Imaginèm una glèisa catolica prèp dels pòbles

En Occitània, avèm una glèisa francesa imperialista, imaginèm una glèisa coma aquel messatge que se donèt dimenge a MONTSERRAT (Catalonha) Imaginèm ! 

Ligam d'aquesta glèisa que parla catalan, e parla de libertat, parla del pòble de Catalonha, e del sistèma politic que melhor li anurà, la consultacion democratica (aquela que refusa lo poder espanhòl e francés).

Avèm en occitània, una glèisa vaticana qu'es mai prèp de l'extremisme de dreita francesa (exemple un curat de la glèisa del Taur a Tolosa) que non pas èime del pòble d'Occitània.

Io ai abandonat de passar dins las glèisa francesa d'Occitània, un paiuc coma m'es devengut insuportable de passar dins las universitats francesas d'Occitània.

Occitània en dòl, un obrièr màger es partit

Dins un pichon tèxte en francés, Danis Cantournet explica : « Es amb un tristum bèl e d'emocion qu'acabi de saber la mòrt, anuèit, de Renat Pons. Èra estat lo clavaire d'una multituda d'associacions (Calandreta, Ràdio Lengadòc, IEO, Macarel -associacion) e lo promotor sense relambi de la CEEPOC. Ambe el, l'occitanisme perd un militant de sempre. Un òme que se cansèt pas jamai per son país, sas raiças, e sas conviccions. El m'a menat a Volèm Viure Al País, aquò farà 30 ans, ambe una acamp al teatre del Taur. Mandi a la femna Marie-Anna, als dròlles, e als pichons-dròlles, totes los condòls e la lagrima la fau mieuna. Lo moment de recuèlh pel dòl es previst a la glèisa de Sant Joan de Vèdas, lo dimècres 16 de novembre 2016. »

Pensar a Montsegur, creire lo curat general de Pàmias

Departamentalizacion ... Òsca al curat general de Pàmias, pas mai ; mas es pas novèl que lo curat de Pàmias venguèsse pregar per las mòrts decretadas pels integristas de la ierarquia de l'Edat Mejan (e del poder reia francés), lo curat aquel es vengut mantunes còps pregar per aiçò ambe las manifestacions organizadas pel CAOC.

La departamentalizacion es un fenomèn informatiu ambe los gropes de premsa en "províncias"; ara, es ambe la dita glèisa catolica (apostolica de Roma), coma se èra pas lo temps d'Internet, e de la fluiditat de l'informacion coma dels chaples contra los bons cristians en Peirigòrd, Lemosin, Bordèu, Agenés, Gasconha (pauc), Carcin, Albigés, País Tolzan, Carcassès, Besierenc, Montpelherenc, Provença, etc ... s'espèra qué de la dita glèisa catolica de Roma ? Lo mai urgent es benlèu pas de far un espectacle de mai, una messa, coma fabricar una novèla e polida messa per se tuscar la culpa e dire : regreti grandament, coma cada còp la estructura de religion fan portar al "pòble de dieu", car "l'estructura es santa" (fasèm la listas dels problèmas de la dita gleisa de totas las religions ?, avèm donc pas pro de linha per l'escriure). Lo mai important es benlèu explicar que, se dieu i creson, fau sempre aver aquel salvardor per poder viure sus tèrra ? Donc sabèm que l'intermediari entre lo tèxte e lo dieu es pas una necessitat primièra (per los que vòlon èstre salvat sus tèrra e creire) ; e que legir directament la Bíblia - lo tèxte o roman que dísan sant, adulat, afidat, çò qu'es supausat d'èstre important per establir leis, es aquí lo problèma-, la Bíblia, qu'amerita una majuscula, es a re-editar quand los Bons Cristians l'an tradusida en lenga de la populacion, en occitan ; causa que la glèisa catolica a autorizat dempuèi Vatican II, jà, mai de 50 ans s'espèra la re-edicion oficiala de la dita santa glèisa dels catolics ; mas pel moment la moneda per l'editar es inexistenta, nimai una ajuda de l'associacion religiosa catolica que se dís catolic (apostolica e romana). Se prega a Lorda, e s'exila la Bernadeta, se li refusa de pensar que parla bigordan a la "santa" Maria de Jerusalèm, etc. 

