Escòcia, tecnocracia e org° politica

Vist de luènh, Occitània, lo pòble d'Escòcia a ganhat UKIP per o neutralizar, dins las cambas, e al meteis temps, a votat fòrt, es novèl, per nadar dins lo sistèma politic dels Angleses ; l'abstencion costumièra a votat, e coma es natural, a daissat lo sistèma en plaça, a votat NO, mas... Lo pòble d'Escòcia, los Escòts, a portat lo dobte dins la tecnocracia politica arroganta europèa (non pas de manièra negativa, mas positiva, car ara deurà acarar lo UKIP que non vòl, negativament d'aquesta tecnocracia), aquela tecnocracia que refusa d'escotar los pòbles d'Euròpa ; e que nos a portat a votar per un Parlament qu'acabarà dins mantunes jorns de votar per una comission que un membre es Cañete, cap d'entrepresa dins lo petròli, e en cap de la polica ecologista ! Seriái Escòt ara, participariai pus a cap eleccions sul tèma europèu, per daissar poirrir lo sistèma anglés, dinca petar e sortir de l'Union Europèa.

Lo dobte, tanben, o pòrta lo president francés, totparier, quora respond a la question sul tèma de l'independéncia d'Escòcia, ièr en conferéncia ; l'arrogança contra los pòbles s'es exprimida, etiquetada socialista.

Pel socialista al poder, donc, un pauc especialament elonhat de las promessas que l'a portat al poder, e seriá estat parier per una autra tecnocracia politica al poder, lo vòt YES seriá estat desfar l'Union Europèa, es de dire desfar l'Union que los Escòts vòlon dintrar contra l'estructura que los Angleses vòlon pas dempuèi la debuta, coma l'explicava De Gaule ; la paradòxa mata la tecnocracia europèa.

L'Union Europèa es, ambe la campanha independentista, es un clar instrument tecnocratic contra l'expression dels pòbles (jà o sabiàn, ambe lo referèndum que lo NON francés es pas estat acceptat, e lo tractat engolit de fòrça) ; en se plaçar del punt de vista socialista francés o espanhòl d'anuèch, avèm un sistèma «progressista» que costeja lo sistèma conservator de dreita.

En 150 ans de republica, del XXen sègle al XXIen sègle, la dreita, conservatriça, sembla a l'esquèrra al govèrn d'un Estat centralista, imperialista.

En 1789, e per dos sègles abans, la caracteristica de la noblessa francesa d'Ancian Regime a bailat una massa de generalitats que mescla vertats e mièg-vertats. La pus anciana, la pus correnta benlèu al XIXen sègle, se pausa sus una condamnacion morala (l'avem tanben ambe la tecnocracia). La noblessa del XVIIIen sègle es donada per èstre licenciosa, satisfaita d'èla-meteissa, baganauda, arroganta, fenhanta, sense òbra, briu, sancierament diferenta de la borgesiá onèsta e que puja ambe lo novèl òrdre per la fòrça del trabalh e d'integritat (aiçò tanben pòt semblar un fantasme pòst-istoric). La vision autrejada per la borgesiá del XVIIIen sègle es estat considerat coma rassegurant per las amnas sensiblas del meteis sèglas (e als Angelets del nòstre!).

Lo marxisme a portat conceptes, utile en recèrca sociala ; instruments per melhor destriar de qu'es viu per avançar dins la societat ; mas la practica politica a fabricat un drac dels gròsses, mas lo marxisme a botat lo dobte dins las asseguranças borgesas. Se sap ara, que la noblessa francesa anava dins la paret de destruccion sociala. La destruccion de la vision borgesa o destrusirà lo marxisme, lo sovietisme destrusirà aquel espèr politic de melhora democracia per totas las classas socialas.

La luxura e la licéncia dels patricians son pas estats a la basa de la finala de l'Impèri Roman ? L'ipocrisia e la venelitat de clergat de Roma portat lo catarisme, puèi la reforma ?

La tecnocracia europeïsta a convençut lo continent a l'Èst, Ucraïna e Estats Baltes, per exemple, mas a agut un gròs mal de cap ambe la campanha independentista en Escòcia.

Alara tot èra bon per salvar la barca de la tecnocracia politica talament ligada a la tecnocracia dels mercats-Estats-nacions que faguèran l'Union Europèa sense los pòbles.

A Glasgow, lo YES a ganhat : lo monde obrièr s'es trapat dins lo mesma camp que los independentistas. La democracia modèl grèc tòrna ? E se tòrna, serà forçadament ambe lo pòble, contra la noblessa, la sang blava, contra los ideològues marxistas, contra las tecnocracias d'Estat e de las finanças (sovent las meteissas escòlas de pensada), contra los sistèmas partidocratas dels vièlhs Estats que fan frontièras, que las «frontièras naturalas» coma los Pirinèus non son un ideal pels pòbles pirinencs o pels autres pòbles.

Alara per combatre las tecnocracias (que devián tanben èstre al servici dels pòbles en s'etiquetar administracion an jà perdut gròs), los pòbles auràn d'èstre formats, ben formats, e la dimension dels Estats redusida ; la campanha d'Escòcia es estada lo moment d'una granda manipulacion o acarament dels egòs dels poderoses a Londres, los banquièrs e òmes de premsa ; Aljazeerà o explica dins un reportatge pron utile per o entendre.

La campanha d'Escòcia coma aquela del Quebèc dona a pensar pel futur per arribar de lançar lo dominò de la libertat dels pòbles, pòbles naturalament non se fan guèrras.

Serà complicat, e comprèni de mai en mai los ciutadans que vòtan ambe los pès pels extrèmas (en pensar far petar lo sistèma de las tecnocracias al poder), o que van pus votar.

Euròpa e pòbles, guèrras e Union Europèa

Un pòble farà pas naturalament una guèrra a un autre pòble ; son los poders d’Estat que se fan las guèrras.

