quand lo lòbi es dedins lo sistèma jacobin, agro-alimentaire français

La recèrca francesa s'amaga darrièr un nacionalisme, un legitimisme, que la lenga anglesa n'es la paret (bilhet següent), l'amagador virtual es lingüistic, aital lo « bon pòble » o los « ignorants d'en bas » (e que zo devon damorar) son classats coma incapables d'entendre çò que fan, e la lenga es alara tras qu'utila, primordiala ; lo latin aviá lo meteis ròtle dins la glèisa catolica, coma dins la ierarquia de las sciéncias d'un còp èra. Fau tornar escotar los teatres medicals de Molière ? ...

Lo collòque del detzen aniversari d'EcoLab ne fasiá la pròba (veire lo bilhet següent), mas la segonda pròba l'ai trobada en francés dins la revista coorporatista AGROMag n°45, aquel numèro es lo resumit de la comunicacion vist pels tecno-omicians de la sciéncia subvencionada o de las entrepresas que plana en coorporacion autocentrada e sovent pron contenta del jacobinisme, mas non pas la sciéncia per l'utilitat collectiva, donc l'utilitat en Occitània, e per la planèta ; car lo retorn de presentacion o comunicacion que lor agrada pas, es viscuda coma una agression coorporatista que fau desfugir ; coma se « comunicar » èra una accion a sens unic, dels sapients o saberuts vident en universitats o ostal de recèrcas dincal bon pòble, e coma se lo « bon pòble » aviá res de comentar en retorn, alara qu'es el que paga la sciéncia, ambe sa fiscalitat o las crompas que fa al supermercat dedins lo mercat-Estat-nacion que los escanas de taxas de tot escantilh.

L'arrogança del personal -fau averl de la « sciéncia » o de la recèrca d'Estat o privada- se transfòrma en ira de moment que lo « bon pòble » s'i interessa per criticar lo modèl de desvolopament que prepausan, intuïtivament las vias prepausadas per la recèrca se fan contra la via umana dels pòbles.

Es aital que lo dorsier « Communiquer... pour qui ? Sur qui ? » es d'una utilitat antropologica per determinar quin tipe de personal pagèm per cèrcar dedins l'Estat francés ; la mentalitat nobiliara es pas acabada dins aquel mitan. En resumit. La sang blava s'es transformada en sang scientifica, mas lo regime es lo meteis ; lo « bon pòble » dèu èstre inocent e se calar car els sábon çò qu'an recèrcat ambe los dinièrs nòstres, e sábon l'imposar al « bon pòble » que i coneis res per esséncia.

Dins la revista se dona aital la paraula, pagina 24/25, a « culture viande . fr » qu'es la votz del lòbi de la carn en fRança ; e per contrar o pensar, fan una scientificacion sanctificatriça ; me sembla qu'i a d'autras visions potencialas qu'aquela del lòbi ! Se farga la guèrra dels lòbis dedins l'Union Europèa, per contra la PAC de la FDSEA, mas concretament lo lòbi aquel es installat en fRança de manièra qu' interdit tota autra paraula discordenta, ambe l'argent public qu'i an dreit tot parier. Lo jacobinisme es bona manipulatriça, quitament dins las redaccions de revistas que se vòlon scientifica. Agro Mag fonciona coma un vièlh mèdia del sistèma sovietic, la pravda, fau saber legir entre las linhas dels « comunicants » dels lòbis e dedins lo dorsier especial « communiquer comment ». la revista es en francés, mas soi segur que l'anglés lor agrada per comunicar... foscosament.

La comunicacion de la revista se resumís a de quina manièra las coorporacions, sempre donadas coma santas, devon donar al public la santa paraula ; de pertinença redaccionala n'i a una, mas es pas aquela de los que pagan lo minjar dins lo supermercat, o que pagan la fiscalitat de l'Estat, es de dire lo « bon pòble dels ignorants » bona pasta ciutadana que se devon calar e far fisença a un sistèma que los engana a dolçina.

Agro mag es distrudiat segur a gratís dins los endreits de la coorporacion ; segur que zo fan pas la « bon pòble » perqué senon criticariá pron aviat... la distribucion intèrna es un biais de comunicar entre els, es pas question de discutir democraticament... ambe lo « pòble d'en bas », lo « grand public » ; es question d'entretenir lo fialat de la coorporacion, dins la filosofia del sistèma d'engana del mercat-Estat-nacion jacobin francés.

