Espanha : despensas d’un Estat en crisi

Anuèch se cal pausar la question se l’Estat reial espanhòl amerita de fabricar, anuèch, factura per la seuna armada, son en guèrra contra quí ? Preveson una quèrra contra quí ? Manuel Valls l’a poscut avizar quora es estat a Madrid parlar ambe lo poder PP e daissar una entrevista politcameznt engatjada contra Euskadi, e la patz, entrevista publicada a El País ?

Dins un article recent una pagina Internet catalana se ne pausava question fòla, e se los Catalans èran lo futur camp de man-òbra per l’armada espanhòla ?

Las amenaças del Riuz-Gallardón de fan mai claras. cal recordar qu’aquel Riuz-Gallardón es sortir de la fondacion Frederico Franco…

Mas nos podrèm pausar la question del budgecte de l’armada (coma en Grècia), a un moment que l’argent fa fauta dins los sistèmas socials. Se trapa que los mai grands fabricants d’armas son alemands e franceses.

La prioritat del poder PP-PSOE en Espanha es plan las causas inutilas de l’Estat central, puslèu que d’organizar l’Estat per una eficacetat economica reala. Tornam al moment del Franquisme que los fantasmes centralistas fabrícan politicas que son sistematicament contra los pòbles, e l’union Europèa ajuda per aiçò far.

Lo bipartisme tipe UMP-PS o PSOE-PP, centralista donc, foncionava per nos enganar las democracias, fins ara i avèm cresegut… De mens en mens quora las prioritats son las bancas e las armadas !

-Utile per tota Euròpa-

Reportatge de TV3 sobre los camins constitucionals, politics e juridics per l’independéncia del Principat de Catalonha, la província Cataluña del reialme d’Espanha. Es trufat de dificultats espanhòlas, dificultat contràrias a la democracia e contràrias a la volontat del pòble, lo catalan ; alara, la votacion del 25 de novembre serà a l’ora de la vertat, ambe un Parlament que deurà èstre mai de 50 de cent per la consultacion o referèndum popular per aiçò far. Cal apondre las paraula de campanha d’en Artur Mas, « la democracia e lo civisme non pòdon frenar ambe unes ‘tribunals o unas constitucions”, legissètz l’article de 324.cat.

Aquestes astroses que França refusa d’extradar

L’article en francés es de la pagina d’actualitat de Bretanha, 7Seizh – aquí avètz la traduccion en occitan.

La recenta arrestacion e extradicion cap a Espanha de la militanta indepdentista basca de nacionalitat francesa (papier francés) Aurore Martin a lançat una ondada de protestacions. Sodats altorn de Manuel Valls, los socialistas, que lo breton Jacques Urvoas, redoblan d’arsec per sosténer la decision del ministre de l’interior (francesa) e d’extradar Aurore Martin en sotalinhar : « l’impartialité de la justice française » l’imparcialitat de la justícia francesa.

[ una autra version pòt èstre donada sobre aquesta imparcialitat :

Es l’avuglament socialista, fabricat pel nacionalisme ontologic dels socialistas franceses e espagnols, un nacional-expansionisme per las santas capitalas solidàrias contra Bascos o Catalans, o Bretons, Occitans, Còrses, etc.]

Çaquelà aquesta meteissa justícia (ndlt : francesa e republicana) es a còps beucòp mai mesurada quora lo perfial dels expulsables es un pauc diferent.

Florence Hartmann es un exemple d’aquesta laguesa d’esperit. Aquesta jornalista qu’aviá criticat lo TPI de La Haia ; aviá jutjat los crimis de l’ex-Iogoslàvia ; èra reclamada pel tribulan internacional. Alara aquela es estada defenduda morticus e gardada al caut per París que contunha de refusar la seuna extradicion cap al Païsses-Baisses, alara quitament qu’ela risca una pena ridicula.

La quita mansuetud envèrs l’engeniaire iranian Majid Kakavand. Aquel èra devath lo còp d’un mandat d’arrest internacional. Lo seu forfait : auriá fait pervenir mantunas compausentas electronicas produsidas per l’entrepresa americana a l’armada iraniana entre decembre 2006 e abrial 2008. Los Estats-Units reclamavan la seuna extradicion per lo jutjar. En 2010, França a remetut a …. l’Iran, e lo personatg es estat arcuelhit coma un eròi ailà.

Concernent los mitans islamics, lo jòc dificile dels servicis de rensenhaments franceses dona a còp curiosas situacions:

Aquel del Yashar Ali n’es un exemple perfait. Predicador salafista iraquian, aquel ancian iman de la mosquèia d’Argenteuil (ndlt : Iscla-de-França) fenefisca d’asili politic e es « inexpulsable » cap a l’Estat d’origina : l’Iraq. Per contra, vist lo gran d’aparenta “dangerositat” es en permanéncia susvelhat per la (ndlt famosa) DCRI e es albergat al frais dels contrubuents (ndlt : nosautres ciutadans de l’Estat francés) a l’òtel Henri IV de Rostrenen (22). Còst de l’albergament de luxe ambe lo minjar tot : 1500 € per mes dempuèi uèit annadas.

