Vive la nation !

Es una exclamacion pron francesa e pron d'actualitat, aquí negarai sa singularitat, e malgrat totas las pression, aquí, cromparai pas la tri-colorada-bandièra e cantarai pas l'imne de guèrras europèas que se sona La Marseillaise.

La nacion que serà definida serà l'occitana en contra-punt de la francesa, per esclarir l'afar francesa, lo problèma francés en Euròpa es ben aquesta mescla que i a en França entre nacion e ciutadanetat. França e sos concèptes politics son problèmas per las nacions de França.

L'escrit aqueste es fait sus la basa següenta, i a una ancion occitana e un occitan podrà èstre de ciutadanetat francesa e europèa, l'anciana, matadoira e vièlha francesa e la modèrna e apatzimadoira europèa (la meuna causida es clara : soi per la patz, e los franceses per esséncia institucionala e concèptes politics jamai).

La recenta polemica suls propauses de Na Ségolène Royal sus la sobeiranetat del Quebèc demostra que lo subjècte de la nacion, e lo simbòl d'aquesta Estat-nacion, damora sempre pron sensible. Çaquelà, se aquestas paraulas èran maladreitas al nivèl diplomatic, s'en damoran pron fondada sul tèma nacionalisme francés, un nacionalisme d'expansion, costumièr e istoric per França : se podrà alara demandar se una nacion, quina que siaguèsse, posquèsse capitar de donar sempre a la sobeiranetat se lo pòble seu zo vòl e donc se i a referèndum. Mas aquí, e coma sempre, l'esquerra francesa considera lo dreit a l'autodeterminacion dels pòbles limitat a la volontat de l'expansionisme nacional francés, limitat a las "frontières naturelles" francesas, primièr es lo nacionalisme francés, per exemple quand se parla d'un departament "pays-basque" se pensa pre-auto-determinacion del pòble basco per França, aital un dangièr per l'unitat de França; Woodrow Wilson fa páur e sa teoria trapa alara unes frens sense cap possibilitat de discutida e d'ataulament per parlar e discutir de modalitat d'evolucion del sistèma de pression politica francesa en Euskadi, Corsèga, Savòia, Bretanha, etc.
Abans d'anar mai luènh, cal totum definir clarament çò que es la nacion vist de França, l'hymne e la bandièra comprèsa.

Nacion à la française, nacion a l'alemanica

Doás visions de la nacion s'opáusan :

1. la concepcion alemanda, segon que la nacion se definís per la seuna istòria, la seuna cultura, la seuna lenga (Herder parla de Volksgeist, "gènium nacional", la teoria es adaptada per l'etnisme de Francés Fontan, mas se cerca encara de gènis occitan per se despertar.). La definicion alemanda es çaquelà l'istorica, la que farga lo mot latin, e l'occitan es ben una lenga latina.
2. la concepcion francesa, venguda dels pensaires dels Lumières, bazada sus la volontat d'èstre ensemble, d'associacion ; aital, Emmanuel-Joseph Sieyès, l'un dels grands arquitèctas de la Révolution Française, fargava en 1789 dins "Qu'est-ce que le Tiers-État ?" la nacion tala "un corps d'associés vivant sous une loi commune et représentés par la même législature"

En practica, las concepcions son mens trancadas qu'aquò : los Franceses comprendràn lèu que la melhora volontat possibla d'union pòt pas foncionar qu'ambe al mens un minínum d'istòria comuna ; los Alemanics, longtemps estacats al dreit de la sang (la nationalitat se transmetent de parent a enfant, un estrangièr nascut en Alemanha podiá pas devenir Alemand), acabèran per introdusir un dreit del sòl quand son estats forçats d'aver una fòrta immigracion extra-europèa (qui èra donc de cultura e d'istòria sancierament diferenta). Mas cadun perseguís, auèi encara, per defendre la seuna vision de la nacion.

La definicion d'en Ernest Renan

Ernest Renan, escrivan e filosòfe francés del XIXen sègle, foguèt primièr, tal zo dís Alain Finkielkraut dins "La défaite de la pensée" (1987, Gallimard), de los que criticávan los Lumières e la vision francesa de la Nacion.
Mas se debana alara un eveniment important : l'anexion de l'Alsàcia-Lorena per l'Alemanha, aprèp la guèrra Franco-Alemanda de 1870, la desfaita de Sedan [coma que las teorias an ben a veire ambe lo moment istoric de lor desvolopament ideologic]. De per la lora lenga e la lora istòria, los Alsacians son alemanics de vertat, e francés per expansion del nacionalisme francés ; es çaquelà peraquò que aquestes darrièrs, los considèran tal coma èran jamai sortit de l'esfèra alemanda, e l'anexion sembla normala per els. Mas los Alsacians, aprèp aver viscut dos sègles dins França, e per rasons evidentas de proximitat ambe d'autres alemanics que son en Suïssa, son pas mai alemands que los Suïsses de Basel, e donc mantunes an preferits damorar Franceses : crídan alara, per la votz de los lors representants, "le droit des Alsaciens de rester unis à la terre française". Aquò faguèt capvirar las conviccions de Renan, que descobrissiá los limits d'una concepcion bazada sus mantunes caractèrs sonque culturals e lingüistics, e prenguèt aital l'importança de la volontat per èstre d'una nacion, alara que èra puslèu de l'Estat francés que desirávan, mai democratic que l'Alemand dels tempses aquestes.
Renan acabarà per dire un discors intitolat "Qu'est-ce qu'une nation ?" en 1882, un títol sonava aital una responsa al "Qu'est-ce que le Tiers-État ?" de Sieyès (prèp d'un sègle mai d'ora). Aquel discors es damorat famós car es sense dobte pels Franceses lo que definirà la nacion "à la française".
Quals son los critèris que fan la nacion francesa ? Renan refusa successivament la raça [concèpte vièlh e de mòde d'aquestes tempses, se parlava de raça latina per oposicion a l'alemanica], la lenga e la religion. Puèi, tot en remembrar la necessitat d'una certana istòria similara ("un riche legs de souvenirs"), enfortiguèt sul "le désir de vivre ensemble"[se recordarem ensemble e aital lo "désir d'avenir" de Na Ségolène Royal], declarant que "l'existence d'une nation est un plébiscite de tous les jours". Mas en 1992, lo Parlament francés de majoritat socialista a integrat la lenga francesa dins la Constitution... E avem cambiat de nacionalisme en França, èra ben una nacionalisme d'expansion lingüistica, l'etnia francesa imposava a l'Estat sa vision del monde.

Lengas, geografia e nacion

La question de las lengas baila l'avantatge a la nocion francesa.
Una unitat de lenga es èla sinonim de nacion unida ? Non, vesètz los Estats-Units d'America del nòrd e lo Reialme-Unit : los colons, que avián a la debuta la meteissa cultura e lenga que los Angleses, per los de Londres, an acabat per crear lor pròpri Estat nacional, lor pròpria cultura, de l'autre costat de l'ocean. Aital podem pensar parier per Algèria, se los europèus d'Argèria avián participat a la basteson de l'Estat novèl, e aviá pas causit lo vièlh continent europèu.
Dins l'autre sentit, se i pòt aver una diversitat de las lengas dins una meteissa nacion ? La nacion es aquí un Estat ; Oui, la Confederacion Elvetica, o Suïssa, n'en es lo melhor exemple. Mas la volontat d'èstre ensemble es ontologica als pòbles de la Confederacion Elvetica. Lo cas de la Belgica es particular car l'Estat es volgut per poténcias foranas, Reialme-Unit per exemple. E la volontat francofòna se vesiá aital imposar als neerlandeses de Belgica un poder lingüistic que aviá pas capitar ambe las Províncias Unidas ancianas...
Per Renan, la geografia pòrta "una partida considerabla dins la division de las nacions". Los 2 exemples zo demóstran d'aprèp el : se pòt far la separacion d'una nacion en causa de la distança [causa que es negada ambe lo fait dels DOM-TOM franceses actual, e son pas las multiplas visitas politicas de la campanha electorala de 2007 que m'ajudaràn pas], o crear una nacion multilingüa gràcia a la proximitat [l'exemple oblidat es l'exemple destrusit per la guèrra de 14/18 e la doctrina de Woodrow Wilson, l'Empèri Austriac e Ongarés èra a man d'èstre un exemple de federacion de nacions, tal l'UE de uèi].
Segon Renan, coma se pòt dire qu'un Estat multilingüe farga una sola nacion nation (aital la Confederacion Elvetica o Suïssa) o mantunas nacions (aital Belgica o Espanha modèrna) ?
L'un dels principals critèris es la manièra que se mescla la vida politica ambe las comunautats lingüisticas [çò que es pas lo cas en Euskadi que la nacion basca a refusat en Euskadi e per referèndum las institucions democraticas madrilencas, me sembla que èra en 1975] : los ciutadans serián representats o non en foncion de lor lenga ? Es pas lo cas en Suïssa, los partits politics s'adreiçan a totes los Elvèts. Es lo cas al Canadà, al nivèl dels francofònes del Québec, mas realament car i a tanben francofònes endacòm mai que al Quebèc. Èra pas lo cas brica en Belgique, dinca las annadas 1970, que los partits se son alara separats en doás brancas francofònes e neerlandofònes (mai tanben germanofònes), un trencadura que es una consequéncia de la federalizacion de l'Estat sus las basas lingüisticas, en seguida de fòrtas revendicacions lingüisticas del pòble neerlandés de Belgica que èra mesprezat pels Franceses (sovent nauts borgeses, e sovent los mai grand cantaires èran d'una arrogància francesa tarribla, escotar Jacques Brel cantar dels flamengants). Belgica es devengut l'Estat e tres nacions son nascudas : la partida francesa o Wallonie ambe un tròç germanofòne e de la partida neerlandofòna, o Flandra.

Estats-Nacions

Un dreit generalament admetut al nivèl international, dempuèi 1918 [Woodrow Wilson], es lo dreit dels pòbles de se dire d'els-meteisses ("pòble" dèu èstre comprès aicí tal quicòm que fa referéncia a una nacion, pas a una religion o una origina etnica). Cada pòble pòt decidir de mesclar sa nacion dins una autra, o al contrari de revendicar d'èstre una nacion sancièra. Se se vòl èstre una nacion, dèu siá acceptar de participar a un Estat multinacional, siá se revendicar d'èstre un Estat-nation. Un pòble pòt per exemple botar de costat las seunas revendicacions nationalas per s'aligar dins un Estat ambe un autre Estat pus ric e sobretot potent, car i a pas realament aligança de sentiment positiu, l'aligança es la mòrt d'una nacion febla. [informacion mai importanta www.ciemen.org]
Un Estat pòt èstre uninacional e unilingüe (França per la fòrça de l'ensenhament e del poder central e de l'esperit collaborador dels politicians dels pòbles dominats), uninacional e multilingüe (la Confederacion Elvetica o Suïssa), multinacional e relativament unilingüe (lo Reialme-Unit o Espanha). Mas un Estat multilingüe es pausat coma instable per Renanistas ? Belgica es alara l'exemple donat que i cal apatzimar las tensions ditas "communautaires" en passant per l'òrre Estat binacional, òrre car destrusís lo simbòl de l'unitat factiça establida per Belgica, de faiçon extèrna e ges ontologica de l'union belga : sols "le roi, l'équipe de foot, certaines bières" serián tot çò que damora en comun als Belgües, caldrà remarcar que aquò es sovent vertat quand l'istoric e lo geografic son pus una necessitat demandada per l'educacion dins los Estats. E aital i auriá pus de fraternitat entre Wallons e Flamands, alara que fargan ensemble l'Union Europèa.
Se la lenga es pas un critèri per definir una nacion, pòt donc çaquelà ajudar a l'elonhament de doás nacions, aital pels Sèrbes que párlan la meteissa lenga que los Croats, lo serbo-croat, e çaquelà se faguèran una guèrra europenca pendent dètz ans a la fin del XXen sègle, sense intervencion de l'Union Europèa.

