Dins los conflictes lingüistics podèm conceptualizar ....

Coma l'ai vist aplicar a las entrepresas, me sembla que se podrà tanben aplicar tot parier als conflictes lenga imperiala(sovent a l'unitat) e lengas sotmetudas (sempre al plural), locutors arrogants / locutors sotmetuts. Ai lo document tradusit en occitan, e lo pòdi completar amb exemples... correspondents.

 La colèra es la partida de l'emocion. A travèrs lo questionament, la tòca del negociator (quora n'i a un pels conflictes lingüistics) o pel comercial (botiguièr), es de compréner las sorgas...

Las sorgas dels problèmas lingüistics son sovent reglats per intervenents exteriors al sistèma del conflicte, rarament de l'interior. Aital l'occitanisme o l'independentisme catalan, espèran de l'exterior una intervencion. Pels Catalans sembla que lo camin aquel es de mai en mai clar. Fau legir lo bilhet editorial de Vicent Partal del 29 de mai. Foguèt lo cas per l'Irlanda del nòrd, e tòrna ambe lo #Brexit !

Alara que Le Figaro debuta una alèrta sul tèma de Corsega .... ligam aquí. L'alèrta es sul tèma de la preferénncia d'emplec còrse, coma i a una preferéncia de l'emplec francés dins l'administracion francesa ; l'eglitat es aquí negada pels imperialistas franceses, serà alara subjecte de colèra còrsa, per fauta d'egalitat republicana, non ? E la colèra còrsa serà pas freda, mas legitima.

La sola causa que fauta en Occitània, es lo conflicte ... n'avèm talament agut ambe l'imperialisme francés, que la potinga guerrièra sembla pus la bona per reglar aquel conflicte lingüistic entre l'occitan e la lenga del rei-president. Es talament grèu que los Occitans an abandonat d'aver la dignitat lingüistica, e lo manteniment que se cridava als sègles precedents.

Législatives 2017 : Convergéncia Occitana convidava

Ièr se debanava un reünion politica a Tolosa, convocada per Convergéncia Occitana, coma an la costuma d'o far (sus l'idèa de País Nòstre que els o faguèron diluns passat), convidavan los candidats a las Législatives 2017 (notatz l'abséncia de La Dépêche du Midi, Ràdio Occitània e de Actu-Toulouse); l'objecte politic èra sempre aquel : quina politica per l'occitan. An questionat los candidats, an agut responsas; seràn segur publicada sul site de l'associacion de gestion de l'Ostal d'Occitània (ostal de la comuna de Tolosa que ne fan la gestion, gestion publica e oberta a totas las associacions tolzanas).

Sortir d'una ajuda d'un amic en vrespe, soi arribat en retard, coma n'es la tradicion a Tolosa (lo retard tradicional es de 15 min, aital los dantistas o sábon plan clar dins l'enregistrament dels RDV dels dentistas), soi arribat donc un pauc aprèp 18h00. 

Soi arribat al moment que quatres candidats an donat lo punt de partida de las loras reflexions sul tèma ; res es cambiar, l'occitan es encara considerat coma un element del clientelisme politic ; jamai la lenga de totes/as, la politica per totes/as. I a encara a EELV d'unes que pensan que podèm nacionalizar (estatizar Calandreta !) ; bon sèm sempre dins lo n'impòrta qué politic francés ; soi donc partit a la fin de las intervencions politica.

Soi estat minjar. Causa utila.

Puèi en tornar ai poscut entendre : « EN MARCHE son pas present perqué sobre overbookat d'aver agut la nomminacion coma candidat farà dos jorns », la causa se podrà entendre. O  benlèu que quand on es candidat dempuèi bèl briu, e professor a Clarmont d'Auvernhe, e capitolièr e sus la fòto de EN MARCHE a París e pertot sus FB, serà complicat de bessonar ambe lo clinetelisme occitanista ?

La meuna pre-aucupacion èra reala car sus la plaça del capitòli se plegava la manifestacion que lo candidat EN MARCHE i èra ...

 La bandièra LBGT èra mai importanta que la bandièra publica occitana, publica valent de dire la bandièra de la lenga occitana per totes/as.

I a sempre un grèu problèma ambe lo personal politic jacobin, la lenga occitana es -per els- una causa del comunautarisme, una region de la campanha electorala (espaci de poder, ont faut èstre per èstre reconegut del chef indien dels occitanistas).

Una lenga es un patrimòni (75/1) de la constitucion, non normalament amerita uina politica lingüistica per totes/as car « aquela riquessa » amerita donc d'èstre coneguda de totes / as ; mas que fa lo sistèma politic jacobin per la donar a totes / as ? 

Alara, quand se parla a la representanta EELV d'aquò, se questiona sul pic ... en esperar que la question es pas sonque per ela, vist coma se debanèt lo debat (m'imagini) ... l'ai rassegurat, la critica val per totes los partits, ai pas d'ostracisme sus aquel subjecte, pensi que totes los partits del jacobinisme francés son dins una trapèla politica que podràn JAMAI, EN MARCHE o pas, establir una dignitat per la lenga occitana, e basta pas de ratificar la convencion europèa de las lengas.

Èra present lo cònsol adjunt, Jean-Michel Lattes [UDI], encargat de la lenga occitana a la comuna ; foguèt al final questionat sus la politica de dubertura de classas bilingüa a Tolosa ; se notèt la dificultat dins la creissença del collègi e la causida maissanta del Conselh Departamental per l'exilh territorial prepausat a Colomièrs.

Es una illusion occitanista de pensar que lo sistèma politic d'Occitània amana pro de competéncias (dins lo cap, particular, o dins l'entorn, secretariat parlamentari) per desvolopar una dignitat per la lenga nòstra manténer ; lenga nòstra qu'es dignament la lenga de tota la populacion d'Occitània granda, a Tolosa, aglomeracion, Occitània -administrativa, Occitània granda, fRança e Union Europèa).

M'imagini que País Nòstre es tanben sus aquela onda de la pensada jacobina, e ne podrà pas mai far quicòm del departament d'Aude estent. 

"langues régionales" lo subjecte tòrna en jacobiniá o ipocrisiá

Quora un grope de militants escrívon a prepaus de las « langues régionales » e notadament l'occitan ; es supausar que l'occitan es una « langue régionale » ; sembla que l'istòria de l'emplec d'aquela semantica aguèsse pas percorregut las generacion, per fauta de transmissions dels sabers en sciéncias politicas dins los corses d'occitan ; es normal lo sistèma e lo bonapartisme politic n'en vòl pas de politica qu'expliquèsse clarament los concepte de sotmission a l'autoritat santa e republicana jacobina. E que fosquèssen pas lector del meu blòg dedins que ai poscut escriure mantunas linhas sul tèma.

Donc an escrit...

E an las sampitèrnas responsas, d'unes jorns abans las legislativas, non pas per respondre mas per informar lo verbiatge e semantica que faudrà donar al pòble que se leva per pausar la question sul tèma ; lo problèma es que lo pòble que se levarà, aurà lo coratge de se levar, mas pas las aisinas per -del tac al tac- respondre sus las estupiditats vomidas en responsa del grèu problèma qu'es la destruccion d'un patrimòni utile per pensar lo politic.

