Mèdia e resson d’una actualitat occitana

Marcèu Esquieu es mòrt, me sembla un dels ciutadans d’Occitània, que per son engatjament politic, e social, mai tanben e sobretot lingüistic, aurà marcat lo movement occitan entre 1955 e 2015.

De que se debana dins los mèdias d’Occitania sul subjecte ?

«Le monde d'Occitanie est en deuil», es aital que Ràdio 4 en Agenés a debutat lo jornal de 8h00. Es un pauc coma, sabèm l'informacion mas sèm pas concernits. Cal notar totas las ajudas de Marcèu Esquieu al desvolopament de l'occitan a l'antena d'aquesta antena localista. Mas encara l'occitan es pro etiquetat politicament, e donc s'en cal deslargar. Marcèu Esquieu aurà tanben produsir programas (a succès) de la television locala de Bordèu, television d’Estat decentralizat. I aurà pas un mot a l’antena de Bordèu lo dimenge al ser.

Del local Marcèu Esquieu es engabiat pel sistèma de premsa francesa en Occitània, aital es lo jornalista de Vilanuèva d'Òlt de Sud-Ouest, qu'escriurà l'article sense conéisser res al subjecte, ni aver entendut parlar del trabalh de Marcèu Esquieu... I aurà donc un article sus la pagina Vilanuèva d'Òlt, e per Occitània sancièra serà sul net.... article legit a l'antena de Radio 4 en matinada. La redaccion d’Agen de Sud-Ouest sap pas que la redaccion de Sud-Ouest a competéncias en lenga occitana dedins la redaccion de Bordèu…. Es pietadós.

A Tolosa «Good Morning Occitània», a las 9 oras, parla de tot coma l'AFP, levat la mòrt de Marcèu Esquieu ; «Good Morning Occitània» sus Ràdio Occitània i aurà jamai agut un sol còp una linha occitana de redaccion, tot en parlar occitan en fasèm aital creire que son occitanista. Sembla que lo trabalh de Marcèu Esquieu fosquèsse pas conegut dels jornalistas de lenga occitana a Tolosa, o Pau. Sembla que la formacion universitària que fosquèsse pas pro satisfasent per saber quí son los arquitectes de l'occitanisme entre 1950 e 2000, en oblidar pas de doblidar un pauc lo solet Robert Lafont, coma s’èra l’unic e sant.

Marcèu Esquieu a agut dreit a la primièra pagina del jornal catalan en lenga occitana, Lo Jornalet ; Marcèu Esquieu serà melhor respectat a Barcelona qu'en Occitània.

Serà sebelit dimècres a Sant Just, dins lo país de Serras, aquel qu’es desconegut del filosòfe  ancian militar francés, Michel Serre.

L’enterrament de Michel Grosclaude aguèt los meteisses problèmas de resson mediatic, an pas despassat Bearn, pietadós tanben.

Es pietadós de pensar que pas un jornalista francés aurà pas jamai agut una idèa de produsir documentaris sus l’occitanisme de las annadas 1950 / 2000, alara que entre 2000 e 2015 èra encara capables de parlar.

Es clar tanpauc que l’universitat de Bordèu, Tolosa, Pau, Montpelhièr, Niça, Ais-de-Provença, o Lyon, fan pas lo trabalh que cal a-n aquel nivèl. L’ensenhament de l’occitan e lo contengut de las formacions son pas al nivèl de las necessitats del desvolopament de l’occitan, benlèu al desvolopament de las carrièras professoralas, mas pas per la societat de lenga occitana en Occitània.

-°-

Dimenge es mòrt Ives Roqueta. Occitània es doblament en dòl.

Réponse al deputat Rochefort

Trabalh de nuèit dels òmes politics, per quand ?

Es pas dreit del trabalh que cal reformar, seriá pas puslèu de questionar la qualitat de la formacion dels caps d’entrepresas, dels cargats dels emprunts d’entrepresas dins las bancas, que sábon pas anuèit emplegar coma cal lo dreit del trabalh, nimai finançar lo devolopament economic.

De mai, pensar que reformar lo dreit del trabalh seriá possible ambe los sindicats en discutida es pura utopia, vist las incompeténcias qu’i a dedins. La fauta reala de competéncias per reformar en règla per èstre balançat pel sistèma, e per las personas (salariadas o caps-d’entrepresa).

Dins aquel sens la creacion de la BPI, en region pels desvolopaments creatius, es una bona novèla socialista.

Lo cambiament imperatiu del dreit del trabalh es : los elegits devon regularament divisar per dos los salaris e trabalhar la nuèit (pendent 3 meses de seguida al mens), e de còps passejar pinguoinejar dins los mèdias parisencs lo jorn ; al mens nos serà utile e sobretot la factura serà mens polida.

Se cal cambiar lo dreit del trabalh pels parisencs e suportar aquò «en regions», « en provinces », es encara un problèma jacobin francés que se pausa – e los sindicats i comprènon gaire res tanpauc- ; caldrà far lo jorn que los elegits parisencs fosquèssen mai aluzerpits sus un cambiament de paradigme juridic, çò qu’es supausat utile pels parisencs, l’es benlèu pas pels «provincials».

A còps, d’unes me pensan en manca de règla sul sens critic (filosofic o politic), e alara me tòrna l’engatjament qu’ai agut en favor de la candidatura de François Bayrou ; aquí an la pròva qu’ai lo sens critic e pas sonque per las idèas politicas dels autres.

De mai, aquò me farà pas votar Jean-Luc Mélenchon o Front de Gauche, nimai Front de Droite, mas puslèu me donarà l’enveja de far coma los Catalans lo 12 d’octobre 2013, la dormida politica.

Las etupiditats dels òmes politics, e las femnas tanben, basicament francés, es puslèu lo fait d’aver jamai trabalhat coma salariat dins las PME, donc aver conegut la vida economica reala. De mai cal comptar que los òmes politics sortit del professorat, son pas tanpauc realament brancat sus las realitats.

Lo grope Lo Dalfin a sortit un novèl CD.

Es un CD de faiçon internacionala, d’alhor an plaçat las taduccions utilas per entendre la lenga occitana melhor : l’anglés e l’italian. Se vei aital la clau lingüistica qu’es l’occitan entre l’anglés e l’italian, magnific.

Contrariament al cavalièr assetat aquí sobre un lindal de vila, l’auriòl Lo Dalfin damòra pas gaire en ostals de las Valadas, son quasiment presents pertot en Euròpa, en viradas ambe lo succès que sabèm, e qu’es ameritat mai que tot pels lors engatjaments clars associat a una qualitat musicala sense equivalent en Occitània. O cal plan dire mararèl ! E i rapòrtan lo melhor per enregistrar la fòrça de la musica occitana lora ; s’aquò podrà plan ausir dins aquel CD. Lo son prepausat me recòrda plan un CD de Massilia, efectivament i son integrats, els tanben.

E coma Lo Dalfin fan pas tot a mièg occitanitat, lo CD es vendut unicament per Macarèl del Mon-Palhièr, la botiga nacionala nòstra.

Aital Macarèl festeja sos dètz ans d’aniversari, felicitacions donc ; lo CD de Lo Dalfin es aital un polit present, per Macarèl e per Occitània, e pels clients fidèls de l’Aran a las Valadas, di alps als Pirinèus.