Nationalismes, pòst-nationalisme e supra-nationalisme

Cal primièr èstre prudent ambe lo mot "nacionalisme", car serà emplegat de doás manièras diferentas : tal la volontat de liberacion nacionala, o tala una idèa segon que la seuna nacion dèu dominar d'utras (l'expansion, es lo nacionalisme francés de vertat), o tala una idèa segon que la seuna nacion dèu ne dominar d'autras, la primièra es la valorizacion de la dignitat d'una nacion, la segonda es condemnabla, car es causa de guèrra e de destruccion de la diversitat d'expression umana. Se conven atanben de destriar sus quina concepcion de la nacion se pausa lo nacionalisme : la nacion-expansion à la française, o la nacion-etnia a l'alemanda (la primièra a creat los problèmas de vesinats que an fargat totes los problèmas europèus del XXen sègle, la segonda a resistir e per extrèma resisténcia a annexar l'Alsàcia-Lorena e l'Àutria, mas pas un o l'autre a annexar la Confederacion Elvetica). Cam sotalinhar que los nacionalismes (ambe l'accepcion xenofòbe) son alonhat d'èstre mantunes modèls de patriotisme (per la segonda Guèrra Mondiala, la majoritat l'extrèma-dreita francesa odiava talament çò que èra França que a preferit la collaboracion ambe lo regime nazi ; e de l'autra banda, avem un Napoleone Buonaparte que nega a Corsèga la republica de Pascula Pauli, donc la democràcia).
En reacion per tot aiçò, notament dins lo corent pacifista, s'es desvelopat una pensada anti-nacions : dins aquesta vista, la nacion es forçadament sorga de nacionalisme (e donc de guèrra), cal donc abolir las frontièras e n'èstre que "citoyens du monde", se designa aquò per lo mot de "pòst-nacionalisme". Aquesta vision pòt èstre vista coma libertaria, e puèi donc liberala : pas mai de frontièras per las personas que pels capitals. De mai, s'acara a la realitat : los Franceses d'origina extra-europèas crídan d'èstre considerats tal Franceses e semblan se ne fotre d'èstre "citoyens du monde".
Enfin, i a mantunes projèctes supra-nacionals, tela que l'Union Europèa. Los supòrters d'aquesta union pòdon lèsêtre per mantunas rasons pron mescladas : per pòst-nacionalisme, per volontat d'unir mantunas nacions per fin que aguèssen pus cap risc de s'escarnar, o per mantunas rasons estrictament economicas. I a çaquelà ara un problèma de defnicion, entre los mai vièlhs membres que vòlon bastir una Euròpa politica, e los darrièrs, enganats pel R.-U. que son interessats per sol aspèct economic. Aquò pausa çaquelà un problèma als pòbles tal los de França, que acceptan de perdre de la lora sobeiranetat per bastir una union europèa politica, mas beucòp mai dolent quand an l'impression que n'es sonque qu'una union economica per las multinacionalas (e que alara an perdut una partida de la lora sobeiranetat sense cap retorn utile per la ciutadanetat), çò que a fargat que una bonapartida de l'esquerra francesa a votat non a un Tractat Constitucional, sovent orientat per èstre pron-nacionalista per una familha politica vièlhament retrograda coma M.Aznar e lo PP.

Nacion, nacionalitat e ciutadanetat

Lo mot "nacionalitat" es lo que èra emplegat a la revolution francesa per dire la diversitat dels pòbles de França, cal escriure que lo primièr 14 de julhet èra la fèsta de la federacion, puèi es devengut la fèsta nacionala ; lo mot es alara devengut pron ambigut, coma sol los franceses sábon far de la politica, car sembla pus definir lo fait d'èstre de la nacion, mas lo de l'Estat (se dirà aital que un Québecois es de nationalité canadienne). La ciutadanetat, per èla, es un estatut que baila mantunes dreits e mantuens devers particulars, en particular lo dreit de votar per participar al debanament de la vida politica. Es l'embrolhaminís francés, coma de costuma.

Per me, la diferéncia es çaquelà clara, soi de nacionalistat occitana e de ciutadanetat francesa.

Un Estat francés pòt donar la nacionalitat sens sempre bailar la ciutadanetat (Aital lo republicanisme colonial es estat desvolopat, dins un sistèma democratic, o aficat aital : es França e las seunas ipocrisias), çò que es discriminatòri, mas atanben accordar la ciutadanetat sense passar per la nacionalitat (francesa ben segur)(es lo càs dels Estats que bailan lo dreit de vòt als forans). França, a l'encòp nacion (per netejament lingüistic) e Estat (per organizacion bonapartista e donc militara) (e donc nacionalitat : on est de nationalité française si on appartient au peuple français - e l'article 2 ajuda bravament a la purificacion lingüistica de l'Estat), confond parier nacionalitat e ciutadanetat ; l'engana politica francesa es bravament aquí, e pausa un problèma per bastir una Union Europèa per la patz.

L'Union Européenne considèra tal ciutadan europèu tota persona que a la nacionalitat d'un dels Estats-membre. Aital, per un Francés, la ciutadanetat europèa se subtitua a la ciutadanetat francesa.

La nacion francesa, jacobinisme e integracion/assimilacion

Dins la vision francesa, la nacion arriba abans l'unitat [causa que es faussa istoricament per França, es lo mite francés], dins aqueste faussa vision se dèu de crear lo melhor per bastir condicions d'aquesta unitat (puisque celle-ci ne va pas de soi), aquò es pas un astrada se la paraula fraternité fa partit de la devise de la République Française. Aquò es l'assimilation que es estada etiquetada intégration (en imposar lo sol francés coma lenga de la republica, coma se la republica podiá pas viure ambe una o doás autras lengas, lo Ducat d'aquitània perlèt doás lengas de 950 a 1470, arribada dels franceses e del monoteïsme lingüistic reial, une referéncia per l'esquerra francesa en 1992, segon M.Morrouy a l'Assemblée Nationale), mas sobretot al nivèl politic, a travèrs lo centralisme -devengut democracti ambe los sovietics- que data de Loís XIIIen e puèi finalizat per la Révolution Française. França, l'unitat passa pel rei e sa religion, puèi la suposada égalité entre los seus membres, al nivèl del dreit, quand lo ciutadan podrà se pagar un avocat o que lo sistèma li aurà pas negar totas possibilitat d'aver una justícia equitabla, par exemple.
L'égalité, autre mòt-engana de la devise de la République, es çaquelà çò que recláman los Occitans quand demándan que l'administracion lor parla la lora lenga, per fin d'èstre comprès melhor, o quand los Franceses d'origina extra-Europèa demándan d'èstre considerats de la mesma manièra que los autres Franceses.
Çaquelà, l'integracion es realament assimilacion francesa e per lor far plaser e per aver la patz, los non-francofònes se son calats fins ara, donc los Franceses an l'impression que i a integracion, quand es reala assimilacion car las lengas e la diversitat lingüistica umana es destrusida. De cultures totalament diferantas, los francés es lo matador oficial de la diversitat dels pòbles de França ; l'etnia francesa nega los autres pòbles en los matar en docina, dinca instrumentalizar las religions per mesclar los problèmas qu'an los Franceses ambe la mescla tanben entre las paraulas respècte e tolerança.

E per negar l'assimilacion se parla alara de "régionalismes pseudo-nationaux" en França.

Los "régionalismes pseudo-nationaux" en França

S'entendrà aital los estonaments quand se compara lo Québec o la Wallonie als problèmas franceses en Bretanha, de l'Alsàcia, País basco (Euskadi del nòrd), Occitània o Corsèga. la mau-coneissença sus aqueste terrenh es totala del costat francés, coma èra incomprès lo fait que lo partit Comunista podiá èstre d'Argèria, e ges francés en Argèria d'abans 1962... Las mentalitats e la volontat de coneissença an pas ges cambiadas a la debuta del XXIen sègle, e çaquelà los partits de las dignitats dels pòbles de França se son multiplicats e pas forçadament sus las basa del concèpte francés de "régionalista" o europèu de "nacionalista", o del concèpte esquerrista de "cosmopolitista".

La coneissença errada se basa sul fait breton, sovent fòrt limitat ... mas perqué se limitar a la Bretanha ? Es benlèu lo fantasme francés de la celtitud ? E tanben la talvera de la collaboracion ambe los Alemands-nazis es sovent valorizada sense cap de proporcion istorica, sobretot quand se compara ambe França e la seuna pròpria collaboracion, en pensar al parlament a Bordèu que a votat los plen-poders a Marescal Pétain, 1939...
Alara la question es jamai pausada per las eleccions de la volontat d'èstre diferent politicament, es lo cas breton que es preposat car es lo cas que foncionarà mal, mas jamai lo cas còrs o basco, polinesian o kanak, martiniqués o etc...
Alara en cas de volontat d'un pòble francés ontologic a l'espaci del pòble concernit de la libertat nacionala, lo que demanda l'aplicacion del dreit internacional, lo dreit de Woodrow Wilson, se li pausa sistematicament lo dreit socialista e parisenc de 1992 d'aprèp la Constitution : son monde que párlan francés e donc son franceses (l'etnisme alemand aplicat en realitat per çò que èra negat per Ernest Renan e sa definicion, es lo problèma de Kossòva e Sèrbia, es tanben lo fenomèn rus en Lituània) e per aquesta rason son integrables aquestes pòbles fellons, e los bretons an de se calar (punt), puèi se lor prepausa quitament pas l'aplicacion del dreit internacional sus las minoritats que l'UE impausa a tot Estat que se vòl integrar a l'Union.

Cal remarcar que en Suïssa tanben párlan francés e son pas integrat a l'Estat parisenc, perqué los franceses de Bretanha podrián pas èstre ciutadans de nacionalitat bretona dins l'Union Europèa ? Parier en Occitània, Euskadi, Corsèga, Catalonha, Elsàcia, Flandra, Picardia, etc. ?

Alara se nega lo fait en minorant l'objècte la nacion minorizada, en tractant lo pòble e sa volontat de "regionalisme", la region es çaquelà un espaci de poder, coma França l'es per e dins l'Union Europèa ; es que lo nacional-expansionisme francés es pas un regionalisme europèu ? Mas es un vertadièr e istoric regionalisme guerrièr, donc dangierós per la patz.

Las nacions existísson en França, es pas la Fête de la Nation del 14 de julhet de 1791 que podrà negar la pluralitat de las nacions en França, e la dignitat de França es d'emplegar la ciutadanetat coma ciment per un Estat reformat e de patz entre las nacions, per l'Union Europèa e per la fin dels extremismes dreitans o esquerristas franceses.

Identité Nationale : un débat ou une vieille idéologie ?

Ça y est !

Nicolas Sarkozy ou Ségolène Royal :

même combat, la famEuse identité nationale !

La candidata Ségolène Royal es de mai en mai encROYAbLe, e lo françosishen sozialism avança.

Aquí i sem, Nicolas Sarkozy o Ségolène Royal mesma combat : l’identité nationale (ndg : francesa ben segur, la pura, la bèla que assimila totes los franceses en pur FRANÇAIS ( d'aquestes que párlan francés a l'interior de las frontières naturelles), o d’aquestes militars que demandèran al sordat de tirar sul pòble occitan en 1907 en Lengadòc , e los sordats refusèran de tirar, Jules Ferry aviá perdut, per astre).