Aquò es per un chaple, una grand massèl uman que se faguèt oficial per una dita Glèisa de Roma al entorn del onzen e dotzen sègles, mas al sègle quinzen, setzen, e dètz-e-seten, la dita Glèisa de Roma, glèisa d'Estats europèus tòrna fa interdire de legir la Bíblia directament, sense intermediaris ; veire aquò de l'istòria de May Flower.

O fau escriure la dita Glèisa de Roma es estada sempre un problèma per l'umanitat ; sempre coma una estructura o l'abséncia d'estructura d'un clergat de glèisa, musulmana, josiva, catolica o protestanta (car i a extremistas aquí tanben en reaccion a l'integrisme catolica), bodista, e de sabi pus quina autra religion coma aquelas dels animistas.

L'integrisme religion a fabricat tanben un contra-poison autanplan dangierós, coma per exemple lo nazisme, l'estalinisme, lo maoïsme, las non-religions (ateïsmes o agnosticismes) son devengudas alara dangieroses car lo poison ecclesial es dangierós. Poison e contra-poison son devenguts un problèma per l'umanitat.

Alara valorizar una solucion de patz ambe los descendents dels crimis contra l'umanitat m'es devengut un òdi de sempre, per me, e pel collectiu, pels pòbles. Coma s'aviam jamai res après, res del tot, de la vida dels pòbles, del "Pòble de dieu" enganat per las estructuras religiosas, coma de las estructuras laïcas farlabicadas pels sistèmas partidocratas dels partits expansionistas.

Alara la manifestacion de Montsegur m'es del tot estrangièra, e mai avançi en edat, mens "cresi", alara pensi mai sovent. E pensi per l'umanitat ambe l'istòria jamai obliada, pels moment long, pas al sègle ont sèm, e sonque.

Quand la TV francesa a mestièr de leiçon

Dimenge lo Sinòde protestant a donat un avejaire pro important per la comunautat omosexuala de França, e donc la France TV Info ne parla, e s’engana encara un còp dins la manièra d’escriure. Sembla qu’a oblidat la lei de 1905 !

Lo comentari –en francés- d’un protestant de Narbona i explica fòrt plan. Sembla que la France TV Info aguèsse mestièr de saber quines son las pressions protestantas per diferenciar la Glèisa Catolica e l’Estat francés republican, las pressions per aver la lei de 1905. Es pas una lei de laïcitat tanben que se parla anuèch, mas una lei qu’establís clarament lo ròtle de l’Estat fàcia a l’integrisme religiós e monopolistic en matièra de fabricacion de lei d ela Glèisa Catolica.

E la dreita francesa actuala qu’arriba pas a diferenciar lo dreit collectiu de la vision religiosa d’una societat, es una dreita arcaïca que respecta aital la tradicion dels integristas catolics de los qu’èran contra la lei de 1905.

-°-

Bon Nadal, fèsta cristiana

A Tolosa, mantunas messas catolicas son previstas cantadas, mas ges en lenga occitana ; sabi qu’i a una messa en occitan prevista a Montpelhièr.

Es una fèsta catolica tradicionala, dins la linha dreita de l’ostracisme lingüistic catolic contra l’occitan (i a quasiment pas d’escòla catolica per ensenhar per immersion l’occitan), la lenga dels «bons cristians», aqueles qu’an tradusit la Bíblia dins la lenga del pòble a quí volián adreiçar lo messatge, bravament abans Vatican II. S’espèra encara un quicòm del costat del Vatican a prepaus del chaple de l’inquisicion contra aquestes «bons cristians».

S’esperarà Bernadeta Sobiron per veire tornar l’imposicion de la lenga a l’ecclesià catolic a Lorda, èra segur ni la volontat seuna, ni aquela del pòble bigordan que la valorizèt ; mas simplament aprèp una pichona peticion de protestacion car la famosa frasa de Bernadeta Sobiron, lo curat local la voliá en lenga imperialista e republicana francesa ! Es Filadelfa de Gèrde que fabricarà la peticion ; la paura poetessa serà pauc reconeguda, fòra una placa a Bordèu plaça Gambetta. La paura Bernadeta Sobiron serà exilhiada a Nevèrs en franchimandia coma una reala sancion de non pas parlar la lenga que los curats volián imposar.