Dins la fòtos a l’interior del CD ai tanben vist un fum de referéncias a Occitània, lo pont talament revendicat entre las lengas latinas, lo pont qu’es l’occitan, las aucas de Tolosa (un pauc mens blancas dempuèi que la lenga es mens presenta, clarament presenta e quasiment absenta de las escòlas), lo peis de Marselha o La Ciutat, sovent mai bèl que çò que nos podèm imatginar, lo predicaire de Sant Jacme de Compostèla que parla a la sirèna (edr!), lo gabian de Seta, las pèiras del pòrt de Tolosa, la daurada, que s’i pòt pas jogar d’instrument (tal que la lenga), los contravents violets per las vriuletas de Tolosa (un pantais de nostalgias), etc.

Lo cèl es cremós mas la montanha es encara polida ennevada !

Quasiment tot serà dins aquel CD, vos disi de non pas oblidar de crompar, puèi Lo Dalfin de non pas oblidar d’anar veire a cada endreit d’Occitània. E espèri plan que fosquèsse pal nprogramat per totas las estacions occitanas, las vertadièras, aquelas que fan lo son de la nacion nòstra.

-°-

Julien Campredon dintrarà a l’Acadèmia de Lengadòc en decembre 2011

Lo bilhet serà cort, mas agrada d’escriure, uèi.

La societat sapienta dicha Académie des arts, lettres et sciences de Languedoc es estada fondada per establir ligams permanents entre la capitala lengadociana (comtadina) e las principalas ciutats d’Occitània. Aguèt per objectiu de salvagardar las tradicions dels territòris dels «ancians parlars occitans» (coma lor agradava de dire fins ara) e de favorizar lo desvolopament dels païses occitans (Occitània) dins totes los maines : scientific, literari, artistic, economic, social, cultural, etc. Dementre los mejans d’accion de l’Acadèmia se lista los prèmis e las recompenças als organismes e a las personalitats que perseguíscan las tradicions lengadocianas e rebertan los melhors dins las loras activitats. Aiçò se debana en decembre, coma de costuma, una tradicion seculara.

Julien Campredon serà aital recebut dins aquel encastre lo 14 de decembre 2011 dins aquela Acadèmia de Lengadòc ; un jorn, l’Acadèmia portarà tanben un nom occitan, al mens «per la dignitat manténer» dixit Pèir de Garròs ; aprèp dos sègles de fosc l’Acadèmia de Lengadòc se desperta per l’emplec de l’occitan, e las valorizacions dels actors d’aquel emplec. Julien Campredon prepara un discors en lenga occitana per aquel arcuèlh, moment que li fa grand plaser perqué la reconeissença tolzana li fauta ; aprèp aver agut recepcion de grand interès dins quasiment totas las libariás de fRANÇA (benlèu bravament mens a Tolosa, la paradòxa).

Uèi, es un autor que gausa pas escriure en occitan, mas que li agradariá d’aver una traduccion en lenga catalana ; es benlèu lo moment pels editors de collaborar per editar Julien Campredon dins d’autras lengas que la franchilmanda.

Pauc a pauc, a Tolosa la lenga occitana capita d’aver una valorizacion que los prestigioses autors occitans amerítan ; pauc a pauc Tolosa tòrna préner en man sa lenga e sa valorizacion, oficiala.

L’oficialitat serà benlèu un jorn declarada pel personal politic, e a l’unanimitat d’una votacion comunala, que aital tornarà d’èstre aital los vertadièrs capitols que nos fáutan. Julien Campredon es lo primièr que seriá content d’aiçò, tanben.

Un poder real en region = una polícia pròpria per la region

Cal destrusir un fantasme de totes los extremismes, l’existéncia d’un poder real en Occitània fabrica tanben una polícia novèla pel país nòstre.

Entendi jà los arguments dels nacionalistas franceses, aqueles estimadors prigonds o conservadors reals de l’anarquia francesa en Occitània, nos explicar que lo poder francés partit, Occitània seriá l’anarquia : cal far páur al borgés ! Entendi aquí dins la boca dels nacionalistas franceses, aqueles del Colectiéu Prouvenço per exemple ; e zo diràn ambe l’accent prouvençau de la lenga de l’Acadèmia francesa segur. Vesi tanben occitanistas d’esquèrra pensar o escriure que Occitània es antinomic d’un poder policial occitan, Occitània seriá sense polícia pròpria ; un pantais autanplan incoërent que la parladissa del Colectiéu Prouvenço ; se pòt pas veire una nacion autonòma sense poder policial per aplicar las leis d’un poder regional (de determinar coma autonòme tanben, ambe contra-poders clars), e de la justícia vertadierament independenta del poder occitan legislatiu e de govèrn autonòme (un sistèma democratic donc).

S’i a plan un endreit que cal una refòrma reala es la polícia, alara perqué pas debutar per una refòrma radicala, e pensar una polícia occitana, una gàrdia occitana pròpria.

se i a plan un endreit que cal una refòrma reala es la justícia en Occitània, alara perqué pas debutar per una refòrma radicala, e pensar a una justícia occitana modèrna e de nivèl europèu, ambe una independéncia sinonima d’eficaçetat.

Es una utòpia, pensatz ? Justícia e polícia pròprias son çaquelà essencialas per considerar Occitània ambe dignitat.

Lei de l’occitan ? Lei de l’aranés ?

L’ivèrn arriba, Zapatero ajuda lo Tribunal Constitucional per la promocion de l’occitan en Espanha, e dins los Consulados Españoles en Occitània.

An pas encara remarcat qu'èra pas notat sobre lo libre novèl : «lei der occitan, aranés en Aran» ! Ambe l'occitan i a sempre dos còps mai de problèmas.

E alara en patués madrilenc podèm escriure, per acompanhar l’umor catalan :

Cómo otro idiómo ? Estos Catalanos ?

Vesèm sobre aquel acudit, dessenh umoristic, una realitat, l’ignorança francesa s’expòrta ! L’ignorança francesa es una excepcion parisenca, una excepcion culturala, mai tanben madrilenca, se sembla.

Remarca : podètz legir l’emplec del Ç transformat en S qu’agrada d’entendre de la boca dels Espanhòls, los Catalans ne sábon rire.

L'excepcion francesa es l'ignorança, mas sembla tanben que fosquèsse pòst-franquista. Zo pòdi escriure car la majoritat del Tribunal Constitucional madrilenc es del PP.

Alavètz en non-exclusivitat, e disponible dempuèi una annada sul net, e aital reviscolat per una decision del govèrn Zapatero de la presentar al Conselh Constitucional de Madrid, la primièra pagina : ORROR ES PAS EN FRANCÉS, NI EN ESPANHÒL, mas dins una lenga pirinenca que se parla d’un costat e de l’autre de la “frontièra naturala” del nacionalisme francés e espanhòl, fabricada pel tractat dels Pirinèus, Madrid e París, e non pas pels pòbles pirinencs.