Mas rassugurèm nos (ndlt : nosautres ciutadans de l’Estat republican francés), i a sens qu’en Bretnaha que de tals ciutdans son assignats a residéncia. Lo famós « imam extremista de Stains » (ndlt : Iscla-de-França) es sempre assignat a residéncia endacòm en fRANÇA. Meteissa causa per un imam bengalís, mantunes islamistas argerians (lo darrièr afar data de julhet darrièr), dels genocidàris roandeses, de mantunes entrepreneires russes en delicatessas ambe l’administracion de Potin, e mantunes randaires, etc.… Totes aquestes ciutadans son cridats dins los lors Estats respectius mas, de fait lo lor estatut de refugiats politics, son pas expulsats.

Dins aquel corredor de las orrors, ai lo plaser de mençonar Jean-Claude «Baby Doc» Duvallier, lo lo filh del dictador haïcian papa doc, aguent reprès l’afar paternala aprèp la mòrt del paponet (ndlt en occitan dins lo tèxte). Baby Doc foguèt albergat pendent 25 ans sobre la còsta d’Azulk, las facturas èran per nosautres ciutadans de fRANÇA. Estranh en 2011, lo farcejaire a agut de mal del país e ambicionava de se presentar a las eleccions presidénciala haïciana. Arribat a l’endreit preciós pichon país, foguèt arrestat a la sortida d el’òtel e es dempuèi assignat a residéncia en Haïtí.

Los ancians cacics del regime dictatorial de Ben Ali en Tunísia an parier agut de beneficiar de l’ospitalitat del govèrn francés. Aital Saida Agrebi, una anciana collaboratriça de la femna de Zine Ali. Aquesta anciana femna d’influéncia es estada arrestada a París en març darrièr. Mas d’ara endabans París refusa la seuna extradiccion cap a Tunís. Saida Agrebi es, dempuèi, estada plaçada devath simplàs contra-ròtle judiciàri e aprofièicha tranquillament del magòt pacientament amassat dins l’ompra de « l’ancien grand ami de la France », l’ancian grand amic de fRANÇA.

De còps l’Estat francés sap totparier « externalizat » los seus albergats : lo dictador d’Anjoan (iscla separatista de las Comòras) es estat arcuelhit pendent un moment per París abans d’èstre remandat al Benin mas…. devath estrecha proteccion de l’Estat francés.

E que dire d’en Roman Polanski, inculpat per pedofilia als EUAN e sostengut per l’intelligéncia francesa. Aquel se vantava recentament de navigar en Suïssa e França sapient pertinament que cap dels dos estats l’expulsarián cal a Estats-Unitsd d’America del Nòrd (ndlt EUAN).

E aquesta quita estranha mansuetud empoisona las realcions entre Israël e França dempuèi que lo 4 ×4 de dos ressortissents franceses a espotit una jova istraeliana dins las carrièras de Tel-Aviv en 2011. Malgrat las demandas repetidas de l’Estat ebrèu de los extradas per èstre jutjats de l’autre costat de la Miègterranèa, los dos frnaceses son mantengut en França, e aiçò aprèp la quita intervencion de .. Carla Bruni.

Aurore Martin sap çò que li damora de far : escriure Valérie Trierweiler amb un toït !

-°-

De qu’es Espanha, vaquí …. las amemacas sempitèrnas.

_°_

Consequéncia de la sanctificacion politica, aquí lo cas socialista.

Ambe l’afar Aurore Martin avèm militants socialistas que son partits dins argumentacions de las fòrtas. Sembla qu’i aviá urgéncia de prendre pausicion per sosténer Manuel Valls, coma se el podiá pas aver una paraula per respondre directament ; e zo faguèt dins Sud-Ouest, dissabte, e sembla en urgéncia, tanben.

Mas de veire l’argument donat per un militant socialista ; aquò confirma que los militants socialistas son prestes d’èstre elegits per votar los plens poders a Pétain, encara, o d’èstre ministre de lançament dels conscrits per una guèrra de descolonizacion, contra unes pòbles d’Africa, coma François Mitterrand o faguèt en tant que ministre de l’interior.

Los militants socialistas son prestes a establir l’opinion politica coma un delicte en Espanha pòst-franquista, aquesta Espanha qu’interdich los jornals en lenga basca (coma es en lenga basca es declarat d’opinion terrorista, tal l’argument PP-PSOE es estat donat per fabricar la lei aquesta de delicte d’opinion – remebrèm-nos d’Egunkaria). Los militants comunistas èran d’aquestes escantilh, e an bravament cambiat, mas lo partit comunista es paure en militants ara, mas pus prèp de las realitat de las populacions, ara ; e la critica i sap respondre ; sembla donc qu’i aguèsse un fons de fachisme dins la pensada politica dels ciutadans franceses, e qu’aquesta onda de militants se passejèssen d’un partit a un autre (PCF, LO, PSF, PRG, MRC, PdG, UMP, UDI, MoDem, ex-RPR, ex-UDF, ex-UDR, FN, identitaires). L’estabilizacion de l’onda fabrica vòts extremistas dins las banlègas dicha rojas (extremament nacional-expansionista francés), e estona lo personal mediatic parisenc de temps en temps. La contra-onda estent qualificada de bobò.