Al XIXen sègle, lo pòble de Dieu en França es aquel que parla sonque francés, e aiçò contunha al XXIen sègle. Lo pòble occitan es lo sol qu’a pas recebut un tractament digne per part del sistèma catolic, contrariament als Bascos, Catalans, Alsacians, Savosians, Bretons, Flamands, etc.

La primièra associacion a aver questionat los militants per aver la Bíblia en occitan al XXen sègle, es l’associacion Per Noste en Bearn, ambe una traduccion collectiva, Michel Groclaude e Gilabert Narioo. Mas aquò faguèt pas introdusir las lecturas en occitan dins las messas de Bearn, ni pels protestants, ni pels catolics.

Puèi un autre exemplar aranés es arribat, puslèu catalano-aranés, sense aver realament cercat s’i aviá jà d’autras òbras sul tèma.

L’an passat ai tanben après qu’un temple lengadocian, de Narbona, fasiá la lectura de tròçes del tèxte biblic. Çò que pròva al mens que introdusir regularament l’occitan dins las messas, es possible ambe un pauc de volontat. Vist lo temps qu’i a entre la primièra publicacion modèrna, e l’introduccion primièra dins una messa protestanta, podèm dire clarament qu’es pas una prioritat pels cristians engatjats de recuperar la lenga occitana, legitimisme sapitèrne, segur.

Ara en 2013, es l’associacion e editor Letras d’Òc que demanda a Joan Larzac de donar sa version lengadociana de la Bíblia.

La Glèisa catolica franquista en Espanha

De moment que pendent lo franquisme a degut causir son camp, l’onoreja encara anuèch. Un article dins lo jornal Le Monde o explica ; dins lo meteis jornal remarcarèm que la condamnacion del franquisme pel Parlament de Catalonha a pas agut de resson ; e donc, la sortida teatrala dels «amics de jacobinisme» espanhòl (C’s) e del Partido Popular (membre de PPE al Parlament Europèu) aurà pas agut una linha (ai los articles a posite per los que o vòlon, venguts de El Periódico de Catalunya en lenga catalana). Son los meteisses partits que vesèron los Catalans manifestar per l’unitat d’Espanha lo «dia de la raza», 12-0 de l’annada 2013 e qu’an agut un resson mai o mens grand dins la premsa madrilenca.

Aqueste fenomèn editorial francés es majoritariament degut a la causida editoriala de l’AFP, que selecciona en foncion dels interèsses madrilencs, e non pas dels interesses catalans.

Es una causa regulara en Espanha que se valoriza la glèisa qu’a collaborat ambe lo franquisme. Aital avèm lo camin de la fugida d’una grand personatge de la Glèisa catolica, de l’Opus Deís, Memòria istorica pron interessanta, mas que fabrica torisme espanhòl en Catalonha (!) e aquí cap boicòt es previst pels costats espanhòls. Un article sobre Escrivá de Balaguer acaba la revista istorica Sapiens d’octobre :

Avèm aital eveniments ecclexials qu’arriban a grands moments politics de la «democracia» (aquela que refusa un referèndum pels Catalans), coma per recordar als ciutadans catalans, que la republicana a matat ecclesials, curats o sacerdots (coma díson en catalan), e donc que cal pas èstre independentistas… mas electors del PP o del costat d’Unió, Duran i Lleida, i benlèu de Unitat d’Aran, Paco Boya, per la via segura.

La via segura per Escrivá Balaguer es estada la traversada del Principat de Catalonha cap a Andòrra, lo principat d’Andòrra ambe lo co-princep d’Urgell coma monarc.