Lo poder politic dels Estats es a la fin del XIXen sègle majoritariament en man d’una oligarquia romantica que se pensa superiora al vesin. Puèi, aquesta casta per imposar las seunas idèas de superioritat, modèl Jules Ferry del pòble superior que dèu ensenhar lo pòble inferior, manipularà lo pòble, fòra casta, per aver las mans per fargar la guèrra, e se protegirarà ambe totes los mejans potencials que lor bailas las estructuras d’Estat ; l’armada es alara un instrument de primièra manipulacion, la glèisa es lo segond, mas tanben las escòlas d’Estat ; es pas una astrada se, dinca 1990, lo recrutament de la television francesa se fargava dedins los rengs dels militars de la seccion comunicacion de l’armada francesa, ni que lo recrutement per ensnehar se fasquèsse aprèp la tria del CAPES e non pas directament de l’universitat (per l’Estat francés). Es pas una astrada, se la lenga èra un element que caliá servar coma lenga de la casta al poder, la ierarquia de l’armada aviá mestièr d’èstre melhor entenduda (es la rason determinada de la desfaita de Sedan), e refusar las autras lengas, per evitar d’autras comunicacions perturbatriças qu’aquela de l’Estat potentat. Es pas una astrada, se l’armada francesa se mesfisava dels locutors d’alemand (quitament en dialecte alsacian), o de totes los que parlavan patois.

Las guèrras entre «pòbles» en Euròpa, la fan las castas de cadun dels Estats devenguts imperialismes per la pensada e per l’accion armada.

Quand se parla de fargar l’Euròpa de la patz, es l’Euròpa de la patz entre la formada casta al poder (especialament dins escòlas ont se debana la seleccion entre els), aquò dins cadun dels Estats d’ideologia imperialista. O cal afortir tornamai, los pòbles se fan pas naturalament la guèrra.

Quand los Visigòts o los Ostrogòts son arribats en Occitània, son arribats guerrièrs, e se son installats dins los motles del dreit local del temps, de la pre-temporalitat occitana.

La Confederacion Helvetica es un regropament de pòbles, se fan pas la guèrra, mas se son organizats per evitar que los vesins lor farguèssen la violéncia aquesta, los matèssen dins las operacions de guèrra. La Confederacion Helvetica es estada fargada coma natre, per la guèrra que napoleon lor a volgut far. Abans, aviá pas coma esséncia d’Estat la volontat de dominar los vesins, del Sud, de l’Èst, de l’Oèst o del Nòrd.

Avèm jamai vist las tropas neerlandesas arribar en França per far la guèrra als poders que la casta franca a plaçat per expulsar los protestants ; aqueles protestants èran partits en Províncias Unidas (a l’imatge de Pierre Bayle d’Occitània) e avián totas las rasons del monde e la moneda per far la guèrra a l’Estat opressor franc, lo reialme franc, aquel que devendrà la França republicana e que farà la guèrra a tota l’Euròpa ; las Províncias Unidas an pas jamai guerrejat en Euròpa, e son devenguts los Païsses Baisses. Son devenguts guerrièrs per las colonias per concurrent qu’èran ambe d’autres Estats expansionistas europèus.

Las guèrras son fargadas pels nacionalismes expansionistas sul continent europèu ; fòra, es lo colonialisme que farguèt la concurréncia entre merçants europèus per far la guèrra al monde.

La guèrra de 14/18, aprèp Sedan (primièra batalha perduda al XXIen sègle per l’imperialisme francés), e abans 1939-1945 e totas las guèrras colonialas son organizacions expansionistas administradas per castas politicas, merçandas e ideologicas (pron ben formadas dins escòlas de l’autoseleccion), res d’autre.

Quora l’Union Europèa es fargada per establir la patz, es per contrar las castas que se fan la guèrras, e non pas «los pòbles que se fan la guèrra», coma ai poscut entendre aqueste maitin de la boca d’un tecnocata, vièlh, de la basa de l’Union Europèa.

Un òme de Nerac dèu saber que la guèrra l’an jamai volgut los Occitans !

Per contra, ne son estats sovent los instruments potents pels poders reials e republicans parisencs. Es la sindròma Enric III de Navarra qu’a convençut los militars occitans de se batre per París, e de collaborar al sistèma parisenc de la violéncia de la casta al poder (les trois mousquetaires…e seguida). Nos cal recordar los chaples dels protestants per la casta catolica (Saint Barthelemy per exemple) ; se cal recordar que lo cambiament de religion d’Enric III de Navarra a ajudat a la patz e li a premetut d’aver un poder d’Estat mai remunerator… Se cal recordar que la patz de l’Edicte de Nantes, es lo filh François Ier que zo negarà e farà la contunhuïtat de la violéncia franca. Se l’èime occitan èra damorat al poder parisenc, los chaples dels protestants serián pas perseguits durant lo regne de François Ier. L’Estat violent es pas la rason d’Occitània, es jamai estat.

Son pas los monuments violents e tricolorats que me faràn cambiar d’avejaire, vist que son una granda manipulacion politica nacionalista francesa ; la pròva ne farga lo sol pichon monument non inaugurat d’Occitània, a Genciòus, aquel que explica «mòrt a la guèrra mata los dròlles». La guèrra la farga l’administracion dels Estat en nom de la casta e per manipulacion politica en nom del pòble, mas lo pòble es forçat a la guèrra.

En 1918, son las populacions de Lotarèngia qu’an assajat de fargar una republica sociala entre l’impèri germanic e l’impèri franc e republican ; pendent mai d’una mes, l’armada francesa faguèt mai de 100.000 mòrts, al nom de la patz franca republicana, en nom d’una casta que preparava jà la guèrra de 1939/1945. Lo pòble qu’a suportat lo chaple republican europèu, èra per bastir la patz, voliá pus de guèrra.

Non car tecnocrata eruopèu, los pòbles son pas naturalament per la guèrra en Euròpa, son las castas al poder.

Aquò escrit, vòl pas dire que lo dreit per un pòble es pas utile, mas soi pas segur qu’una casta fosquèsse pas lo principal problèma dels pòbles.

Tot federalisme demanda çaquelà una fòrça dels pòbles europèus, e an mestièr d’èstre formats, informats. L’abséncia de formacion dels pòbles europèus, l’ignorança dels pòbles en sciéncias politicas, assegura a la casta lo dreit de pensar pels pòbles.

