es jamai vestit de violéncia, mas qu’es una violéncia contra totes los espaci ambe indentitats fòrta en fRANÇA, sense cap d’excepcion.

Soi segur que las regions, notadament las occitanas, pòdon sobreviure en Euròpa sense las «idèas» parisencas, segur. Soi segur que s’avèm constitucion, preambul democratic, las regions podràn mostrar un camin tipic per las dignitats dels pòbles en fRANÇA e per l’Euròpa.

fRANÇA es lo deute (lo peisson del recèl), a l’oposat las regions son las idèas, las solucions (pas simplament un avenidor pantaissat, mas son realitats sociala e economicas de cada jorn), solucions que son sistematicament iggnoradas per París, Occitània tanben es la solucion per la populacions nòstras, perqué podèm sobreviure sense París (vos o pòdi assegurar). E alara se podrà sonque comparar ambe lo dessenh recentament aparegut dins lo net :

L’antigermanisme modèrne se qualifica

Acabi de veire tres mots listats e publicats per Agoravox :

Sembla èstre una recuperacion d’extrèma-dreita, per saber se podriám contunhar sul tèma … Se podrà simplament sense que qualificar de :

Es de provincialisme o regionalisme classic de l’extrèma-dreita francesa, Maurras pica encara tèxtes sul net.

Detalh : son pas mots adicionats que m’agrádan de veire sul net. Ai pas daissat aital lo ligam coma ai la costuma de far.

Al mens dins las regions assimiladas a l’Estat centralista francés se fabrica utile :

 

Ièu preferissi lo parlanjhe que lo francés per m’exprimir …

Muriel Batbié-Castell serà en concèrt

Es la votz qu’entendèm cada jorn al mètro de Tolosa. Farà un concèrt poliglòt, e se parla d’un concèrt umanista.

Es la votz occitana que mantunes díson qu’es pas polida e bèla per exprimir lo francés del mètro. E es la polemica que ne fa la promocion La Dépêche du Midi. Es donc un acte politic clar e sistematic contra l’identitat latina de Tolosa.

Sant Pèire de Ribièra es prèp de Tolosa, es una inicitativa privada e d’un restaurant de qualitat. Lo repais prepausat per la serada es un repais de mòde italian. Cal felicitar lo retaurant, l’alberga, d’aver près aquesta iniciativa.

Los Afrikaans an perdut lo poder, alara…

Lo francés es la lenga de la repression, es l’istòria ; aquela istòria explica coma s’installa un Estat qu’enleva totes los poders democratics al pòble occitan.

Uèi, aprèp la caduda del poder afrikaaners, l’Estat d’Africa del Sud es quasi-federal e un Estat plurilingüe…

Perqué limitar lo racisme a l’expression d’una color fenotipica. La nacion occitana supòrta un racisme lingüistica francés dempuèi sègle ! La seuna pòrta de flagèls qu’auto-aplica e/o ne fabrica una collaboracion ultra-extremista francesa. Lo racisme es un afar d’excepcion culturala francesa es una dinamica ontologica a fRANÇA. Aital Frantz Fanon  es dins lo camp de las liberacions africanas, dels independentistas algerians, coma d’autres occitanistas de son temps ; èra davancièr de la pensada sul tèma del racisme. Lo progrmaa es alara indispensable d’escotar, per saber tanben perqué fRANÇA a páur de las lengas diferenciadas interioras a son mitic territòri de poder republican a las “frontières nationales” ; cultura e racisme ajuda a la pensasa universala, e a l’occitanisme modèrne. Frantz Fanon es United Nation, per la libertat de totas las nacions.

Julien Campredon dintrarà a l’Acadèmia de Lengadòc en decembre 2011

Lo bilhet serà cort, mas agrada d’escriure, uèi.

La societat sapienta dicha Académie des arts, lettres et sciences de Languedoc es estada fondada per establir ligams permanents entre la capitala lengadociana (comtadina) e las principalas ciutats d’Occitània. Aguèt per objectiu de salvagardar las tradicions dels territòris dels «ancians parlars occitans» (coma lor agradava de dire fins ara) e de favorizar lo desvolopament dels païses occitans (Occitània) dins totes los maines : scientific, literari, artistic, economic, social, cultural, etc. Dementre los mejans d’accion de l’Acadèmia se lista los prèmis e las recompenças als organismes e a las personalitats que perseguíscan las tradicions lengadocianas e rebertan los melhors dins las loras activitats. Aiçò se debana en decembre, coma de costuma, una tradicion seculara.