Sabi pas se lo metòde subdiminal foncionarà dins una societat tanben qu’es tocada per la coneisséncia d’una utilitat a la talvera per la sobrevida de la nacion catalana, al XXIen sègle. Mas aquel jòc madrilenc e franquista en Catalonha es vist ara un pauc contra l’onda democratica cap a l’independéncia.

-°-

LISTA dels curats assassinats que la Glèisa a pas volgut beatificar perqu’èran contra lo franquisme, pica aquí.

Gerbert d’Aurlhac es francés ! Ça díson.

S’acaba de publicar sul programa de France Culture, un invencion francesa classica, lo revisionisme istoric, l’a-istoric dins las biografias es costumièr dins l’Estat francés ; se pensa francés dempuèi l’etèrna França ; perqué França a sempre existat, nos an confirmat los libres dels IIen-republicans, laïcs e Hussarts de la «sapiença» collectiva francesa o de l’ignorança excepcionala !

Per los que sábon pas e son nombroses e particularament a Tolosa ; al mes de novembre ai visitat lo Parlament d’Estrasborg, lo guida èra ongarés, e parlava un francés bon, sortit de l’escambi Eurasmus, que m’assegurèt aver far ambe l’universitat de Tolosa Le Miralh, universitat qualificada (díson) per ensenhar l’istòria ; e digun li a parlat de Gerbert d’Aurlhac. Los istorians qualificats per aver diplòma a Tolosa, e per ne donar, son pas aqueles que pòdon ensenhar lo camin d’Aurlhac a un Ongarés en escambis d’estudiants Eurasmus a Tolosa, la supausada capitala occitana. Es encara una pròba d’incompeténcias universitàrias francesas a Tolosa.

E donc aquel guida poliglòta del Parlament d’Estrasborg, èra plan susprès que li fasquèsse la remarca sul papa de Vatican qu’autorizèt la creacion del reialme d’Ongaria… El pensava que cap ‘franceses’ o sabián, e cap dels ecologistas que m’acompanhávan o sabián, segur ; coma soi pas francés, li ai explicat qu’èri occitan e que tot occitan o deviá saber ; tot occitan o devi saber, e soi pas benesit pel sistèma papista.

Quora un francés o sap, explica qu’es un Papa … francés. Tot es normal, aquí tanben, “normal”.

Es lo programa de France Culture aqueste maitin («un autre jour est possible» presentava un “Happening francés” aquel jorn tanben), següissent aital als estipiditats dels biografes o de l’editor del biografe, que els veson un mercat-Estat-nacion francés dins l’edition de la biografia de Gerbert d’Aurlhac, e donc lor cal un … «Papa francés» ; çò qu’entendi mal, es que dins lo programa de France Culture, l’Auvernhe es estada donada dos còps, donc o sabián que l’Auvernha èra pas francesa d’aquel temps ; e soi segur que los productors del programa sábon que lo concepte de ‘Francés’ es realitat istorica e politica sonque a partir de 1789 … donc 789 annadas aprèp la vida d’aquel papa auvernhat, e donc occitan (èstre occitan es pas una question politica, mas simplament lingüistica, en matièra istorica, e donc aquí i a pas a-istoric de l’emplegar) ; podèm confirmar que Gerbert d’Aurlhac parlava segur occitan abans lo francés, coma latin, puèi catalan, puèi francés e italian.

Dins aquel programa, per presentar la seria de Michel Cool, lo productor parlarà de «pape français», puèi lo bilhetista assegurarà aiçò a la finala, tot en agüent insistat sul fait auvernhat de la seuna identitat ; de cap manièra, çaquelà, dona una explicacion credibla per comprendre la biografia del camin de Gerbert d’Aurlhac del vilatge pastoral a Vic dins lo parçan dels Comtes de Barcelona ; benlèu la curiositat del biografe o del productor de la radio francesa, a oblidat de pensar que d’aquel temps França existava pas en Auvernha, nimai dins lo parçan de Milhau, lo Carladés èra puslèu tèrra politica del Comte de Barcelona, e donc que lo viatge cap a Ripoll e Vic èra natural politicament… Mas aquò digun dels auditors ne sauràn quicòm.