La frasa que fabrica lo títol d’aquel article es çaquelà faussa ; sabèm que lo federalisme es la patz (perqué los pòbles se fan la guèrra), mas la guèrra es assegurada per las castas al poder, sonque. Sabèm tanben que lo federalisme se fabrica pas quand los pòbles pòdon pas discutar a egalitat de dignitat e de respecte, e sense lo grand risc de la violéncia armada.

Se cal recordar que lo primièr imne europèu que demanda que s’abaissan las montanhas (devengudas frontièras ambe lo tractat entre dos imperialismes europèus, franc e castilhan, tractat dels Pirinèus, qu’a divizat los pòbles pirinencs e frenar los escambis vièlhs), es un imne occitan, lo Se Canta. Es pas un imne guerrièr (contrariament a La Marseillaise), es estat escrit per un monarc occitan, es una question essenciala per l’èime occitan ; la lenga occitana es jamai estat un fren a la comunicacion entre las lengas vesinas d’origina latina ; es estada lenga de quasi-Estat, mas jamai imposada de faiçon unica, al modèl de l’edicte de Villers-Cotterêt (que vòta ara FN), o de l’Académie française.

Occitània es jamai estada valorizada per la casta parisenca, o los collaborators occitans qu’an trapat una aisina politica a París per ne viure, Occitània es çaquel un exemple de filosofia politica per la patz en Euròpa.

-°-

La television russa oficiala s’interessa ….

Estranh, coma l’aviá jamai fait, la television russa d’Estat s’interessa anuèch al fenomèn politic e democratic catalan.  I a pas de milícia –çaquelà- coma en Crimèa per demandar un referèndum d’independéncia, contrariament al trabalh de desinformacion de la premsa de Madrid e sa difusion per las agéncias de premsa als òrdres madrilencs.

Evidentament es una causa que lo site d’Informacion Vilaweb a aviat tocat del det coma estranh. Es vertat ; perqué fins ara, la television russa l’interessava pas l’independentisme dins l’Euròpa occidentala. es evident qu’i aviá parallèl ambe las independéncias dels Païsses Baltes … ara vesin de la Federacion de Rússia e dedins l’Union Europèa.

E coma sèm, las redaccions en Occitània, plan mens equipat en representacion jornalistica directa que los Catalans ; es la representacion de El Punt Avui e Catalunya Ràdio qu’ajuda los Catalans de melhor entendre çò que se debana a Moscòu ; nosautres sèm forçat d’escotar la santa paraula parisenca (via agencias de premsa), o dins lo melhor dels casses la paraula d’Euronews a Lyon, o Arte-Tv a Estrasborg.

D’un autre costat los Catalans recebon tanben –per la fòrça del centralisme mediatic- la television de Madrid, e vist las coneisséncias geografias dels jornalistas madrilencs, aquò fa páur de pensar çò que la fauta de coneisséncia sus la geografia europèa fabrica a Madrid :

Mas tornam als Russes e la television oficiala.

Se la television oficiala es sempre dins la linha dreita de çò que lo poder central putinian accepta, sembla una evidéncia qu’aquel reportatge es un avertiment diplomatic per l’Union Europèa.

De mai, o tòrni escriure, l’imperialisme e l’expansionisme d’un Estat europèu, es pas causa novèla ; lo regime de Napoleon III a agut d’integrar per la fòrça d’un referèndum manipulat la Comtea de Niça e lo Reialme de Savòia …. E jamai al nivèl internacional aqueles referèndum manipulat auràn donat un castig a la diplomacia francesa, sant, republicana e centralista. Es la meteissa que faràn 60 ans pus tard los camps de concentracion pels republicans espanhòls, bascos, e catalans, devath l’etiqueta d’un regime supausadament cambiat.

Vist lo nombre de grandas familhas d’oligarca russa a Niça, o devon saber tot aiçò ….

Alara donc tornam a Crimèa, una independéncia de Crimèa o de las regions Oèst de l’Ucraïna pels plasers del poder rus, non pòt portar qu’al meteis problèma que l’armada presenta a Niça e Annèci per imposat lo OUI francés al referèndum, Òc per l’assimilacion al sant exagòne. Es per aquesta rason que en Saarland, en 1947, las autoritats militaras dels Estats-Units-d’America del nòrd an fòradandit que França organizèsse un referèndum en Saarland ; perqué ? E ben, actualament lo bilingüisme francés – alemand es integral en Saarland, en Alsàcia al destruccion lingüistica es la règla santa e republicana. La rason es clara. Lo sistèma imperialista republican francés es un vièlh sistèma que se reformarà jamai.

E aquò cambiarà pas de jorn a lendeman, o explica lo jornal basco Enbata :

Dins lo camps dels destructors de las diversitats lingüisticas de l’Estat francés, i a un Jean-Luc Mélenchon o Jean-Pierre Chevènement, un Dupont-Aignan que son per l’intervencion russa en Crimèa (sense aver realament verificar s’èran pas milícia russa privada), e tanben lo jornal Le Canard Enchaîné quora ridiculiza de faiçon racista las identitats regionalas en los tractar de religion :

La Crimèa èra una region autonòma de l’Estat d’Ucraïna, ambe mantunas regions a poders diferenciats (causa qu’es impossible de gaitar en fàcia dedins l’Estat francés, tot en zo faire discretament) e estatut especial per Kyiv e Sebastòpol. Es un sistèma politic qu’a foncionat fins ara ; dins la dificultat de l’Estat d’Ucraïna, l’Union Europèa arriba per donar d’argent nòu e imposar la vision monetarista europèa per l’economia ; Barroso, lo truand de Portugal, es a la man-òbra. L’intervencion televisada e teleguida anonça una politica d’intervencion de la Federacion de Rússia per las minoritats de l’occident europèu ? O simplament va emplegar aquesta minoritat dins negociacions que las meteissas minoritats i auràn res de dire, coma los Tàtars en Crimèa ?

Lo segond biais de pensar me sembla la melhora pensada.

Per contra, mostrar l’incoëréncia politica e democratica de l’occident, alara las minoritats independentistas d’occidant –que son majoritàrias dins la lora region- es una tactica pron clara, jà emplegada dempuèi vint annadas per adolçinar las pretencions democraticas dels tecnocratas de la democracia occidentala europèa.