Quand i aviá un poder de vertat en Normandia, que la corona anglesa èra peitavina, es lo curat Cochon que a cremat la nacionalista o futura ideològua o futur mite del nacional-imperialisme francés, que a cremat una femna que se cresiá la darrièra immaculada del reialme capecian.

Cochon l’a cremada : quina bona astrada !

Jo, ai après que Na Ségolène Royal corseja, e cortejava los bons vòts dels franceses, corseja En Nicolaïescu Sarkocescu Ier sul tèma de la conariá la mai bèla a prepaus de l’Identité Nationale [la francesa ben segur], pas la carta d’identitat, non non, nimai l'europèa. Aquel(a) filh(a) de militar, per descendéncia costumièra francesa, e de l'èst del territòri parisenc coma Ernest Renan lo traïdor de la Révolution fédéraliste francesa de 1789 (que s'acabèt en debuta de 1790), nos vòl far crompar una bandièra françAIse per fogal, la dreita a re-indrotusit l’hymne anti-démocratique La Marseillaise dins las escòlas. Sem al nivèl dels arguments del franquisme.

Nicolaïescu Sarkocescu Ier, el, basava l'Identité Nationale dins lo seu recent discors de Caen sul massacre etnic dels catars, e mantunas autras traïsions diplomaticas francesas.

Ai demandat a un amic socialista de me ne mandar un centenar de bandièras de la seuna democracia, per poder preparar la venguda a Tolosa de SégolHaine, per los cremar ensemble.

Car la nazional-sozialista SégolHaine a mestièr d’aver un simbòl dels federators, aital es l’imne de Haine que es la Marseillaise.

Sega segòlHaine !

«Aux Armes citoyens armez vos bataillons», aqueste hymne français es anti-europèu al possible, en paraula e dins lo contèxte del temps, mas tanben dins la boca de totes que zo cántan en França, dins aqueste Estat a las frontièras naturalas tant elasticas e colonialistas.

Aux Armes Maréchal SégolHaine,

Armez vos bataillons nazional-sozialists !

Se i a pas Francés Vairon al segond torn, vos disi clarament entre Maréchal SégolHaine Royal e Nicolaïescu Sarkocescu Ier, anirai a la pesca, o alara caldrà me pagar per anar votar (cal ben assumir lo clientelisme d'aquestes partits installats : UMPf & PSf).

Segond torn

Maréchal SégolHaine Royal

vs

Nicolaïescu Sarkocescu Ier

=

Pesca per jo.

Los mèdias dominents de la debuta de l'annada nos prepausávan donc un segond torn entre un(e) militar(a) per eireditat classica francesa e un ongarés d'importacion comerciala !!!

La fision n'es Napoleone Buonaparte, lo traduïdor de la republica còrsa, la primièr republica liura del continent que la conjugason del comèrçe territorial dels genovesses e de l'armada francesa a matat. E sabètz que las lescas de fision son pas bonas per la sentat, principalament per la sentat democratica.

De las borsas occitanas, pus res que... un brave inocent pòble occitan.

Aprèp la borsa de Cáurs en Occitània, lo regime dinerièr de la moneda occitana es capvirat al nòrd per la "solidaritat" parisenca, e aquò a jamai cambiat. Tres exemples recents e d'actualitat.

Moneda : Quí financia Royal e Sarkozy? Nosautres en Occitània!

Dètz milions d’€: es çò que van recebre Na Ségolène Royal e En Nicolas Sarkozy se son qualificats pel segond torn de l’eleccion presidenciala del printemps aprosmat. Question: qui serà lo generós donator dels vint milions d’€? Responsa: l’Estat, es donc nosautres e me (çò que es normal)… Mas es aital una lei votada pels deputats el-meteis, al meteis moment que s’aumentavan mensualament, es la lei del finançament dels partits politics francés (çò que seriá democratic se aquò èra sonque votat pas per una minoritat de la vision de França). E los dos candidats an previst melhor jà, car lo maxímum de las despensas es beucòp mai nauta: 16,2 milions d’€ per candidat segon un recent decret del ministèri de l’Interior (siá 10 cadenas de ràdios en lenga occitana e una television numerica en lenga occitana). D’aprèp l’UMPª, Nicolas Sarkozy seriá al pus naut de la preposicion: auriá jà contractat un emprunt de 10,8 millions auprèp del seu partit egeumonic [ª : Union de la Magouille Populaire]. Per Na Ségolène Royal, l’emprunt serà de sièis milions al Parti Socialiste français per arribar dins la possibilitat la mai nauta. A prepaus de las despensas, signalem un trait de caractèr de la candidata socialista revelat per l’una de las seunas ancianas collaboratriças dins son libre "Ségolène Royal, ombre et lumière": la candidata a pas jamai d’argent sus èla… car las seunas despensas sancièras son presas en carga per una terça persona (un pauc coma Jacquòta e las facturas del minjar a la comuna de París o a l'Elisèu).

Dinièrs : Las sarközettes se multiplícan e lo centralisme tanben per la melhora finança d’Estat.

La prudéncia serà la règla d’ara enlà sus las rotas d’Occitània : las maquinas del Nicolaïescu Sarkozescu trabálhan per l’Estat e la seuna administracion centrala, tal los conilhs son de mai en mai nombroses. I aviá 500 radars automatics (las famosas "sarközettes") en 2005, la chifra èra de 550 fin 2006 e lo nivèl dels 1 000 serà passat en fin d’annada, per Occitània. Se podrà pas arrestar un afar tant endinerièr. Cal saber que cinc cabinas fláshan mai de 50 000 còps per an per Occitània e que cinquanta son al dessús de 7 000 PV. Se, en Avairon/Roergue, las sièis cabinas fan al total sonque 6145 PV, a París, las dètz cabinas son de pron “bonas ganhosas" sul trepador : 466 761 infraccions relevadas en 2006... (es que lo PCF o l'extrèma-esquerra francesa demandarà una solidaritat ambe París aquí ?) Las trapèlas son numerosas, aital las cabinas installadas sus l’autorota A9 alara que se redusiguèt la vitessa autorizada, l’ecologia es tanben una faiçon de duèrbe lo porta-moneda ambe un servici public de transports sancierament arquaïc e centralizat ? Quand lo permís se tòrna passar, quand se dèu prendre d’estatgis pron oneroses, l’Estat centralista encaissa encaissa encara e encara, mas que ne sortís d'aquesta moneda ? Las sarközettes engraisson lo drac e una elita centralista.

Sòus : Çò que las asseguranças parisencas e peitavinas nos amágan.

Las "autorités de la concurrence" –mantunes díson qu’existísson- per nos protegir dels abús de pausicions dominantas, mas pas de l’Estat centralista. Lo marcat de l’assurança automobila (obligatòria, cal tornar dire) pòt ameritar un agait interessat. Lo nombre dels accidents de la rota recula d’annada en annada (mens 3,9% en 2006) e es pron urós. Los panatòris de veïcules a baissat de 8% e lo vandalisme se fai mens present (cal pas doblidar que lo civisme francés es desvolopat en republica : 80% dels veïculs cremats son mantunas escrocariás a l’assegurança, la lodèra ambe quatre ròdas es 500 € en pana, val 3.000 € se es cremada, e amai se sap que val melhor occitània l'estiu per cremar una automòbila francesa, en vacanças per exemple). En 2006, globalament, los assuguraires an encaissat per 17,8 milliards d’€ de primas e donat per 14,7 milliards d’€ d’indemnisacions diversas. Largança polida. La Maif recuola las seunas tarifas de 6% e las AGF de 8%. Gan, Groupama, se limítan a -1% e la Matmut annoncia bravament los "prètz incambiats dempuèi quatre annadas". Se crida als profièits bèls de Total que ganha los seus profièits en país foran (cal tornar dire que Total es estat panat ambe la nacionalizacion socialista e aital centralizat, puèi privatizat per la dreita francesa). Sic.

-°-°-°-

E i a encara mantunes partits franceses que gáusan escriure que cal una solidaritat entre las regions, e donc recentralizar l'Estat, es lo cas de la candidatura PCF de MG Buffet, mai tanben del FN e de LO. Aquestes tres zo díson clarament. E l'estrèma esquerra utiliza l'imatge del païsan Bové per far passar lo meteis messatge, cal legir los programas. Lo conservatisme es la règla pel PSF e l'UMP, los Verts e l'UDF.

Quand nostres elegits demandaràn que los nòstres impòsts damorèssen en Occitània.

Car es pas mens d'impòsts [TVA, ISF, etc.] que nos cal, es simplament que siaguèssen melhor emplegats, en regions occitanas directament primièr, puèi veirem ambe la solidaritat ambe París.

Quin monde provincialista e pietadós!

Quand se vei un francés a l’estrangièr, los pòbles del monde an l’impression d’una nacion esquizofrenica. Quand suportem los franceses, en Occitània en particular, avem l’impression que sus totes los subjèctes suportem aquesta meteissa esquizofrenia. Jo tanben quand entendi los discorses de JC sus la diversité culturelle, que sovent se limítan a la potencialitat de produire en lenga francesa o de reproduire activitats matadoiras franquistas, lo francés es una lenga que «es tot de l’universal» (nos explícan), levat lo respècte per las autras lengas vesinas e de las culturas. Aqueste fenomèn es recurrent e bravament tradicional a la França. Es que cal matar la tradicion francesa, VÒ ! Aquí soi de mai en mai sagnós sul subjècte, tant es una civilizacion d'engana-pècs.

1 - Los darrièrs fenomèns politics en França, aprèp la decolonizacion d’Argèria, es estat «Mai 68». Los engatjaments propriament politics d’aqueste temps –marxistas, terç-mondialista, o revolucionari- son estats generalament arrecusat, sense tròp de leugerietat, pels «ex» comprès pel mai mediatic Daniel Cohn-Bendit. Çaquelà, l’eiritatge libertari perseguís d’èstre pron belament assumit, per exemple per çò que es de las manièras en general e l’emancipacion sexuala en particular. E tot aquò tòca Occitània ambe las organizacions francesas que gestiona la nòstra nacion; e la qualificarai de maissanta gestion.

Per dire las causas mai simplas, un sexagenari presentat auèi tal un «ex» de Mai 68 acceptarà de vertat a una autocritica del seu maoïsme o del seu castrisme del moment, mas voldrà pas renonciar a las conquèstas del moment sul caire societal: feminisme, libertat sexuala o critica de l’autoritat (que son pauc a pauc matizada al fial de las annadas de la fin del sègle XX^en, per una mena d’educacion per formatada). L’eiretatge es desvolopat sus aquestes terrenhs, sobretot quand lo liberalisme economic destrusís tot l’autre caire. D’aqueste temps lo lengatge se voliá novèl, fasent un enòrme valat entre present e passat [l’imatge sampitèrne que l’ideologia francesa vòl portar] ; la retorica e los comportaments èran de vertat una mitologia de la revolucion [la Comuna, Octobre roge, lo Potemkin, etc.] un novèl arcaïsme francés, mas la natura de la revòlta l’èra pas brica. Dins lo global, lo «movement» bolegava a contrabriu del seu pròpri devís. Semblava s’enrasigar dins un passat olista e «collectivista» o nacionalista [sempre mitificat e amagat ambe valentissa], alara que quitament se dubrís la via de l’emancipacion individuala e a l’autonomia del «me», mas dins lo sistèma alargat del nacionalisme francés. Lo lengatge èra del marxisme, pro-estat [es melhor per l’aver dimensionat, e per sa conquèsta], mas lo movement de fons èra liberalista, per non pas escriure libertari [es de dire oposat al concèpte d’Estat, o creator del concèpte d’Estat regalian].