L’oblidança fabrica una ideologia istorica nacionalista francesa ; donc avèm un «Pape français» que se sona Silvèstre II, aquel que faguèt Polònia e Ongria .. e soi segur qu’es una aisina emplegada per la diplomacia francesa per s’ajudar a far dintrar la francofonia en Polònia e Ongria. Mas la realitat es que Gerbert d’Aurlhac es estat a Reims per l’interès dels Francs, e non pas de França, e que ne foguèt fòrabandit perqué èra pas franchimand justament ! Aquel istòria ecclesiala francesa es un nacional-clericalisme istoric, un papisme basat dins la destruccion dels sabers occitans, per exemple la cremacion de mantunas Bíblias en lenga occitana, lenga correnta del pòble d’Occitània dinca las annadas 1950. Lo nacionalisme ecclesial francés participa aital al nacionalisme francés, en qualificar Gerbert d’Aurlhac de «pape français». Coma participa a la francizacion de Bernadeta en la mandar a Nevers, o en refusar d’inscriure «que sòi era immaculada concepcion» sobre la cauna de Bernadeta de Sobirós en lenga occitana, es una conviccion ancionalista de l’avesque del temps, pron abans Vatican II e l’autorizacion de l’emplec de totas las lengas dins la liturgia dins l’Estat francés ; o faguèron gaire per l’occitan !

Non podèm pensar parier que l’utilitarisme faguèt de Gerbert d’Aurlhac un preceptor del jove emperador germanic ; es encara l’interès, res de mai, l’interès per la sapîença, d’aquel temps n’i aviá encara ; anuèch, es puslèu l’ignorança catolica francesa, dels biografes e dels productors radiofonics, que cal cultivar per assegurar que França es eternament un espaci coërent e exagonal, la puretat sanctificada per Roma e lo papisme contra Occitània ; çò qu’es jamai estat aquò, ni per istòria politica, ni per sentiment anti-occitan de longa.

700 annadas aprèp la mòrt de Gerbert d’Aurlhac avèm una mapa que ne farà la pròba :

Podrèm verificar, e los biografes, e los productors de las istòrias francesas (contes istorics o farlabicas nacionalistas costumièras), podrèm verificar que las ‘provinces réputées étrangères’ dintrava l’Auvernha, e donc tanben la patria de Gerbert d’Aurlhac. Ai puslèu una clinason granda a la sapiença istorica e politica d’aquel temps, puslèu que las farlabicas ensenhadas per la IIIena republica e los seus biografes, dinca las annadas 2013 !

Car avèm ara una etiqueta Made in France que nos assimila, nosautres Occitans, a la santa exagonita, una «sciéncia politica» qu’es una nacionalisme d’expansion parisenca.

Al moment qu’un immigrant piemontés d’Argentina elegit Papa a Roma non podèm que fan lo parallèl ambe lo nòstre Gerbert d’Aurlhac. Es que serà capable de veire dins Gerbert d’Aurlhac un exemple occitan per l’istòria de l’ecclesià tanben dins l’Estat francés ? Non o podèm creire, vist la pression politica per non aver d’occitan dins lo sistèma educatiu catolic francés en Occitània.

De la Glèisa papista avèm sonque poscut recebre castig contra Occitània, SONQUE en 1010 annadas de vida del papisme.

-°-

Se volètz publicitat classica, digatz-me zo ! Farèm quicòm ….

La manifestacion del nacionalisme

Se debanèt ièr a París, los mèdias regionalistas an plan seguit la formacion de la manifestacion, mas avèm poscut veire que los elegits UMPistas parisencs an pas gaire la costuma de manifestar, verificatz :

I a militant que sabián els coma se debanariá la manifestacion, gaitatz :

Èra una manifestacion nacionalista e ultra-catolica francesa, a l’imatge de çò que faguèt lo PP a Madrid quora l’esquèrra èra al poder a Madrid ; non podèm far qu’un ligam evident entre l’integrisme catolic espanhòl e aquel de l’Estat francés.

La bandièra presenta probava lo nacionalisme d’aquesta manifestacion ; i aviá quitament pas de bandièra de Vendèa, es dire qu’èran plan un nacionalisme modèrne e d’actualitat… un pauc coma las darrièras resultas de las eleccions dins l’Oise o ajuda de saber.

