La partidocracia francesa

Ara, o sabèm melhor, la partidocracia francesa es en dangièr d’extincion, e un dangièr pels pòbles democratas.

Lo PSf explica son programa electoral, sul pic aprèp un passatge a la television del sant truand de la darrièra presidéncia.

E atencion, aver un programa, vòl pas dire o saber plan aplicar … ni aver las competéncias per l’aplicar. S’espèra sempre e encara una lei per las lengas de França, una escota dins los ministèris sul tèma (cal benlèu melhor anar a Lorda, mas pels comunistas que ne vòlon parlar es benlèu pas evident), una politica clara en matièra d’enèrgia qu’ipotèque pas l’avenidor, una estratègia per la reforma territoriala, un biais de far participar en politica melhor que l’UMP o lo FN, una politica europèa que plaçèsse pas lo mai grand truand luxemborgés al cap de la comission, Junker, etc.

E quand la justícia francesa s’en carga, sembla una promocion per una candidatura !

«La justícia li agrada plan Sarkozy. E Sarkozy se li dona aisida en denonciar lo sistèma per un acarniment judiciar e la parcialitat dels jutges» explica Arrêt sur Images, lo site d’informacion sul mèdias franceses.

E, dèu èstre de l’Umor francés, pas de programa al PS, pas de candidat clar a l'UMP ... tot es dit.

«s’investiguèm totes los que son passats pel jutge, podèm pus aver candidats» Dixit Balkany, grand militant UMP, amic del novèl concepte mediatic e politic Nabot IInd, los mai grands colleccionaires de bancs de justícia francesa, e d’engrais del sistèma d’avocats, candidats o pas.

E çaquelà, soi segur qu’an trapat pro truands per las eleccions senatorialas, per un Sénat qu’a cap d’utilitat.

Atencion, cap comentari sus un bilhet que pòrta la vision politica cap al FN, lo FN es parier ontologicament es francés ; lo problèma es lo sistèma politic francés, la partidocracia francesa.

Consequéncia evidenta, e encara es pas la pus maissanta, mas cal notar que quora las causas son per aporsmar la democracia dels pòbles l’abstencion baissa realament (Escòcia per exemple, malgrat l’imensa frauda) :

-°-

Nissa : Estupiditat nacionalista francesa

Lo fótbol es lo revelador de l’estupiditat francesa, estupiditat dels nacionalistas franceses e pas sonque al FN-RBM ! Christian Estrosi sembla combatre l’'idèa d’un nacionalisme expansionista francés intelligent.

Vesètz la darrièra : L’emplec ostentatòri de bandièra serà interdit, resumit de l’edicte de pachà local ; e l’usança ostentòri de la bandièra d’importacion francesa, lo 14 de julhet, o serà tanben ?

Se lo personal politic aviá la mendra bona educacion sul colonialisme francés, republican o imperial, benlèu que las estupiditats politicas vendrián pas de Nissa.

L’edicte del rei de Nissa oblida francament que Nissa èra pas francesa, quora an vist passar un referèndum manipulador e organizat per l’armada bonapartista francesa per ensenhar lo sol butletin per votar OUI a l’assimilacion modèl FN-RBM.

Quand Nissa e lo mèstre en collaboracion frances, Christian Estrossi mana, los edicte de Nissa semblan als edicte de l’AOS d’abans 1962, del temps que lo ministre socialista declarava la guèrra en Argèria.

Es pietadós que lo personal politic de la partidocracia francesa fasquèsse error istorica d’aquel nivèl. Pròva al mens que la basa de lor reflexion politica es nullíssima.

La sola responsa utila que cal bailar es de lor donar idèas positivas e pas sonque de pensar interdiccion republciana e francesa. Una revista sonada Magreb e que presenta una accion parisenca, assaja :

Per la securitat a Tolosa, quina politica ?

Encara vau questionar las competéncias que lo sistèma politic francés en Occitània dona a la vila mondina, Tolosa, la vila qu’a –ara- una dimension europèa e qu’a mestièr d’èstre al nivèl politic que cal, qu’es la libertat de decidar lo seu futur sense aver de passar per París, per aver una securitat civila suls longs tèrmis e non pas per la faciada mediatica e politica.