Çaquelà –coma la majoritat dels Catalans independentistas- una novèla dona internacionala se fa jorn ; Catalonha es devengut clarament un enjòc diplomatic.

Espanha o sap, que sa diplomacia dèu trabalhar autanplan que los jornalistas de Tele madrid segurament ; mas encara, aquí en Occitània, los elegits son sords e digun vòl escotar la votz democratica catalana que crida pacificament a la pòrta d’Occitània. Las autoritats europèas fan parier, la diplomacia de la federacion de Rússia n’aprofiieichan dels dorsiers que l’Union Europèa non a jamai volgut tractar democraticament per èstre l’Union dels Estats imperialistas al modèl del Buonaparte Iièr e del Bonaparte IIIen. E d’aquel dorsier, ne sábon mens que los Russes, vist la visita de la comissària Viviane Reding a Barcelona per far la politica del PP….

Se en Crimèa avèm una armada de mercenaris, se cal alara tornar de cap a l’invasion d’Argèria en 1830, per recuperar lo tresaur turc e pagar las campanhas electoralas franchimandas dels bonapartistas parisencs. Un modèl per la federacion de Rússia ?

-°-

-°-

Òslo, lo nacionalisme francés es a la bona plaça, una òbra d’art modèrne tricolorada :

Libertat, egalitat e fraternitat, tanben ….

L’extrèma-dreita aviá Vidal-Quadras coma vice-pdt del PE

O cal recordar, es un vièlh militant del PP que se descrobrís ara, afinitat ambe un partit de dreita, o veire d’extrèma-dreita espanhòla, Vox ; es simplament una confirmacion que l’independéncia de la Catalonha aurà consequéncias evidentas dedins l’Estat espanhòl que damorarà ; l’extremisme de dreita tornarà, e assegura una realitat Catalonha es per la patz e la democracia sul modèl europèu, plan elonhat d’una vice-pdença del Parlament Europèu (PE), mas prèp dels pòbles europèus.

Tot es explicat dins l’article que podètz trapar aquí.

La rason principala es la «sotmission de las autoritats europèas» aprèp las demandas democraticas de las «nacions fanaticas» bascas e catalanas. 1 / la demanda de las populacion catalan es democratica, e fonciona en patz, 2 / aprèp las decisions europèas, la patz es tornada en Euskadi – aiçò es la realitat politica que Vox-PP non li agrada.

La premsa espanhòla explica que l’eurodeputat, seleccionat pel Parlament Europèu per èstre vice-president en 2014, s’es aprosmat dels militars del Partido Popular … aqueles qu’an demandat una intervencion militara a Barcelona, o que son venguts amenaçar la nacion catalana aquel dissabte passat.

Per donar una idèa de qu’es la patz dins lo projecte europèu, vos conselhi de gaitar lo programa d’ARTE-TV de dimenge passat. Jean-Marc Ferry explica l’importança de la patz dins lo projecte europèu.

Donc podèm considerar, a la vista de las intervencions multiplas catalanas per avertir lo Parlament Europèu del risc d’aver un fascista al cap del Parlament Europèu (intervencion populara, CiU, ERC, etc.), simbòl de patz e de democracia per l’Euròpa, que lo sénher deputat e vice-president Vidal Quadras es estat acceptat per una majoritat PSE-PPE per èstre vice-president del Parlament dels Europèus …. un real pòst-franquista al Parlament Europèu, jà. Nos podèm questionar sobre la páur que nos vòlon far aver per la votacion venenta, per explicar que lo populisme arribariá al Parlament Europèu ; i es estat jà vice-president !!!

Comprenèm melhor la version europèa que pòrta lo Parlament Europèu… Es la fauta de quí ? Segurament pas de lo qu’escriu aquestas linhas, mas puslèu dels deputats qu’an costejat lo personatge e que li an donat una valor politica.

De quina manièra l’Union Europèa finança l’armada espanhòla ?

Vidal Quadras confirma que Ciutadanos es pas luènh ideologicament de Vox, partit d'extrèma-dreita. Li cal far fisença, non ? La frasa se plaça al moment de preveire las eleccions europèas en Catalonha.

-°-

Una convidacion que lo novèl militant del partit extremista Vox, lo guerrièr e militarista Vidal Quadras, i serà pas, ni cap membre del PP de València o dels Balears, perqué son concernits ; e malgrat tot i aurà membres del PPE que son pas espanhòls :

-°-

Revòlta del pòble d’Ucraïna per la democracia, pica sul ligam per veire lo directe.

La Dépêche : tractament de l’informacion

Ai sempre agut l’idèa que per la redaccion de La Dépêche, sièti La Pradeta, los “regionalistes” son mai o mens delinqüents. Anuèit, dins la pagina “Grand Sud”, una region al sud de l’Estat francés, mas al nòrd dels Pirinèus, avèm aquel document excepcional que pròva que La Dépêche fonciona aital pels “regionalistas” amai se son independentistas.

Dins l’article del jornal de Barcelona, ElPuntAvui, que podètz trapar aquò per abonament per Internet (mai o mens  € / an, avètz aquel document, amont de la pagina, avètz aquò :

E lo contengut d’aquel « una polida idèa per plan avançar» …. de qué ne podèm dire ?

Caldrà explicar a la jornalista que l’Euroregion es faita de quatre presidents de regions europèas : Lengadòc-Catalonha, Miègdia-Occitània, Catalonha e Balears ; e que dementre aquestas regions tres son centralistas, Miègdia-Pirirnèus, Lengadòc-Rosselhon e Balears, ambe una mençon especiala pels Balears qu’es dirigida pel PP que, actualement, neteja al nivèl visual l’emplec de la lenga catalan, coma del temps del franquisme. Mas segur que lo redactor de l’rticle DDM a pas agut lo temps de gaitar tot l’istoric d’aiçò, vist que la DDM se desfugís per tractar l’informacion subre los vesins del grand sud catalan.

Se Artur Mas es nacionalista catalan, es pas un nacionalisme d’expansion ; per contra Rajoy qu’es indicat dins l’article es tanben nacionaliosta, mas d’expansion es un conepte que pròva que la redaccion de la DDM capita pas de comprendre, benlèu que lor cal una visita lo 31 de genièr a l’universitat del Capitòli per melhor entendre, l’afar e l’article de ElPuntAvui.