Es aital que se podrà descriure dins l’episòdi de Mai 68 una torciròla istorica francesa, torciròla que lo neoliberalisme, al cap de l’istòria, foguèt lo darrièr beneficiari.

La decresença de Mai 68 es estada diferenta e paradoxala, tala tota pensada francesa. Se dirà que es de dobla fons, çò que se vei [al fons del potz que se daissa Jacquou lo païsan dins lo castèl de Nansac, es fosc e tenebrós], e que l’istòria oficiala descriu [remòrs, jubilacion, denegacion e nostalgia, malèstre e romantisme], e çò que se farga [una novèla cara pel bonapartisme institucional francés, un novèl nacionalisme, que s’imposarà coma uina novèla dubertura francesa].

Donc per èstre clar, ambe aquel exemple de Mai 68 que es pas lo sol istoric, puèi quand un francés escriu «les occitans sont-ils dangereux ?», aquò amaga tot aquerò, e lo seu contrari. Cal pas far fisença a la paraula d’un francés o d’una francesa [republicanista o pas].

En Occitània, lo messatge anti-Estat de Mai 68 s’es pron ben integrat a la creacion en lenga occitana, e faguèt páur al pòble d’Occitània qu'èra rassegurat mediaticament pel poder centralista francés, mas èra per astre cotria ambe la creacion anteriora del nacionalisme fontanian, puèi per despertar una nacion l’istòria dels pòbles explica que se cal organizar, e trapar mecanismes collectius pel reviscòl comun, çò que Mai 68 a jamai portat, nimai los partits creats en e per Occitània, e lo reviscòl occitan es jamai estat portat pel liberalisme francés ambe la decentralizacion de la dreita francesa, nimai ambe la luta de las classas portada per l’esquerra mondializada o estaliniana, çò que lo collaboracionisme o associativisme ambe los partits franceses a jamai portat tanpauc [quand se pensa que lo politic francés podrà cambiar las causas, e tornem a l’esquizofrenia francesa dintrat dins las causidas occitanas, sense realament l’assumir o la vóler].

2 - La tradicion la fárgan negativa quand es contra los òmes e positiva quand es per practicas anti-animalas e matadoiras. Sempre nos explícan dins los mèdias -e particularament lo del grope de la familha Baylet- que la Corrida es tradicion a Floirac, a Fenolhet/Tolosa, o Perpinyà ; a Perpinyà, se son pas laissat enganar per lor emplèc de la lenga catalana e los criminals de la corrida son estats fòrabandits de la comuna. Dissabte, la DM informava son public de barmen tolsans (los que bálhan moneda a l'organizacion de Fenolhet) que las arenas de Floirac serián demontadas per èstre transportada a Fenolhet: donc, es pas una tradicion a Floirac [e çaquelà nos zo cridávan aquestes criminals], nimai a Fenolhet, donc... Las arenas de Barcelona son estadas demontadas a l'arribada de la democracia, e recentament tot lo conselh municipal de BCN a votat un tèxte a l'unanimitat contra l'introduccion dels crimis taurencs dins las eventualas arenas montablas de la ciutat comtala e democratica. I a ben agut un piòt pels mèdias franceses per explicar que la Corrida s'en anava de Barcelona e qu'èra la tradicion que s'en anava tanben en Espanha, es un socialista e president de Conselh Regional de Provença, un sapient francés segur ; lo meteis que organizarà lèu una contra-manifestacion provençalista a Arles per far concurréncia a la manifestacion de Besièrs. A Barcelona trápan que la Corrida es un espanholisme, un franquisme que cal oblidar, çò que es vertat car quitament a Tolosa es un borgés espanhòl que l'a importat dins la ciutat a la fin del sègle XIX^en per sol plaser de sa costuma, per sa vision de la cultura. Dinca fa pauc lo matadèir èra sempre d'Espanha, pas de Catalonha o d'Euskadi, d'Espanha la mai fosca e prigondament franquista.

Mas l'esquizofrenia francesa es puslèu sus la nocion de tradicion. Un francés sap pas çò que es una tradicion, es una normalitat : es que cal servar una tradicion ? Jo disi que cal matar las tradicions, per exemple las tradicions de las guèrras nacionalistas en Euròpa, l'Istòria d'Euròpa n'en dís bravament sus aquestas guèrras autodestructriças. Escriure en occitan es pas una tradicion, mas l'expression d'un pòble, d'una nacion, d'una faiçon de viure sus aquesta planeta, pas brica una tradicion. La tradicion en occitan se trapa dins las causidas ortograficas occitanas que son una referéncia al trabalh de dignitat literària e administrativa que es estada pensada per aquesta aisina lingüistica per poder passar las generacions e portar lo messatge d'una civilizacion millenària, civilizacion que pòrta pas la corrida coma simbòl, malgrat la censura que existís tanben dins la premsa de lenga occitana sus aqueste subjècte. L'esquizofrenia dels pòbles mata los pòbles, lo pòble catalan es pus esquizofrène dempuèi que son dignament una nacion, nacion sense Estat, e que defendon lor lenga e identitat en tota dignitat, sense lo crimi que es la corrida.

La corsa landesa (o camarguesa o catalana) es una tradicion, vertadièra tradicion de passatge d'una generacion a l'autra pels adolescents, mas se matarà pas un buòu per se poder envanitejar dabans una borgesiá desculturada e endineirada.

Aquesta corsa es talament una tradicion que, a Grenada, al moment de la fèsta del club de rugbí, al meteis moment que Fenolhet, son los buòus que córron dins los carrièrons de la bastida al nòrd de Tolosa, sus riba de Garona, e la premsa locala pro-corrida n'en escriu res o quasi, [Toulouse Mag, lo mensual racista del grope La Dépêche, ne farga pas suplement, l'unica premsa en lenga occitana censura l'eveniment e valoriza los meteisses afars que los autres mèdias del Midi], e l'occitanisme local n'en parla pas car los criminals industrials de la distribucion de bièra a Fenolhet an batejat l'associacion d'un nom a mièg occitan [Tolosa Toros], lor cal pauc de causas per èstre servils als occitanistas [e mantunes se demándan se son pas dangieroses...]

Conclusion : Quin monde provincialista e pietadós!

Companatge

Lo companatge èra a l’Edat Mejan una faiçon de consomar lo pan entre vesins, e sovent en defòra de la taula, aqueste mòde es estat adobat al entorn de la scèna, una taula mitica, e lo companatge es damorat dins las glèisas catolicas del continent europèu e tanben sus la planeta. Mantunes explícan la cultura coma bastida suls fenomèns religioses, sovent per los criticar coma manipuladors, a l’imatge de la manipulacion religiosa suportada en Occitània pendent los assassinats dels bons cristians, e avalizada fins ara pel poder central francés malgrat totes los cambiaments de regimes. E tanben la cultura aital mondializada per la religion es pensada en defòra de la lenga e del seu desvolopament. La multiplicitat de las religions a portat un mercat de las concurréncias religiosas, que pòrta los religioses a se minjar los uns los autres. Es l’inquisicion catara perlongada en Espanha, puèi contra los protestants o los membres de la RPR, puèi l’inquisicion es en França utilizada per servar un sistèma conservador de poder dinca las annadas napoleonicas del XIX^en sègle. Los extremismes religioses se son sovent minjats entre eles. Al XX^en sègle, la religion musulmana puja ambe l’arribada de la moneda del petròli e la decolonizacion. Es lo temps de l’acarament de la civilizacion engimbrada per l’extremisme protestant american, es la guèrra de l’Iraq que es menada per un president pastat de religion mas que cap d’aquestas sostenguèron la conquèsta iraquiana. Malgrat tota la semantica emplegada per Georges W. Bush es la d’un crotzat que pòrta la civilizacion (occidentala a l’americana). E dempuèi disem las religions dangierosas, e s’es vist d’occitanistas èstre intolerents per una simpla messa car èra a Montsegur, un endreit mitificat per l’istòria politica occitana, coma LO luòc de martir suprèm engimbrat pels catolics integristas.

La religion es lo mal suprèm ?

L’invocacion de la religion coma matriça essenciala del dogmatisme e la violéncia implica una amnesia collectiva esquèra. Coma se pòt oblidar qu’al XX^en sègle, es per la màger part l’ateïsme antireligiós (estalinian, nazi o nipon, cambodgian o vietmin o chinés) que foguèt intolerant e quitament sempre exterminador organizat ? La religion èra alara o ben persecutada o ben transformada, tal en Polònia, en perimètre de resisténcia a la barbariá. Lo Dieu invocat pels cresents, de segur, se trapava alara mai sovent dins lo camp dels oprimits que dins lo dels opressors. Es una enquèsta comandada pel papa Joan-Pau II, e realizada per una comission independenta. La redaccion de l’enquèsta assegura :«jamai dempuèi lo temps de las catacombas los cristians son estats tant persecutats qu’al XX^en sègle.»; aital la redaccion d’un libre de recèrca e de memòria foguèt demandat a Andrea Riccardi per aqueste comission dels novèls martirs del Vatican a partir de mai de 9600 testimoniatges amassats. Mantunes d’aquestes dorsiers son jamai estats publicats aperavant.

Que cal far de las religions ?

N’en saber mai, i a monde que díson que n’an mestièr per lor vida personala, los ajuda d’aver un personatge exterior a lor còrs per respondre a las questions existencialas de lor anma; bon, e perqué pas los daissar pensar aital ? Es que los ultra-agnostics pòdon èstre tant intolerents que los ultra-catolics o ultra-musulmans que an matat occitans o que passan Charlie Hebdo en Justícia ? Lo monde modèrne s’es sempre bastit sus dos corents de pensada, lo de la fe, e lo de la rason ; e pensatz que un sistèma binari del pensar es melhor que un sistèma unenc ? Jo preferissi la pluralitat, mas çaquelà farai pas dos cent km per una messa, nimai cromparai pas Charlie Hebdo per solidaritat, mas coma per Redeker sostendrai la libertat d’expression, levat per los que vòlon matar los occitans car «son dangieroses» o suposats coma tal per ne pausar la question (cf Toulouse Mag de febrièr 2007). Cal dire que soi sempre près de companar lo pan ambe totas e totes ciutadan/a d’una republica o ciutadan/a d’una religion, mas soi pas d’accòrd que l’un impose a l’autre, soi d’acòrd ambe las separacions establidas per la republica francesa a la fin del XIX^en sègle, per téner compte de l’istòria d’Occitània

Signat : Lo Godilhaire, occitanista e liure de pensada e de partit (rason o/e fe, POC o/e PNO, mercés d’en tenir compte)

Sem dins lo Titaniòc ...

« Donner de l’air », del democractic de l’UMP

o de l’Union pour la Magouille Présidentielle.

L’UMP se podriá titolar de Union de la Médiocrité Politique, politica republicana e democratica. Es urgent de listar tot çò que los elegits UMP faguèran al poder en França pendent las tres darrièras annadas [Assemblée Nationale, Senat, Govèrn, Présidence, Conseil Constitutionnel e Conseil d’État, Conselhs Regionals d’Elsàcia e de Corsèga, amai mantunes Conseil Généraux los mai rics de França, totes los poders centralistas franceses donc], e vau apondre mantunes elements de pensada sul tèma, mostrar que son pas las revelacions sacradas del NS laudat e cambiat que me faràn cambiar d’avejaire sus aqueste sistèma UMP al cap de l’Estat, lo mai centralizat de l’Union Europèa. Mas benlèu que l’arsèc per tornar al poder amaga quicòm que caldriá pas tornar veire : la Magouille de l’institution UMP.