Donc van repotegar... 

E la responsa serà : 

Concretament .... las causas son autanplan foscas que la candidatura d'Emmanuel Macron en genièr 2017 per son programa.

Lo sistèma jacobin francés, pas una escòla de sciéncias politicas (per resumir), a jamai estudiat l'installacion del francés coma aisina lingüistica per un Estat, mas per imposar las idèas politicas d'amontnaut en bais, al bais pòble, l'elita politica o lo sistèma educatiu.

Sobre aquela tèrra cremada dels cervèls dels inocents sotmetuts, dels pòbles sotmetuts, s'i podrà installar la lenga de l'elitocracia reiala o republicana.

Es pas question de donar una autonomia lingüistica als pòbles sotmetuts e que -per malastre- se despertan.

L'etapa següenta, una manifestacion en Avinhon  o Nimes ?

L'espaurugal o espaventalh politic = FN-BM

Dins la mesura que lo nombre de vòts del primièr torn al FN-BM a pas gaire cambiat, sapient que la populacion en fRança a aumentat ... lo FN-BM èra lo perfait espaurugal politic per plaçar lo sistèma de la casta republicana al poder, tornar. Mas a calgut un « bon candidat » per la finança del sistèma jacobin, La Défense. Sempre an paur dels pòbles de fRança, se avián votat pel mal, pel FN-BM ! La borsa baissava abans lo segond torn e aumenta aprèp.

La prestacion de Marine Le Pen es estada -dins lo debat d'entre dos torns- la confirmacion del ròtle que -els- se vòlon donar : far pro paur per servar lo sistèma, mas sobretot pas arribar al poder. Es lo ròtle que vòlon jogar. Donc la guèrra programatica als immigrats es un biais coma un autre de far votar las (jovas) banlègas de las immigracions colonialas francesas pel sistèma jacobin. Es un pauc coma lo Jihadisme qu'ajuda la polícia de donar los biais politics al ministèri de l'interior.

Dins un bilhet Nathacha Polony explica clarament las causas ; lo podrètz fintar sus Polony.tv en lenga francesa o patois mediatic parisenc, una bona lenga que fau servar segur. 

Sus aquel bilhet de Democracia per Occitània, aquel blòg d'opnions, trobarètz donc la traduccion en lenga mespresada, en lenga occitana, non pas per multiplicar las traduccions, mas per indicar als Occitans que lo jacobinisme trobarà totas las solucions politicas per damorar al poder e servar un Estat francés que serà jamai democratic.

__________________________________________________________________________________

Faudrà estudiar la cartografia del vòt, mas una causa es segura : - los ancians an votat majoritariament e grandamentper Emmanuel Macron, - tot parier que las classas dominentas, - de mai que los mai diplonats o graduats d'universitats, car los dos, malastrosament en fRança, van amassa. 

Es donc un vòt de ciutadans que van plan ; e que van acabar los autres, los que van mal ? E al final lo balanç del vòt, que ne faràn ? Car lo dimenge al ser, s'enguèron aviat suls platòs de television de las gents que nos explicavan que l'eleccion aquela èra un referèndum per o contra l'Union Europèa e donc que l'Union Europèa a ganhat ... d'unes an parlat de plebicit ! 

Quitament diluns maitin se vegèt -per exemple- Juliette Méadel (1) explicar sense rire que sus las ordonanças, Emmanuel Macron dixit : « acaba d'aver 65 % dels franceses ; vòl anar al cap de sa refòrma del còdi del trabalh »

Fau tornar explicar a Juliette Méadel que 65 de cent de votants es pas 65 % dels Franceses ; que 65 de cent exprimit e non nul es pas los 65 de cent de votants ;  que sobre los 65 de cent, la proporcion de los qu'an votat PER la refòrma del mercat del trabalh per ordonança es sense dobte gaire majoritària.

Tot aquò nos compte çò que devendrà lo lendedia de vòt, çò que devendrà las interpretacions ; avèm evidentament un buf d'aire clar, un bèl sospir de solaç, de totes los Europeïstas religioses e edeptes del liure mercat escambista, car dins aquela campanha lo Front National a -un còp mai- jogat son ròtle ; Marine Le Pen a jogat lan, èra esperat, es de dire probar qu'es pas un dangièr, mas un espaurugal ; es pas brica parier.

E donc se tòrna veire totes los que vòlon que RES NON CÀMBIA.

Alara evident, se son trobat un candidat diferent, mas avèm entendut jà .... un Pierre Moscovici (2) per explicar que « fRança tornava comptar en Euròpa », Angela Merkel faguèt çaquelà d'anóncias dins aquela via ; tot parier que Jean-Claude Junker (3) ; de qué vòl dire ? 

Vòl dire que fRança podrà comptar dins « le concert des nations » que quora se confòrma a çò d'esperat ; aquò vòl dire que per existar fRança se dèu sotmetre a çò que vòlon los poderoses ; i a quitament grands politics qu'an parlar de capitada « à la Bonaparte » 

La vitessa es un pauc tròp granda en besonha.

__________________________________________________________________________________

(1) secrétaire d'Etat chargée de l'aide aux victimes

(2) Moscovici es aquel ministre ancian de Jospin que declarèt un còp èra a Bucaresti que sabiá pas perqué Jospin li demandava de signar la Carta Europèa de las lengas. 

(3) lo primièr voleur de la fiscalitat dels pòbles europèus, al simplàs profièich del seu Estat quora n'èra lo primièr ministre, lo Luxemborg. Adobat al cap de la comission europèa per la majoritat castica Dreita liberala e Esquèrra Liberala al Parlament europèu.

Mas es caracteristica de la besonha francesa, destrusir sul modèl bonapartista las vidas democraticas o pas dels Estats vesins ; es pas un pantais, es l'istòria del continent europèu. Car, tornèm en Occitània, destrusir la lenga occitana es destrusir tanben una autonomia de la pensada politica occitana, es essegurar la sotmission al poder jacobin, e sempre centralista francés, un poder militarista al modèl de la prefectorala (sistèma bonapartista installat per l'impèri primièr del Napoleon Ier que odiava la republica de Paoli en Corsega). Car Occitània a existat ambe mantunes sistèmas democratics (flac segur) qu'èran exemplars per tot lo continent europèu levat lo centralisme reial borbonic e capecian.

Per existar l'extrèma-esquèrra a tanben mestièr de l'espaurugal aquel ; la liga antifascista an un ròtle similar a la casta parisenca dels jacobins sul tèma. E quand manifestar, dona un ton, una unitat, sense qu'an se lo FN-BM exista aital, en espaurugal o espaventalh.

Es que fau aver un FN-BM seriós per arribar al poder del cambiament (es pas brica ma causida, tròp de trabalh per cambiar un partit tanben jacobin), o es que fau votar per d'autres ( atencion la lista jacobina es longassa ) per las legislativas per non pas daissar la mèrda castica damorar al poder ? 