Tanben, vist l’ignorança dels redactors tolzans, val melhor lor explicar que lo partit politic Convergència i Unió es simplament forçat per un movement de ciutadans per aver l’independéncia, decidir en un referèndum, puèi bastir una estructura d’Estat, e donc qu’en Artur Mas es un vertadièr representant de las volontats de la nacion catalana, que vòl l’independéncia, es de dire un sièti al nivèl europèu coma Danemark, Païses Baisses, Croàcia, Lituània, etc. ; i al mens tres associacions ciutadanas fan lo trabalh de desvolopament de la consciéncia independentista catalana, e de l’estimulacion dels partits politics : – AMI (los elegits de las comunas), Omnium Cultural (associacion dels professors e electes catalans), e l’Assemblea Nacional de Catalunya (al mens 43.000 sòcis). Donc, malgrat tot, es plan un movement ciutadan, e ges LA causa d’en Artur Mas, o de CiU.

E donc, per èstre independentistas e serioses, dèu pas èstre simplament una volontat d’un partit politic… O cal explicar a La Dépêche du Midi ? Es pietadós de veire lo nivèl de coneisséncia dels redactors d’aquel article, e de la recèrca d’informacion sul tèma, alara que son a tractar un subjecte important per totes-as –totes-as- los ciutadans-anas occitans-anas, e pas sonque los delinqüents del Grand Sud o los militants anti-independentistas del POC-Bastir-Socialistas-PRG.

Per clavar, vos conselhi de gaitar l’article en seguida sul tèma.

-°-

Responsa al «filosòfe» o manipulator nacionalista d’esquèrra Michel Onfray a prepaus de las estupiditats ligadas a las lengas de l’Estat centralista francés. Es en lenga francesa e una redaccion bretona.

-°-

Lo pòst-franquisme de qu’es ? Lo PP a València.

Tancar una television publica es possible, lo franquisme èra capable d’aiçò, o pròva ara encara ; lo PP o fa ara a València, ambe la Radio e Television Valenciana. Alara, coma es una aisina de totes los Valencians e de totas las Valencianas, l’entrepresa resista al pòst-franquisme, resista a l’accion del PP. O cal recordar lo PP es setat a costat de las dreitas europèas, dins lo meteis grope se trapa l’UMP, e los centristas de l’anciana UDF (UDI o NC).

Dins lo camp de la resisténcia a la paraula en lenga valenciana, i a l’esquèrra socialista e comunista, mai tanben los nacionalistas valencians (CiU, SI, ERC, etc.). Quora s’apaga una fenestra per l’expression democratica, s’ataca a la democracia europèa. Lo PP e Fabra, lo presiodent de la Generalitat Valenciana, s’ataca a la democracia en València.

La difusion en directe per Ràdio 9 e Canal Nou se faguèt per Internet e s’arrestèt de difusar a las 8h30 sul site de Vilaweb ; pel moment e per çò qu’es donat, res indica que l’antena es pas definitivament arrestada pels poders pòst-franquistas del PP.

Sembla que tòrne, de temps en temps, vist l’aflux de connexions. Es clar qu’es un eveniment sense equivalent en Euròpa. Es lo primièr còp que se tanca una television e una ràdio, non pas per rasons economicas, mas per decision politica d’un partit politic.

Podètz picar sul lògo de Vilaweb per perseguir de gaitar la resisténcia de la RTVV al poder franquista del PP en València.

Per astre, avèm pas en regions occitanas ni poder comunautari (lo centralisme bonapartista a plan arregalt las causas), ni expression d’una television autonomica (la redevança la pagèm per aver la dictatura mediatica parisenca), e donc lo poder decentralizador non podrà aital copar una antena de servici public ; per contra, podèm clarament explicar que la pèrda d’una television autonomia e de la seuna ràdio, es una granda pèrda per la vida d’un País, coma lo País Valencian. Aquò pòrta clarament una ataca contra l’expression del «pòble valencian», es un ataca de tipe franquista. Es una ataca universala, jacobina, franquista, bonapartista, contra l’expression d’un pòble.

Ai viscut aiçò a l’antena pendent mai de tres oras, per m’èstre levat pron d’ora.

I a actualament la polícia e agent del poder PP (al Parlament Europèu es lo PPE) qu’assajan de sortir los ligams tecnic de difusion d’aquesta television.

Cal notar tanben que cap autra cadena de television, ni cap autra solucion de privatizacion son estada estudiada. Se tracta plan d’una censura de modèl franquista, dels meteisses que fasián i a pas gaire las manipulacions fiscalas o los grands eveniments de vela de València, e/o quitament que son jamai estats encausats per un accident de mètro per aver causit tecnicas de maissanta securitat, etc.

Es de dire lo Partit Popular.

Es pas simplament una question de crisi economica. Es plan un acte politic, de granda dimension, de reire fons franquista.

L’emission actuala, al moment qu’escrivi las linhas aquestas, damora encara en plaça, dementre que la polícia assaja de dintrar dins los estudis de difusion. Se cal recordar tanben que la polícia aucupa totes los autres luòcs decentralizat d’aquesta television e ràdio de servici al pòble del País Valencian.

De quina manièra al nivèl internacional, los poders europèus pòdon reagir en urgéncia democratica ?

-°-

Condamnat lo franquisme, enfin !

Lo franquisme es una nafradoira europèa, e tanben per las democracias que l’an sostengut dinca la mòrt –dins son lièt- lo generalíssime Franco, e ara dels descendents monarquics. Òr, condamnar lo Franquisme es al XXIen sègle encara un problèma per Madrid, e pels partesans del centralisme madrilenc ; sabèm çò qu’a costat a Espanha lo franquisme, en lista de mòrt qu’encara l’Estat espanhòl refusa de cercar dins los valats militars espanhòls, apialats coma los josius matats pels nazis en Ucraïna, Polònia, o Païsses Baltics.

La pròva nos arriba anuèch, del Parlament de Catalonha. Los qu’an fugit del Parlament democraticament elegit son los que son del pòst-franquisme : Ciutadanos e Partido Popular. Son los que son entrevistats pels mèdias franchimands per nos explicar los «maissants» nacionalismes bascos e catalans, coma lo filosòfe Sabater, d’Euskadi.