Lo govèrn Zapatero es un govèrn PSOE, los sostens politics en Catalonha e Aran son lo PSC e Unitat d’Aran (que çaquelà èra per aquesta lei… der aranés). S’espèra los comunicats de protestacion contra lo despaus del planh de Zapatero, e la decision del Conselh Constitucional. Aital la decision estona pas al Josep Sans Socasau, cargat de la politica lingüistica del CDA al Conselh Generau dempuèi la novèla majoritat elegida al primtemps passat, coma l’explica dins una entrevista dins Vilaweb.

Una demanda oficiala de rencontre dels consuls de Perpinyà e Tolosa es estada mandada, per explicar la perturbacion que pòrta lo tribunal constitucional dins l’Estat francés, la primièra «lei der occitan, aranés en Aran» votada per un Parlament democraticament elegit, primièra lei de l’existéncia de la lenga occitana, es estada tocada per un tribunal qu’i coneis res en lingüistica, e sembla descobrir l’existéncia de l’occitan en Espanha ; podèm assegurar que l’ignorança se desvolopa en Espanha.

Los encontres de Tolosa e Perpinyà se faràn dins los jorns que venon.

Recordam totun la lei e la premsa sul tèma :

Podèm ambe l’afar notar que lo Tribunal Constitucional Espanhòl es lentàs… dins las reaccions. Lo centralisme ajuda pas al desvolopament democratic.

vaquí una annada aviá recebut un comunicat oficial del Conselh Generau d’Aran. Un polit comunicat, eficaça comunicacion, document que cal descodar melhor ara.

La semantica ‘Lei der aranés” es mediatizada pels mèdias e dedins los mèdias de Barcelona, es en contradiccion ambe lo nom oficial sul document qu’ai reviscolat directament del site Internet de la Generalitat de Catalonha, e del seu Parlament.

Ne cal tirar un conclusion quora avèm pas encara vist passar un comunicat d’Unitat d’Aran sul tèma del tribunal administratiu, uèi en 2011 ?

D’ara enlà, podrèm listar totes los comunicats que recebrai sul tèma, totes. Los elegits dels Partit Occitan e los militants de Libertat son estats los mai rapids. L’afar e son actualitat m’es estada mandada per Àlex Moga, CDA, via lo seu Facebook, eficaç tanben.

Lo comunicat de PN es un pauc cort, sonque en francés, mas anonciador de la delegacion a Perpinyà.

Alfons López Tena explica lo punt de vista de Solidaritat Catalana per la Independència : Vos penji l’entrevista sancièra d’anuèi, als «Matins de TV3» ambe Ariadna Oltra. Interessant per saber que fasèm e que volèm far a Solidaritat Catalana per la Independència. Non te la perdèsses!
http://www.youtube.com/watch?v=JCfaHmAZRlM

Gabriel Bibiloni explica que cal gaitar l’istòria de la dominacion espanhòla en Catalonha : Un document que s’a de veire. Es fòrt bon, mas es pas perfèit.
http://www.tv3.cat/30minuts/reportatges/1814/Historia-del-cafe-%28para-todos%29 Lo “café per tots”, café para todos, es lo modèl francés de l’imposicion lingüistica, es lo modèl franquista, es lo modèl d’uniformizacion dels Estats pòst-colonials.

L’informacion sobre l’occitan en Aran e lo Conselh Constitucional de Madrid inspira mantunes Internautas en Catalonha, legissètz aquel, picatz sobre la fòto per o legir tot :

-°-

Previstas dempuèi longtemps a Tolosa, las causas cinematograficas tolzanas son d’actualitat.

Itàlia, television, immersion lingüistica e fótbol en Catalonha.

L’immersion lingüistica qu’es interdicha dins lo sistèma francés d”educacion, levat pels Quadres Alemands de Colomiers (AEDS-Airbus), es lo melhor sistèma per apréner las lengas, pauc impòrta l’environa.

Totes los autres sitèmas son especulacions sobre l’environament lingüistic de la lenga minorizada.

Podèm donc afortir que tot locutor d’una lenga latina, vertadierament locutor d’una lenga vertadièrament latina, podrà aprendre las autras lengas latinas, sense dificultat.

Nos podèm pausar la question, quí dins l ocervèl francés, frena per aprendr elo catalan als estudiant francés d’Eurasmus a Barcelona, levat lo pè politic del sustèma ancionalista francés d’educacion, e de ierarquizacion d elas lengas, e de matematizacion de l’ensnehament de las lengas.

Uèi Tolosa recept un groipe de tors operadors en torisme de l’ensemble goegrafic de la Mar Nòstre, res lor explica la preséncia de l’occitan, e dons de la riquessa que p♫9t portar per un torisme original, o de mai vist la proximitat de l’occitan ambe l’italian, seriá talament aisit de lor presentar Tolosa en occitan, dins la lenga d’Òc d’un Dante !

Uèi en Catalonha, se felicitan del sistèma educatiu catalan e de son environa segur per la dignitat de la lenga catalana.

Uèi, aprèp aver escrich un tèxte sobre la Corrída, un militant que li agrada lo tèxte me demanda la traduccion ; la traduccion francesa d’un tèxte occitan es la pròva que lo francés es pas una lenga latin, es pus una lenga latina. L’immersion lingüistica fauta en Occitània, l’immersion lingüistica es una riquessa economica per Catalonha, e sa dignitat.

L’immersion lingüistica es la solucion als problèma francés en matièra de descolonisacion lingüistica, es per aiçò que los sindicats francés de l’«Éducation Nationale» son contra e qu’un lòdi de parents integristas e republicanista totparier. Se l’intelligéncia lingüistica passa pel fótbol, me cal cambiar còp d’aula, passar dels corses de filosofia o platussatge al fótbal (i aurà de trabalh, mai que per saber lo catalan o l’italian).

Per favorizar l’immersion lingüistica cal d’escòla, e tanben una visibilitat de l’occitan.

Aprenèm uèi que lo prefecte de Nauta-Garona, qu’as res de fotre segurament, demanda al cònsol de Tolosa de plaçar los panèus occitans de Tolosa sobre lo pal de ‘Toulouse’ en francés, dessota, malgrat la declaracion de Montpelhièr qu’a determinat aiçò accidentogèn. Aital malgrat lo dire del director de la DRAC de Tolosa, que crida a l’estauvi de moneda pels budgectes de l’Estat en rapòrt a l’occitan dins las Assisas de la Cultura, en vóler plan faire la comuna de Tolosa aurà pagat un pal e una installacion especiala per res. De mai la visibilitat de l’occitan, quitament se totes los foncionaris de l’Estat son d’accòrd per pensar que son pas contra (ipocrisia de faciada ?), lor caldrar accordar los vriulons per estauviar l’argent public ; mas es que la prefectorala es utile ? Per estauviar l’argent public, la responsa d’aquel blòg es NON, es pas utile car aqueles foncionaris d’Estat fabrican problèmas (ambe un còst de gestion) ont n’i a pas ; Bernard Bonet aviá jà mostrat lo camin a Perpinyà.

Es un pauc coma l’immersion lingüistica, lo sistèma francés fabrica problèmas ont n’i a pas dins los Estats normals.