Mas tornam al militant socialista, «aquel que sap d’Espanha»… e donc que podrà considerar una preséncia dins un míting politic coma un atemptat per matar gents, e destrusir edificis. L’argument es puslèu un possa-crimi politic, mas me sembla qu’o cal saber.

S’es lançat una peticion per Aurore Martin, la podètz signar aquí. Personalament, signi pus cap peticion, mas soi perfaitament d’accòrd ambe la libertat que cal donar a la na Aurore Martin, e se cal, l’Estat espanhòl dèu sortit de l’Union Europèa tant que la libertat d’expression es pas totala a l’Estat aquel. Es que lo Parlament Europèu pòt castigar la lei sobre lo castig d’opinion publique en Espanha , donc castigar Espanha ?

Apondon : «l’estricta aplicacion del dreit» explica Manuel Valls a Sud-Ouest… l’estupida aplicacion del dreit contra una opinion publica e pacifica, d’una ciutadana d’Euròpa.

-°-

Cal empresonar, judiciar, TV3 per prepausar programa d’aqueste escantilh ?

E lo pòble catalan, de qué ne cal far ? Digas-me militants socialistas ?

L’enquèsta la comandèt una television independenta del catalanisme, per “rassegurar” los socialistas franceses.

L’ABC es lo jornal de l’opinion PP en Espanha. O ai poscut probat per mantunes bilhets sobre aquel blòg.

Defendre Aurore Martin

Defendre Aurore Martin es un acte de defendre de la libertat d’expression, la mandar en Espanha es un acte politic antidemocratic, es l’acte de Manuel Valls, filh de republican espanhòl de provenéncia catalana.

Se manifestava a Baiona per protestar contra l’Estat francés de la repression antidemocrata socialista. Lo socialisme local val per res dins aquel sistèma partidocrata francés, tot socialista existís, e sa paraula tanben, sonque quora puja a a París, e quora li dona alegéncia.

Cal felicitar los que se son amassats per demandar la libertat d’Aurera Martin, lo 1er de novembre 2012, jà.

Dins aqueste bilhet non vòli prendre pausicion sus de quina manièra l’afar serà recuperada pel NPA. Mas me sembla legitime que se batre per la libertat d’expression dins totas l’Union Europèa, car sèm plan a bastir l’Euròpa de la patz, contra los nacional-expansionismes de las frontièras dichas naturalas dels estats jacobins, dins lo sens contrari de las guèrra passadas ? O alara ai res comprès de las institucions europèas ? Benlèu… Que sèm plan a bastir la patz ?

L’acte de Manuel Valls es per botar lo fuòc politic, ajudar lo PP a portar las vièlhas batalhas mediaticas, e juridicas, contra la patz en Euskadi e Nafarroa. Aital Manuel Valls se trapa dins lo camp del PSOE quora dona la majoritat del poder a l’UPN en Nafarroa, contra la majoritat d’esquèrra, aprèp l’eleccion darrièra de l’autonomia ; aital Manuel Valls se trapa dins lo camp dels gendarmes del regime de Pétain que pòrta Lluís Companys a las tropas de Franco ; serà fuselhat pauc aprèp, quasiment sense jutjament. Nos podèm aital questionar sus lo costat extrèma-dreita del PSf; aquel costat s’amaga darrièr casta esconduda e (pauc franc)maçona, e discreta, que fan qu’una partida de l’extrèma-dreita vòta tanben socialista, per aquel socialisme bonapartista francés, aquel que faguèt un ministre François Mitterrand per la guèrra en Argèria ambe los conscrits.

Nos parlaràn lèu de libertat d’expression, en campanha electorala (per agradar als pecs que vòtan encara a esquèrra – la dreita e l’extrèma-dreita es pas melhor), coma per Notre dame des Landes, aont la libertat de servar la tèrra, lo sòl natural, es estada castigada al profièich de Vinci per i plaçar betonatge, per un aeropòrt sense cap d’interès economic, levat los avantatges que Vinci i podrà aver… e ne podrà segurament donar ajudar als partits que li fan l’avenguda economica aquela.

Lo nacionalisme dels socialistas es piège que lo nacional-expansionisme de la dreita e extrèma-dreita exagonala francesa, perqué ? Perqué s’amaga per arribar al poder. En consequéncia non podèm que assegurar qu’a l’Estat republican francés, coma a l’Estat reial espanhòl, per arribar al poder i a pas mai que lo conservatisme per i arribar. D’aquí, non podèm pensar que sol los independentistas de tot escantilh, son progressistas dins los Estats subnommats.

Defendre Aurare Martin es defendre lo progressisme politic, es enterrar los vòts socialista-radicals, UMPistas, PPeïstas, e FN-Identitaires. felicitacions pels manifestants.

(en esperar los comunicats de sosten a Aurare Martin, comunicats del PNO, Libertat, Iniciativa Occitana, POC, MoDem, UDI, UMP (canal democratic, se n’i a!), PRG (canal libertat d’expression se n’i a !), PSf (canal libertat d’expression se n’i a !), LO, PCF-PdG-FdG, EELV, tolzans)

Lo NouvelObs calòmnia, e ne damorà benlèu quicòm … e ai entendut un fum d’arguments d’aquel tipe un pauc perdut per legitimar una decision socialista en Bretanha o Lengadòc maritime, sobretot dins lo camp dels professors de l’Éducation Nationale (espanhòl) e dels pòst-foncionaris franceses, totes pagats per l’Estat francés... Soi estat abonat a-n aquela revista nacionalista francesa e d’esquèrra, ara es acabat.