Concretament Donner de l’air es una expression francesa que se vòl demesir lo CO₂ dins l’atmosfèra. Un acte cuitadan de mòde que sembla èstre dintrat dins l’esperit del ment del nòstra vièlh sistèma politic, nos l’an explicat sus totes los mòdes, e sobretot dins totes los inocents mèdias franceses [redaccions faitas de jornalistas independants]; sembla que cal remplaçar lo petròli per l’intelligéncia, un devís que sembla talament a las annadas 74 [e que las redaccions i an pas capitat], quand lo petròli deveniá escàs, e que lo papa president republican de l’apòca zo aviá tanben decidit.

La citacion l’ai presa dins un article del suplement de Libération a prepaus de Clarmont d’Auvèrnhe, que los franceses sónan Clermont-Ferrand. Dins aqueste suplement se parlèt del problèma juridic per installar lo tram dins la ciutat; aiçò determina jà un problèma francés, lo sistèma juridic es lentàs[1] e a consequéncias sul «Donner de l’air» dins aquesta ciutat, sobretot quand se pensa que los ciutadans vòtan ambe los pès, quand i a de fanga o pas [es lo bon sentit politic d’esquerra, çò que damora dels elegits que son pas sortits de l’universitat de las sciences politiques francesas – vos conselhi de legir l’article sancièr : las òbras del tram de Clarmont serián estadas maissantas fangas pels tempses d’eleccions]. Clermont d’Auvèrnhe vòta a l’esquerra, e aquò agrada pas a Brice de Hortefeux [una mena de Brice de Nice mas sus la còsta de Volcània, en montanha… mens pitoriesc quand i a pas de nèu d’ivèrn per l’elitisme francés], candidat UMP autorevelat, car d’origina contra-rotlada, e sakozista per la ciutat del pneumatic e capitala d’Occitània, al nòrd.

Anomalia democratica[2] : l’UMP

Soi pas segur que l’UMP siaguèsse pas mai qu’una anomalia, en tant que «qualitat» politica segura. Lo Hortefeux, novèl felin politic, bateja d’anomalia aquesta constatacion politica fòrt prigonda : Clarmont es tròp damorada a l’esquerra ; mas, que n’es per las ciutats que son estadas en seguida UDR/RPR/UMP dempuèi 1945 ? Siá 60 ans… Auriái estimat saber se al pichon jòc de las cadièras (musicalas) comunalas l’UMP seriá prest de perdre Bordèu, Tolosa, Baiona, etc. car 60 ans de poder del meteis costat e sovent la meteissa persona es pas gaire democratic, non al balanç donc per l’UMP ? Puèi aver lo poder es pas forçadament agir, zo vesem dempuèi l’arribada de JC e de l’oligarquia partesana UMP, non ? Sembla puslèu a Cuba, tant criticat dins Le Figaro[3], çaquelà ! Alara ma critica partirà per Niça, Montpelhièr o Lille, tanben. [atention, lo paracadiment politic es tanben una causa politica socialista, e de còps pel Partit Occitan per las candidaturas].

Dins lo meteis jornal es explicat coma lo Brice de Clarmont [es mens smart/net que Nice/Niça] organiza la conquèsta: lo metòde es simple e masclista, lo felin fellacioneja en public l’inocent ciutadan, puèi aqueste gaudirà en votar per el [totas unas causas pron moralas en França, coma la justícia en temps d’apartheid en Africa del Sud]. Sembla que lo metòde es lo meteis que un Jacques Chirac en Corrèza mantunas annadas abans[4], quand el se voliá lo reièt d’un castèl prèp de Tula[5], e çò que capitèt de far pendent trenta annadas, çò que pròva al mens que LO[6] pòble de França es pas brilhent, o bravament inocent. Subvencions, subvencions sobre-ajudadas, tòcamanetas en permanéncia cada dimenge, dubertura de caissa politica a moneda aisida, imatges d’inauguracion dins lo jornal o la television oficials[7], inauguracion e pòts de vins[8] de benvengudas, discorses de cortesia, etc.; lo balanç de la causida se fa coma ? Es que lo clientelisme es democratic o agradiu pel respecte de l’environament. Es segurament pas per l’interès sancièr del pòble francés, els que díson que n’i a qu’un, aquí fan dins lo pòble de Clarmont[9] mai bèl que l’autre per l’emplèc de l’argent public vengut de París, es pus l’egalitat republicana tant revelada e sistematicament presada per pas aver poder democratic en regions; mas, se l’egalitat es pas dins la republica, es pas tanpauc sus la planeta e alara parlem de realitat dels discorses e de lor aplicacion[10] en matièra environamentala, pel ben de la planeta. Alara l’anomalia es ben lo meteis Brice de Hortefeux que es un actor politic que data, del temps de Jacques Chirac sa faiçon de far èra una realitat sense reire-fons politic[11], mas ara, se podrà pas dire que lo Hortefeux d’Auvèrnhe sapièsse pas lo problèma de recalfament de la planeta. E totas subvencions atribuïdas de manièra uni-laterala sembla ben una faiçon de recalfar la planeta localament. E lo jornal parisenc d’escriure : «On ne peut pas inaugurer une nouvelle boulangerie sans qu’Hortefeux soit là.», lo Brice de Hortefeux d’Auvèrnhe dèu sovent prendre l’avion[12], entre París e Clarmont d’Auvèrnhe : qui paga l’avion ? Qui rescalfa ? E aprèp s’explicarà que es pas pron pagat e que lo cumul dels mandats pòrta un saber en politica !

E coma se sap plan en ecologia, donc levat a l’UMP, trabalhar local es pensar global.

Alara lo Brice de Hortefeux d’Auvèrnhe trabalha ges per totes, pel global, mas per el e la seuna carrièra personala, que -l’espèri pas- serà pas a l’imatge d’un JC, tot en vóler préner lo meteis òrre camin [òrre per nosautres ciutadans de la planeta, e ciutadan d’una republica en engendrar aqueste tipe de felin politic]. Lo principal problèma francés es la professionalizacion de la politica, car aquò tanben es contra l’environament democratic, o democractic.

Brice de Hortefeux d’Auvèrnhe es un sosten bèl pel Nicolas Sarkozy, segurament car lo paga dins un ministèri [coma l’èra lo sosten[13] de Jacques Chirac a Georges Pompidou], o un sosten a Nicolaïescu Sarkozescu I^er tal qu’ai agut la costuma d’o titolar, aqueste sosten es bon de saber. Donar de l’aire es pensar al CO₂ e pensar donc al recalfament de la planeta, votar per Nicolaïescu Sarkozescu I^er es oblidar la planeta, car sos amics fan parier, concretament e malgrat tot document signat mediaticament dabans Nicolas Hulot[14]. Lo vertadièr cambiament per l’UMP seriá de pas aver candidat de l’establiment «sciences politiques» per las annadas venentas, car son aprèp mortals per l’environa e per la democracia, lo contra-exemple per las generacions futuras n’es Jacques Chirac, un dinosaure que plai a la television people de servici public[15].

Es que i a una justícia dins la democracia francesa ? De qué es la justícia per un Estat ? La justícia pendent l’apartheid èra l’aplicacion de las leis, votada per un Parlament de los que aviá lo dreit de vòt, pas mai, aital se fa pertot sus la planeta, e zo fasiá tal que lo poder en plaça li demandava d’aplicar. Aital podiá condemnar una blanca (femna) que bicava ambe un nègre (òme) o vici vèrsa, condemnar a la preson [se parla pas dels gais o de las lesbianas], e aital eliminar la femna blanca de la ciutadanetat[16], la remandar a la situacion de pariat de la societat d’Africa del Sud, l’anciana situacion dels pòbles nègres. La justícia aplicava lo dreit que èra l’intrument d’una casta [es aquò M.lo professor nacional-socialista de Montpelhièr ?].

L’UMP es lo partit d’una casta[17] que demándan que li fasiam crèdit de lor inocéncia juridica, aital lor a calgut tres ans per pas votar una lei sus la consomacion que auriá ajudat los ciutadans e las ciutadanas per acarar las entrepresas coarralhas[18]; donc, la presa de pausicion politica es clara, son del costat de las entrepresas coarralhas. Es que los votaires de la prima 2007 en França auràn pas oblidat las tres darrièras annadas d’un Jacques Chirac Cocarro Republican, luènh d’èstre lo president de totes[19], èra lo primièr militant de l’UMP ? Elegit, NS devendriá lo primièr president de l’aparthrepublican francés. Podrem anar manifestar e soi segur que las presons seràn pas pron bèlas per las poder emplenar, coma ambe lo poder pòst-franquista en Euskadi [segon Alain Juppé un modèl per l’UMP]. E sem ben partit quand un Max Gallo sosten NS, aital l’OGM electoral se sónan plan UMP quand l’UDF es tant victima de l’omnipartisme o l’oligopartisme. [sapient que i a gaire de diferéncia entre lo MPF e lo FN].

Alara, ambe lo camin istoric de l’UDR/RPR/UMP se la frasa «Donner de l’air» se dèu pas traduire per «tots levat aquestes», per esperar qu’un jorn una dreita francesa siaguèsse democratica e alara diferenta, al cap de l’Estat francés [Soi per l’alternança quand lo partit de l’alternança es convenabla per la democracia] ; es benlèu de l’utopia quand la meteissa esquerra francesa es ufanosa d’aver causit un Georges Frêche pendent quaranta annadas per Montpelhièr, coma un bon dictator chilean o cuban [es maoïsta nacional e socialista, es melhor Cuba pel professor de dreit de l’universitat de Montpelhièr] o un Kader Arif que cercava al Conseil Général la purificacion lingüistica dins la vila de Tolosa a l’imatge del darrièr títol del magazine del grope La Dépêche: «les occitans sont-ils dangereux ?».

L’Union pour la Magouille Présidentielle me fa pus rire, lo bonapartisme o nacionalisme d’expansion francés tanpauc.

Espectators del monde francés ambe frontièras tant naturalas sul batèu planeta, espectators passius de las nòstras vidas panadas per un sistèma centralizat e violent, violent a las extrèmas mai tanben al centre, un pè del cèl obsur e barrat, impossible de deschifrar, sembla se levar de cara a tot ciutadan d’Occitània. Elonhats dels «pòstes de comandas», desprovesits de tota possibilitat d’influenciat sul devenir de las nòstras vidas, sense responsabilitats mas sul batèu ambe simpla clesca que se nèga sus las còstas de Gasconha, un titaniòc, o pels terradorencs sem tal los passatgièrs inpotents d’una veitura fada dins que auriam pus cap contra-ròtle. En passar mai luènh, los profètes de la pòst-modernitat e de l’ideologia de la «complexitat» francesa nos[20] an capitat de convéncer que tot assag per modificar lo qué e lo quin far podriá pas qu’aumentar lo desòrdre, accelerar la casuda, portar l’anarquia [que lo contra projècte seriá l’òrdre francés, tant assegurat d’aver sempre capitat]. La complexitat del real sembla nos forçar a una «passivitat prudenta», a una inpoténcia assumida tala sola possibilitat, non pus per nos encaminar vèrs «lo melhor», mas juste per evitar «lo pièje». Freud escriviá jà que, «fauta de felicitat, los òmes s’assájan a miníma d’evitar la malastrada[21]». Çò que es pas sonque impossible, mas çò que en defòra nos condemna a una vida centrada sus l’inquietud, l’insecuritat e la páur, autrament dirai a la lenta Nagba occitana quitament se volem l’evitar. Paradòxe tragic de totes los que definísson un «destin a evitar»; s’encontraràn, ambe certitud, devath la fòrma de la fatalitat. Una mena de covardièra consensuala nos conselha de nos limitar d’una sobrevida fautasmada per la mòrt, sotmesa a aquesta meta de la mòrt que devriá ordonar nòstras vidas. L’impoténcia, l’insecuritat, aital qu’una mana d’egoïsme son los nivèls de la pretendudas «sapiéncia pòst-modèrna», e los occitans e las occitanas vòtan encara pel liberalisme parisenc e l’extrèma-nacionalisme-d’expansion francés (PT, LO, PCF, PRG, UMP, MPF, FN, MNR, francmaçons o religioses de tot caire). E pels autres partits que nos son prepausats, sem a l’imatge de Freud, evitem –o pas- la malastrada coma lo titaniòc evitarà -o pas- l’icebèrg francés (colbertista, jacobin e centralizat e mal decentralizat).