Dins las annadas de gestion francesa de Tolosa, avèm agut d’integrar de fòrça las populacions qu’an collaborat ambe lo colonialisme francés ; se son installadas ont lo sistèma francés las a parcada, l’indignitat republicana es sempre emplenada d’exemple aital. Lor avèm trobat d’emplecs dedins lo sistèma francés de gestion d’Occitània, d’empelcs de la sotmission coma avián la costuma d’aver en argèria aprèp a ver plan comprès que lo colonizator francés (exemple dels massacre de Bugeault, ara una plaça pòrta son nom a Limòtges) èra dangierós. Anuèch son la basa dels trafics de tot escantilh per la vila de Tolosa ; es normal : lo trafic de tot escantilh es la sola resorga qu’an vist passa pendent los 20 darrièrs ans, perqué : 1 / lo nivèl d’estudi es bais per la majoritat dels mascles, perqué lo sistèma francés d’educacion es mal adaptat (pr los que parlan lengas que son pas oficialas), 2 / perqué la vila de Tolosa es ara en creissença economica, e donc lo trafic de tot escantilh d’èstre artesanal es passat a i’ndustrial, al modèl de la màfia a Nissa. 3 / perqué lo laxisme associatiu a pas que potingar un problèma mai grèu, la non-prevision de l’arribada de populacion novèla e las loras informacions de l’istòria e la vida de las populacions d’acuèlh, las populacions de lenga e civilizacion occitana (ont es la politica lingüistica e culturala pels novèls aaribats, d’ara e de ièr – avèm una pichona jornada de las lengas … pietadós).

La polícia francesa a sos canals per informar a Tolosa, passa per Le Parisien… La pradeta del sistèma de gestion d’Occitània per l’administracion francesa d’Occitània passa pels mèdias parisencs. Lo sistèma politic de Tolosa emplega tanben los burèus de comunicacion parisenc (es de dire que l’argent dels borgeses tolzans es emplegat encara per emplenar las borsas parisencas) ; tot aiçò es una maissanta bolhabessa de gestion francesa que Occitània supòrta dempuèi 3 sègles dit republicans.

1 / Lo  primièr punt es estat reglar, perqué lo nacionalisme francés es talament segur d’el meteis (se sona arrogança, cal saber cantar la marseillaise !), segur que refusa de pensar qu’un sistèma educatiu adaptat a las visions localas, donc occitanas a Tolosa, es una bèla solucion (aplicada en Catalonha !) ; per els, aquela educacion seriá un sistèma dangierós ; dangierós pel sistèma politic que nos escana benlèu.

Aquela endrona non passarà ambe lo boom economic de Tolosa actual, vist que lo sistèma politic francés a sempre frenat a la transmission dins las escòlas de la civilizacion occitana de Tolosa.

2 / L’aviacion es una importacion europèa de granda dimension per Tolosa ; es en temps de patz, la primièra politica industriala per la vila. E fonciona, fòrt plan ! Donc Tolosa capitarà d’èstre de dimension europèa e mondiala lèu, ne caldrà téner las consequéncias politicas ; mas lo sistèma politic nacional-expansionista francés frena tota presa de cosnciéncia de l’urgéncia d’aver un real poder politic a Tolosa. Notadament en matièra d’educacion e de polícia, mai tanben d’urbanisme, de gestion de la logistica de la vila, de gestion de l’aeropòrt ambe una autra vision que lo centralisme francés, de politica sociala e internacionala, etc.

Lo poder local digna es una règla per una ciutat europèa que vòl una plaça al nivèl mondial coma Seattle als E.U.A.N.

3 / Cada vagada que se debana quicòm dins los barris de l’enfermament colonialista francés, a Tolosa, lo sistèma politic fabrica satellits associatius per resòudre los problèmas ; perqué ? Perqué los punt 1 e 2 son impossibles de demandar per el (son pas brica dels Montmorency de la politica tolzana), els qu’an la sotmission politica a París encadenat al còrs, volontariament o per tradicion politica de longa.

Lo poder local a trapat donc un messatge per la ciutadanetat tolzana, encara dins la superficialitat ; la securitat passa per la vídeo susvelhença ; sabèm çaquelà çò que dona la vídeo susvelhença, un CA per las entrepresas que son en carga d’aiçò (Granòble a decidar d’abandonar de pagar, e a una volontat de vendre d’occasion las camèra), e un avantatge evident per la polícia pauc nombrosa sul terrenh, indicis benlèu mai clars per l’enquèsta a posteriòri, mas pas brica una assegurança de securitat publica ànte; ne volètz una pròva ? Es gaire vièlha e pron importanta per èstre la clau del problèma, quitament los mai rics la supòrtan aquela santa video-susvelhença a posteriòri e sus las talhas que cal pagar, mas ne crevan !