Reaccion del PNO :

-°-

Mercés d’escotar tanben lo questionament canadenc suls biais de fabricar lo halal … Lo questionament es tanben aquel de la corrída, un acte public e sangnós. Manuel Valls es tanben pro-corrída !

-URGENT-

Responsa de Manuel Valls, ‘es la fauta de la justícia francesa, i soi per res’, la justícia aquesta a aplicat lo dreit euriopèu. Sud-Ouest l’anóncia en urgéncia dins la seuna edicion Internet anuèch. E çaquelà Aurore Martin es estada arrestada per un delicte d’opinion dins l’Euròpa dicha democratica, un delicte que cap institucion europèa a castigat quora es estat votat a Madrid.

Apondon, comunicat de la LDBH, Liga Bretona dels Dreits de l’Òme.

Escrivi en Occitan e non pas en lenga d’Òc

L’expression lenga d’Òc es sovent emplegada pels universitaris d’Occitània, de provenéncia Éducation Nationale mai que tot, mai tanben per la dreita francesa (nacionalista d’expansion, reialista sovent, veire bonapartista e legitimista pel sistèma en plaça), ambe lo son equivalent ‘langue d’Oïl’ per acreditar l’idèa que son de la meteissa branca(çò qu’es cvertat coma lo portugués e lo romanés, edr!), del meteis pòble, e donc cal pas èstrer separatista (los que fan servir occitan son alara decretat de separatista ontologic). En escriure occitan aquò vòl pas dire que soi separatista, o etiquetat aital, justament es un acte de politica, vòli mostrar que l’expression ‘lenga d’Òc’ es un acte politic qu’es pas per occitan !

Dins lo meteis camp prodèm trapar monde qu’an pas encara comprès l’interès marqueting del ‘Sud de France’, en sapient que los que l’emplegan fan servir ‘Languedoc-Roussillon’ per rason d’oficialitat e que sábon que son realament lo Lengadòc (Èst) e la Catalonha (Nòrd) concernits.

La creacion del concepte de ‘Lenga d’Òc’ es degut a Dante (‘Divina Comèdia’ e normalizacion italiana segon la basa toscana), per establir una classificacion romantica : – lenga d’Òc (la referéncia dels trobadors, mai tanben una demanda oficiala de nòrma pels Ducs d’Aquitània, nòrma establida per l’abadiá de Lemòtges, nòrma del sègle X, destrusida pendent la Révolution dicha française de 1789) ; – lenga d’Oïl ( prononciatz lo O [u] coma la règla occitana indica, e la èla finala es oblidada, e avètz lo oui normatiu francés actual, nòrma del sègle XIVen), e la lenga de Si qu’amassa las lengas portuguesa, espanhòla, italiana (toscana), puèi las autras lengas que seràn normalizadas aprèp.

Aquesta classificacion existava del temps que la nocion de nacion latina èra largament oblidada, serà reviscolada al moment del reviscòl de la nostalgia republcana romana, e pendent lo temps dels Lumières, temps d’un grope de pensaires que se volián valorizar en parlar la lenga d’Oïl, la lenga del rei (que malgrat tot sa familha parlava toscan, la futura basa de la lenga oficiala actuala italiana).

De lenga d’Oïl, damora una prononciacion qu’es pas aquela del francés actual, OUI ; se cal recordar que la nòrma francesa del François Ier a cambiat lo O [u] en un son [u] que s’escriurà aital OU ; puèi n’avem la pròba ambe Rohan que s’escriu anuèch Rouen, o Orlhenx que s’escriu Orléans. E pòdi apondre d’autres exemples lingüistics.

E de l’emplec modèrne de lenga d’Oïl avem pas çò qu’entendèm de la boca dels professors d’universitat o professors de l’Éducation Nationale per dire l’occitan, avèm pas un emplec coma «hier soir le présentateur, au 20h, avait une belle langue d’Oïl», o « a partir de 1954, la conscience linguistique du peuple de Québec, a fait revivre la belle langue d’Oïl» ; non car a partir de l’aprèp guèrra lo mot de la linguistique èra plan occitan per lenga d’Òc, e lo politic aviá imposat la confusion entre français (la lenga) e français (la ciutadanetat, es lo concepte d’Ernest Renan, e Maurici Barrès qu’es imposat pel sistèma educatiu en explicar que fan pas de politica ! Imposicion normativa d’enducacion IIIena republica; Jules Ferry, lo racista e republican).

Cada jorn que l’Éducation Nationale (expression jà bravament politica) emplega ‘lenga d’Òc’ enluòc del mot ‘occitan’, es un sistèma engatjat politicament. De moment que l’universitat s’es –ela-meteissa- embrarrat dins l’ensenhament romantic de la literatura (establir diplòmas bastits sul principi que la literatura es de vielhum e que la lenga es la talvera de l’ensenhament), podèm considerar qu’es un emplec normal e istoric, vièlh ; cal esperar que las borsas d’ensenhament autrejadas pels Conselhs Regionals auràn per objecte de cambiar aquel ensenhament per sortir professors de lenga, e non pas romatismes ; es que lo problèma damora d’una formacion d’estudiants per ensenhar una lenga viventa, l’occitan ? O sabi pas, perqué la seleccion per l’entrada es puslèu encara politica, es ontologic a las universitat, e la seuna administracion d’esquèrra, es una administracion engatjada.