---

[1] Lo lentàs de la justícia francesa pròva la fauta de mejan, segurament per s’assegurar que los òmes politics siaguèssen mens condemnats. Aqueste lentàs es estat revelat als mèdias franceses per Na Ségolène Royal, quand faguèt una maissanta comparason ambe la justícia chinesa ; e es vertat que aquesta es expeditiva… Veire lo podium per las estadisticas de condemnacion a mòrt dins aqueste Estat colonialista [article publicat dins SOD lo 3 de febrièr, segur que los EUA auràn de trabalh que capitar de préner la plaça de primièr sus aqueste terrenh de violéncia d’Estat e de sa justícia. E al nivèl de las borricadas SR segur podrà capitar de far melhor que JC, que el s’en va.

[2] Sembla talament al Partido Popular en Espanha.

[3] L’organe de premsa oficial del patronat e de l’UMP, que es melhor que L’Humanité per la linha editoriala e sa regularitat.

[4] Quand ai trabalhat en Lemosin, èra dit de la Corrèza lo parc politic e economic del Jacques Chirac.

[5] Aquel meteis que crompèt a sa femna, que pus tard serà un novèl supòrt de subvencions publicas egalitàrias car republicanas, coma lo leon assegura un bon jaç a sas femnas, per la copa de pials sonat gria per Camelat, la gria de la femna ambe nom enparticulat la pòrta en çò del personal politic UMP

[6] Cal dire que aqueste article pròva que se lo pòble de França nascut a la revolucion francesa, deviá se dividir lo problèma seriá resolgut, ne soi pas segur, tanpauc. Es l’expression reiala de «Los pòbles de França» que es una vertat antropologica, mas una asenada en matièra politica e votacion en França.

[7] La Montagne tracta l’informacion de faiçon impaciala, coma los jornalistas franceses zo sábon far, del costat del poder en plaça, sonque. Aqueste metòde jornalistic francés es tanben lo meteis per las localas de France 3.

[8] Ai notat vins, mas sabi pas se a Clarmont d’Auvèrnhe son tanben especialistas del comèrçe de vin, a París vò, mas en region ? Per la Corrèza, lo negòci del vin èra una especialitat, e lo pòt de vin mai qu’un metòde de transpòrt cap a Bordèu.

[9] Aital se parla tanben de pòble de Dieu, pòble cristian, etc.

[10] L’aplicacion es en politica francesa una realitat la mai virtuala que siaguèsse.

[11] L’inocéncia politica èra encara bèla e lo Canard Enchaîné pas la primièra revista setmanièra de França, E Charlie Hebdo èra pas lo primièr engatjat dins lo centralisme democractic…

[12] E segur en tant que liberal economic a degut comparat lo prètz del tren e de l’avion, mas segur que serà lo darrièr a pensar una taxa environamentala pel querosèn.

[13] Dins una entrevista Raymond Barre respond a la question, «Et l’autre Chirac, donc ? RB : - C’est une bête politique. Je ne lui reconnais pas la moindre conviction, sauf l’obsession du pouvoir. Cela est un fait, et non une jugement de valeur : il adapte en permanence ses convictions aux situations. Il a trahi Chaban pour Giscard, il a fondé le RPR pour se débarrasser des barons du gaullisme et tuer Giscard. Il a accepté de cohabiter avec Mitterrand pour prendre Matignon et pouvoir gagner l’Elysée.» e lo filme de Patrick Rotman difusat per France Télévision zo pròva realament ben, en parlar tanben de la similitud del personal politic de la republica francesa dempuèi la debuta de las annadas 1970, jà un autre sègle. Es un filme que fa páur, car l’elegits es un felin politic, pus lo representant d’un pòble o de mantunes, çò que èra la tòca primièra de la republica, normalament.

[14] E la mediatizacion d’aquò fa rire, son sobretot los jornalistas que me fan rire quand se díson independants.

[15] Car pagada per la redevença de totes/as los/as ciutadans/as, gaire mai.

[16] I a fòrça temps que los nègres de l’apartheid avián pas lo dreit de vòt.

[17] Vos conselhi d’anar veire una reünion politica de l’UMP, e la populacion que i emplena l’aula.

[18] Totes los fornisseires d’Internet, las entrepresas de telefonia mobila e las bancas, per exemple. Demandatz a Que Choisir, que se son fait enganar.

[19] Aquí ai un dobte, totes «cocarro» serián aital lo pòble francés ? Es que cal èstre mai optimista ?

[20] Al mens lo pòble d’Occitània que vòta pels nacional-imperialismes franceses.

[21] Sigmund Freud, Malaise dans la civilisation, PUF, Paris, 1980, p.42.

Culture o Cultura : Èstre e Aver per una politica culturala al govèrn francés o en regions

Respectar la cultura dels pòbles de França es pas aver un nègre al 20:00 de la primièra cadena de television privada de França.

La cultura es fondada en doás partidas : - la primièra es sovent oblidada en França (culturas), car es pas forçadament francofòna, - la segonda es monopolistica pertot, dins los mèdias e dins la boca dels politics e de las institucions parisencas (Kulturé).

La cultura es l'Èstre (culturas) e l'Aver (Kulturé).

1 - Èstre

Cada ciutadan e cada ciutadana a oblidat que portava una cultura ontologica per sa faiçon de viure e de se dire o descriure, e d'èstre sus aquesta planeta, es normal car l'Estat a mestièr de formatatge, d'uniformizacion [l'Estat a preparat lo terrenh a la mondializacion de las culturas e dubèrt la pòrta a l'americanizacion de las culturas de França], car lo nòstre Estat [francés] èra pas pur e lingüisticament unenc, èra normal (quin escandal!); cada Estat centralista -ambe la violéncia-esséncia dels Estats prefectoralistas e bonapartistas- a agut interès de destrusir las culturas dels pòbles, lo fenomèn se sona minorizacion abans eliminacion [colonizacion lingüistica e culturala], car cada lenga apondrà ambe la cultura populara un èime especial dins la vida umana sus la planeta e per la planeta, sovent pron mai en simbiosi ambe l'environament animal e vegetal, car cada lenga apondrà una cultura populara que foncionarà pas a còp de subvencions o de tecno-estructuras, mas ambe un sistèma educatiu en simbiosi ambe lo pluralisme lingüistic de l'ensemble dels pòbles de França, çò que es pas ganhat ambe l'Éducation Nationale ! Las televisions e las radios parisencas mátan la cultura populara dels pòbles de França, a París e en regions. Totes los mèdias pòdon tanben èstre una bèla aisina per aquestas culturas popularas, e se dèvon èstre unas obligacions d'existéncia per sobreviure. Es peraquò que cal manifestar a Besièrs lo 17 de març de 2007 ; atencion la cultura e la lenga pòdon pas èstre objèctes de sentimentalisme politic per sobreviure, es malastrosament aital que los politics l'exprimísson : cal dignitat per las culturas dels pòbles de França. L'Èstre cultural es la cultura ciutadana (de la ciutat-comuna) e païsana (del país-de l'espaci de vida del pòble de la nacion).

2 - Aver

Aver es per cada ciutadan e cada ciutadana la possibilitat d'accès a la creacion culturala ; la creacion culturala es l'expulsion del popular dins l'esfèra publica de l'acte cultural (personal o collectiu), es Uzèste en Occitània, Fabulós Trobador, MSS, Gulamask'a, Jan-Maria Carlòtti, Nadau, Los Pagalhós, Joan-Pau Verdièr, Ardalh, e la literatura, la poësia, e la pintura, e l'arquitectura, etc. Es la cultura que los franceses e los bonapartistas estíman, es evidentament la cultura que los politics e lo public estíman tanben car se i valorízan dedins, a mendre engatjament, mens que dins la primièra version de l'Èstre cultural; lo desvolopament de l'importança de la cultura populara e de la presa de consciéncia dels pòbles d'aquesta importança se dèu far ambe l'ajuda publica sobretot quand lo poder centralista a semiat dels OGMs de la creacion uniformizatritz, Prefectura e DRAC and Co. Ajudar la creacion dins TOTAS las lengas de França es essencial per l'imatge de França a l'exterior e per la confiança que los pòbles de França pòdon aver per desvolopar projèctes que pèsan dins l'economia e lo social. La cultura vist de Paris se dèu pas transformar çaquelà en una cultura parisenca al país occitan o còrse, alsacian o martiniqués, savosian o breton, flamand o guadelopean, reünionés o kanak, etc. Cal servar la localizacion de la "kulturé" a París (tot en favorizar lo seu cambiament de perspectiva, per ela meteissa e per per exportar en província), e permetre a las culturas en regions de se desvolopar en armonia ambe totes los vesins aprosmats, o totes las populacions (quitament las que son vengudas del colonialisme d'oltra-mar francés), a l'Èst, l'Oèst, al Nòrd-Oèst, al Sud, al Sud-Oèst, al Sud-Èst, al Nòrd-Èst e al Nòrd, etc. La creacion culturala se dèu centrar en region tanben, per l'eficacetat internacionala de las culturas de França. Aqueste "Aver cultural" còsta, mas mens que l'armada francesa : love vs war. L'Aver cultural es la cultura de creacion, de la vision individuala que trapar ressons dins lo collectiu, e que lo collectiu podrà far seu, sense ajuda administrativa (mas es pas lo liberalisme cultural tanpauc). L'Aver cultural es una ofèrta d'invencion pels pòbles.

L'inquisicion lingüistica francesa

Es l'istòria comparada sul continent europèu de dos fenomèns istorics similars, que l'empont irreal n'es lo mite nacionalista de las "frontières naturelles" per França e lo seu rei o president e la cresença planhièra per la glèisa d'una anciana secta scientista e vaticanesca.

De peguessas en colhonadas,

la Tèrra vira e vira encara !

Lo lengocentrisme debutèt en França al sègle XVen, quand la revolucion coperniciana descapitava lo geocentrisme.

Lo geocentrisme es lo sistèma astronomic de Ptolemèu (debuta al IInd s. ap J.C.) – que foguèt donc en vigor dincal XVIen sègle) segon que la Tèrra, immobila, es lo centre de l’univèrs al torn de que capgira l’ensemble dels astres. La «revolucion coperniciana» -segon l’expression del filosòfe alemand Kant- anava bolegar la sincièra perspectiva e desvalorizar lo concèpte de geocentrisme.

La passa a l’eliocentrisme (lo solelh concebut tal lo centre de l’univèrs) es pas encara establida per Copernic (1473-1543) sus las pròvas scientificas mas, dins una bèla mesura, sus consideracions irracionalas empruntadas a la tradicion. E çaquelà, lo solelh sèra rei en França.