Calandreta = immersion lingüistica

Lo sistèma d’immersion lingüistica es lo sistèma catalan d’ensenhament, es atacat pel poder central espanhòl (qu’espèra aplicar lo modèl francés coma Franco), es criticat pels nacionalistas de totas pèls en fRANÇA, corporatistas o sindicalistas, mas atanben de las associacions dels parents d’escolans.

Es l’unic sistèma acceptat e valorizat per totes los educators europèus, aqueles que crèson al multilingüisme ; èstre poliglòt serà pas per aquel sistèma, malgrat tot çò que pòdon explicar los «éducateurs» en cap del sistèma nacionalista francés. Aquel sistèma còpia lo sistèma d’imposicion d ela lenga del rei, en cap moment es democratic coma l’explica Michel Dubet a la SGEN-CFDT en 2010, aquel que fòrma dins las universitats d’Aquitània per exemple, e aquel qu’es près per referéncia per totes los partits centralistas franceses quora se li demanda conselh.

Ensenhar dins la lenga es la primièra laïcitat ; laïcos = çò qu’aparten al pòble en lenga grèga anciana ; l’occitan es la lenga del pòble qu’a bastit Occitània, e sa civilizacion de paratge, convivéncia e jòi, es bric la lenga administrativa francesa, nimai la lenga etnica, ni la lenga polida, cap la lenga d’una classa sociala. l’occitan es la lenga del pòble, per classa mesclada, es la lenga republicana per esséncia, per istòria. L’occitan es l’unic poder actual del pòble d’Occitània.

UMP : l’umor al quotidian politic

L’umor ne cal, ne cal fòrça e l’UMP trabalhar fòça per nos fa ganhar mens e per nos i botar un pauc d’umor de cada jorn ; l’UMP es fòrt de ne prepausar un pauc cada jorn. Uèi nos fan saber que son proteccionistas… Nos fan saber aiçò en tèrra de votacion FN, pas a Neuilly/Seine que los amics del Fouquet’s son pas brica informats d’aqueste linha del projecte dels deputats UMP de Lengadòc, non en tèrra de Lengadòc, especializada en replegament nacionalista francés, en adobament del nacionalisme francés republican e d’extension variadoira, que se replega pauc a pauc sobre la capitala santa, pron elonhada de las seunas realitats politicas e economicas lengadocianas.

E l’UMP local nos prepausa lo proteccionisme, seriosament. Es aquò qu’es amusent.

Per astre, lo minitel es acabat, e Internet existís, alara podrèm informar los caps-d’entrepresas que son portadors de malegas de bilhets, e de mercat mondial, que lo camin de la Confederacion Helvetica es encara obèrt, e que quora los deputats UMP de Lengadòc seràn al poder, zo van barrar.

Qué ?

I a un piòt de ciutadan francés, maissanta mirga, que m’aviza d’una causa : los deputats UMP de Lengadòc son al poder actualament ambe lo govèrn de Nicolas Sárközy… dempuèi 10 annadas, al mens.

La mirga se questiona tanben : mas coma faràn per explicar aiçò al govèrn alemand ? La maissanta mirga m’esplica que zo faràn ambe los toristas que venon regularament sobre la còsta de Narbona en tren especial, en tornar portaràn la bona novèla UMP de Lengadòc. L’an que ven i aurà proteccionisme per venir en vacanças, la maissanta bèstia.

L’UMP Lengadòc pratica l’umor de faiçon especiala.

Es lo FN qu’es content d’aver una linha de mai de comun ambe lo programa UMP novèl, o ancian ; sèm un pauc perdut dins aquel programas de darrièra borra. Es Georges frêche qu’an rason : los electors son cons en Lengadòc, pron cons per votar per cons proteccionistas ?

L’article en referéncia es aquí dessota :

Remarcarèm la causida fotografica de Midi Libre. Amusenta tanben. E vist la fòto, i an pas cresegut una minuta, tanpauc.

Per l’article que los foncionaris de l’eleccion presidenciala UMP, vos conselhi de legir lo darrièr numèro de BOOKS, es encara en quiòsque… se la CGT l’a plan distribuat, dins totes los quiòsques (soi segur que ne devètz dobtar totparier). Puèi coma soi gente, l’article que vos cal legir aviat, l’ai jà agut plaçat dins lo meu tractament redaccional sobre aqueste blòg. Los foncionaris de las eleccions son pas bons dins la recèrca d’informacion abans d’escriure los programas dels elegits UMP lengadocians en matièra economica.

-°-

Una idèa recuperabla per L’UMP … Unser Land zo dona : una constitucion per Occitània, Elsaß, Breizh, Catalunya, Euskadi, etc.

La frasa occitana de La Dépêche du Midi

Aquel estiu, La Dépêche du Midi prepausava una frasa en occitan dins lo quasèrn d’estiu, cada jorn o quasiment. Es una novèla prepausicion per la preséncia publica de l’occitan, prepausicion que la cal felicitar. Aprèp, per un redactor qu’i coneis pas grand’causa sobre l’occitan, es segur un pauc complicat, mas es tanben un biais de s’adaptar al public. Podrèm çaquelà notar la fauta de pedagogia, la traduccion es pas sufisenta, resoludament que non.

Un redactor frnacés aurà sistematicament problèma ambe lo biais francés d’aver normalizar la lenga de l’empèri republican, e donc comprendrà pas perqué l’occitan s’escriu aital, el qu’es conservador per rapòrt al latin e qu’es estat normalizat primièr en Euròpa coma lenga vulgara latina.

La causida occitana de la debuta es plan un NH, per designar lo son GN dels Franceses. De mai i a pas digun que sap que “Langue d’Oïl” designa lo francés, e que lo O del mot es un [u] classic occitan, del latin vulgar parlat aquí. O podèm confirmar als Franceses ambe la vila de Rouen, qu’abans la normalizacion francesa, sègle XIVen, s’escriviá Rohan. Puèi per clavar un Francés sap segurament pas qu’abans la nòrma francesa Orléans, s’escriviá Orlhenx, aquí avèm lo O, [u], lo LH classic, e la X dicha pirinenca o catalana e basca, benlèu una resulta de la vida lingüistica del temps de l’ancian ducat o principautat d’Aquitània que pujava dinca Orlhenx.

Podèm aital verificar que l’occitan es una lenga classica latina, quitament dins sa normalizacion. La grafia francesa imposada aquí en Occitània, destrusís l’istòria de la lenga occitana (lenga qu’a portat mantunes noms generics al fial dels sègles, e pas sonque “langue d’Oc” coma indicat per l’administracion francesa uèi ; quí gausa dins l’administracion francesa explicar que «je parle la langue d’Oïl moderne correctement», quí ?).

Per ortografia l’occitan es clar que de cal BOLEGAR ! E segur que se l’internauta de La Dépêche du Midi se bolega, li farèm un POTON, un poton de Tolosa, que fosquèsse FEMNA o mascle. BON DIU ! diràn los mai rufes dels redactors, mas zo cal plan dire siam gente en Occitània, siam per l’amor cortés.

O = [u], lo son l’avèm ambe lo mot “Langue d’Oïl” … Oui es la grafia modèrna per Òïl, que díson uèi.