Del meteis biais los separatistas provençaus del Colectiéu prouvenço fan servir Lenga d’Òc, e ne vòlon valorizar lo diferencialisme, lo separatisme lingüistic; alara els que valorízan clarament la preséncia politica d’una Provènça del vièlh Sant Empèri germanic (passa pas Ròse e Var, mas refusa d’entendre parlar del gavòt, benlèu perqué es mai pan-occitan que jamai, e la contradiccion al subjecte d’ignorança dels elegits a quí s’adreiçan), l’emplec de l’expression ‘lenga d’Òc’ es remantica e bravament politica car es un instrument de destruccion lingüistica, de la coëréncia lingüistica quitament concebuda coma normala per Frederic Mistral, dinca assimilar la Catalonha del nòrd, en fin del XIX sègle (a un moment que lo mot occitan èra pas vigent), dins l’ensemble coërent de ‘lenga d’Òc’ ; del sègle XIX podèm èstre nostalgic e emplegar l’expression coma Frederic Mistral, mas alara perqué non pas emplegar tanben «le presentateur, hier soir, avait une belle langue d’Oïl» ? Perqué non s’ausís aiçò ? La responsa es clarament politica, perqué cal valorizar lo francés e desvolorizar l’occitan, es la ierarquizacion de las lengas, un concepte bravament francés (per las lengas normalizadas aprèp lo francés fonciona fòrt plan, quitament se soi pas d’accòrd, mas per l’occitan de qué podèm pensar ? Es plan l’ignorança francesa qu’es valorizada, non ?).

Donc l’emplec de l’expression ‘lenga d’Òc’, per tot emplec politic e lingüistic, o economic, o social, etc., es un emplec politic, es un engatjament politic de la persona o l’organizacion associativa o politica, o administrativa o d’ensenhament que l’emplega.

Perqué non vòlon emplegar lo mot occitan ?

La primièra rason es politica, non pas emplegar occitan, es per emplegar Lenga d’Òc e aital explicar que França es faita per ontologia lingüistica sus la basa de la lenga d’Òc e la lenga d’Oïl, es lo sol moment que lenga d’Oïl aurà un resson politic, per assimilacionisme de las tèrras que la populacion que i viu, practica l’occitan, o o vòl practica (car clarament l’emplec de ‘lenga d’Òc’ es tanben sinomim de sotmission a la lenga del poder central ; cal pas desrengar lo mèstre que pensa per nosautres).

La segonda rason es romantica ; es evidentament, sense cap rason d’eliminar aqueste emplec tòrt en politica e lingüistica, mas qu’a totas las seunas justificacions en romantisme, en literatura anciana, o en modèrna de moment que l’autor fabrica una novèl romantisme o qu’escriu abans la generalizacion del mot occitan, es de dire abans 1945/1954.

La rason qu’explica qu’es per non pas far de politica, qu’emplegam ‘lenga d’Òc’ enluòc d’occitan, es puslèu per amagar que la critica de separatisme occitan es subjaçenta ; «nous, on ne veut pas la destrution de France» ai puscut entendre sovent de las boca dels professors que fan servir ‘Lenga d’Òc’, mai tan,ben dels jornalistas de lenga occitana e que fan òbra dins las entrepresas d’Estat per l’audiovisual francés, alara es per damorar tranquille. La tresena rason de l’emplec de ‘lenga d’Òc’ es per evitar l critica francesa que supòrta pas de pensar que la lenga es ligat a l’establiment de las institucions dignas per un pòble, alara qu’els an jamais trapat anormal d’o far pel pòble dels locutors e las locutriças de lenga d’Oïl, en l’imposar als autres pòbles sotmetuts, e donc aquel refús questiona l’emplec dobla de ‘lenga d’Òc’ e ‘lenga d’Oïl’ pels Franceses (aqueles que son realitats comceptualas dempuèi l’arribada dels Ernest Renan e Maurici Barrès, vist qu’abans èran separats ciutadentat e nacionalitat, e abans la caiguda del rei, los locutors e las locutriças de totas las lengas del Reialme èran subjectes del rei Francs, del meteis estatut que totes los subjectes del reialme d’Espanha).