Julien Campredon serà aital recebut dins aquel encastre lo 14 de decembre 2011 dins aquela Acadèmia de Lengadòc ; un jorn, l’Acadèmia portarà tanben un nom occitan, al mens «per la dignitat manténer» dixit Pèir de Garròs ; aprèp dos sègles de fosc l’Acadèmia de Lengadòc se desperta per l’emplec de l’occitan, e las valorizacions dels actors d’aquel emplec. Julien Campredon prepara un discors en lenga occitana per aquel arcuèlh, moment que li fa grand plaser perqué la reconeissença tolzana li fauta ; aprèp aver agut recepcion de grand interès dins quasiment totas las libariás de fRANÇA (benlèu bravament mens a Tolosa, la paradòxa).

Uèi, es un autor que gausa pas escriure en occitan, mas que li agradariá d’aver una traduccion en lenga catalana ; es benlèu lo moment pels editors de collaborar per editar Julien Campredon dins d’autras lengas que la franchilmanda.

Pauc a pauc, a Tolosa la lenga occitana capita d’aver una valorizacion que los prestigioses autors occitans amerítan ; pauc a pauc Tolosa tòrna préner en man sa lenga e sa valorizacion, oficiala.

L’oficialitat serà benlèu un jorn declarada pel personal politic, e a l’unanimitat d’una votacion comunala, que aital tornarà d’èstre aital los vertadièrs capitols que nos fáutan. Julien Campredon es lo primièr que seriá content d’aiçò, tanben.

La descoberta del MoDem

Lo MoDem es la familha europèu de las dubertudas de las frontièras, plan alandadas e clarament per un mercat de las grandas entrepresas. Lo MoDem farà son outing a prepaus del crompar local e regionalista francés. Es plan per fRANÇA, la santa lutz de la sapiença del consomador es arribada.

Fins aquí lo sistèma (es lo meteis qu’esplica que cval melhor parlar anglés qu’occitan) explicava que las resorgas de las entrepresas que volián valorizar los locals ambe las lengas localas, èran d’entrepresas separatistas ; donc dangierosas pel sistèma francés mondialista. Uèi es lo sistèma francés que se pausa question.

Dins un sistèma qu’escana las economias basca e còrsa, i a agut solucions tecnica, sense ajuda politica e economia (CCI) a la debuta. Son solucion qu’an trobat lo camin, SENSE AJUDA FRANCESA, e quitament problèmas ambe las finanças mondialistas francesas (banca de réseau es de dire francesa, e quitament la borsa, alara qu’èran coma HERRIKOA un sistèma participatiu e capitalistic).

Uèi fRANÇA se trapa èstre dins lo meteis bordèl que Iparralde e Corsèga trenta annadas farà, mas els suportava la vision a cort tèrmi francés…

Lo ‘consolar francés’ es un tèma economic qu’es estat promòugut per la CGT e lo PCF, per las ligues régionalistes, e pel FN. Mas, mordicus, díson qu’es pas de nacionalisme ; los cal creire ? Mas concretament, produsir basco o còrs es estat sempre combatut pel sistèma francés, quitament la finança qu’engana lo govèrn francés ara ; lo combat francés novèl es una expression de nacionalisme d’expansion ?

Argèria descobrissiá la pacificacion segon lo ministre de l’interior, un certan François Mitterrand decidava la guèrra contra una nacion ; lo PCF descobrissiá lo PC Argerian, dins la République française… tres departaments d’oltra-mar !

1492, los «indians» de la futura America an descobert los Europèus integristas catolics e las armadàs dels reis espanhòl e portugués ; los an vist s’engraissar sobre los cementèris de las nacions chapladas ; i a jamai de maissant moment per las descobertas, i a sonque consequéncias a prepaus de las ignoranças sul passat de las malfesenças imperialistas, e aquí francesas, ailà espanhòlas o portuguesas, ignorança entretengudas e valorizadas fins  a las estupiditats politicas francesas, una expression fòrta de nacionalisme d’expansion.

I a pas de maissant moment per las descobertas.