E los gap de comunicacion de las universitats francesas participa d'aquel coorporatisme contra lo « bon pòble » que paga en silenci. Coma se las resultas del lòbis nuclear èra pas encara entendut, o coma se la nonescaduda del debat public sus las nanotecnologias èra pas acabat en cambiament radical del sistèma scientific francés.

La sciéncia e los coorporatismes francés a pas res comprès als cambiaments del XXIen sègle, sègle que la sapiença a mestièr de saber se presentar al « bon pòble » e n'acceptar la critica per avançar mai aviat ensems.

La revista èra distribuada dedins un endreit scientific francés, l'ENSAT, plan en vista. La contra-vision aquela es pas ensenhada dins las revistas distribuadas a l'entrada de l'ENSAT...

D.Batho dona gròs “cadeau” mediatic

Se sembla que las intrigas d’influéncias interessèssen o pas los mèdias parisencs, ne cal parlar e escriure sobre. Aital dins la conferéncia de premsa de Delphine Batho, ela-meteissa, a donat lo nom d’una entrepresa, e d’un cap d’entrepresa, causa raríssima. E segurament n’i a d’autras, benlèu mens plan plaçadas !

De mai, infòrma sobre los ligams entre los socialistas, las entrepresas e los Estats-Units-d’America sobre un subjecte important e que potencialament pòt destrusir Occitània, la recèrca del gas de sistre, per vendre canalizacion d’una entrepresa de capital american !

Legissètz aquí :

Ne farai traduccion :

« Pichona precision, lo patron de Vallourec, qu’a donat lo nom Delphine Batho, Philippe Crouzet, es l’òme, ni mai ni mans, de Sylvie Hubas, la directriça de cabinet del president de la Republica francesa. De que alimentar encara las conversacions de salon sul conflictes d’interèsses… se necessitat i aviá. Vaquí la realitat qu’es donada per l’ex-ministra (legir l’articlòt de premsa).

De tot biais, los que notadament, dememntre mantun(-es) blogaire(-s) del govèrn, assajavan de mininizar l’afar e anonciavan que «la potiche» auriá ren de dire ni de donar anuèch a las 15 oras devon a present n’est èstre comptables. Se avián un minímum de bona fe e de consciéncia, lor conselharai de pagar una esmemda d’aunor».

Aquel afar de salon parisenc, es simplament clar ; es un conflicte d’interès al pus naut nivèl ; coma l’anciana majoritat, n’aviá contrari a las necessitats publicas, e collectivas ; los lòbis son dedins la plaça, ambe los socialistas coma ambe l’UMP-NC, sense cap mestièr d’èstre representats, els !

Es encara un còp una pròva de mai, que lo sistèma parisienc, supausat democratic e respectuós dels pòble, non pòt pus foncionar, ni a París, ni a Brussèllas !

Es urgent de tornar tot al País, Occitània !

L’informacion e la traduccion son vengudas d’un blòg del Front de Gauche, mas cal pas èstre inocent, bisounours, es lo fait d’èstre a Brussèllas o París que destrusís la representativitat dels elegits, o de las elegidas, e pas brica la color del partit, o la seuna supausada ideologia.

Aquel afar d’Estat, es coma la de Jérôme Cahuzac, del meteis nivèl, questiona grandament la majoritat socialista e PRG, simplament tot parier que la majoritat UMP-NC de las autras annadas Sarkozy.

Quina candidatura per las eleccions francesas ?…

Dins los mèdias franceses podèm clarament veire la critica del sistèma rus que frena al nombre de candidaturas. France Culture ne parlarà divendres venent segur…

E coma cal damorar dins los frens electorals e alara dins la meteissa color…

Mas que podèm pensar del nòstre sistèma electoral ? Es un sistèma partidocrata que frena las candidaturas ambe projectes diverses, per èstre pas aqueles dels partits installats. Le Pen parlava del sistèma, es clarament un sistèma que d’auto-alimenta per nos causir los representants dins los rengs dels militants, e non pas dins los rengs dels ciutadans classics e qu’an un trabalh o pas ; e cada còp, lo sistèma li dona la rason, a l’extrmisme qu’a dreit a la paraula mediatica, perqué lo sistèma bonapartista e son sistèma mediatic son un pauc coma los motons dins un prat clau, quora una passa se dubrís, i a sempre unes motons nègres per poder sortir, mas la majoritat damora aquí per votar ambe lo sistèma e violar la diversitat de las expressions politicas. E aiçò zo escrivi ara, mas zo ai sempre escrich dempuèi 1996.