Per totas aquelas rasons, lo mot occitan, me sembla bon per parlar de lenga, de la nòstra, de la lenga qu’emplegui aquí, e de politica (perqué non ?). E l’occitan pòrta una granda avantatge es qu’es ni lo lemosin, nimai lo gascon, nimai lo provençal, totes tres dialectes que se son imposats coma nom generic, de los lors tempses coma lo mot per dire l’ensemble de la ‘lenga d’Òc’, caliá èstre coma en França, Estat reial d’aprèp François Ier, clar sul nom de la lenga. lemosin e gascon son estats emplegats dins lo Ducat d’Aquitània, liure o sotmetut (geenralitat per crebat la moneda en nom del rei), puèi l’emplec de gascon a perseguit dinca François Ier ; pel provençal, es l’arribada de Provença dins lo reialme dels Francs, aprèp René Ier, que lo mot a debutat un succès d’emplec. Lo mot occitan es alara un mot desligat dels emplecs ancians, e ajuda a non pas imposar un biais de pensar la lenga segon un dialecte o l’autre, mas ajuda a aver la diversitat dins los dialectes presents devath lo mot occitan ; es exactament lo contrari de la pensada que fabrica lo castig contra aquel mot ; la perversion francesa contra Occitània es ontologicament malentenduda pels Occitans, perqué ? Perqué es una perversion lingüistica e perqué la sapiença, o puslèu lo son contrari, es grandament entretenguda pels sistèmas d’ensenhança francesa en Occitània.

-°-

Un eveniment simpatic devalorizat per una fòto, cal far fisença a la DDM, cada jorn per aiçò, avèm un exemple.

-°-

Lo regime francés es sampitèrne

Mantunes an pensat que lo regime francés aviá cambiat en 1945… Mas son malgrat lo cambiament de cap, ges democratas al servici public dels poders parisencs ; son aquí per servar lo poder parisenc (pauc impòrta l’etiqueta), e lo poder parisenc es installat sobre lo mercat-Estat-nacion, e se sentís agresit quitament pels pacifics independentistas catalans. Imaginatz s’a un comerçant li talhavas una partida de son espaci de comèrç, lo comerçant seriá pas content, qu’o fasquèssatz legalament o amb violéncia...

Acabèm d’aver dos exemples socialistas de castigs antidemocratics, similars als castigs que la còlha de Nicolas Sarkozy aviá fait suportar als pòbles de França. Cal far parallèl, o èstre susprès ? Ieu soi pas susprès, lo segond torn de las legislativas, soi pas estat votat e o farai a cada eleccion ara.

Lo segond acaba d’arribar, e encara mai fòrt … sembla a l’extradiccion de Lluís Companys, elegit catalan coma president de la Generalitat de Catalunya en 1936, e coma pecat aver aplicat son programa de creacion d’una republica catalana, extradiccion faita manumilitari dempuèi Bretanha per la polícia de Pétain, dinca la frontièra del tractat dels Pirinèus, e sense l’ajuda de las tropas alemandas.

Los sls Estats d’Euròpa qu’an pas cambiat aprèp 1945, son lo francés e l’espanhòl ; lo francés perqué a montat un subterfuge politic nommat Charles de Gaule a londre per se salvar, e lo segond en cambiar de camp pendent la guèrra. Mas pel moment es que l’Union Europèa serà uèi en capacitat de los cambiar ?

Dins aquel camp de la conservacion bonapartista d’esquèrra, çò que podriá estonar mantunes, avèm lo camp que castiga Alemanha de «calarament sosténer los diches régionalistes», de la boca d’un Jean-Pierre Chevènement o Jean-Luc Mélenchon. La dreita nacional-expansionista francesa es dividida a la seguida de la guèrra d’Argèria, mas l’objecte es sempre clar, lo netejament per crear lo mercat-Estat-francés per assegurar finança als amics del partit, es lo clientelisme comercial lo mai clar.

Dins aquel contèxte, l’extradicion d’Aurera Martin (ex-Batasuna) es un fait politic, que cal encara botar sobre l’esquina dels socialistas. Son las leis europèas que son estadas emplegadas pels pòst-franquistas del PP, membre del Partit Popular Europèu al Parlament Europèu, coma l’UMP. Es en Nafarroa que los nacionalistas (non expansionistas bascos) qu’a donat la potencialitat d’èstre al poder en Nafarroa-Navarra, los socialisats an preferit ajudar l’UPN, Unión del Pueblo Navarrès) aligat del PP a Madrid. Sèm dins aquesta situacion, ambe l’ajuda de la polícia parisenca, per potar Aurera Martin en Espanha –lo jorn 2012 dels mòrts, coma per Lluís Companys, en 1942…

Tot aiçò o cal ligar a un ministre francés que debutèt la mandadissa de militars del contengent en Argèria, François Mitterrand. D’aver aital ajudar a la violéncia, ne serà mercejat mantunas annadas pus tard, per se poder presentar e ganhar las eleccions de 1981. Remembratz-vos çò que se disiá sul tèma de François Mitterrand d’aqueles tempses…

Lo problèma es doble, los partits bonapartistas d’esquèrra o de dreita, e las tecnocracias francesas endoctrinadas, conservatriças.

Dementre tot aiçò, la cultura francesa se limita a filme plen d’estupiditats.

-°-

Notatz al programa de las manifestacions de la ciutadanetat, de totas las nacionalitats, contra los partesans de l’obscuritat politica francesa.

Los socialisats son traïdors, de sempre.

-°-

Quora los socialistas fan l’extradicion de Aurera Marin non pòdon oblidar que ….

-°-

Cronica de l’arrestacion d’una ciutadana basca per bandits amagats en République Française.

Comentari d’un amic occitan :

Afar Merah, seguida del problèma : PARÍS

Mantunes jorns aquò farà, ai escrich aquestas linhas… Me sembla que l’article de Libération d’ièr explica ont es lo problèma.