A final es atona en occitan, se pòt prononciar A, OE, E, mas l’important es pas la finala e sa prononciacion (tantes diaclectes e parlar an causit l’un o l’autra de las finalas fonicas), es primièr l’accent tònic sul E de fEmna.

E = É en occitan, coma dins totas las lengas normalas vengudas del latin. Es pas la règla francesa, oposada aital a totas las lengas vulgaras vengudas del latin. Cal servar la letra sense accent, car l’accent en occitan a un ròtle diferenciat del francés, e al meteis temps a tanben lo meteis ròtle a mantunas pausicions dins mantunes mots, veire lo mot presÉncia (es aital un accent tònic, coma en espanhòl o italian).

IU es una diftonga coma totas las lengas europèas normalas, es pas [I-OU], es [IU] dins un sol fonèma.

Lo V es un B bais, es grafiat V per rason etimologica latina; es lo conservatisme de la grafia occitana, l’avèm per rason de son istòria, bravament mai longa que l’existéncia de la lenga francesa.

Çò que femna vòl, Diu o vòl – per donar una idèa del ròtle de la femna dins los fogals occitans ; a costat fòrça a l’emplec normal de l’occitan, mas es aital avèm çò qu’ameritèm.

Una grafia es una causida, l’occitan a mestièr d’un ròtle politic per establir uèi la coëréncia modèrne de l’occitan : i a un trabalh que se fabrica actualament per la APÒRLÒC, mas caldrà esperar un pauc, perqué los mejans politics i son pas encara, per anar mai aviat e per respondre a la demanda de faiçon dinamica e volontària.

L’ortografia fabrica pas l’occitan, son pas illuminats o saberuts que l’an inventat, i a un istoric d’aiçò, mai de 800 annadas de règlas, l’ortografia occitana classica es l’istòria de la lenga, e jà escriure la lenga d’un biais francés es jà avalir la conquèsta e la destruccion lingüistica francesa, la mòrt de l’occitan.

Mercés a La Dépêche du Midi de ne parlar, ajudarà lo public de melhor entendre que cal saber l’escrich occitan per la dignitat de la lenga manténer.

Normalizacion lingüistica de l’occitan alpin

I a sempre leugièras diferéncias de grafia en occitan, mas aquí son sonque dins la practica locala de la lenga, verificada. la nòrma aquela es coërenta ambe l’ensemble lingüistic occitan, dei Alps ai Pirinèus, de Bearn/Oèst de Peirigòrd dincal nòrd de la Comtea de Nissa.

La chausia, la causida, es de non pas separar l’occitan de l’ensemble occitan, es justament de trobar los ponts grafics qu’ajúdan de passar «dei Alps ai Pirinèus». Lo document es de 230 paginas, totas autanplan utilas per la dignitat lingüistica occitana. Aquel libre es editat OFICIALAMENT per l’Espaci occitan,  e soi segur qu’es distribuat normalament dins fòrças escòlas de las valadas concernidas. L’ai agut en man a Rodés, per L’estivada, e quin plaça d’escriure un bilhet sul tèma !

Res que de l’aver en man, es jà una anóncia de bona novèla per la dignitat occitana, en itàlia, mai tanben per Occitània sancièra.

Podètz aver ambe lo tèxte següent doás confirmacions, als dobtoses, als Franchimandasses : – l’occitan sicientific sembla fòrça al catalan, las nòrmas ortogràficas ajúdan a veire l’occitan non coma una “lenga regionala” mas coma una lenga pont de la latinitat, coma una lenga universala per tot escriure e desvolopar, çò que confirmava lo prèmi Nobel d’en Frederic Mistral, – l’occitan se pòt legir quitament d’un cap a l’autre d’Occitània, l’afabet es lo mesma ; la vida de la lenga a agut de suportar lo francés, l’espanhòl e l’italian, e encara uèi i trapèm una unitat lingüistcia clara, es un miracle que non farà plaser als etnistas expansionistas e modeladors franchimands ! Mesuratz aiçò masqu’aquí.

O disèm sovent, la descripcion sistemàtica e didàctica de la prononciacion de l’occitan es utila per melhor entendre la grafia occitana, vist que la practica lingüistica a aboçinat en parlar e dialectes, fabricant elonhament degut a la repression.

Las tècnicas occitanas de la grafia son pas complicadas, simplament ne cal aver la volontat, per la dignitat manténguer, se forçar un pauc, benlèu ; mas quí vòl pòt.

Sonque o masque l’occitan ? Non totas las lengas del monde an diferenciacions entre la grafia e la fonia, entre la teoria grafica, la marca e la practica orala, la praula ! Masque o sonque los Occitans e las Occitanas se páusan las questions, aiçò es masque o sonque degut a la repression que los locutors e las locutriças an degut suportat sul tèma, e paus a pauc oblidat e acceptat. i a encara d’Occitans e d’Occitanas d’Auvernhe o Lemosin per explicar que «le patois est différent d’un village à un autre» ; en 1939, quitament mon grand-paire que parlava masqu’occitan a l’ostal de familha, diosiá lo contrari per aver fait l’armada en Provènça, e el èra d’Agenés, de Pena d’Agenés, un país que se díson Gascons e que fan una locucion occitana lengadociana.

la publicacion oficiala d’un document aital, non pòt èstre oblidar per totes los que vòlon la dignitat de la lenga, car es un document d’una dignitat granda. Distruibuat a totes que ne faràn la demanda a l’Espaci Occitan, en Itàlia, dins l’Estat republican italian.

Vesèm aital, e encara, aprèp la lei der occitan, aranés en Aran, lo retard près dins Occitània granda per la dignitat lingüistica occitana es enòrma, e siam lo mai grand nombre dels locutors e de las locutriças, coma s’èra volontariament acceptat d’aver un retard d’aqueste escantilh per acabar de matar la lenga dels Trobadors e de l’oficialitat del Ducat d’Aquitània, primièra lenga vulgara latina normalizada a Lemòtges.

A la finala del libre avètz unas paginas de semantica per tradusir de l’italian a l’occitan, per ajudar a sa difusion e las traduccions, per una melhora visibilitat de l’occitan.

L’Espaci Occitan èra plan oficialament representat.

Mèdia(s) a l’Estivada

S’i espèra los mèdias radiofonics cristians de l’Estat francés, perqué ? E tanben La Croix o La Voix du Midi.

Donc es clar, fauta Radio Présence (la radio catolica de Miègdia-Pirinèus de Lorda a Fijac), RCF (Aude e Albi), Radio Ecclesia (Avinhon e val de Ròse), Lapurdia Irratia (Gasconha còst atlantica), Espoir FM (Agenés e Carcin) o las ràdios catalanas catolicas, etc.

La preséncia dels mèdias francés es limitada, d’aver mandat sonque un jornalista. Zo cal felicitar, perqué abans èra la cultura de l’ignorança, l’excepcion francesa cultivada. Mas es pas brica sufisent. Per Avinhon i son una setmana sancièra, per Rodés i podriá èstre una jornada.

Dins la lista dels mèdias qu’an de far melhor, vos pòdi listar : Sud Radio, Europe 1, Radio France (totas las antenas), RTL, NRJ, Nostalgie, RFM, RTS, Radio Grand Sud, etc.