Ai recebut aquel document que me sembla çaquelà important de far saber. Un candidat de dreita qu’a refusat los tractats europèus que son estats installats pel Estats centralistas dins l’Union Europèa, ambe una vision lèu d’èstre la garantia de la vida politica duberta en Occitània…

Donc quora vesi un moton nègre que vòl espelir, soi puslèu interessat, quasiment solidari ! Mas una question damora : quina utilitat per Occitània ? Mas la question es tanben la causa del sistèma…

Lo sistèma estent clavat per las autras eleccions, podèm tanben pensar que lo sistèma s’es protegit per l’eleccion del seus novèls bonapartes.

La SNCF refusa d’emplegar l’occitan, mas…

La SNCF refusa d’emplegar l’occitan, lo catalan, lo basco, lo breton, l’alsacian, lo neerlandés, lo savosian. Mas accepta las subvencions dels Conselhs Regionals d’Occitània, PACA, Ròse-Alps, Auvernhe, Lemosin, Aquitània, Lengadòc-Rosselhon, Miègdia-Pirinèus. Incapable de trobar clients (sense ajuda politica), pensat e vist dempuèi París que son a la SNCF ; la SNCF pesa negativament sobre l’economia occitana, a totes los nivèls e  vist dempuèi Occitània, amai …

 

Se la SNCF es dicha un “servici public”, auriá degut saber perqué los elegits de la santa republica parisenca an installat un article 2 de la Constitucion, «le français est la langue de la République», e alara podèm constatar que la SNCF respecta pas la legalitat constitucionala, per trobar clients de las grandas linhas, interioras a fRANÇA. Tornam díser que lo ‘servici public’ es al mens çò que lo pòble occitan espèra d’una entrepresa de capital d’Estat (remarca : i a pas cap entrepresa que foncion sense capital, l’ensenhament tanben), vist que lo pòble occitan accepta de delegar al poder central las decisions aquelas de gestion en Occitània.

De mai, l’article 75-1, las lengas de fRANÇA son estadas patrimonializadas per l’UMP-NC (utile ? Ne siam gaire segur), e donc la demanda en lenga dicha regionala deuriá èstre practicada e las lengas del ‘service public’ deurián èstre dins cada region de fRANÇA, al mens lo bilingüisme ; deuriá èstre francés e occitan en Occitània.

Se l’article 2 es jà estat emplegat per castigar las lengas de fRANÇA, s’espèra un poder public per castigar la SNCF d’emplegar publicat en lenga anglesa…. per un public qu’es pas tocat per l’anglés (en manca d’una enquèsta lingüistica podèm afortir aiçò sonque en constatacion de visita), e vist la prepausicion comerciala faita, ambe 19€ se partirà ni a London, ni a Brussels ni mai a Turino, ni a Ginèbra.

De mai, los poders centralistas e de la decentralizacion an problèmas per entendre que cal una visibilitat de l’occitan – dins los vagons de la SNCF e estacions de la SNCF-RFF tanben ! Benlèu que las enquèstas lingüisticas seràn aquí pas sufisentas…

Quora podrèm reservar, ara, ambe la lenga del país ambe la SNCF ?

-°-

Logistica europèa : es dins lo detalh que podèm veire la filosofia…

I a una linha de logistica europèa qu’a mestièr d’èstre desvolopada, e qu’es una urgéncia europèa, per aver unes escambis europèus normals. Gaitèm la e veirèm lo detalh que dona las falhas que cal emplenar per ne far un projecte mai balançat per l’economia de tota l’Euròpa.

Dins lo projecte inicial debutava a València e s’acabava a Hamborg… uèi es mai long.

Podèm virar la mapa en foncion dels interèsses…

Lo corredor miègterranenc es devolopat per la comunautat autonòma de València e sobretot los actors economics de la còsta catalana, per perségre un camin que se podriá far entre Marròc e Sant-Perterborg-Rússia.

Dins lo detalh podèm remarcar, per illustracion i a un AVE-SIEMEN, es de dire un veïcul de viatgèrs, çò qu’es realament pas lo cas de la linha car es plan notat a la sortida Le Havre, Tolon, fauta Hamborg e Antwerpen e Rotterdam, mas i a Bremen. Seriá un projecte portuari per desvolopar linha transcontinentala per concurrenciar los pòrts oblidats ? e i a efectivament un interès de transportar contenidors de las grandas linhas maritimas mondialas, los intercambis portuaris de voides per exemple.