Las istòrias de màfia se fan sonque dins los parçans de creissença economica… aont l’argent apunta mai a la banca qu’al pòl emplec, o dins las gentassas maissons associativas «per l’emplec».

la resulta per aquela rica familha, que serà la primièra de repotegar contra los impòsts nauts, vist qu’es acostumat a viure a Mónego –un Estat pichonetonet mas que rapòrta, la resulta serà la mòrt per menaire de l’automobile.

Alara si la video-susvelhença serà utila, per l’enquèsta, segur ; mas coma la polícia de Tolosa a provat qu’èra pas autonòma de la polícia parisenca, e que la polícia parisenca èra pas competenta (afar Merah), nos podèm questionar sus las competéncias del personal politic que, pendent mai de 50 ans, a pas encara demandat la gestion de Tolosa per un sistèma democratic que fosquèsse pas parisenc, e donc una polícia en gestion regionala autonòma. L’autonomia administrativa e politica, sul modèl de la Novèla Caledònia, es jamai dintrat dins cap programa d’un partit politic de Tolosa, jamai.

La familha Pastor de Mónego, aquela Monegasca qu’a mestièr de l’accòrd d’Estat a Estat, per poder anar a l’espital video-susvelhar de Nissa… La familha Pastor regretarà benlèu de non pas aver bastit un espital de naut nivèl de securitat civila a Mónego o Menton.

Pel moment, son los ciutadans que, fins ara, votavan a Tolosa (abstencion es gròssa), que seràn dins los sampitèrnes regrets de las incompeténcias nacionalistas francesas en matièra de securitat civila a Tolosa, una vila en plena creissença demografica e que dèu fòrça a l’Union Europèa per aiçò, e non pas al sant nacionalisme francés etiquetat ara République française.

Se parla de Marselha, mas pauc a pauc los escambis ambe Tolosa son de mai en mai grands, e Barcelona tanben. Çò que pròva al mens que lo sistèma politic es pas a la nautor de las perspectivas dessenhadas per la màfia, mai autonòma per esséncia – d’ela !

-°-

Bilheton per Nissa la bèla, la granda d’Òc

Es un messatge als Nissarts, a las Nissartas que cadun vuòl sa grafia e lo seu separatisme grafic… me soveni de la primièra visita mieuna ailà, que parlar lengadocian, totes e totas l’an entendut coma de Nissart, mas totis e totas èran incapables de respondre en Nissart ! Soi pas estat content d’aiçò, brica ; ont es la vòstra lenga ? Ont es lo vam que la grafia amerita pas d’èstre l’objecte que ne fasètz una guèrra intèrna ? Lo problèma de Nissa es que l’identitat es fuòrta e amerita una dignitat lingüistica, non pas per aver una «langue régionale» per Nissa, mas per aver una lenga a la dimension de Nissa, granda, bèla e digna.

Es un bilhet perqué sabi que serai legit… a Nissa.

Alara vaquí mas responsas als Nissarts e a las Nissartas (de Niça, segur) e dels locutors e de las locutriças del país gavòt vesin, per la modernitat enfin confondre e segur desvolopar melhor.

La grafia es pas una religion, es simplament una volontat de dignitat per la lenga de Nissa manténer e la dignitat sosténguer (referéncia a Pèir de Garròs, l’avocat gascon de Tolosa), una aisina de comunicacion per Nissa, e la populacion de Nissa, de «pura raça» o sobretot dels novèls arribats ; avètz una politica per informar los novèls arribats ? Inovatz, coma Nissa o sap, a Tolosa l’an pas jamai pensat, fintatz aquí.

-°-

-°-

La paradòxa socialista es tanben UMP

Pendent que lo govèrn explica que cal destrusir los departaments d’Iscla de França, lo meteis primièr ministre refusa la fusion del departament de Naoned a la Bretanha e lo president de la region Ausiette li repròche d’aver lançat l’idèa, anuèch dins la premsa locala en emplegar los meteisses arguments que los que son per l’unitat bretona, d’abans lo pétainisme.