Mas i aviá los Identitaires, e donc la bandièra regionalista, aquela de las colors parisencas blava e roja ambe l’escut vièlh del poder parisenc. Ai pas entendut un mèdia explicar que de regionalistas manifestávan, e alara èra plan aquò, non ?

E pas un entrevistat remarcable que seriá estat al salon del libre … que lo “régionalisme” de Barcelona èra pron presentat ; o cal pensar : lo modèl de violéncia seriá catalan ? Digun a assajat de far un parallèl politic, digun. O fan generalament per las Flandras, l’Escòcia, pels Lombards.

Enfin aquel diluns, èri plan content de veire que la polícia èra tanben eficaça quora la dreita nacionalista manifestava o assajava de manifestar en patz !

L’ecclesia catolic es poirrit, la pròba :

Lo francés s'es imposat per immersion lingüistica en Occitània, per las lei de l’escòla obligatòria e a gratís dita de Jules Ferry, que mesclava la francizacion e l’alfabetizacion, aiçò pendent un sègle e contunha ambe la preséncia mediatica unica de la lenga francesa a partir de 1960 ; e la glèisa catolica a res dit contra ! Malgrat que lo regime republican li èra oposat e ela del costat del conservatisme coma sempre.

La glèisa catolica èra participanta a l’immersion lingüsitica al Quebèc (lei 101), de moment que li podiá èstre una ajuda contra lo protestantisme e la lenga anglesa considerada coma lenga del protestantisme, l’anglicanisme.

Anuèch, la glèisa de Roma, representada en Espanha, ataca l’immersion lingüistica pel catalan (coma del temps del Franquisme) e refusa l’immersion lingüistica per l’occitan (cap escòla catolica en occitan per Occitània, benlèu solament una en Bearn !) ; perqué aquel paralellisme ? Perqué son sistèma centralista, un sol cap per dirigir un Estat, e aquò agrada a las sectas foscas, als partits politics, als sindicats, a las organizacions que vívon de l’Estat centralista.

Non podèm imaginar que la glèisa catolica fosquèsse un jorn favorable al desvolopament de l’occitan, plan al contrari ; las recentas condamnacions, novembre 2012 en justícia, fan la pròba que l’Institut Catolic (que fòrma la glèisa en Occitània) es puslèu un drac contra la lenga occitana. E malgrat tot, pòt èstre un element de poder de sorga fosca per frenar lo devolopament de l’emplec de l’occitan.

Per tot internauta questionat per l’assersion sul tèma de la justícia francesa en Occitània, ai a posite totes los elements del jutjament contra los arquius occitans del país tolzan, documents essencials e istorics per Tolosa qu’an agut problèmas ambe la glèisa catolica del XXIen sègle, precisament l’Institut Catolic. Es aquel Institut Catolic, jesuitas tolzans, qu’an en carga la formacion tolzana catolica, qu’an tanben en carga de convéncer los ciutadans tolzans que los musulmans son totes integistas (1 / l’ai suportar un jorn per un campanha electorala, 2 / coma se els o èran pas !) ; se cal recordar Pierre Bayle per aver una formacion superiora universitària, qu’aguèt de cambiar de religion per poder un an seguir los corses, puèi es estat escomuniat per aver tornar protestant !

Es aquel tipe de glèisa qu’es en Occitània e Espanha, non podèm oblidar. Mantunes catalans son estats encoratjat pendent lo franquisme per servar lo catalan, mas perqué la glèisa n’aviá interès, la lenga es mens clar !

Non podèm confirmar qu’èra tant poirrit que del temps dels ‘bons cristians’ mas avèm sorgas multiplas que fan pensar que la glèisa catolica es un problèma e non pas solament per la question d’egalitat juridica que los gais e las lesbianas vòlon per aver un dreit al maridatge. Non, la glèisa catolica es dangierosa perqué es en dangièr de non aver pus lo sosten del pòble e donc coma vièlha estructura que vòl damorar en plaça, resistísson a la davalada finala.