Se prenèm al mot, o a la fòto, es per transportar los viatgèrs, alara perqué fauta Bordèu, Tolosa, Montpelhièr, Niça (segond hups aeronautic de l’Estat francés). Benlèu que cal trapar aquí una abéncia de volontat de participar dels elegits occitans ? Es çaquelà un trauc que oblida que la linha serà efectivament potenciala gràcia a un engatjament del Conselh Regional de Lengadòc-Rosselhon per bastir e finançar la linha entre Narbona e Nimes…

La question se pausa, la tecnocracia pòt presentar un projecte utile per totes en Euròpa, sense aver de quemendar moneda per listar los interèsses sancièrs de l’afar ? Car es plan clar, ligar totes los pòrts europèus amassa es un projecte collectiu de primièra importança, e los “poders” occitans devon pas èstre oblidats, o devon participar.

Gestion del productivisme

Cada còp que vesi una informacion d’aqueste escantilh :

Ai al ment un passeron, qu’a un pauc d’istòria de las idèas politicas dels sistèmas centralistas franceses, un mercat-Estat-nacion, productivista per esséncia.

Aquesta informacion apareis al jornal perqué la CGT a repotegat, e perqué l’afar de l’amianta es sortida dins los grands jornals abans, es benlèu plan, mas pendent d’annadas e d’annadas la CGT e lo republicanisme francés son estats las claus del productivisme nacional-expansionista francés, a l’avuglat. Un jorn los partits nacional-expansionistas e los sindicats d’aquestes escantilhs auràn un temps per determinar l’utilitat de las presas de pausicion economica passada ? Lo salariat e lo sistèma politic semblan pas aver memòria de lor escrich passat, aquí en fRANÇA o al Japon… Mas tanben dins d’autres sistèmas politics. Se cal çaquelà pausar question sul tèma.

Car es plan la CGT-EDF qu’èra pron nuclear… per aver lo maxímum de sindicalizats. es un pauc coma la CGT de l’espectacle que mescla la diversitat e l’obtencion de subvencions per multiplicar lo nombre d’espectacles e la cultura de l’aver.

Justament parlèm del problèma del productivisme e de las escòlas de comèrç (o del sistèma agricòl) qu’ajúdan a la pensada unica.

Dins lo fial de la produccion d’una idèa, i a lo que pensa que l’idèa es bona per la societat, los que pensan que l’idèa es bona e valorízan sa difusion, puèi l’aplicacion de la tecnica per aver un ben de produccion, puèi sa venda e la determinacion de coma vendre melhor, puèi se trapa mejans per multiplicar las manièras de produsir e ambe lo mendre còst, per respondre a la consomacion… fabricada pel marqueting, e la pression politica o de marqueting per crear lo mercat, lo mercat-Estat-nacion arriba a èstre un bon objecte politic per aiçò far. Tot aiçò es finançat per una fisença bancària, sense cap idèa que las matematica pòdon èstre la bona responsa dinerièra. Puèi un jorn l’afar s’arresta o es remplaçada per un’autra… e alara aquí pus res es previst e la fisença bancària ajuda pas a barrar la pòrta de l’environament desgalhat pel productivisme… Car aprèp aver emplegat lo territòri per sobreprodusir seriá plan de tornar lo terrenh e lo planèta al nivèl qu’èra estat a la debuta.

Avèm aquel fenomèn per totas las produccions, lo nuclear es la mai bèla representacion d’aquesta ignorança sobre la sortida, e lo còst d’aquesta sortida.

Per entendre estupiditats sul tèma avètz una seria d’economistas sobre France Culture aqueste maitin.

Per entendre la faiçon tecnocratica qu’es imposada l’idèa del productivisme, al nivèl europèu (mas coma tota societat umana a la caracteristica d’èstre pas venguda del nient), avètz una solucion ; lo fenomèn dels lòbis es plan conegut pertot ; cal escotar tanben un programa de France Culture.

Un politician qu'a dins son burèu de conselh un sol biais de pensar la politica, alara qu'es representant de totes (elegit per aiçò), pòt pas èstre un bon representant, «es pas defendable» ... la question se pausa tanben dins los Conselhs Regionals en Occitània.

O tornarai dire aquí tanben, la podrariá de Cassanuèlh-Santa-Liurada dona un exemple –recentament publicat en libre- de las inconsequéncias tecnocraticas sul tèma, e aquí ligat a un Estat que la manièra de pensar es gaire elonhada de las pensadsa unicas dels tecnocratas del productivisme en entrepresa.