1470 sus consideracions reala e irracionalament politicas destoticas, lo francés es devengut la lenga unica del reialme de França, una manièra politica de veire que serà reinterpretada en junh de 1992 per un poder socialista e republican en França, la filha ainada de l’empèri catolic; 1470 siá set ans aprèp aver matat lo poder ducal d’Aquitània, que l’ignominia istorica francesa explica d’Anglatèrra per legitimar la conquèsta armada e violenta. Tot deveniá possible quitament irradicar l’emplèc de la lenga oficiala de la principala religion del país e d’Euròpa, lo latin ; dins lo Ducat d'Aquitània èra pas lo monolingüisme per l'administracion, nimai la religion unenca d'Estat, lo Parlament fasiá las leis bilingüas abans l'arribada dels franceses, en gascon (occitan de Bordèu) e latin.

Per l’eliocentrisme caldrà esperar Galilèu per donar mantunes arguments racionals e assumits per las consequéncias filosoficas, ambe la mesa sus pès d’un modèl voidat de la seuna significacion simbolica e religiosa –car sotmetut a l’intelligibilitat matematica – e jutjat d’ara enlà mai vertat que lo monde aviat de la perspectiva.

Çaquelà, lo geocentrisme fai encara partit de las «evidenças primièras» e es, per exemple, d’aprèp aquestas illusions que sem reglats per la distribucion del temps.

Lo lengocentrisme l’ausissem encara car mantunes explícan que cal ben parlar francés, lo sol francés, per èstre net e intelligent, o car l’apreneson d’autras lengas pausa problèmas, pels ciutadans de França que an la "malastrada de parlar patois" ; e me demandi se los franceses serián pas d’aquestes que preferísson imposar lo francés per assegurar una melhora comunicacion lingüistica sus la planeta, coma lo rei d'un còp èra zo pensava, coma quand la Tèrra èra planhièra e que la religion èra la solucion als miracles o despotismes del sant rei catolic, o govèrn a la gueissa de Jupitèr.

Lo lengocentrisme francés a decretat unilateralament l’universalitat republicana e liberatritz, veire egalitària e fraternala, ambe l’emplèc del sol francés, «per melhor s’entendre e se comprendre», las consequéncias educativas son encara vertadièras, e aquò bravament aprèp 1470…

E malgrat que lo mandarin siaguèsse la primièra lenga mondiala, lo russe la primièra lenga europenca ambe l'alemand, l'espanhòl e lo portugués las lengas que seguísson l'índo, e donc los solelhs lingüistics novèls, los franceses vívon sus una autra planeta mondiala que se pensa per unitat lingüistica, aital en França se parla francés, en Espanha se parla espanhòl, en Itàlia se parla italian, en Suïssa se parla suïsse, en Belgica se parla belga, en l’ex-URSS se parlava URSSecian, tot un programa encredible per los que párlan mantunas lengas, la majoritat de la planeta. Un programa lingüistic encara assumit per mantunes òmes politics franceses, tal Sarkozy, Balladur, de Villiers, Megret o Le Pen, veire tanben Chevènement e Frêche. E se zo pènsan aital, dèu èstre vertat, de la vertat vertadièra, non ? Mas lo mai grèu es que aquesta teoria pòrta una extension, quand a l’interior de mantunas frontièras naturalas auto-decretadas liberatriças, lo francés pensa que se parla encara una sola lenga sus la planeta : l’anglés. Un francés normal parla anglés a l’estrangièr, en aplicar aquesta teoria matadoira per la lora pròpria lenga ; la lora esquisofrenia es lingüisticament sancièra.

"La Tèrra es planhièra", aquò fa rire lo meu quite vesin portugués, tant jove, inocent e racista que es, auèi dins una desconeguda tèrra d'Union Europenca, al XXIen sègle …

E per rasons lingüisticas, los franceses son los inquisidors papistas que lo monilh es pas Roma, mas Paris, e çaquelà quand los quebequeses i van en visitas, i vèson mai d’anglés qu’a Québec ciutat. L’inquisidor francés es paradoxal. L’inquisicion lingüistica francesa debutèt clarament ambe lo directòri, una mena de plutocràcia revolucionària installada per las armas, puèi lo papa republican e colonialista Jules Ferry, aital l’inquisicion lingüistica francesa se desvolopa del XVIIIen s. dinca auèi, las vint darrièras annadas del regne de JC -Jaquòta pels Lemosins- a l’Elisèu seràn caracterizadas per mantunes discorses ipocrites a l'estrangièr sul tèma de la "diversité linguistique" (messatge unicament per l'exterior, e coma las "frontières naturelles" son pron eficaças l'idèa a pas capvirat l'administracion bonapartista intèrna), sense relambi e ambe un vam que fa pujar l’ignorància lingüistica sul mai polit òscar jamai donat, l’òscar per l’Éducation Nationale que determina la mai bèla colhonada o puslèu simplament la palma de la peguessa lingüistica planetària.

L’istòria de l’inquisicion lingüistica francesa es pas acabada, per malastre, e segur que durarà mai de temps que lo geocentrisme.

Bilinguisme précoce

Ses avantages lorsqu’il est acquis par immersion. L’immersion est le système d’enseignement des langues de France, pour Calandreta, mais aussi du français à l’étranger… Il est refusé par le système Éducation Nationale, sa hiérarchie, une majorité de professeurs et tous les syndicats.

Tout d’abord soulignons qu’on ne peut pas évaluer les personnes bilingues avec les critères / paramètres de personnes monolingues ["paure es lo que ne'n parla sens qu'una sola"].

Voici donc trois caractéristiques basiques de personnes bilingues :

- - 1 – la personne bilingue maintient séparé les deux codes, ainsi quand elle utilise la langue X ou la langue Y elle le fait spontanément sans qu’elle n’ait à faire le choix d’une manière consciente entre les possibilités que l’une ou l’autre langue lui offre. Ceci dit « le bilingue parfait » compris comme une personne dominant d’une manière équivalente les deux langues et étant capable de les utiliser avec la même efficacité dans n’importe quel contexte n’existe pas tout comme un monolingue maîtrisant tous les registres dans sa propre langue n’est pas commun. Par contre il existe des personnes compétentes de façon inégale dans deux ou plusieurs langues.
- - 2 – la personne bilingue a la capacité d’alterner les deux codes (passer d’une langue à l’autre sans effort apparent en fonction du contexte).
- - 3 – les personnes bilingues sont capables d’exprimer les mêmes signifiés dans les différentes langues ou de transmettre un ensemble de signifiés compris dans la langue X à travers la langue Y.

À partir du moment où l’on regarde la compétence bilingue pour ses qualités propres, il devient possible d’en dégager au-delà de ses spécificités ses avantages.

Avantages du bilinguisme

L’éducation linguistique en plusieurs langues rend les enfants aptes à déjouer les pièges sémantiques et à comprendre ultérieure d’une ou de plusieurs autres langues s’effectue plus facilement que chez les monolingues.

Si on installe un bilinguisme précoce, les compétences auditives et phonatoires sont améliorées dans la deuxième langue de l’enfant. Le jeune enfant disposant d’une palette importante d’acquisition et de reproduction de sons, va pouvoir développer ces deux références phonatoires et les conserver (chez l’enfant monolingue les sons non utilisés par la langue maternelle vont petit à petit disparaître de l’inventaire phonatoire qui se fixent sur un seul registre).
Chaque langue découpe le réel à sa manière. On peut dire qu’à chaque langue correspond une vision du monde, une façon de penser ce qui induit très tôt chez l’enfant retrouve son identité dans chacune de ces langues il est également capable d’accepter les différentes visions du monde que les autres langues lui apporteront. Cela fait de lui un être pluriculturel qui n’identifie pas le monde à une langue et peut mieux en percevoir la variété.
Le bilinguisme permet d’accroître la capacité d’abstraction, de conceptualisation et de résolution de problèmes.
La stimulation intellectuelle apportée par le bilinguisme a des retombées dans le domaine des mathématiques qui s’expliqueraient par le fait que la production linguistique (essentiellement phonologique et grammaticale) et de calcul exact sont régis par l’aire de Broca de notre cerveau, si bien que la stimulation de cette aire aurait des répercussions directes sur les potentialités en mathématiques.
Un enseignement plurilingue bien vécu per l’enfant apporte donc des bénéfices stratégiques, linguistiques, culturels et cognitifs.

(Document establit ambe l’ajuda de la Fondacion Argitalpenak : http://www.mrafundazioa.org/ )

E puèi es ben evident que non pas utilizar l'avantatge de las sorgas occitanas en Occitània es perdre lo son temps a aprendre lengas que seràn sonque illusions de bilinguisme, pensi principalament a l'anglés que a tota fòrça la borgesiá francesa vòl imposar en França coma solucion simplista a totes los problèmas escolars que se pausan...

Atanben vaquí un ligam que vos donarà lo punt de vista de los que son dins lo sistèma de l'E.N. e que ne patísson ! http://languagerevitalization.blogspirit.com/archive/2006/11/11/lo-bilinguisme-dins-l%E2%80%99estat-

L'evocacion tolsana : 1189 prepara 1789

Es aital que sotalinha Joan Vilotte un tèxte distribuït lo 7 de genièr al prèp de la glèisa dels Coquins a Tolosa (veire lo bilhet sul tèma http://jacmetolosa.spaces.live.com/Blog/cns!49914F5702C5C72E!1853.entry ). Lo tèxte que seguís se vòl critic e creador per una democràcia occitana novèla.

Lo 7 de genièr 2007 se fasiá una "célébracion", la de l'establiment de la mentalitat comunala a Tolosa, 1189 lo 6 de genièr èra la bèla data. Quand se gaita lo diccionari francés los sols exemples de celebracion son la messa (èrem prèp d'una glèisa...) e la television ; se la nacion occitana a per escàs la messa catolica en occitan (e que mantunes occitanistas regrètan), son bravament luènh d'aver la television, tal que Julien Green ne parlava en 1970 (los occitanistas la demándan dempuèi 1970 la television occitana, e manifestaràn en març 2007 a Besièrs encara).
La commemoracion me semblava una paraula pron melhora, pr'amor lo mot pòrta l'origina de l'evocacion. L'idèa èra estada engimbrada per Jean Villote ambe un argument en data del 060107, argument d'una pagina, pron sensibla, pron engatjada. Lo tèxte me sembla bon quand se vòl positiu, mens bon quand ataca compatriòtas occitans e occitanas que pòrtan una autra vision de l'Occitània universala.

E coma se lo nacionalisme francés èra lo modèl, l'objectiu primièr de Jean Vilotte es precedit per mots rassegurants :«Cependant "les étrangers devenaient habitants et citoyens de Toulouse et étaient soumis à la juridiction consulaire per le seul fait qu'ils entraient dans la ville". Les juifs "jouissaient de liberté assez grandes, contrairement aux coutumes tu temps (...) l'un d'eux devint même consul" (ibid). Ainsi donc, la période médiévale n'est pas le temps barbare qu'on nous décrit souvent.» E jo tanpauc ai res contra las comunautats ontologicas a la nacion occitana, josiva compresa.

Es evident que l'Institut d'Estudis Istorics [IEI] aurà de trabalhar sul tèxte de R.Limouzin-Lamothe, per confirmar l'apond «contrairement aux coutumes des temps» ( Ont ? - en Espanha ?, - en Catalonha ?, - en França ?, - en Occitània ?, - en Bretanha ?, - en Itàlia ? - en Euròpa ? )

La Célébration de l'IEI es d'en primièr per aver la comuna coma subjècte istoric ; ben, soi ben d'acòrd, mas se la cellula es l'element biologic (conegut) de basa per totes los èstres vivents, aquò farga pas l'èsser, la vida ; puèi farga pas lo ciment politic per l'organiza-cion de las comunas ; lo ligam, la sang que pòrta la vida, entre las comunas es ben lo potencial de comunicacion entre elas, alara la lenga devent la clau que de las solucions politicas dels autres (francesas, espanhòlas, italianas) nos desliure.