De que se debana en Occitània ? A Niça, los esperits socialistas e radicals nissarts vòlon un departament ambe panèus a l’entrada (donc un còst que refúsan a la lenga de Niça ont son al poder dins las comunas), a Castelnau de Lès vòlon regropar ambe «Midi-Pyrénées», alara que lo projecte Datar los vòl ambe Provença. Aquela demanda de panèu sembla fòrça als panèus numerologics “31” en gròs a l’entrada del departament «Haute-Garonne», per un país que se sona tolzan, Comengés, o Varonés.

Pauc a pauc, pensi qu’aquesta reforma serà enterrada, pels frens dedins lo sistèma jacobin, pels conservatismes nacionalistas franceses que son en bocas o al calam d’un Mechanlon (FdG) o  de l’arlatenc migrant Guaino (UMP).

L’unic biais de resoldre lo problèma es simplament enlevar totes los poders de gestion del territòri a l’administracion centralista e daissar als pòbles de França se governar,  plan segur la casta republicanista parisenc dèu abandonar lo poder sobre las «províncias» del regionalisme d’expansion parisenca, lo regionalisme constitucionalista francés.

Immigrant en Occitània e…OCCITAN !

Lo títol pòt semblar estranh, perqué èstre occitan amerita cap papièr ; d’unes díson que cal pas papièr tanpauc ; ni mai d’èstre immigrant o immigranta e catalan, vist qu’i a pas d’Estat.

La situacion es a man de cambiar per mantunes migrants o migrantas dedins lo Principat de Catalonha (País catalan e Aran) ; e quitament a Occitània granda, quora se l’explica, la causa acaba d’estranhar. Los quites militants per la lenga occitana, un pauc elonhat de l’informacion catalana pel monopòli parisenc de l’informacion que s’atuda sul subjecte, pensa qu’es una causa impossibla. Ai l’expériéncia de dissabte passat… a Horizon Vert, a la taula de la beguda biologica.

E donc cal afortir que los quites immigrants al Principat de Catalonha, 1 / parla aisidament lo catalan, 2 / son dedins la ciutadanetat plan arcuelhits pels Catalans ‘de souche’* coma díson l’extrèma-dreita francesa, 3 / son per l’independéncia de Catalonha.

Passèm sul Catalan de «souche», o l’occitan de «souche», ambe un document que parla de migracion ; lo «français de souche» non exista perqué es un concepte juridic unicament; sèm en 1714, la migracion catalana s’en va cap a Occitània, mas abans èran los Occitans que ambe lo rei Jaume Ier anava a la conquèsta de las tèrras mauras ; una ofèrta florala per Jaume Ier, Jacme nascut a Montpelhièr, serà donada a Elx-Guardamar dins la jornada d’anuèch.

Alara arriba la question : perqué o sabèm pas ? Puèi perqué ne parli pas sul teu blòg ?

La primièra question es clara : perqué la premsa francesa e quitament lo programa de France 3 sul tèma aquel dimenge passat a pas abordat lo subjecte, per mantunas rasons.

La primièra es que lo subjecte es delicat (e parlèm pas dels Rròms aquí, paura nacion europèa manipulada pel nacionalisme francés e las seunas estructuras administrativas, coma l’explica l’Union Europèa e la comission), quora se parla d’integracion de las populacions immigrantas, ara, se parla d’assimilacion dedins l’Estat francés, e donc de l’abandon de las identitats d’origina (lo dreit, lo juridic o lo gendarmes, supòrta mal las doblas o triplas identitats) ; de mai i a una mescla entretenguda entre identitat e religion per una granda partida dels migrants venguts de las colonias francesas e dins lo sistèma republicanista francés (talament colònias qu’avèm l’expression «de Dunkerque à Tamanraset», per indicar que l’istòria de França dèu èstre per totes, e las escòlas tanben ; mas 1962 a donat l’independéncia a un bèl tròç per recorregut ! E a donat las dificultats politicas d’ara). De mai, i a assimilacion de las populacions car o son per un sistèma escolar extremament nacionalista francés, es aquel sistèma que pausa lo real problèma e qu’es protegit per mantunes coorporatisme e sindicalisme extremament nacionalistas (FELCO, SNES, FO, Administration d’État, ministèris, diplomacia, formacion dels professors e regents). Apondèm a-n aiçò l’arribada de la mòda integrista saodiana per una populacion de religion musulmana (recent), mal ensenhada dins las mosquèas als òrdres dels financeires d’oltra-mar. Apondèm qu’aquesta migracion del Magreb, la mai granda, es tanben la mai anciana, bravament abans l’independéncia, e es jamai estat arcuelhida, o arcuelhida pel sistèma republicanista e nacionalista francés, donc son sovent els que van votar tanben extrèma-nacionalista francés en companhiá de los que son per l’Argèria francesa, ara e del temps fa. Donc lo subjecte es …calente ! Tot productor i dèu calar per assegurar una tranquillitat editoriala. I a tanben migracion africana, que sembla mai aisit d’integrar, amai totas las autras que fan que la quantitat de las lengas praticadas en França es granda, coma zo pòt mostrar lo libre «Histoire Sociale des langues de France» (ne parlarèm dins un autre bilhet), dins la publicacion recenta.