E atencion als faus amics, lo regionalisme qu'amaga un jacobinisme sense s'en rendre compte ...  Ligue du Sud. Lo Sud es vist sus la mapa exagonala francesa, plan segur, senon Aurenja es plan a l'Èst de Ròse e dedins un Comtat venaissin central pels escambis entre lo nòrd d'Euròpa e los Estats de la Mar Miègterranèa.

Per esclarir las causas, ni FN-BM, ni Ligue du Sud o du Midi, o nimai lo parti de fRance, mas lo vòt anti-macron me sembla ara una necessitat democratica.

Contra l'occitan, l'ignorança universitària francesa es utila

L'ai escrit mantunes còps sus aquel blòg, l'ignorança francesa se cultiva pertot, a l'Académie française, dins mantunes diccionaris franceses, mai tanben a las universitats (Roazhon o Lyon), e se publica dins mantunas revistas o libres en lenga francesa ; l'ignorança es francesa donc universala, o fau notar, per la setmana de la francofonia o fau sobrelinhar..

Dins la pagina del programa se podrà legir aquò :

La Commissaire européenne à l'emploi Marianne Thyssen dénonçait le caractère discriminant de la "clause Molière", adoptée dans plusieurs régions françaises en mars 2017.• Crédits : Alexandros Michailidis - AFP

Fau dire qu'es ontologic de discriminar las lengas en fRança, dempuèi l'Edicte de Villers-Cotterêt qu'agrada bravament al candidat Emmanuel Macron. Es ontologic a la pensada francesa, lo monopol reial, lo vòlon pas far tombar, republican que son ! En 1992, l'article 2 es vengut coronar lo principi de discriminacion legala francesa, republicana e santa, centralista e mediatica, per totas las autras lengas, levat la lenga de la banca plan segur.

 

Dins un programa sus la francofonia e la « glotofobia » concept supausat èstre inventat per Philippe Blanchet, e qu'ai entendut personalement de la boca de Jacme Taupiac en 1992, la semantica èra tanben lingüiscide tanben coma al Québec (e son plan professors de lengas occitana, espanhòla e catalana que me l'an dit). Philippe Blanchet a res inventat, l'a publicat en fRança e fa dintrar dins l'universitat, especialament per ajudar la francofonia trionfenta a regnar sus Bretanha. La glotofobia o lo lingüiscide son conceptes clars per tot ciutadan que trabalha pas l'ignorança lingüistica francesa alara que se nos explica qu'es una causa universala.

Mas especialistas de Philippe Blanchet, e del parcors universitari de francés aquel, o coneisson de plan, per èstre un collaborator del sistèma separatista provençal, sistèma lingüistic que mescla la grafia e la fonia (normalament la causa es reglada quand que parla clar de lingüistica), mas per Philippe Blanchet lo còr provençal parla melhor que la realitat estudiada e lingüistica aplicada.

Lo negacionisme lingüistic (quand Mistral parlava provençal per l'inauguracion de l'estatua de Gensemin, Philippe Blanchet èra pas nascut per enregistrar la santa paraula universitària francesa en lingüistica de la manipulacion), lo negacionisme francés seriá sonque de Philippe Blanchet, o d'autres recrutaments universitaris franceses pòdon ajudar poer melhor entendre la manipulacion francesa contra l'occitan ; sí sí, se tròba a l'universitat de Lyon 2. Legissètz aquí :

Aquí es lo CNRS .... fintatz la frasa (en fin de document) sus l'ignorança de la sapiença sus la lenga occitana e s'en van en America latina donar leiçon de lingüistica, panar d'informacion sus la lingüistica aplicada, s'èri d'ailà, lor interdiriái d'estudiar totas las lengas d'America latina, perqué ? Responsa : son universitaris franceses PUNT.

La clausa Molière es simplament lo rebat de l'ignorança francesa en matièra lingüistica e del Québec, lei 101- an retengut que l'objecte nacionalista e expansionista francés que fau salvar, la lenga del rei, la lenga de la francofonia, l'imperialisme lingüistic per ajudar la casta al poder de causir sa lenga (francesa o anglesa) per imposar sas idèas de la democracia. Per la lei 101 del Québec dins aquel programa de fRance CULture an quitament pas retengut que lo bilingüisme canadenc, mas en ges sotalinha qu'es una lei de Québec qu'a imposar de parlar de bilingüisme al Canadà, per evitar lo separatisme quebequés, se los ciutadans francofònes de Québec èran pas entenduts.

La situacion dels Occitans en fRança es del meteis escantilh que los francofònes del Canadà quand lo Québec èra mut politicament.

Mantunas imatges del bilingüisme segon un jacobin parisenc e sa collaboracion ?

"defendre la lenga francesa"

Entendi pendent aquesta campanha electorala merdica, que « fau defendre la lenga francesa e sa cultura », vist lo nivèl lingüistic qu'es prepausat per aquela cultura parisenca politica, e los satellits de la collaboracion en region sotmetuda, pensi que la cultura francesa serà bona pel cementèri. E benlèu que la fau ajudar, dempuèi Jean Jaurès a prendre la carrièra Gabriel Peri dinca montar la carrièra del cementèri.

Quand un Éric Ciotti parleja a la television, l'enveja nos arriba de petar lo material ; donc de suportar de prendre l'aisina per rason del merdic contengut de cultura politica francesa.

Aqueste maitin quitament Pierre Rosanvallon nos fabrica una apologia dels simbòls nacionalistas franceses, los simbòls que son emplegats per espotir las autras lengas e culturas d'aquesta planèta.

Dimenge passat al vrespe ai agut lo malastre de préner la linha 58 de Tisseo [BassO CambO / MurAIS], e donc de préner una linha otrçuda, que de temps perdut (!) ... mas subretot d'entendre aquel « Canto Lausetto » pensat per una votz parisenca (es pas lo sol endreit aital torçut foneticament per Tisseo.fr), ai donc entendut : [cantO lôsétO] ambe la famosa votz informatizada e talament recomendada pels sistèmas dels comunicants parisencs e la collaboracion. Es un niais de plegar l'esquina e de cridar an còr cap al nòrd, "merci de nous soumettre à vos stupidités linguistiques". Quand "Se Canto" es escaraunhat dins sa grafia es normal que l'ensemble seguisca.

Es aquela cultura que fRança nos imposa, una tecnocracia en marcha ; es aquela cultura de l'ignorança fonetica, ortografica e mediatica que fRança nos promociona pendent aquela campanha electorala, e dins totas las escòlas d'Estat o escòla dita catolica o privada (jamai privada de sosten de jacobinisme) ; de que ne devèm far ? Ne devèm portar los flambèus dins totas las manifestacions (coma fan totes los militants dels partits actualament) ? La bandièra tricolorada, simbòl d'aquela mediocritat politica e de societat, de qué ne fasèm ?

Quand lo bilingüisme nos arriba coma exemplar, es lo partit conservador anglés qu'o pòrta !

Alara que cap partit jacobin es capable d'entendre que la diversitat lingüistica fabrica una cultura que pòt èstre aquela d'una region (espaci politic), coma d'un Estat (espaci juridic) que respecta la diversitat de las lengas, e de las culturas ; i a pas de cultura sense lenga-s. 