L’explicacion es simplament trestimòni de policièrs tolzans, que els tanben an de suportar los centralisme francés ; es plan un testimoniatge qu’aurián esperat dins un mensual que se sona Toulouse Mag, o dins lo grope de premsa de La Dépêche du Midi (veire bilhet següent). Mas lo legitimisme mata l’informacion, e mata los buòus, o locutors e las locutriças qu’estíman la democracia en Occitània.

Es la constatacion sampitèrna, PARÍS ENGANA ! París emplega mal l’argent collectiu dels Occitans e de las Occitanas, e primièr non pas per protegir las populacions, mas per protegir lo poder centralista ; la collaboracion dels mèdias locals tolzans es alara una error politica de las granda, o benlèu una volontat de conservar lo sistèma d’Estat centralista coma es, per matar la populacion a docina, per contra-rotlar la populacion e endoctrinar la talvera ‘intellectuala’ d’aquesta populacion. Los servicis de l’Estat fan las loras òbras de servici public, enganadoira oficiala, mas son jamai valentasses que pel poder centralista e bonapartista francés. Donc l’etiqueta de ‘servici public’ per tota l’administracion francesa es una engana semiologica, comunicativa ontologic al pòst-colonialista francésa, que fosquèsse republicana o etiquetat autrament ; se tracha del meteis problèma ambe los agents politics madrilencs, venguts del PP-PSOE a Madrid.

Encara un còp vesèm que la creacion d’una polícia pròpria a Occitània es una urgéncia de las grandas, per la dgnitat del pòble occitan manténer.

Aquò vòl pas dire la chianlit, libertariana, liberticidària, mas una organizacion pòst-etatica per Occitània, una organizacion que fosquèsse un ligam seriós entre los luòcs de poders realas europèus e la populacion d’Occitània. Una polícia occitana es alara un objecte de granda necessitat per Occitània, per protegir las populacions occitanas, que fosquèsse de provenéncia anciana o recenta, e de totas las religions, o quitament de los que n’an pas.

Car lo principal problèma francés es pas los supausats terroristas de l’ex-Batasuna, cridats en Espanha pels pòst-franquistas d’una meteissa polícia centralista, o los pacifics e democratas indepedentistas catalans,  mas realament los tecnocratas al poder centralista francés, las prefecturas estent d’ambrions d’aiçò, las repression dedins las províncias, territòris pron plan vençuts. L’un e l’autre son aquí per enganar los pòbles de França, donc Occitània tot parier.

Occitans dangieroses ? bis, ridicul e sòft !

Lo magazine tolzan, Toulouse Mag, del grope La dépêche du Midi, contunha dins la polemica, aqueste còp un pauc mai sòft que lo darrièr còp. Clement Alet de France 3 parla de dorsier mestrejat. Cal èstre clar es un dorsier de manipulacion politica, que sembla sortit d’una casta minoritària qu’assaja de gardar lo poder, e de l’amagar al meteis temps (e donc cal informar sobre la dangierositat dels Occitanistas), un sistèma consevator que vòl perseguir l’esclavagisme politic d’rOccitània.

E alara, tot en gardar lo punt de vista lor, colonialista, lor cal montar un dorsier que far vendre : perqué justament a Tolosa l’occitan far vendre !

Lo títol es ofenciu e militarista, coma se los Occitans avián una armada a posita. Dedins lo mot ‘occitnaista’ es emplegat sense explicacion semantica ; es pas un dorsier pedagogic, la mapa prepsentava es per far páur, imaginatz qu’«Occitània es jà un 1/3 de fRANÇA !», es donc dangierós ; es donc plan interessant de veire qu’aquel dorsier podrà èstre emplegat per las prefctura per poder aver d’argument per melhor castigar los locutors e las locutriças de la lenga occitana, o per frenar tot projecte sul tèma.

Lo melhor es çaquelà lo paragrafe politic, plan valorizat, del politic que non pensa èstre enganat en pensar que l’occitanisme viu a l’esquèrra ; pel moment es una causa que m’espanta, l’(occitnaisme seriá ontologicament d’esquèrra ; vesèm que la critica sobre lo fait collaboracionista de dreita pendent la segonda guèra, o lo fait que Pétain aguèsse rendut l’ensenhament del patois autorizat, es ara abandonat ! Mas braves gens, bravas gents occitanas, veirètz que tornarà.

Cal informar Jean-Luc Moudenc, los Catalans de Unitat Catalana son al govern de la ciutat de Perpinyà, e CDC o vòl èstre tanben a l’UMP. En Euskadi es l’EAJ que trabalha ambe lo Modem, partit que l’esquèrra occitanista considera de dreita ! Tot es relatiu….en la matièra politica. O cal pas dire a Jean-Luc Moudenc, mas la(-s) color(-s)  politica(-s) de l’occitanisme a(-n) res de veire ambe los costats que gaitava lo rei dels Francs pendent la revolucion francesa, aquel gaitava de còps a dreita e de còps a l’esquèrra, mas aquò son causas franchimandas. E o cal pas dire a Jean-Luc Moudenc, mas sèm en Occitània, aquí… es una autre monde. Un monde que l’informacion de la santa capitala occitana an mèdia que sábon res de l’occitanisme politic. Li cal explicar çaquelà la sindròma d’Enric III de Navarra, e benlèu que l’ajudarà a melhor entendre la politica en Occitània.