De la meteissa dralha i fauta las ràdios privadas catalanas coma Flaix FM, o la correspondenta a París, Radio FG…

Puèi pensi evidentament a Catalunya Ràdio (per son antena aranesa)… al mens !

Dels poders en regions : una necita urgéncia mai que las senatorialas

Dins lo jornal de dreita Les Échos podiam legir una pagina qu’èra la fotografia de las incompeténcias que l’Estat centralista francés pòt fabricar.

Las senatorialas son mai en mai prèp, per setembre, la campanha electorala se debanarà pendent l’Estiu 2011… Cal informar los nòstres elegits, las nòstras elegidas, los “grands électeurs” de la via que cal prendre per mandar Sénateurs a París.

Legissètz aquesta pagina :

Dins aquela pagina vesèm doás partidas :

La secada en Vendèa, qu’es un problèma que concernís segur l’Estat central per èstre informat, mas que, de tot biais, se podrà resòudre sonque per las autoritats localas, departamentalas per exemple. Mas es que los finançaments que l’Estat li dona, seràn sufisentas ? Cal pensar que non, vist las multiplas protestacions. De mai soi pas segur que se l’Estat s’en maina, fosquèsse melhor tractat e resòugut. pel moment que vesèm que los transferts son d’una eficacetat melhor per la ciutadanetat, melhor que l’accion de l’Estat suls subjectes transferits.

Lo segond punt de dos-terç de pagina, parla de finançament a mantunes jorns de las senatorialas. Es vertat que los elegits son inquiets sul subjecte… Mas la fauta de quí ? De quí es al poder dempuèi 14 annadas senon l’UMP-NC ? Es quí qu’a trabalhat lo subjecte al darrièr moment, vist qu’es estat nommat sonque a la davalada darrièra a mantunes meses de las senatorialas, al darrièr moment donc ? E quitament al darrièr moment se ne farà de causas, ambe la volontat…

Dins lo segond punt vesèm una confirmacion, al pus naut de l’Estat, per portar un planh lo Sénat parla d’État-Sénat contra una fugida d’informacion sobre las nòtas-facturas foscas dels senadors [cf Mediapart], que la creissença economica del territòri republican francés engraissa mai las entrepresas a París-EPAD-Länder puslèu qu’en regions, vist que cal fabricar una pereqüacion financièra… Quí a jamai volgut regular las installacions de la produccion [PIB], de las entrepresas senon los partits centralistas franceses ? Lo títol es clar, se la pereqüacion es necessària, «la facture s’alourdit pour Paris», serà mai pesuca, car París pompa las ressorgas a totas las regions de fRANÇA, e l’Estat a jamai jogat lo ròtle de pereqüacion que li seriá devolgut. Avètz ja entendut un discors contra los poders en regions (contra los autonomismes), cada còp es per nos explicar que l’Estat es la solidaritat entre las regions. Podèm assegurar ambe un títol de Les Échos, que la frasa argumentària, dels nacionalistas e republicanistas d’esquèrra o de dreita, es per far perdurar lo nacional-expansionisme francés al sol profièich parisenc, per ajudar a destrusir los territòris sotmetuts.

La premsa de dreita es donc utila.

Alara damora a explicar als elegits e a las elegidas que seràn “grands électeurs” que los partits centralistas e jacobins son benlèu pas los melhors a mandar al Sénat… Es que n’auràn lo coratge ? Lo primièr coratge serà tanben de questionar las candidaturas per saber se vòlon reformar l’Estat en li enlevar mai d’un poder et donar finançament clars a las autoritats localas. Es que “nòstres” elegits locals n’auràn lo coratge ?

-°-

Abans las vacanças, lo “retour d’expérience” que vòlon oblidar

Ni las plegas del tsunami, ni las plegas de l’accident nuclear de Fukushima Daiishi son estats resolguts per las autoritats politicas japonesas, e/o pels industrials, encara mens per la centrala contrariament a çò qu’explicarà EDF-AREVA o la recèrca francesa sul tèma.

Al moment de l’accident, lo divendres, me recòrdi èstre estat dabans la television a la vrespada e aver entendut dins las bocas de totes los intervenents (en monopòl de paraula) pro-nuclears, que cal esperar lo “retour d’expérience” ; uèi vesèm que lo retorn d’experiéncia es clar, e de tota faiçon aquelas bocas de paraulas pro-nuclear lo retorn d’experiéncia zo faràn pas dabans lo grand public : son infotuts (cercaires, ingeniaires, industrials, politicians), infotuts de gerir aquel tipe de fenomèns naturals e cumulats ambe un accident nuclear, aquí en fRANÇA, coma al Japon.

E asuò’s jamai introdusit dins la factura de l’enèrga fabricada ambe las centralas nuclearas. Las incompeténcias sul tèma son pas mesurablas, e donc pas facturablas.

-°-

FRÊT-SNCF e Occitània, lo desamor sampitèrne

Lo FRÊT-SNCF se trufa d'Occitània... quora los elegits d'Occitània ne prendràn consciéncia ? Per astre, i a la mar, per l'activitat logistica entre Baiona (cap de l'Adorn, Oèst-Occitània) e Arles en Provènça (Occitània de l'Èst). Se trapa que lo ròtle màger dels Conselhs Regionals es estat donat sobre los pòrts, gràcia al govèrn central francés que destrusís las incompeténcias de l’Estat centralista tanben.

Per astre i a la mar, senon seriá encara camions per traversar Miègdia-Pirinèus. E aital alimentar lo discors pro-camion de l’UMP-NC local …

Se cal clarament questionar sobre la SNCF en Occitània, quí gausarà pausar la question d’una companhá publica de transpòrts pel ralh en Occitània, qual Conselh Regional gausarà pausar la question d’aquesta creacion d’una societat publica de real servici al pòble occitan, un real servici public per Occitània ; quí ?

E soi segur qu’i a potencials importants de transpòrts a travèrs Occitània, a travèrs Itàlia-Peimont e Occitània, puèi Catalonha, Aragon, Navarra-Nafarroa, Euskadi.

Complement d’informacion locala :

Document ENBATA, indispensable setmanari basco de lenga francesa.

-°-

Notatz sobre la vòstra agènda :

Totes los concèrts son a gratís, al còr sud d’Occitània. La primièra fèsta occitana institucionala foguèt un exemple per mantunas autras en Lengadòc e endacòm mai. Serà en directe sobre Ràdio Lengadòc Montpelhièr, e i a pas melhor per entendre l’occitan a l’antena.

Nuclear : Itàlia votarà lèu, e nosautres en Occitània ?

Quora aurèm nòstre referèndum sul nuclear ?

Per fabricar una centrala nucleara, cal de beton, Bouygues es una de las companhias las mai interessatas a l’aumentacion del numbre de centralas, coma l’aumentacion de las autorotas inutila coma l’A65, o las LGV per ajudar los parisencs de venir en vacanças o de fugir se las loras centralas nuclearas petèssen.

Nos podèm çaquelà question de saber, perqué l’UDR, puèi lo RPR e puèi l’UMP-NC vòl del nuclear ? Sense mai, tanben pels socialistas al poder pendent 14 annadas e qu’an jamai fait res contra lo nuclear.