Enfin nòstra vida en Occitània se passeja pas luènh de la Mar Miègterranèa, e las sorgas de sapienças son nombrosas ; mas la fau pas far nòstra, la fau preservar, costejar, ambe respecte e dolçor, car es fragila, fragila per èstre un instrument que lo nacionalisme francés pensa destrusir, coma una exemple de sa poténcia, de sa « grande culture » ; de plorar d'estupiditats, plen sud (de Provença al Liban) !

Descobèrta de premsa parisenca

La premsa parisenca fa descobèrtas cada jorn, recèrca sul terrenh jamai : 

1 / El Barça pòt ganhar contra lo PSG, 6 vs 1 ... alara que lo partit d'abans lo PSG aviá ganhat e donc la victòria èra segura pel partit segur de retorn. Anuèch sabèm que los quatre buts de l'anar son pas estats sufisents (* gaitar las illustracions en seguida). E çaquelà la premsa francesa, TV, Ràdio, Jornals papièr o Internet nos an assegurat ièr -tota la jornada- que lo PSG l'auriá aisida.

2 / l'Éducation dita Nationale es un ostal de censura, la causa serà mai complicada per la fa pèrdre ; la censura se fabrica en bonas letras republicanas segur, es administrativa, ierarquista, concènsuala del sistèma jacobin, mas es clar de las censuras d'opinions politicas, coma pel regime d'Assad en Síria (sense l'armada a costat), car quitament per criticar de l'interior sa politica (ontologica, intèrna), per exemple sa politica contra las lengas en fRança, quitament un sindicat maison s'i pegarà pas jamai, en realitat, seriosament. Anuèch Twitter publica, en primièra pagina, una mícro-nòta de FranceInfo :

Quand l'Éducation dita Nationale dona estadisticas al personal politic per nos enfumar sul tèma de l'ensenhament de las lengas en fRança a l'Assemblée dita Nationale ( a tot elegit o elegida, de l'AN, o del Sénat, damòri al servici per explicar coma) ; e lo/la ministre/a serà lo pòrta-votz d'una sistèma qu'engana coma dels tempses leninistas e stalinistas en Rússia sovietica ; las estadisticas son pron plan causidas e jamai verificadas, coma s'èra paraula d'evangèli ; mas l'evangèli legida per un draconàs o un mamot, aparéncia pel diable, donc pas sense que la Maissanta Novèla, aquela que lo nacionalisme d'expansion parisenca, nacionalisme academic, mata las lengas e la diversitat ontologica de las lengas dins la santa republica. Se parla plan del latin e del grec, mas de l'occitan (dins totas las versions, provençalas, de Niça, o de Gavotina tanben), del breton, del santongés-peitavin, de gallò, del catalan, de l'alsacian, del savosian, de las lengas dels DOM-TOM, jamai. JAMAI un mèdia francés ne parlarà.

Quand l'Éducation dita Nationale es laïca, es pas al sens etimologic del grec, laïcos çò del pòble, mas al sens que laïc es fRança, lo netejament lingüistic constitucional (dempuèi 1992), modèl FN-BM de la pensada politica ; o fau tornar escriure en clar laïcos en grec es çò qu'es del pòble ; l'Éducation dita Nationale es programada dempuèi Jules Ferry per ensenhar la lenga del rei, edicte de Villers-Cotterêt, mas non pas l'alfabetizacion dins las lengas localas, la lenga del pòble, e l'ensenhament -tanben- dins la lenga de la santa lei republicana, centralista e jacobina. E l'UNESCO i podrà res contra, coma podètz res fa tanpauc contra la politica francesa que valoriza la grande cuisine contra la cosina populara que l'UNESCO pensa valorizar dins una politica per servar practica populara de cosinar.

Per melhor comprendre l'intervencion de Julia Scergo me sembla de bona pasta per debutar una melhora compreneson que lo sistèma es pas reformable ; o fau fugir !

Per protestar contra la supression dels corses d'occitan en Provença, Gavotina e Comtea de Niça, mantunes an agut l'idèa de manifestar dabans lo collègi o licèu, pauc aprèp « l'Académie » manda una nòta per explicar que las barraduras regularas des corses d'occitan devon damorar silenciosas, es de dire : « ne fau pas parlar a la premsa » dixit lo director d'un collègi e segon « L'Académie ». La censura es clara dedins aquela sistèma, senon te faràn fòra, e acabat l'estatut, la reputacion (fosca) se dèu pas platussar en public, dabans la premsa escrita locala.

Tres meses aprèp lo sistèma esquerrista de l'É. dita N. nos fabrica una convencion dins las regions socialistas (aquelas que damòran en plaça politica), bona causa mas talament repetitiva e sense efèit segur, e alara qu'amaga l'essencial : l'Éducation dita Nationale es la pus maissanta aisina per salvar las lengas istoricas, las lengas dels pòbles mesprezats ( es un subjecte qu'ameritèt dos bilhet aquí, jà ).

Dins un sistèma que la formacion es orientada a esquèrra, principalament en letras, per exemple Montpelhièr e Tolosa-Jean-Jaurès, l'obtencion dels diplòmas d'universitat se fan sus la regularitat del plega-esquina a esquèrra (i a una comission de regularitat per aiçò assegurar) e l'assegurança que l'administracion d'esquèrra serà jamai criticada, fau far paur als futurs professors, joves e inocents. Lo miralh es donc gaire polit quand se lo gaita de tot costat...e de mai prèp que se pensa ; e puèi per l'occitan es encara mai grèu, car lo CAPES es bivalent ; a la debuta èra per ajudar l'administracion per regular los corses dedins un collègi o licèu, ara es per suprimir mai aisidament l'occitan sense suprimir lo pòste de foncionari d'Estat jacobin : « soit content tu reste dans le mammouth avec la sécurité d'emploi ».

Lo jacobinisme administratiu mata l'occitan.

_°_

Seguritat de ganhar, es pas ambe lo projecte politi o fotbalistic parisenc.

Quand vesi El Barça ganhar, pensi a la sotmission dels occitans pel sistèma francés, e trapi que lo projecte catalan de republica m'agrada per Occitània.

2 Bilingüismes, la populacion occitana e lo politic francés

1 / lo bilingüisme vist per la populacion, la populacion normala, es un bilingüisme del sègle XXIen !

2 / lo bilingüisme del sistèma politic francés en Occitània prendrà lo torista per un descapacitat de l'internet e de la potencialitat de saber abans d'arribar en vacanças en Occitània, de crompar libre, d'anar s'informar dins los oficis de torisme (mentre que son sovent pauc aluzerpits en istòria d'Occitània).

Quand lo PRG a pas d'imaginacion, Blanhac o/e Blagnac quand ?

Lo PRG es al cap de la vila de Blanhac, e dempuèi que la vila a un panèu en occitan a l'entrada l'occitan es grandament sempre absent de la comunicacion institucionala. Es la fauta del cònsol, vist la situacion institucionala que la fRança nos a donat, mas es tanben la fauta de la direccion de la comunicacion que fauta d'imaginacion lingüistica. Donc ai près una carga de convidacion oficiala de Blanhac e l'ai renduda IMAGINATIVA e que respecta las doás lengas de l'aglomeracion tolzana, l'occitan e lo francés. S'espèra tanben una politica clara de tota l'aglomeracion de Tolosa sul tèma ; alara se Blanhac podriá donar l'exemple a esquèrra jacobina francesa ?