Donc per parlar als franceses soi ben d'acòrd que cal explicar que lor modèl de nacion-expansionisme pòt pas èstre lo nòstre ; mas es ben evident que los occitans e las occitanas al fial dels tempses (segur aprèp l'an 800) an bastit una faiçon politica de s'organizar de las comunas pels comtats e pels ducats [e soi pas nostalgic del vièlh regime francés reial], e son d'autras poténcias vesinas que an fagocitat idèas e concèptes per los pervertir a lor mòde, e l'estofat es pas estat bon per nosautres. Donc pels franceses es ben clar que cal tornar dire la frasa de Felip Martel «remplacer des images d'Épinal par les images de Montsegur».
Mas nosautres ensemble, entre occitans e occitanas de tot escantilh e colors politicas, e sem capables de donar un messatge universal d'organizacion pron fòrta e digna per èstre dubèrt sus la planeta ?

Es ben evident que entre un nacionalisme «à frontières naturelles» (ambe guèrras permanentas) e lo nacionalisme comunal occitan (que es estat bravament mai qu'aquò, es d'estudiar), soi puslèu per aver lo modèl dels aujòls nòstres, bravament mai pacifics e mens expansionistas.

E alara lo punt 2 d'En Jean Vilotte serà afortit : «La commune comme contre point au pouvoir central» ... Mas per me, decen-tralizar es pas se prendre en carga e se prendre en carga es l'auto-nomia dels ciutadans, de la comuna e del collectiu que es pus naut [nocion de ierarquia], i podrètz botar un nom nacional tal Occitània. Mas es evident que una comuna aurà vesins, e que cal organizar los vesinats ; puèi es evident que l'istòria de França explica ben que França e lo seu poder son pas estats capables d'organizar aqueste vesinat en patz, car nos explica que l'Union Europèa es una necessitat modèrna [aquò vòl pas dire que los occitans e las occitanas devon pas aver una paraula al nivèl euro-pèu, e ne soi bravament favorable].

Alara es evident que per se prendre en carga, lo pòble d'Occitània a mestièr d'èstre educat, format, informat, dins la seuna pròpria lenga, per tornar trapar l'aisina que èra la pedagogia dels ans de la primièra comuna tolzana, 1189 (al entorn de 950 per Bordèu, e abans per Marselha, etc.). E segur, avem mestièr d'educar als grands occitans que nos donèran vias filosoficas tant dignas que son estadas represas per tota l'Euròpa : Pierre Bayle, Michel Eyquem de Montaigne, Montesquieu e La Boetie, etc. Car d'universal, los franceses nos an panat lo melhor, per Les Lumières, mas tan-ben per los desessenciar a lor mòde (e fargèran alara, opres-sions, reialmes dictadors e republicanas colonialas, devath lo pretèxte que l'Estat es violent e lo sol modèl d'organizacion establa gràcia a la violéncia, modèl malastrosament exportat).

Ai escrit mantunes còps que aquestes grands òmes d'Occitània èran pas que l'expression francesa de la civilizacion occitana. Mas aquò vòl pas dire que èran franceses. Es vertat que avem un fum de causas de nos tornar apropriar, per tornar donar directament a la planeta.
Aital lo trabalh de l'IEI es una bona debuta : commemorem ensemble !

ISTÒRIA DE FRANÇA : las originas

Del fosc galactic al lum de l’universal gèni francés.

-°-

(un còp èra bravament abans 1229, bravament sense cap de dobte)

-°-

Per nòrma aquò auriá degut èstre escrit en francés, per respectar lo gèni francés o per supèrba-dignitat de la Grandeur de la France, mas... es la vida simpla del pòble d’enganaires que vos serà contat aquí, sovent manipulats per saberuts que sabem pas encara a quin nivèl de la sapiença galactica son, benlèu setats a la dreita de Dieu ? Es aital. Ben a l’imatge de la Grandeur linguistique française, lo poder lingüistic dictatorial es lo que mana e decidís la lenga de la seuna administracion per l’unenc pòble a dimension variadissa. Vos contarai de la sapienta Histoire de France, mas en occitan, una lenga indigenista, lenga de l’esclavitud [interdicha tre 1229 per una primièra autoritat forana], mas aquesta lenga es tanben una mena de miralh lingüistic de la romanitud, o the old francitud, que los lingüistas franceses la díson patois, per pas la nommar e subretot l’admirar, ça díson los saberuts d’amontnaut [son sempre amontnaut los saberuts pels occitans francofils].

-°-

L'univèrs donc s’es creat fa unes 13.700 milions d'annadas, amb l'explosion de Dieu (çò que sabem populariament coma lo Big Bang) e donc i èran jà a costat. Aproximadament 10 minutas aprèp, ja s'èra format l'Esperit Nacional Francés, perdon French National Spirit [se cal far entendre de totes!], e, lo que es mai important, se pausávan las basas solidas pel desvolopament de la Constitucion de 1789, dins lo respècte del divin dreit capecian, puèi lo desvolopament de la Liberté, Égalité, Fraternité : la Nacion Francesa sap inventat concèptes politics universals e los ensenhar dins las escòlas e universitats dichas de sciences politiques, quitament se l’universal èra de còps sonque al entorn de la mar nòstra, la nòstra, pas la lora ; nosauts la disem la Mar Nostrum, es de díser.

En aqueles tempses bolegadisses l'univèrs èra dense e caòtic, coma una mica d'atomes. E pauc a pauc, çaquelà, gràcias a la raça laïca e a la fúria armada o escolara, mantunes dels atomes se son anats per se ligar, se formèt aital una proto-França. Sabiam pas encara –soi un ignorant francés- quines son los istoriadors franceses del Collègi o de l’Acadèmia que afírman que França es la nacion mai antiga d'Euròpa. Los meus estudis indícan que non solament d’Euròpa, sinon de l'Univèrs. Mai antiga que la formacion de las galaxias e, per descompdat, fòrça mai antiga que la Tèrra [me sembla que l'ai legit dins Sciences&Vie del mes d'octobre].

Mentre los autres atomes que avián de formar nebuloses, galaxias e autres cosses continuávan se formant un pauc sense disciplina, los atomes franceses s’exprimávan gràcia a l’escòla republicana hussardienne, la departementalizacion dels esperits, siá ambe fòrça e òrdre militar [lo modèl n’èra lo Julius Ferricum, que n'aurà mantunes descendents rigoroses] e s'organizávan ambe autentic patriotisme de lenga francesa, dins palais que díson democratics, a Paris o dins ostal sonat préfecture. Benlèu pels scientifics mai embarrats pòt sonar exagerat mas los atomes franceses tenián cagèra per formar França. [es benlèu peraquò que avem ara problèmas de desvolopament institucionals ambe los vesins, car avem frontièras naturalas, mas pas pels esperits brilhents que son anats evidentalement cotrias e per esséncia]

Segon l'historiador Stanley Georges Payne, los atomes franceses èran compausats d'electrons, protons, neutrons e autres quarks, coma los patriotons, academicons, petainiscons, collegicons, plutocratons, constitucionalistons o bonapartins, en mai de las seunas correspondentas antiparticulas: maçons, uniformistons, separatistrons, comunaristrons, comunistrons e poltrons, laïcons e extrèmas-cons (doás categorias aquí que arribem gaire de destriar).

Gràcias a la casta de la fòrça nucleària màger, las antiparticulas se son convertidas en particulas nacionalas o son estadas destrusidas per fotons plens de cambas e galhardiá, amai, per mantunes, los avem exportats a Brussels.

La rèsta de l'univèrs continuava a la deriva mas aiçò non entrevava que los atomes franceses continuèssen la seuna particulara crozada [contra los albigeses, los protestants, lo jansenistas, los "puristes" de las autras lengas, etc.]. Se son organizats en moleculas de casta e de partits e, en paucs milièrs d'annadas s'èra format practicament Caponariá o Capolariá, çò que los scientifics anomenan Lo Jaç de França. Los atomes franceses, plens d'orgulh an aquesit propietats fins alaras inauditas, coma la dualitat onda-particula e, fasent cas omís de las pressions universalas respècte al principi d'incertesa de la mecanica quantica, continuávan la magna òbra de la Construction Nacionale. L'aparicion de Caponariá o Capolariá a l'univèrs a creat un camp gravitatòri fòrça estable coma se al seu entorn se poguèssen formar la Catedral de París e La Borsa Euronext, mai tanben l’exemple institucional e sampitèrne d’una monetarizacion virtuala de la magolha.

Ambe una parelha de milions d’annadas la Nacion Francesa èra una realitat, la resèrva espiritual de la galaxia (que encara se trobava en estat embrionari), ambe tantes presonièrs que lo nombre n’èra desconegut, quitament lo tribunal d’Estrasborg e la premsa francofila aviá mestièr d’avocats per ne saber un nombre aproximatiu. Vesent que tot aiçò èra bon, la rèsta d'atomes se son concentrats al entorn de França e aital se son formats la Tèrra e lo Solelh.

Tre que lo Solelh es aparegut, los problèmas per la Nacion Francesa se son desvolopats armoniosament, cadun se voliá Solelh sus aquesta planeta, dins la Nacion Francesa, la famosa que a inventat lo dreit salic e la lenga universala, la guillotine pour les autres, la justícia de casta e la vida dins castèls de luxe, lo lum filosofic, lo lum nuclear e lo republica plutocratica, lo colonialisme republican, l’estela logistica parisenca, l’egalitat fratèrna, l’inegalitat lingüistica e los problèmas sexuals dels umans d’Africa o los viets nègres [segon un recent istoriador de la television francesa, Pascal Sevran], la solidaritat democratica ambe los rics, la couverture à soi, e lo famós bonapartisme institucional ambe lo corrolari la sang ciutadana que se dèu donar per la patria, per aver un nom escrit suls monuments installats per aquesta comunicacion ontologica e sapienta, puèi cantar pendent l’imne nacional, e que l’escòla de la sapiença republicana l’aprendrà per obligacion [e malgrat tot, donc, pas ges l’invencion de la podra!].

L'aparicion dels amino-acides e de las primièras fòrmas de vida, coma bactèrias, protozoos e Jean-Pierre Chevènement èran sonque question de tempses. Aprèp aquesta arribada novèla, se trapèran tanben cosses, que la recèrca meuna perseguís d’estudiar, que sabem pas la quita origina etnica, segur que es ontologica, mas avem idèa del contengut mas zo podem pas dire sancierament aquí, son proto-democratas sonats Sarkozy, Frêche, de Villiers, Arlette e sobretot Le Pen, ambe sa marina o sense. E malgrat una recèrca universitària e francofòna [las melhoras ben segur], sem tanben en manca de descripcion pels trucs que se díson d’esquerra, trucs de çò que se dís de la Nacion Francesa.

-°-

Per clavar e en rason de l’orgina gloriosa de França, parlarem del regional [una linha que sofrirà], que es obligatòria dempuèi abans ièr per zo far bravament aprèp l’aprèp-doman, a TOOLOOS’ tot aquò se mescla ben e s’acontenta d’un territòri estequit de poder.

-°-

Serà lo meu subre-polit politis-conte de Nadau.

E cric e crac lo conte es acabat.