Car es plan clar, una centrala nuclera que peta es una zòna de la mitan de fRANÇA que cal evacuar… imaginèm se la centrala es prèp de París, lo nombre de parisencs que devrèm suportar …

Acabèm d’aprendre que François Hollande auriá cambiar d’avejaire sul subjecte ; es clar qu’es pas per aver rasonar sus quin tipe de societat devèm bastir per respectar aquesta tèrra, los territòris e los pòbles de fRANÇA. L’efèit electoral sembla aver mai d’efèits positius sul còrs elitari que sobre la realitat de l’aumentacion de las decisions politicas per frenar lo nuclear.

En Euskadi per aver pas de centrala nucleara, èra la menaça d’ETA qu’a jogat fòrça… Se per totes los subjectes d’importança pels pòbles de fRANÇA devèm, amai de las eleccions, fa una pression d’aqueste escantilh, n’avèm pas acabat ambe la casta sciences-po al poder actualament.

Quora aurèm nòstre referèndum ? E puèi, benlèu que lo sistèma bonapartista que nos a imposat lo nuclear, es aital que zo sonèm nucleocracia, aurà tanben l’intelligéncia d’arrestar lo nuclear ; e en primièr arrestar AREVA and co, e benlèu condamnar lo pac de dirigents qu’an installat, ambe la filiara nucleara, una insecuritat permanenta sobre los pòbles europèus e lo continent,  e aiçò per mantunes sègles ambe las daissas mestresables tant qu’una centrala a pas encara petada ; alata pus lèu, aurèm estauviat la catastròfa sul territòri, sobre los pòbles europèus,  e podrèm desvolopar una vertadièra democracia en fRANÇA.

-°-

A65 l’autorota sense cap utilitat per Gasconha

Lo jornal tolzan a prepausat un article recentament sul tèma de l’A65. Lo mercat que l’autorota a despertat es pas realament çò d’esperat per l’entrepresa privada que l’a finançada… Nos podèm alara questionar.

Se cal questionar çaquelà sobre aquesta volontat politica que voliá d’aquesta autorota : UMP-NC e PSf, mai tanben totas los partits productivistas que podràn existir del nacionalisme francés, del productivisme del mercat-Estat-nacion França. L’autorota dona pas al nivèl dinerièr las resultas esperadas, es que seràn castigats per aver causit una causa inutila de bastir ?

Car concretament an bastit quicòm qu’a destrusit un ecossistèma balançat per installar un sistèma que favoriza lo tot petrolièr e los desplaçament egoïsta dels ciutadans, a un moment que l’ecologia debuta una pujada calara dins los esperits.

Aquò me recòrda la podrariá de l’Agenés, volguda pel sistèma militarista francés, per salvar las «frontières naturelles» de l’Estat republican e centrlaista francés, fàcia a l’Alemanha pantaissa de la guèrra de 14/18… Ai legit e particularament trapat lo libre sul tèma interessant.

La podrariá es jamai estada bastida, los païsans son estats espoliats sense èstre pagat, e la podrariá jamai destrusida, lo luòc a servit al pus nègre de la santa republica francesa, per tot tipe d’autras expropriacions de populacion, per la gloriola del centralisme francés, de sos ministèris parisencs (armada, torisme e jovença, e agricultura).

Es que cal perseguir longtemps d’aver projectes d’aquestes escantilhs, costoses, e que servíscan gaire qu’a valorizar lo nacional-expansionisme francés, per exemple l’autorota entre Tolosa e Castras … per prendre un exemple prèp de Tolosa (las entrepresas Fabre pòdon segurament prendre una rota a doás vias normalas, non ?).

Ambe l’argent d’aquesta autorota gascona, una ligason ralh de qualitat auriá estada potenciala dins lo quadrat Arcaishon, Pau-Baiona, Auch, e tanben per desvolopar la linha  existenta cap a Agen, e aital ligar Tolosa ambe una autra linha cap a l’Atlantic sense passar per las montanhas pirinencas… nimai per Bordèu. Facilitar la ligason ambe Bilbo. La pensada seriá estada alara autocentrada sobre las necessitats localas, pensadas localament e ambe un budgect limitat, per considerar las finanças publicas actualas.

Es de  se questionar se lo personal politic de la decentralizacion n’es capable ? Es que lo personal politic de la decentralizacion es sonque capable de se pagar autorota en moneda de servici public, per ajudar las multinacionalas de la logistica installadas a París ?

-°-

Jordi Barre en 3 CD en venda a Perpinyà

Las declaracions pronuclearistas fan de l’emplec duradièr !

Es una chança, non ?

Lo punt de vista PRG e socialista sul nuclear es duradièr, es lo meteis que l’UMP-NC e FN. Es lo meteis dempuèi trenta annadas, çò que pròba al mens que son conservadors autanplan que l’UMP-NC. Se cal questionar perqué ?

Ja sabèm que son nacional-expansionistas, e que, per far viure París, an mestièr de mestrejar lo poder central, lor cal enèrgia e mestreza sa fabricacion, per pagar l’estructura de mercenaris que trabálhan per els.

Sabi lèu que nos excplicarà qu’es creador d’emplecs, clars, vesèm qu’es vertat (es de l’UMOR e soi EDR aquí), ara ; e pas sonque mercenariat...

Un autre avantatge del nuclear, es creador d'emplec duradièr (enfin de trabalh !), enfin pas per los que i trabálhan, los obrièrs, los que fan l’obratge, l’òbra, la man-d’òbra es pas concernida, brica; NON, sonque per las entrepresas coma Bouygues-TF1-LCI que i trabálhan per vendre beton, e man d'òbra non sindicalizada e tranquilla, per anar joiosament cap a la mòrt segura, e ben segur, mal pagada.

Science&Vie explica aiçò clarament, lo nuclear es pas dangierós, ne podèm èstre assegurats, rassegurats.

Science&Vie explica que’es «Tchernòbil la catastròfa sense fin», traduccion : es l’emplec a vida per las entrepresas qu’auràn aital una còta borsièra granda, e de longa vida. Pels emplegats, es una òbra sociala, caritatisme de la casta pronucleara, segurament, e donc mal pagada çaquelà. Lo PRG e los socialista son solidaris, sempre lo social en primièr. Vesi pas d’autras rasons per èstre pronuclear e de faiçon duradièra, PRG-PSF es lo nuclear duradièr, «sense fin».

Aquel dessenh de Tchernòbil es d’una certana manièra de l’art tecnologic, una causa duradièra : Three Miles Islands, Tchernòbil, Fukushima, e encara sabèm pas tot, vist que son talament transparents per las informacions que, ièu, mai ne fan declaracions rassegurantas publicas sobre las cadenas d’Estat, mai lo mal Estat se vei dins la multiplicacion de la intervencion television del servici public pel pronuclearisme.

Science&Vie fabrica de la sciéncia, e donc podriàn pensar que son liure de poder exprimir un punt de vista balançat. Mas l’informacio nde Science&Vie es tanben manipulacion.

Per qué ?