Ieu personalament n'ai pron d'aquela comunicacion regionalista francesa que limita l'identitat d'una region a son nom, a una crotz occitana, e qu'oblida sistematicament de donar l'emple gratís de l'emplec de la lenga del país tolzan, e d'una Occitània del Sud-Occitània-Catalonha (nom de la novèla region administrativa frnacesa). Car se las associacions recebon subvencions, es pas ambe aquela politica que l'imatge que lo sistèma francés a destrusit de la lenga occitana, que la populacion tornarà a aver l'enveja de l'emplegar.

Encara un còp, i a una diferéncia entre la compassion regionalista e una POLITICE LINGÜISTICA per la lenga dels trobadors, del Ducat d'Aquitània e de la vida del país tolzan dempuèi mai de 9 sègles.

Lo jacobinisme es un colonialisme que còsta a totes

Lo jacobinisme es un concepte similar a un regionalisme d'expansion e entitolat per la vila de París e la seuna oligarquia autoproclamada competenta, mas sabèm pas fins ara quin tipe de competéncia a part enlevar los poders republicans als pòbles de fRança, en contradiccion reala ambe la democracia version latina o grèga. Aquela oligarquia es coma aquela del ortodòxe Putin en Rússia (dita una Federacion de Rússia, totasa las Rússias que díson abans  1917 o aprèp). E quora escrivi aquò es un punt de vista sense argument, e coma lo jacobinisme es content de legir aquò, l'argument arriba rapidament ; li agrada de legir aquò sense argument per criticar l'extremisme politic de los que vòtan e que son de NACIONALITAT FORANA dins un Estat d'apartheid lingüistic francés ; lo jacobinisme aima pas lo debat e dons lo blòg aquel es per donar en public un punt de vista que passa pas dins los mèdias d'Estat jacobina francés, public o privat.

Per astre avèm en fRança una associacion de Contribuables Associés que seguísson los còsts reals de la santa République française. Una republica que los ciutadans franceses de nacionalitat occitana pagan tanben, sense n'aver los servicis que lo dreit internacionala e europèu demanda a fRança de donar.

E anuèch sortís un argument interessant per mostrar que la santa République française a pas cambiat, malgrat los sègles et cambiarà JAMAI ! Es una republica sempre colonialista dins un sistèma departamentalista, Mayotte-Maiòta.

Mayotte, Maiòta en occitan, es una iscla de las Comòras, en Africa entre Magadascar e lo continent african ; aquelas Comòras an agut un referèndum d'independéncia, e malgrat lo dreit internacional, l'Estat jacobin francés li a separat Maiòta (e l'estat de las Comòras a protestat), e ara los ciutadans occitans pagan per la continuité territoriala e la santa republica parisenca dins la colonia de Mayotte-Maiòta ; e tot aiçò malgrat las protestacions d'Estats africans, los mai liures de la Françafrica...

L'article explica que pagam per una iscla que practica la francizacion forçada (dins totas las escòlas sense cap excepcion la lenga locala es pas ensnehada normalament en immersion lingüistica, lo maorí), coma del temps d'un Jules Ferry. E amai l'iscla es un nogal de cultura musulmana, que la perversion somaliana es gaire luènh... e sulks vièlhs camins comercials de l'Èst african. Es tanben l'iscla que fabrica una gròssa estadistica francesa (de tot l'Estat) sobre la migracion, en proporcion pron elevada per una pichoneta iscla, vist qu'es un pauc complicat de considerar la non continhuïtat territoriala dins un arquipèl african ! Donc las estadisticas francesas sus la migracion que dintrada dins l'Estat francés son faussa a causa d'aquela iscla ; la mai granda populacion de migrant sul continent europèu de provenéncia de Maiòta son a Marselha, en Occitània ...

Sense oblidar la manièra que los elegits de l'Iscla son tractats pel sistèma republican francés a París...

 

E lo territòri colonial de Maiòta es devengut una tèrra d'extremismes franceses, coma l'Argèria de l'OAS, normal non ?

Alara la santa République française, qué ? Gràcia a Maiòta sabèm que cambiarà jamai malgrat los sègles, l'Estat francés serà sempre un grèu problèma.

 

En Peitiau, semantica francesa e las lengas

La semantica francesa e las lengas confina a l'estupiditat, al trabalh sobre l'ignorança, una aisina per destrusir las lengas que son pas causidas pel comandant d'armada o de l'administracion que governa lo pòble e qu'es brica al servici del pòble, lenga pel rei o pel president, lenga d'una Académie française. E se fabrica aital un racisme lingüistic de tipe especial, una excepcion francesa, l'òdi de las lengas ; quinas son las consequéncias passadas e presentas ? Un ensenhament mediòcre de las lengas en fRança, e pas sonque las mepresadas sul territòri de poder parisenc, aquel espaci de poder, espaci del regionalisme que valoriza lo replegament sus se, en lo cobrir d'un «gloriós», d'un panthéon enflorit d'expansionisme lingüiscidari. O cal escriure clarament, i a pas melhor replegament sus se que la dòxa politica francesa !

I a pas un francés que dona pas a patois una valorizacion negativa, levat los que parlan "patois" plan segur. I a pas qu'a gaitar la definicion colonialista del mot dins lo Robert de 1954, puèi de 2004, per determinar que quitament passar lo sègle, la definicion a basicament pas cambiat de biais colonialista. Lo malastre es que los locutors de patois son los darrièrs a legir los diccionaris bèls e franceses de la destruccion lingüistica parisenca, e son pas los polits articles de Claude Hagège qu'i cambiaràn quicòm dins Le Monde, ni los articles de la jacobina MarridaJoana dins lo jornal L'humanité qu'i faràn un cambiament clar e precis ; quitament quand los amics e amigas dels professors d'universitat, e foncionaris franceses, son contents d'inaugurar a Montpelhièr una placa en l'aunor del lingüiscidari l'Abbé Grégoire !

Parlarai pas de Charabià, lo mot es plan conegut dels Bretons ... immigracion anciana qu'a capitat una integracion dins lo sistèma dels lòbis parisencs, alprèp del Parlament parisenc per installar lo concepte de "langues régionales" que correspond mai o mens a la descripcion lingüistica del breton, mas pas brica de las autras lengas mesprezadas.

L'illustracion NR es aquela de "Yannick Jaulin, chanteur, humoriste, et avant tout conteur, n'hésite pas à employer sa langue maternelle, le poitevin. Et cela n'empêche pas son succès." S'i vei una ràbia clara contra .... qué ? Devinhòlatz ; la descripcion de la ràbia l'es segurament estada dins lo meteis jornal de Peitieu. Mas es utile de veire que lo charabià es plan melhor aisit d'èstre ligat ambe un joglar que non pas ambe professors d'universitat, o la fòto de l'universitat que determina l'objecte e lo contengut de l'article.