Me sembla important que l’Union Europèa sapiguèsse qu’al Parlament Europèu, dins lo grope del meteis nom i son elegits espanhòls que vòlon pas condamnar lo franquisme, lo Partit Popular Europèu es lo grope qu’arregropa UMP e mantunes centristas franchimands, lo partit de Berlusconi e mantunes de la Liga del nòrd, o mantunes conservadors angleses (e dèu pas èstre una lista limitada), e plan segur lo partit de la primièra ministra alemanda, Merkel, CDU e CSU ; es qu’aiçò pòt contunhar ? In eternam ? es que l’Union Europèa gastarà temps per explicar çò que democracia vòl dire dedins l’U.E. a l’Estat centralista espanhòl ?

Es la confirmacion del dessenh publicat a la prima dins la premsa en lenga espanhòla a Barcelona.

-°-

Democracia es cridada en Catalonha :

Votèron contra l’occitan

Al Parlament Europèu, una proposicion de sosten de las lengas patrimonialas en perilh, es estada votada a la granda majoritat ; avançarà pas grandas causas per las lengas mesprezadas de l’Estat francés, coma sempre per las prepausicions europèas del Parlament Europèu, mas es utile de veire qui a votat contra.

Juste en memòria la granda campanha per nos far engolir que Jean-Luc Mélenchon es per las lengas e lo seu ensenhament dins una conferéncia manipulaicon YouTube per la campanha presidenciala 2012, Marie-Joana Verny vos podrà explicar perqué lo seu ase del FdG a votat en companhiá del FN, lo Front de Dreita, del Front Anglés, e de l’UMP lo mai francmaçonic possible … Explica MarridaJoana !

Pels Occitans qu’an encara una fisença a la seuna associacion per defendre los interèsses dels professors d’occitan, la FELCO, vos vòli rassegurar sètz pas los sols inocents que lo jacobinisme d’esquèrra engana. La malfesença d’un gropuscul comunista, jacobin e nacionalista francés, es conegut dempuèi 50 ans a Montpelhièr.

Quora i a un vòt Òc per las lengas al Parlament, non vòl dire que los socialistas faràn quicòm per accordar lo vòt ambe l’accion dels socialisats en vila : aital lo sénher Briançon a Tolosa, s’aucupa de la comunicacion mondina e fabrica aital un netejament lingüistic tolzan (magasine especial en setembre, veire www.toulouseinfos.fr d’aquesta setmana), mas vòta pas al Parlament Europèu… pel moment, car sembla que cerca la bona plaça calfada per un Kader Arif, amic de Jospin. E avèm escapat al vòt de Kader Arif, el qu’aviá la costuma dempuèi Conselh General de caçar los militants del POC que afícan una pensada politica encontra lo PSf –raríssim mas a agut d’existar ! El qu’es estat d’una ineficacetat sancièra per la projeccion exteriora de la vila de Tolosa al nivèl europèu, levat pels fraises de visitas del Parlament Europèu que l’an plan ajudat per se passejar e far creire que trabalhava coma deputat europèu.

Perqué aquela lista negativa es importanta ; perqué cal sempre saber qui serà lo que manipula las còrdas per donar los arguments que l’administracion lor agrada, per fòrabandir l’occitan de la via publica. Aital se cal informar sobre els, e verificar que la lista dels arguments negatius se pòdon contrar aisidament, cal simplament aver la costuma e una maleta neuronica granda per los contrar al moment que cal ; son d’una utilitat contrapositiva, contrapausada. Es important d’aver los arguments de l’extrèma-dreita francesa, semblan fòrça als arguments de l’extrèma-dreita espanhòla ; aital lo 11 de setembre avèm poscut veire a Madrid de quin nivèl èran ! Donc cal sortir de l’idèa que l’extrèma-dreita es pas utile a l’occitanisme, es utile car estupida. Lo problèma es sovent los que son autanplan estupids, mas que s’amagan. Aital un deputat europèu que vòta NON, es un deputat visible, que podèm argumentar sempre contra e se los jornalistas èran capables d’enquestar (dobti), anar cercar l’informacion a la sorga provençala d’un Roatta, per saber quin problèma personal aquel trigòssa a prepaus d’aiçò ; alara o demandar sistematicament a tota intervencion publica… E o podriam far per Mélenchon tanben, e sos amics de Montpelhièr.

Estudiants d’occitan a Montpelhièr o endacòm mai, cal causir…son camp ; aquel de la sotmission a l’esquèrra nacionalista francesa, o causir la libertat de pensar. Soi pas segur que per aver un diplòma cal pas aver la sanctificacion divina de la MarridaJoana, puèi parier per aver un pòste ; donc i a plan urgéncia : LA CAL SORTIR !

Una Euroregion per la Padania questiona

“Existí un projecte europèu, per bastir una euroregion altorn dels Alps e de la Padania. Amassa jà 4 regions italianas e las regions d’autres Estats en Eslovènia, en Carentia, en Suïssa o en França. Es lo projecte que vòli veire devenir realitat mas a partir de las regions italianas,” Explica lo president novèl de la region Lombardia, a un jornalista d’Euronews a Lyon, gaitatz aquí.

La question es pausada en Provènça e tanben per totas las traversadas dels Alps, pauc impòrta los mejans contraris als pòbles qu’i vívon.

Nos podèm alara questionar quora vesèm gaire comunicat de premsa per se felicitar dels vòts pel Movement 5 Estela (M5S), qu’es realament ganhant dins las valadas que se devon traversar per las novèlas linhas TGV. Lo movement de Beppe Grillo a ganhat aquí contra los projectes europeïstas (PSf-PRG, UMP, UDI), e tanben de la Lenga del Nòrd. Nos podèm tanben questionar de quina manièra lo FN e los ecologistas se pòdon desseparar (dins los lors escrits o comunicats) de l’imposicion d’aquesta linha contra la volontat de las populacions, de las nacions dels Alps.

Avèm aquí encara un conflicte latent, unas ideologias contra la realitat del terrenh montanhòl.