Per montar la páur de l’occitanisme lo PNO es un bon instrument, e zo sábon mediatizar clarament….

Mas per èstre serioses (e donc cal pas legir aquel mensual), cal pas èstre sense que jornalistas dins lo grope La Dépêche de midi (e çaquelà i a benlèu estagiaris que son bons e mal pagats ?), per non pas èstre clarament informats sobre totes aquestes partits, pichonetons (quitament dempuèi 30 annadas existon! sense aver agut dreit a la mendra redaccion seriosa a La Pradeta), e qu’an de radicals que lo títol que los Franceses, realament radicals (-per vóler eliminar la dignitat lingüistica occitana), an al cap, coma la redaccion de Toulouse Mag ; fins finala aquel article reberta mai sus la redaccion del radicalisme jornalistic francés que sus l’occitanisme, que fins ara e dempuèi mai de 40 annadas es estat tot, levat radical. O cal pas dire, mas de radicals occitans, i a encara d’autres, la recèrca La Dépêche du Midi-Toulouse Mag, es pas estada plan luènh ! Son estats quérre l’informacion dins una conferéncia sobre Fontan … Es lo PNO que ne serà content !

Quora los partits fan pas fisença als pòbles, quora fan pas fisença al pòble que son succeptibles d’èstre part, fan teorias, lo fontanisme o etnisme, lo castanisme o l’antiregionalisme, lo lafontanisme o colonialisme interior. Tres errors politicas de l’occitanisme politic, mas aiçò zo podrèm pas legir dins Toulouse Mag, e i a çaquelà per escriure d’opinions sul tèma, mas abans cal explicar correctament ; çò qu’un jornaliste del grope La Dépêche du Midi-Toulouse Mag o saurà gaire far, levar en espantar lo seu lectorat, o benlèu en se rendre ridicul ? Quí sap ?

Benlèu qu’aquel article es tanben per potingar l’informacion qu’arriba de Catalonha del sud, e que ‘radicals’ catalans son alara transformats en ‘radicals occitans’ per gardar l’omertà informativa que cal dins lo grope La Dépêche du Midi sobre çò que se debana actualament en Catalonha. Aital Toulouse Mag pòt pas escriure sus Catalonha (mas es un mensual localista, provincialista, sormetut a la pensada parisenca, departamentalista), e pòt pas escriure sus Catalonha la nacion vesina que se desperta, e tusta alara suls Occitans, los ofencius Occitans (notats la majuscula del títol) coma s’avián enveja d’o far suls Catalans.

TOULOUSE MAG, mensual mata buòu.

Tolosa existariá pas sense civilizacion occitana ; es çaquelà curiós qu’un jornalista de La Dépêche du Midi o aguèsse jamai pensat aital ! Es benlèu per aiçò que podèm clarament dire que La Dépêche du Midi es pus aquela de Joan Jaurès, mas aquela de la conquèsta francesa en Occitània, e qu’aquel grope de mèdia jòga contra Tolosa per matar Occitània, sus als tèrra creamada i vòlon bastir un reialme de pensada parisenca en politica, es lo biais de foncionar d’una casta que s’amaga encara a Tolosa… Aquela casta la podèm sonat los collaboracionistas franceses en Occitània. Es que son dangieroses ? Pensi qe non, perqué son un miralh de çò que l’occitanisme reberta, quora l’ignorança passa dabans la sapîença. Quora lo «je veux rien savoir de ceci» mata buòu, o puslèu locutors e locutriças d’occitan, puslèu que de bastir un projecte collectiu per Occitània, projecte que podriá èstre aquel de la dignitat balançada de las doás lengas. De costuma, per tot autre subjecte de redaccion Toulouse Mag es puslèu concensual… E donc sense cap d’interès, sonque ambe «les Occitans» lo mensual se descadena e desliure vomit politic de pichona dimension.

Clement Alet indica que la mnifestacion de març passat es oblidada, e apondrai que l’article auriá degut èstre escrich vaquí dètz annadas ! Lo jornalista qu’a sortit aiçò es un pauc vièlh e li cal far un pauc de progrès sul tèma, mas aquò se farà pas en una setmana, donc esperèm la prochèna cagada, li prepausi lo futur vendeire títol : «l’armée occitane qui prépare Murèth 2030 et ils veulent gagner un État indépendant» (dixit coma los Catalans)…

Toulouse Mag m’a fait pensas a-n aquò :

Toulouse Mag es desnudat aital ambe aquel dorsier, e es ridicul.

En francés, díson «enculer une mouche»… per vendre papier de nivèl Voici, veicí los indigènes occitans que nos fan cagar tota la santa jornada, dins las redaccions del grope La Dépêche du Midi-Toulouse Mag. Sabètz : son dangieroses !

Lo ridicul mata los jornalistas del grope La Dépêche du Midi –Toulouse Mag ? Vos o pòdi assegurar que non, car dins doás annadas, i aurà encara un article de mèrda dins Toulouse Mag.