Aquela faiçon de mestrejar l'actualitat connòta l'article d'un punt de vista politic : basta lo francés, e faràn un article sobre la tombada de l'ortografia dins las novèlas generacions (per donar la rason, la pujada de las langues régionales), fòra las complicacions, la lenga unica es la solucion. Es de dire que l'article pensa coma l'article 2 de la constitucion, votat en 1992 per una granda majoritat conservatriça francesa (PCf, PSf, PRG, UMP, UDF, e s'èra estat lo cas lo FN l'auriá tanben votat, s'èra estat present dins l'emicicle), es donc un article que reberta un conservatisme dels gròsses o qu'assaja de destapar las critica dels nacionalistas franceses que fan manifestacion contra los musulmans suls teulats de Peitieu, e tanben contra las langues régionales. E puèi, l'article 75-1 serà pro sufisent per dintrar dins lo patrimòni e fa plaser a l'UNESCO ! Donc, a Peitieu, tanben i a un patrimòni lingüistic vivent e que fa cagar la redaccion de la premsa locala, los localièrs del terrenh jacobin, del nacionalisme o regionalisme francés d'expansion parisenca ; e que se pensa redaccion soleta aital dins lo pichon monde del regionalisme redaccional, dels localièrs, mas i a Internet ! L'an oblidat.

Justament a prepaus de Peitieu, vos conselhi lo programa de fRance CULture sul tèma de la mitica batalha, mistificada batalha, lo programa es un programa istoric, per un libre editat a París, un noveutat per la redaccion parisenca, jà plan intoxicada per l'istòria oficiala, donc benlèu que la redaccion de Peitieu dèu saber jà lo contengut.

Coma l'ignorança francesa trabalha sus la semantica lingüistica, l'ignorança francesa arriba d'èstre informada sus l'istòria oblidada d'Aquitània ... E çaquelà los Occitans an pas jamai escrit aquela brava istòria d'Aquitània en lenga anglesa o occitana, mas en lenga imperialista. Quora escrivèm en patois parisenc, los Parisenc nos legiscan pas ; quora son professors de l'Iscla-de-fRança, fan un programa polit a l'antena de la ràdio propaganda del jacobinisme.

Un jorna benlèu aprèp aver legit mantunes libres sul tèma, los redactor de Peitieu faràn un esfòrç pedagogic per far comprendre que las lengas son pas de charabià, mas una expression de la populacion, e non pas un populisme politic, a l'imatge de las manipulacions militaristas, administrativa, e de govèrn franceses sobre las lengas e l'istòria.

Aprendre dins una autra lenga que la parisenca….

La causa es aisida de comprendre, levat per :

- un professor, un regent, un ensenhant del sistèma d’educacion nacionalista francesa, perqué ? Perqué son manipulats per un sistèma coorporatista nacionalista, e ontologicament dificile de comprendre. Aital lo coorporatisme e lo sindicalisme an fabricat un sistèma sense equivalent en Euròpa per afichar l’occitan dins las estadisticas, en quantitat (de la dança a la lenga regulara en cors), mas sense gaire de donar dins la qualitat.

- un òme o femna politic francésperqué son manipulats pel coorporatisme professoral francés ; lo sindicalisme a pastat las pensadas ministerialas, l’unic endreit que se pensa lo sistèma educatiu republican francés.

- dins las associacions de promocion de las lengas mesprezadas, perqué ai jamai vist de metòdes d’ensenhament coma aqueles que se publica tanben en catalan :

- dins lo sistèma universitari, ai jamai vist de prepausicion d’ensenhament en occitan de l’alemand, per exemple, nimai dins los estatgis d’estiu, levat a l’Escòla Occitana d’Estiu del temps qu’èra baileja per Marcèu Esquieu, del temps que fasiá quasiment tot.

Çaquelà dins un CV occitan (sabi pas s’existís, perqué los Occitans son los primièrs a non pas o demandar), o en francés, o en anglés, la lenga de basa de l’ensenhament se vei pas : l’important es de plan parlar o mal parlar una lenga, de n’aver elements basics, per «sobreviure» dins l’Estat o lo país concernit.

-°-

Lo problèma dels jornalistas amb lengas imperialistas

A Montsegur dissabte èra un jornalista de L’Arégeoise que fasiá una remarca desvalorizanta a un elegit per aver emplegat l’occitan. L’Ariégeoise es un mensual de formacion, informacion d’arièja, departament francéxs, e an,cian comtat de Fois. Es un jornalista local que coneis pas la lenga locala ! Lo lenbdeman dins La Dépêche du midi, l’universalitat occitana èra ortografida en lenga espanhòla ; vist que La Dépêche du Midi sap pas encara la diferéncia entre espanhòl e occitan, un pauc coma l’ofici del torisme de Montpelhièr e sa cargada de las estadisticas de las cagadas toristicas de la vila !

Mantunes occitanistas presents an installat l’afar coma una costuma tradicionala dels jornalistas franceses, nacionalistas o provincialistas ; tot semblava normal e tipicament francés (la reconeisséncia d’un jornalista franchimand seriá basada al nivèl de las incompeténcias lingüisticas) ; la descripcion èra coma una causa tradicionala en Occitània.

Lo document ers sortir de la pagina prepausada uèi per Libération, dobla pagina sobre l’independentisme escocés.

Dins l’article junt podèm aver la pròva que l’afar es sistematica dins tota l’Euròpa que los elegits gáusan emplegar la lenga locala maltractada. Tot parier sabi que los jornalistas madrilenc an agut problèma per s’adaptar a las necessitat de la politica lingüistica, le revenga es estada que «los Catalans impausan lor lenga, es pas polit» escampilhat pertot en Euròpa per donar una maissanta imatge a los que fan simplament una defensa de l’emplec lingüistic per n’aver la dignitat.

Uèi es important de notar que lo recrutament dins las escòlas de jornalisme se fa pas sobre la coneisséncia de mantunas lengas, la riquessas dels sabers, riquessas del saber practicar lengas adaptadas a la cobertura d’una informacion luènh dels estereòtips.

Dins l’intervencion del First Minister d’Escòcia i a tanben lo fait qu’escòcia es un Estat plurilingüe, ambe l’anglés, lo scòt e lo gaelic, un modèl qu’es luènh d’èstre lo cas dels Estats imperialistas (fR-nça, Espanha, Reialme-Unit, Alemanha, Itàlia). Alara los jornalisats internacionals li fan pagar ambe qualificatiu desvalorizant, de la critica d’una intoleréncia ambe las ignoranças imperialistas.

-°-

Languiments en escalas gasconas

Dins lo mot de uèi Ròda de Mòts m’a donat l’introduccion. Una introduccion de qualitat per far referéncia al Sénher Ramon Llull :

Llangor; estat de decaïment (de càder), físic o moral, prolongat.
   «En tristícia e en llanguiment estava un hom en estranya terra, e fortment se meravellava de les gents d’aquest món, com tan poc coneixien e amaven Déu...», comença el Llibre de meravelles(1289) de Ramon Llull.

Ramon Llull a Tolosa es sonque reconegut per una associacion membre de l’Ostal d’Occitània ; lo sistèma filosofic francés l’a largament oblidat, o benlèu classificat dins l’exotic.