Del meteis biais, podèm questionar aquela idèa de fabricar un Estat novèl, tot en s’ajudar dels vesins que els son gaire dins l’idèa de fabricacion de l’Estat padanian. Se pausa la question clara de las evolucions territorialas de las administracions per s’adaptar a las necessitats de las ideologias o las simplas vidas de las populacions. L’Estat padan questiona l’idèa d’una Provènça, perdon prouvènço, pantaissada, isolada per un flumi o dos mas de mai en mai elonhada de las realitats parisencas. La question de la volontat padana pausa la question d’un estructura clara per l’identitat provençala (englobant per fòrça la Gavotina), non pas isolada, mas integrada a una estructura occitana, que se podrà sonar federala, mas qu’es simplament Occitània, un biais de servar los ligams ambe la Ligúria, e Roma, mai tanben Corsega e Sardenha.

Del caire de Savòia e Niça, la causa es diferenta, l’entitat padana non pòt èstre d’un alen novèl politic, vist los centralismes franceses qu’an installat una prepoténcia a Marselha e Lyon, contra las volontats de Niça e Savòia.

Aquesta volontat presentada pel novèl president de la Lombardia pausa un problèma a una certana vision occitana de l’Euròpa.

Defendre Aurore Martin

Defendre Aurore Martin es un acte de defendre de la libertat d’expression, la mandar en Espanha es un acte politic antidemocratic, es l’acte de Manuel Valls, filh de republican espanhòl de provenéncia catalana.

Se manifestava a Baiona per protestar contra l’Estat francés de la repression antidemocrata socialista. Lo socialisme local val per res dins aquel sistèma partidocrata francés, tot socialista existís, e sa paraula tanben, sonque quora puja a a París, e quora li dona alegéncia.

Cal felicitar los que se son amassats per demandar la libertat d’Aurera Martin, lo 1er de novembre 2012, jà.

Dins aqueste bilhet non vòli prendre pausicion sus de quina manièra l’afar serà recuperada pel NPA. Mas me sembla legitime que se batre per la libertat d’expression dins totas l’Union Europèa, car sèm plan a bastir l’Euròpa de la patz, contra los nacional-expansionismes de las frontièras dichas naturalas dels estats jacobins, dins lo sens contrari de las guèrra passadas ? O alara ai res comprès de las institucions europèas ? Benlèu… Que sèm plan a bastir la patz ?

L’acte de Manuel Valls es per botar lo fuòc politic, ajudar lo PP a portar las vièlhas batalhas mediaticas, e juridicas, contra la patz en Euskadi e Nafarroa. Aital Manuel Valls se trapa dins lo camp del PSOE quora dona la majoritat del poder a l’UPN en Nafarroa, contra la majoritat d’esquèrra, aprèp l’eleccion darrièra de l’autonomia ; aital Manuel Valls se trapa dins lo camp dels gendarmes del regime de Pétain que pòrta Lluís Companys a las tropas de Franco ; serà fuselhat pauc aprèp, quasiment sense jutjament. Nos podèm aital questionar sus lo costat extrèma-dreita del PSf; aquel costat s’amaga darrièr casta esconduda e (pauc franc)maçona, e discreta, que fan qu’una partida de l’extrèma-dreita vòta tanben socialista, per aquel socialisme bonapartista francés, aquel que faguèt un ministre François Mitterrand per la guèrra en Argèria ambe los conscrits.

Nos parlaràn lèu de libertat d’expression, en campanha electorala (per agradar als pecs que vòtan encara a esquèrra – la dreita e l’extrèma-dreita es pas melhor), coma per Notre dame des Landes, aont la libertat de servar la tèrra, lo sòl natural, es estada castigada al profièich de Vinci per i plaçar betonatge, per un aeropòrt sense cap d’interès economic, levat los avantatges que Vinci i podrà aver… e ne podrà segurament donar ajudar als partits que li fan l’avenguda economica aquela.

Lo nacionalisme dels socialistas es piège que lo nacional-expansionisme de la dreita e extrèma-dreita exagonala francesa, perqué ? Perqué s’amaga per arribar al poder. En consequéncia non podèm que assegurar qu’a l’Estat republican francés, coma a l’Estat reial espanhòl, per arribar al poder i a pas mai que lo conservatisme per i arribar. D’aquí, non podèm pensar que sol los independentistas de tot escantilh, son progressistas dins los Estats subnommats.

Defendre Aurare Martin es defendre lo progressisme politic, es enterrar los vòts socialista-radicals, UMPistas, PPeïstas, e FN-Identitaires. felicitacions pels manifestants.

(en esperar los comunicats de sosten a Aurare Martin, comunicats del PNO, Libertat, Iniciativa Occitana, POC, MoDem, UDI, UMP (canal democratic, se n’i a!), PRG (canal libertat d’expression se n’i a !), PSf (canal libertat d’expression se n’i a !), LO, PCF-PdG-FdG, EELV, tolzans)

Lo NouvelObs calòmnia, e ne damorà benlèu quicòm … e ai entendut un fum d’arguments d’aquel tipe un pauc perdut per legitimar una decision socialista en Bretanha o Lengadòc maritime, sobretot dins lo camp dels professors de l’Éducation Nationale (espanhòl) e dels pòst-foncionaris franceses, totes pagats per l’Estat francés... Soi estat abonat a-n aquela revista nacionalista francesa e d’esquèrra, ara es acabat.

Reaccion del PNO :

-°-

Mercés d’escotar tanben lo questionament canadenc suls biais de fabricar lo halal … Lo questionament es tanben aquel de la corrída, un acte public e sangnós. Manuel Valls es tanben pro-corrída !

-URGENT-

Responsa de Manuel Valls, ‘es la fauta de la justícia francesa, i soi per res’, la justícia aquesta a aplicat lo dreit euriopèu. Sud-Ouest l’anóncia en urgéncia dins la seuna edicion Internet anuèch. E çaquelà Aurore Martin es estada arrestada per un delicte d’opinion dins l’Euròpa dicha democratica, un delicte que cap institucion europèa a castigat quora es estat votat a Madrid.

Apondon, comunicat de la LDBH, Liga Bretona dels Dreits de l’Òme.