Cal veire un subjecte annèxe al nuclear, mas sancierament dins las causidas de la consomacion fòrta d’enèrgia non renoveladoira. «Perqué lo Gaz de Sistre dividís França», rassegura e assaja d’explicar lo mensual… ah ! Mas quí es dividit ? Pas la populacion sus plaça, sul terraire occitan an manifestat contra pertot ? Alara de quí párlan donc ? Senon dels capitalistas del mercat-Estat-nacion França, lo jacobinisme viu sobre nòstra esquina, lo poder es jacobin, participa a la destruccion dels païsatges e dels territòris occitans sotmetuts. Los reis an creat un mercat-Estat-nacion, qu’i an trapat los seus conceptes en 1791, puèi lo capitlaisme e la tecnoestructura o casta al poder i a trapat una activitat economica e enriquidoira –individualament, sense clar projecte collectiu (pauc nos impòrta los dísers dels republicanistas, farlabica enganadoira).

Soi abonat a Science&Vie, e aprèp entendrai lo lòbi dels pronuclears explicar que sèm pas pron aisinats per comprendre la sciéncia, e donc las nanotecnologias, e lo nuclear, e la recèrca del gaz de sistre lèu.

Mas es la pròba qu’al mens que se gaiti TF1 o que legisca Science&Vie podèm tanben aver un uèlh critic sobre lo scientisme generalizat del sistèma jacobin franchimand, associat uèi a la mondializacion pel seu pròpri interès de casta. Ièu me questióni pas perqué ; mas sabi que mantunes me diràn : perqué ? Es benlèu perqué soi encara los pès sus tèrra, e que lo fait d’èstre occitan es una causa qu’ajuda a èstre mens manipulat, politicament e scientificament ? Soi ni emplegat del servici d’Estat, nimai de Bouygues, aiçò tanben ajuda.

Cal remarcar tanben que Bouygues auriá autanplan interès a la recèrca del gaz de sistre que las òbras de la centrala de Tchernòbil, lo beton se podrà plaçar pertot, amai de las autorotas privatizadas recentament; alara LCI es important per manipular lo sistèma politic. Bouygues aurà interès de fòrças causas, coma Mitsubishi Motors per la veitura electrica, es un sistèma que cal destrusir se la populacion umana, la nacion occitana, vòl pas tornar a la dictatura capitalista, benlèu piège que lo republicanisme francés, que n’es sonque una estapa per una melhora sotmission d’Occitània.

Bona novèla : fRANÇA trapa un luòc segur per las daissas nuclearas, lo JAPON

Sabèm ara que lo sistèma dels lòbis nuclears es en plena eufòria, an trapat enfin un luòc segur per las daissas nuclearas mondialas : lo JAPON. Las autoritats nacional-nuclearistas japonesas auràn enfin donat un esfòrç bèl al planèta per donat un territòri de seguritat per las daissas nuclearas sobre l’esquina del pòble d’inocents democratas, inocents perqué an votat pel binòme partidocrata e nacional-nuclearista japonés.

ES LA BONA NOVÈLA DE LA JORNADA.

L’autra bona novèla : Kadhafi, gràcia a las presas de pausicions politicas  e diplomaticas de Nicolas Sárközy cromparà pas de centralas nuclearas seguras e francesas.

Kadhafi tanben li agrada los inocents democratas libians qu’an cresegut a las institucions internacionalas per los salvars del militarisme d’un dictador.

M’anatz pas criticar se uèi ai pas cap signe nègre per l’actualitat de comentar, nimai cap mèdia de vos criticar… Soi optimista, enfin l’urgéncia dubrirà los uèlhs politics dels ciutadans.

Lo Nuclear es dangierós, lo planèta e los pòbles del planèta ne pòdon veire clarament los dangièrs. Es enfin l’autra bona novèla. Lo nuclear dona un megashow mondial per explicar que los ecologistas avián rason.

-°-

Una autra bona novèla, malgrat que fRANÇA e son pòble, unic e unificat per la fòrça lingüistica, son pas encara irradiats, e malgrat tot, ara, son informats bravament dins la lenga universala qu’es lo francés, donc segur que los Japoneses e las Japonesas podràn legir las doás colomnas de Libération a publicat uèi sobre las consequéncias del nuclear sul còrs.

Avèm aquí un retorn d’experiéncia, benlèu los assages nuclear militar franceses en Argèria, del temps qu’èra departament francés e que lo Saharà fasiá un terrenh de jòc militarista e nuclearista francés, d’aquel temps François Mitterrand èra ministre de l’interior.

Coma retorn d’experiéncia, del tipe UMP-NC, los antinuclears se podràn recordar lo nivèl d’engatjament de Jean-Michel Baylet, PRG e director de La Dépêche du Midi, per installar una centrala nucleara en Occitània, Midi-Occitanie pels intimes. Lo meteis jornal pensa que sem sonque concernit per las doás centralas de Golfèch (dos nogals) e de Blaia (quatre nogals), segurament que la redaccion dèu pas saber los corrents del vent, lo mistral, que se passejan sovent fòrt dins la valèia del Ròse… Mas aquel meteis jornal dèu pas saber que la tecnologia francesa es tanben en venda de l’autre costat dels Pirinèus, e que los vents tanben pòdon portar nívol tanben de la còsta de la Mar Nòstra e Catalonha cap a Occitània, cap a Tolosa. La mapa de las centralas nuclearas espanhòlas es pas publicada pel jornal aqueste, segurament perqué las frontières naturelles son una proteccion «segura» qu’es pas encara estada testada pel retour d’expérience UMP-NC, o lo lòbi nuclear francés (recòrd de la lista : FN, UMP, NC, Gauche démocratique, Parti Radical, PRG, MoDem, PSF, PCF, ex-PCF, ADS, MRC, LO, Parti des Travailleurs, aumentat dels sindicats CGT, UNSA, FO).

Las daissas nuclearas son pas mestrezadas pel lòbi nuclear, alara es puslèu dificile de saber las consequéncias per la comunautat dels pòbles sotmetuts qu’an pas jamai agut un dreit elementari de debat democratic. E sul terrenh aqueste cap deputat de la lista dels lobistas franchimands, totes grandament nacional-expansionistas e jacobins, son en dignitat de n’aver un devís rassegurant.

-°-

Sèm encara rassegurat per la borsa, bona novèla (enfin venguda de la borsa) … coma lo lòbi dinerièr del nuclear a finançat totes los partits nacional-expansionistas del mercat-Estat-nacion, nos podèm rassegurar que la borsa los daissa càder…

La panica del mercat es una bona novèla pels pòble ; perqué ? perqué simplament la fisença qu’an las bancas pel mercat de las accions passarà enfin a una obligacion de trabalhar ambe los projectes de las collectivitats umanas o dels projectes individuals en creissença…

Es donc una bona novèla de mai, far petar una centrala nucleara a enfin un avantatge pel lòbi del nuclear (la lista qu’acabi de recordar jà), un avantatge que podrà valorizar se las populacions son pas passadas al cementèri o handicapadas, per poder pus pagar las talhas de los lors impòsts nacional-expansionistas, e n’aver acabar de viure sobre lo planèta dels poders inconcients, centralistas e jacobins (e n’i a mantunes qu’an un modèl francés en cap, e que son preste de prendre en bona vista lo VRP de Neuilly/Seine del grope UMP-NC).

-°-

Comentari de luènh …