Las escalas gasconas de la dimenjada passada èran tanben dins l’exotic. Mas aquí l’exotic pausa un miralh que farà vergonha a totas las politicas per l’occitan en Gasconha o simplament al entorn de l’abadiá del “patrimoine” del Conseil Général des Landes, XL40 que díson en redusit. Bon, fòrt bon, tot èra a gratís, levat lo minjar…

Aquela dimenjada avèm agut dreit a un macabrun de colors musicalas ; se vei que lo festenal es pron plan alimentat en subvencions departamentalas. E soi segur qu’èra tot de qualitat. Vertat es, per i aver participat un pauc, i cal pas anar en VTC o a pè perqué lo camin es dificile per la via ferrada e per reservar albergament. Lo minímum per albergar a l’òtel i serà de 50 èuros ; l’ofici de torisme presenta pas lo camping coma un luòc potencial d’albergament. A Pujol (los Franceses escrívon Puyoô e vos dísi pas la prononciacion francesa !– a Pujol, estacion, la marquisa es de salvar car RFF la vòl destrusir), a Pujol cal pas reservar l’òtel en avança perqué s’an un grope, ne serètz la consequéncia de dereservacion, sense vos o dire, sobretot se escrivètz pas en francés. Vesètz aital que lo parçan a pron conservat lo costat salvatge; mas ara, serà per la lenga dels indigènes, los Franceses an pacificat l’endreit e la lenga indigèna es totalament absenta de Peirahorada, la vilòta d’a costat de l’Abadiá d’Artós (Arthous escrívon los Franceses). Dins la vila de Peirahorada  (Peyrohorade) ai poscut entendre e “discutir” ambe un nacionalista francés professor de lenga espanhòla (e aital verificar que lo professor de lenga espanhòla a pas cap saber en sciéncias politicas nimai una mendra idèa de l’istòria de l’Espanha pòst-franquista, senon d’aver pron plan acceptat lo franquisme) ; son d’aqueles professors que vòlon servar lo sistèma educatiu francés tal coma es, perqué es magnific, e qu’an manifestat recentament.

Dins l’Abadiá d’Artós ai poscut minjar car e biò, ambe un confòrt desagradiu e relatiu ; relatiu car l’endreit es pron polit e plan adobat. Se cal felicitar que lo patrimòni de las pèiras fosquèsse aital conservat. Se cal felicitar del pichon musèu a l’interior (contengut interessant), e regretar que cap informacion fosquèsse donada sul tèma lingüistic, amai lo personal es pas gaire consernit per l’afar. Aquí a Peirahorada las informacions sul trabalh museal tolzan semblan pas èstre arribat, malgrat Internet, un país salvatge que quitament los còrbs lingüistics sembla volar al revèrs de non pas veire ; zo voldriái pas creire, elonhat de tot mèdias que posquèssen portar l’informacion. Las escalas gasconas pòrtan sobre l’aficha un lògo de l’estacion del netejament lingüistic oficial, Radio France. Aquí dins las “Landes”, Radio France Gascogne propausa un programòt en gascon, mas l’informacion sul tèma passa ambe dificultat dins las redaccions. Las escalas gasconas son pas en directe de RF e l’inforamcion es donada e pensada ambe lo patois parisenc, tal la signaletica en Val d’Adorn.

Dins l’Abadiá d’Artós una exposicion sul rugbí tòrna prendre la filosofia del rugbí faiçon televison francesa ; es una pietat pel rugbí d’identitat occitana, basca o catalana, mantunes díson lo rugbí de vilatge ; de creire que la visibilitat del rugbí identitari serà sonque basco o catalan ; e vos parli pas de l’abséncia de la lenga occitana, encara.

Pareis que cal pas dire occitan, m’es estat dich mantunes còps ; pareis que cal dire gascon ; soi pas segur que fasquèsse arribar la lenga, la visibilitat de la lenga serà pas clara que fosquèsse titolada occitana o gascona. Las personas que m’an dich aquò an segurament pas vist, la qualitat que lo public enquestat (enquèsta oficiala de la Teleperformance pel compte del Conselh Regional) pòrta a l’imatge del mot occitan, de sa dubertura d’esperit a lo que l’emplega. Es pas una revendicacion meuna… Mas es estat escrich e respondut aital per mantunes enquestats ! Per l’Abadiá d’Artós, per me, aprèp una escala gascona, gascon es sinònim de francizacion de las tèrras d’Adorn, coma provençal quora soi a Arles, Avinhon, Malhana o Marselha, etc.

Donc soi estat a gaitar e escotar sièis oras un dissabte vrespe dins l’Abadiá d’Artós, dins un moment cultural que se sona «Escales Gasconnes», al moment que l’associacion (ambe pauc de mejan) ACPL prepausa unas festassas pels 30 annadas, HÈSTAS GASCONAS dins las Lanas. Se podrà pas dire que la lenga es absenta, s’i podiá entendre, los organizadors i an pensat, son organisadors oficials, e encarga de l’occitan al XL40, felicitacions. Lo contengut èra mai que bon. Levat que sembla que la proximitat fosquèsse pas pensat, un membre de la corala locala gascona e que parla la lenga, viu a 500m de l’abadiá, lo grope coral gascon organiza dins la meteissa abadiá un festenal de coralas europèas (que la lenga es absenta tanben); es estonant çaquelà qu’i fosquèsse pas installat una pichona intervencion… Pensar local es pensar global ?

Dins lo pauc de temps qu’ai agut, ai poscut viure las intervencions de «Gara l’occitanista» ; l’umor fauta sovent en Occitanisme, e particularament dins lo mitan de la dança tradicionala gascona ; Gora l’occitanista i aurà donc portat un chiquetonet d’umor (plan vist l’organizacion). Tanben filmada DÈTZ.TV, bravò l’organizacion d’i aver pensat, aital, contrariament per las trenta darrièras annadas, aurèm pas sonque doás oras d’archius audiovisuals a mostrar e venent d’una sola fòrma de produccion audiovisuala, France Télévision (fau referéncia al festenal de l’audiovisual etnic que passarà lèu a Tolosa). Ambe Las «Escales Gasconnes», se vei clarament l’abséncia d’una television regionala (coma un servici public de ràdio e un servici public de trens , un debat sul servici al pòble occitan de Gasconha seriá lo plan vengut aquí dins l’Abadiá d’Artós ?), un programa que fosquèsse en directe, per presentar al public, “grand”, e que posquèsse venir, enfin. Radio France jòga pas aquel ròtle.

Senon pendent lo temps qu’i soi passat, lo public èra fait dels gropes musicals e dels personals del departament XL40. L’abadiá d’Artós es pron elonhada de tot lo departament per adralhar lo public tocat per la promocion departamentala, amai cap publicitat dins lo departament vesin qu’es los Pirinèus-Atlantics, ai près lo tren per arribar a Pujol e ai pas poscut veire la mendra publicitat sul camin. La Val d’Adorn fabrica pas una frontièra, mas lo sistèma departamental fabrica causas complicadas, departamentalizacion de las coneisséncias mediaticas e de las accions culturalas, de las difusion de las informacions. la geografia departamentalista fabrica masque frontièras, mas lo republicanisme francés ne parla jamai, estonant non ; lo bonapartisme a fabricat una tancadoira e al meteis moment installa lo francés coma “ciment de l’État” m’a explicat lo nacionalista professor d’espanhòl. La presentacion del País d’Òrte dins lo musèu aurà consequéncia a longs tèrmis ? La causa es pas segura se la lenga i tòrna pas ; pel moment es grandament absenta dins la vida de cada parçan enclavat per las departamentalizacions.