11/09/2012 ai manifestat ma solidaritat

Lo 11 de setembre soi estat a Barcelona, dedins la manifestacion ai vist clarament la volontat d’una nacion d’èstre I-INDE-INDEPEN-INDEPENDÈNCIIIIA. I a pas cap de dobte, aquí : Lo tèma de la manifestacion èra aquel de l’independéncia pel Principat de Catalonha.

Ai leugierament portat ma solidaritat ambe aquela independéncia. E soi pas estat lo sol sembla, quitament la migracion presenta recentament a Barcelona, parla catalan e vòl l’independéncia.

Es talament una evidéncia, aquel òme èra contentíssim de recebre lo dreit d’èstre fotografiat lo mai sovent per los seus conciutadans catalans, e ieu tanben donc. Es una fòto de nuèit, mas el èra present dempuèi mai de 16 oras a manifestar coma totes los Barcelonins… E vos pòdi assegurar qu’èra pas lo solet novèl ciutadan catalan a zo far. Catalonha serà independent e una societat grandament adaptada al sistèma planetari, sense cap de dobte melhor que los conservatismes franceses e pêls espanhòls, totes quasiment en fusion ambe las idèas vièlhas del franquisme e de l’idèa de «frontièras naturalas» qu’an fabricat guèrra en Euròpa, quasiment dempuèi la perda d’independéncia de Catalonha (1714), per simplificar (car Occitània a patit dempuèi 1213).

Se compta pus a Barcelona las bandièras similaras a la bandièra de Flaix FM, pincada del meteis biais per revendicar l’independéncia, e quasiment pertot al Principat de Catalonha.

La fòto es estada presa per blackberry e mantunes autres mòbils, e fotografes, e camèras (TV3 en directe), e l’ora de la fotografia es 16h30… la carrièra de Passeig de Gràcia èra jà plena de ciutadans e ciutadanas de Catalonha per una crida per l’independéncia. Jà se cridava clarament per l’independéncia de la nacion catalana. Lo lendeman avèm parlat ambe un taxista, e nos a confirmat que cap taxi an poscuit trabalhar dins la ciutat, bloquejada pels manifestacions independentista ; lo taxista comprend clarament lo tèma (estonant, ara qu’es son la populacion la mai nacionalista espanhòla de BCN), mas es pas segur que la solucion fosquèsse pas un mal autanplan que la crisi. Mai de 2 milions de Catalans e Catalanas an comprès lo contrari, es donc l’ensemble dels clients dels taxistas qu’es per l’independéncia, alara. Se cal mesfisar a çò que se dís. Mas los taxistas seràn ambe la clientela se l’independéncia rriba, sembla clar.

Al cap de 17h00, èra quasiment impossible de passar per la debuta de la manifestacion, plaça de Catalunya èra bloquejada pels independentistas. Donc soi passat coma fòça dins l’avenguda parallèla. Se pòt pas imaginar la dimension de la manifestacion, i a jamai agut de manifestacion d’aquesta dimension dins l’Estat francés, ni pels sindicats, ni pels militants conservadors, ni pels independentistas de totas las colors. Es clar que la manifestacion de Barcelona es un succès, tanben un recòrd non enregistrat per Guiness, mas auriá poscut èstre. Barcelona, e lo Principat de Catalonha a creat un eveniment europèu de granda dimension, una manifestacion de mai de 2 milions d’independentistas.

Los mèdias an reprès las chifras de la polícia espanhòla de 1,5 milions de manifestant. Jà lo 10 de julhet de 2010, la chifra son estada contestada, mas segur que la manifestacion del 11 de setembre 2012 es de granda dimension (ai poscut comparar los colapses, de la primièra e d’aquela de 2012) – I A CAP DOBTE, ÈRAN MAI DE 2 milions de ciutadans, 2 avengudas bloquejadas, e totas las avenguda dels crotzaments, dincal pòrt ! Dincal PARLAMENT DE CATALUNYA. E cap immòbles sense una bandièra, o de temps en temps familhas catalanas a las fenestras per aplaudir la manifestacion, totas las edats, pels mai vièlhs dincals jovenòts. Imaginatz un Champ Elisée emplenat e totas las avengudas del entorn, imaginatz çò que la television francesa auriá difusat. E donc imaginatz la frustracion que podèm aver de non veire a la television francesa aquesta imatge de la manifestacion (30 segonda a TF2 es de cap manièra sufisent), la manifestacion aquesta aurà consequéncia per Catalonha, mai tanben per Occitània, donc lo sud de l’Estat francés gerit pel jacobinisme francés. Serèm tocat e los mèdias franceses –coma de costuma- s’en trúfan.

Alara per veire las fòtos e imatges de la gròssa manifestacion, vos damora pus que visitar lo site de Vilaweb :

Per seguir las reaccions de totes/as (quitament los que ne vòlon pas parlat, premsa pòst franquista de Madrid, o elegits del PP e del PSOE, catalan o espanhòl), vos cal visitar TV3. E podètz veire l’engatjament politic d’Artur Mas, criticat pel PP e pel PSOE, los partits espanholistas. Artur Mas es partit portat lo clam del «pòble catalan» a Madrid, anuèch ; veirèm de quina manièra ne faràn lo relat.

L’objectiu de la Generalitat es alara segon Artur Mas es anuèch plan clar, «dotar Catalonha de las estructuras d’Estat.» Artur Mas tira las consequéncias claras de la manifestacion ; PP e PSOE de Catalunya son muts, e avugles (çò qu’es mai grèu per la democracia), e perseguíscan a negar l’independentisme, coma los ancians franquistas o l’estrèma esquèrra francesa e totes los partits de l’Estat francés, sense cap d’excepcion (totas los elegits de la decentralizacion an páur d’aiçò, la decision d’una nacion liura europèa, la catalana!).

Ara lo pòble catalan a parlat pacificament e en massa (se pòt negar ni l’un ni l’autre), granda massa, granda dignitat, granda maturitat, a la dimension de la planèta. Quí o pòt negar, levat las elitas jacobinas de l’Union Europèa ? E los mèdias franceses e espanhòls… Donc avèm internet per contrar los mèdias, per contra los partits centralistas e pòst-franquistas europèus, que fasèm ?