Lo leon es dangierós quora es realament nafrat. En Occitània, l’avèm tocat dempuèi l’annada 1200, ma res de grèu vist que podiá chaplar en tot Estat-de-dreit … e alara li còsta de respectar lo pòble occitan, perqué avèm resistat al vaticanisme per sempre.

-°-

En mai, podèm apondre que l’usança excessiva de l’ecclesia, del passatge dins las aurelha umana dels parladisses ecclesials, fabrica estupiditats, per exemple aquela revelada per l’umor breton ajudat per la madre catolicum nacionalista francesa, dòna Christine Boutin.

Lo naut nivèl de la pensada pròba tanben que l’estupiditat es tanben praticada per paritat.

Dins lo tunèl de la terror, La Croix imprimís a Paris, las falcetats madrilencas.

Sabètz pas çò qe Mariano Rajoy aurà de reglar en Espanha … dins los quatre punts, i a pas cap problèma d’independentisme catalan per La Croix ! Normal la redaccion es estada delegada a una madrilène, pensar centralista fabrica redaccion centralista dins lo camp «gloriós » dels jornals pòst-franquista ABC, La Gaceta, El Mundo (lo jornal qu’ajuda Libération a comprendre perqué cal empresonar Artur Mas per non pas seguir la lora ConstituCión) o dins lo jornal que cerca desesperadament lo federalisme diferenciat dins los seus rengs partesan, ElPaís (la redaccion qu’ajuda Le Monde a èstre jacobin).

Los cinc defís listables per la redaccion de La Croix, son :

- assajar d’aver un punt de vista que fosquèsse pas madrilenc, e donc lo punt de viosta plan conegut del franquisme, «España, una y indivisible».

- assajar de trapar unes interlocutors del PSOE per parlar e explicar lo federalisme diferenciat, qu’a jamai foncionat en trenta annadas de supausadas democracias madrilencas. E verificar que lo PSC a pas gaire lo meteis punt de vista, çaquelà dins los meteisses rengs al Congrès de Madrid.

- assajar de trapar informacion sobre las delegacions socialas regionalistas que son estadas amplicadas pels govèrns PSOE e PP pendent d’annadas e d’annadas, contra la multiplicacion dels budgectes centralistas sense los redusir, sul quasi-modèl francés donc. E alara al moment que cal retalhadas de moneda publicas, es encara l’Estat centralista, bonapartista e franquista madrilenc que demanda a las regions de fabricar l’esfòrç los mai bèls.

- assajar de parlar de las màfias estructament associadas a l’immobilièr de la logistica urbana e de mudason, mai tanben estrictament associada a una vision politica del pòst-franquisme, lo PP a Madrid e València.

- assajar de comprendre perqué i a violéncia a Madrid, e que per las meteissas manifestacions a Barcelona la violéncia es absenta. Es pas simplament una question de polícia, e çaquelà la polícia es diferenta ; mas aquí cal èstre sul terrenh, e non pas pensar coma a París, que lo terrenh dels territòris ‘espanhòls son de veire sonque dempuèi la platafòrma nacionalista e expansionista madrilenca.

Tot aiçò es un defí per la redaccion de La Croix, e benlèu tanben per Rajoy !

Per totas aquestas rasons, lo jornal La Croix amerita pus la crompa, perqué fabrica de manipulacions politicas, e ajuda Madrid a desvolopar lo projecte installat pels militars franceses, d’un Estat centralista borbon. La Croix, organe de premsa prèp dels poders catolics centralistas franceses, Bayard Presse, se plaça aital dins lo camp del vaticanisme qu’a sempre negat a Occitània lo dreit d’existir, de decidir sa religion e sos poders politics, ambe sa lenga e sos poders parlamentaris legals (dins lo meteis camp que los que nègan l’istòria de la Révolution sanguinària française); son dins lo camp de los que faguèron los camps republicans franceses per albergar los dangieroses republicans (bascos, catalans e espanhòls) ; fan pas gaire de diferéncia per Catalonha, malgrat la leialtat de la glèisa catalana dempuèi sègles.

-°-