Democracia per Occitània

dilluns, de novembre 22, 2010

Perqué ai pas de television

La diferéncia ambe la ciutadanetat e ièu, es que, per me, me sembla sempre un pauc un autre monde quora ai l’«astrada» de duèrbe la television, en çò d’un amic pendent una dimenjada o dins la familha (pas encara ligada a la TNT).

Trapi sempre los programas simplistas, levat ARTE-TV, ambe un pauc l’inquietud qu’aquesta tanben tombèsse dins la manipulacion politica, medica, sanitària, geopolitica, consumerista, diplomatica, lingüistica, etc. ; zo cal dire.

Alara quora legissi sobre Rue 89 aiçò :

Es clar que lo sistèma politic francés nos passeja per la television, e gràcia a un sistèma plan orquestrat :

- es un sistèma que se declara liure e que s’autoproclama liure, mas qu’es lo mai sovent incapable d epausar las bonas questions al òmes politics dins los estúdios.

- es un sistèma qu’es influenciat de mai en mai pel sistèma militarista, car la television aquò còsta car.

- es un sistèma que se farà sonque la votz del mai fòrt, perqué tot es organizat aital, per enganar la populacion, aquela d’Occitània en particular.

(Comentari sense aver de pagar per zo far, es lo modèl dinerièr de Rue89 ; ai la costuma de crompar lor revista, de qualitat) Donc es pas sonque Pulvar que, en preventiva, cal eliminar de la vista dels pòbles de França, es simplament la television francesa, e sos programas politics, o quitament de divertissament a còps. E demandar a la populacion d’organizar encontres politics fòra dels sistèmas partidocratas (son pas totes sovietics, mas son sul modèl qu’es estat lo mai mediatizat), per ne saber mai.

Atencion : vos cal pas enganar, la television dicha regionala fonciona sul meteis modèl, es antidemocratica. Es prejudiciable al ment politic balançat, a l’umanitat.

A la dreita o l’esquèrra del rei

Lo concepte de dreita e d’esquèrra es arribat ambe la dicha Révolution Française de 1789. Èra per descriure la situacion, del sièti o cadieràs del parlamentari novèl, per rapòrt al diu-rei dels Francs, un pòble barbar èra manat mai o mens pacificament dempuèi mantunas annadas a la manièra de çò que se sonarà lèu la dictatura, al XXen sègle.

Pendent la Révolution de 1789, los Occitans e las Occitanas se son fait enganar pels sistèmas prepausats, que fins finala, a pas gaire cambiat ; uèi avèm un sistèma de casta al poder, la casta dels financièrs mondialistas... especialistas en defiscalizacion e bens particulars (de grandas familhas dels poders parisencs, las meteissas qu’an mestièr de las grandas escòlas per fabricat los fialats del succès de sempre ambe la collaboracion imperativament necita per damorar lo sistèma). Neuilly/Seine mana París coma Versailles d’un autre temps.

Dins l’Estat francés se pausa sempre la question de çò que farà lo lectorat qu’a la maissanta costuma de passar de l’esquèrra a la dreita del rei, lo novèl rei es republican. L’espectre es fondat per mantunas candidatura del novèl rei-president.

France Culture prepausa un programa per ne saber mai. L’inquietud seriá bèla dins lo sistèma de las elitas francesas ? Dins lo camp de l’Estat salvador, del cant religiós d’un Estat santificat, e solucion a totes los problèmas, ça díson. Mas aquel camp se trapa tanben sul front d’esquèrra, coma se los pòbles, e particularament los Occitans e las Occitanas de totas las diversitats, avián pas res entendut al fial de totas las revolucions de l’Istòria sangnosa e militarista de França (i a un occitanista qu’a votat Nabo Ier, e qu’es redactor d’un libre sobre las revolucions en França, abans 1789, aquel a al mens lo don de nos aver espantat quora zo diguèt, e lo desesper a pujat dins mon ment politic : quin pòble especial, lo pòble occitan).

Pel moment, soi d’aquestes que faràn segurament campanha, per ajudar la ciutadanetat de causir lo mendre-mal, coma ai sempre far per las eleccions francesas ; la nacionalitat serà de tot biais decebuda. E Occitània, se podrà pas çaquelà concebre sense la bivalença ciutadanetat e nacionalitat, la bivalença es lo modèl europèu qu’aurèm un jorn installat en França… benlèu.

Pel moment, me pausi francament lo problèma de l’existéncia d’aquesta eleccion presidenciala, e la cranhi grandament (Nabo Ier serà a la man-òbra) e soi inquiet del candidat que podrà perseguir lo sistèma bonapartista francés, sampitèrne sistèma qu’es jamai estat capvirat malgrat las revolucions, lo candidat bonapartista novèl zo caldrà fugir. zo faguèri lo còp passat, e votèri pel mendre-mal.

La publicacion d'aquesta pagina es deguda un un fum d'obratge, de militança... Es una granda evidéncia que Occitània a una dificultat, acarat a l'excepcionala ignorança desvolopada dins las ensenhanças francesas.

Aquesta publicacion podrà pas agradar a Niça, que lo separatisme i trabalha dur ; mas quí frena de parlar nissard, senon los meteisses que frenon de parlar l'occitan nissard... Podèm alara pensar que una Occitània digna, donarà totas las glòrias a una Niça que tornarà trapar sas dignitats lingüisticas e culturalas.

Defendre Occitània, es pas defendre l'expandiment del modèl francés, uniformizador, en país nissard o bearnés, Fenolhedés o Auvernha, Dalfinat o Lemosin, Peirigordin o Lanés, Agenés o Carcinòl.

Se cal mesfisar del meteis uniformizador, puèi liberats podrèm avizar aviat que siam mai fòrt ambe las diversitats occitanas.

Lo sol dangièr es lo lengadociano-centrisme.

Lo govèrn es estat cambiat, ambe l'eliminacion del NC (los centristas) e pel moment se prepara una politica coma abans 1969.

Avèm agut puèi lo Pompidou... e un Occitan al poder de la collaboracion francesa.

Puèi Un valérie Giscard d'Estaing.

Lo sistèma UDR-RPR-UMP es ara ambe las govèrnas sancièras en mans, a París ; ne coneissi que podràn pas dire que sábon pas que ne son incapables. Pensi al 53 % que son estats enganats per las eleccions presidencialas passadas.

Aqueste document es estat fabricat, pròba que la politica lingüistica s'installa e que, pauc a pauc, pujarà de l'article simbolic (que pròba que l'occitan es pas utile, car li cal una traduccion), a l'emplec dins la comunicacion del Conselh Regionau d'Aquitània.

Lo camin de la compreneson d'una politica lingüistica occitana serà long, vist lo cumul de las ignoranças francesas, una excepcion culturala.

La presentacion de l'accent de Provènça es utile de saber, quora pensam qu'es un libre editat en anglés e en païses anglofònes.

Per la lenga anglesa, Provence a una definicion qu'es pas aquesta donada per aqueste libre ; justament, lo libre ne dona la bona e aquesta passa lo flume Ròse.