Per l’exotic, los organizadors an agut la bona idèa de convidat los migrants republicans de las Isclas colonizadas per fRANÇA dins las Antilhas, Áïti, Martinica, Sant Martin, Goadelopa, Guiana. En entrevistar lo menaire del grope “exotic”, ai après qu’èran totes quasiment de l’Iscla-de-France, e qu’an la costuma de préner l’avion per tornar al país ; Air France li agrada aiçò ; e contrariament a la SNCF (TER, InterCité, TGV, etc.) las lengas de las Antllhas son presentas dins l’avion, per totas las anoncias. Vesèm aital que l’occitanisme politic d’en çò nòstre, que refusa l’occitan sobre las afichas oficialas, dins lo tren o dins los programas de RF, es ambe al mens trenta annadas de retard sobre l’emplec de las lengas de las Antilhas per Air France.

Aital soi sortit a las 17:30 oras de l’Abadiá d’Artós, ambe una agènda 2012 en occitan de l’associacion Per Noste, una granda associacion de la Val d’Adorn del Gava, mas sortit ambe un lenguiment, es de dire lo contrari esperat pels organizadors. E la question : es que los socialistas son capables de fabricar una popularizacion de la lenga occitana perqué tòrna dins las populacions, dins la practica, e una visibilitat per destrusir la paradòxa figurada dins las resultas de l’enquèsta lingüistica oficialament sortida dijòus a Tolosa, pels departaments gascons de Hauts-Pirinèus e Gèrs, los vesins ; vos farai una subjestiu, anatz cercar l’enquèsta d’Aquitània, sembla qu’es amagada encara dins los burèus de Meriadeck a Bordèu, sul site Internet oficial, e qu’a pas encara agut lo temps de davalar a l’Abadiá d’Artós, un luòc patrimonial (75-1), ni mai dins lo burèu del Conselh General del Marqués de XL40.

Me podètz explicar que còsta d’aver un panèu en doás lengas ?

Sabètz ara çò qu’i podrètz veire un «week-end» d’octobre per 2012… I aurà de l’occitan (gascon) se sap jamai !

Tot es fait per integrar populacion francesa, que sovent vòlon pas entendre la lenga (e quitament son dins actitud per imposar sonque lo francés), e que cal far venir a l’afar. Sabi pas s’es una capitada ; mas pel moment es masqu’un endreit de languiments per los qu’an fait òbra de visibilitat de l’occitan, al moment que cal valorizar per destrusir una de las paradòxas del public bèl que refusa de transmetre la lenga en familha.

Fasiá un polit temps a Artós-Peirahorada,  caval sobre Adorn, lo public ciutadan èra a la platja ? Espèri qu’i aurà mai de monde a Saubrigas o a la Hèsta Gascona de l’ACPL, e que l’occitan i serà afichat ! Car sonque portat lo berret e verificar qu’es fabricada a Nai, ambe unas fustas de país, dona pas l’identitat gascona o occitana.

[coma per illustrar lo bilhet, podrètz fintar unas vídeos de la serada de dissabte, pendent una setmana –es pron-, perqué soi pas estat lo sol a aver los laguiments amars per aquel moment]

-°-

 

Itàlia, television, immersion lingüistica e fótbol en Catalonha.

L’immersion lingüistica qu’es interdicha dins lo sistèma francés d”educacion, levat pels Quadres Alemands de Colomiers (AEDS-Airbus), es lo melhor sistèma per apréner las lengas, pauc impòrta l’environa.

Totes los autres sitèmas son especulacions sobre l’environament lingüistic de la lenga minorizada.

Podèm donc afortir que tot locutor d’una lenga latina, vertadierament locutor d’una lenga vertadièrament latina, podrà aprendre las autras lengas latinas, sense dificultat.

Nos podèm pausar la question, quí dins l ocervèl francés, frena per aprendr elo catalan als estudiant francés d’Eurasmus a Barcelona, levat lo pè politic del sustèma ancionalista francés d’educacion, e de ierarquizacion d elas lengas, e de matematizacion de l’ensnehament de las lengas.

Uèi Tolosa recept un groipe de tors operadors en torisme de l’ensemble goegrafic de la Mar Nòstre, res lor explica la preséncia de l’occitan, e dons de la riquessa que p♫9t portar per un torisme original, o de mai vist la proximitat de l’occitan ambe l’italian, seriá talament aisit de lor presentar Tolosa en occitan, dins la lenga d’Òc d’un Dante !

Uèi en Catalonha, se felicitan del sistèma educatiu catalan e de son environa segur per la dignitat de la lenga catalana.

Uèi, aprèp aver escrich un tèxte sobre la Corrída, un militant que li agrada lo tèxte me demanda la traduccion ; la traduccion francesa d’un tèxte occitan es la pròva que lo francés es pas una lenga latin, es pus una lenga latina. L’immersion lingüistica fauta en Occitània, l’immersion lingüistica es una riquessa economica per Catalonha, e sa dignitat.

L’immersion lingüistica es la solucion als problèma francés en matièra de descolonisacion lingüistica, es per aiçò que los sindicats francés de l’«Éducation Nationale» son contra e qu’un lòdi de parents integristas e republicanista totparier. Se l’intelligéncia lingüistica passa pel fótbol, me cal cambiar còp d’aula, passar dels corses de filosofia o platussatge al fótbal (i aurà de trabalh, mai que per saber lo catalan o l’italian).

Per favorizar l’immersion lingüistica cal d’escòla, e tanben una visibilitat de l’occitan.

Aprenèm uèi que lo prefecte de Nauta-Garona, qu’as res de fotre segurament, demanda al cònsol de Tolosa de plaçar los panèus occitans de Tolosa sobre lo pal de ‘Toulouse’ en francés, dessota, malgrat la declaracion de Montpelhièr qu’a determinat aiçò accidentogèn. Aital malgrat lo dire del director de la DRAC de Tolosa, que crida a l’estauvi de moneda pels budgectes de l’Estat en rapòrt a l’occitan dins las Assisas de la Cultura, en vóler plan faire la comuna de Tolosa aurà pagat un pal e una installacion especiala per res. De mai la visibilitat de l’occitan, quitament se totes los foncionaris de l’Estat son d’accòrd per pensar que son pas contra (ipocrisia de faciada ?), lor caldrar accordar los vriulons per estauviar l’argent public ; mas es que la prefectorala es utile ? Per estauviar l’argent public, la responsa d’aquel blòg es NON, es pas utile car aqueles foncionaris d’Estat fabrican problèmas (ambe un còst de gestion) ont n’i a pas ; Bernard Bonet aviá jà mostrat lo camin a Perpinyà.

Es un pauc coma l’immersion lingüistica, lo sistèma francés fabrica problèmas ont n’i a pas dins los Estats normals.