La segonda es que lo subjecte es complicat, dedins lo Principat de Catalonha, cal pas esperar un eveniment per tractar lo subjecte, un atemptat per exemple (causa qu’agrada als extremistas e als mèdias sensacionalistas), mas cal de temps per recaptar, entretenir las personas, filmar e donar las explicacions ambe las bonas personas, e lo bon decodatge per evitar catastròfas editorialas e audiovisualas ; tot aiçò demanda temps, e donc moneda (causa qu’es pas brica lo moment, ara, de demandar al sistèma d’Estat endeutat). Per la recèrca de l’informacion o per l’establiment de recèrca sul tèma. E çaquelàa mantunas associacions podrián en Catalonha ajudar per segir lo camin que dona la letra qu’acaba de publicar un jornal catalan :

S’espèra una lista de letras d’aqueste escantilh dins las «presses du midi» per ensenhar perqué los Catalans seràn independents lèu, e democraticament.

La dificultat d’un còp èra, èra que la migrancion intèrna a Espanha ajudava lo franquisme a espanholizar Catalonha, e a donar man-d’òbra als amics industrials del franquisme de Catalonha ; ara l’immigracion d’America del Sud es aquela que mestreja lo catalan e l’espanhòl (totas las variantas dialectalas), e qu’ensenhar als migrants pòst-franquistas que lo catalan se podrà apréner e la civilizacion catalana devenir interessanta tanben pels migrants, del nòrd o del sud ; la cançon d’En Lluís Llach o explica plan ; «venim del nord, venim del sud» es segurament la sola que los mèdias franceses an difusat regularament. E cal pas imaginar que la migracion fosquèsse sonque cristiana, e donc aisida d’integrar, segon la version de la sopa de teisson praticada pels candidats Ligue du Sud de las novèlas listas FN a Niça ; Catalonha (Principat) a integrat mai d’un milion de ciutadans en 20 ans. Es un trabalh bèl e grand, es un trabalh nacional. Es un nacionalisme d’integracion, aquel que refusa de presentar la premsa francesa, en valorizar aital l’unic nacionalisme que lor sembla normal, aquel del Jules Ferry qu’explica que los «pòbles superior –els- an d’ensenhar los pòbles inferiors», lo Catalan, l’Occitan, lo Còrse, etc.

La resultat d’anuèit es que los migrants son devenguts catalans, e que, de las dificultats lingüisticas o coneisséncia culturala sus Catalonha, an  pas brica frenar lor enveja d’integrar, minjar catalan, cantar catalan, dansar la sardana, gaitar TV3, anar a Camp Nou, etc. dinca èstre mai catalans que los catalans, e sobretot mai democratas que los espanhòls.

E coma los Espanhòls los tractan coma los ciutadans de Catalonha, mal, son alara naturalament e de mai en mai dins lo camp de l’independentisme catalan ; l’intervencion recenta de la chef o jefe del PP catalan donarà a pensar sul tèma ! Lo problèma actual –vist ambe l’esperit centralizador- es pas la nacion catalana qu’es a nàisser, lo problèma es Espanha, e lo modèl de desvolopament democratic o supausat aital, que Franco a daissat en plaça, «Franco es muerto» non es vertat… E aiçò es dintrat dins l’Union Europèa ! Sense gaire de dificultats, perqué ? Perqué son Bascos, Galicians, e Catalans qu’an tirat per dintrar dins l’Union Europèa, e las entrepresas espanhòlas, o los sindicats dels patrons espanhòls ancianament sosten clar del Franquisme, avián mestièr de l’U.E. per sobreviure dedins lo mercat novèl, mai bèl ; ara an pus mestièr del paure Estat centralista espanhòl, al contrari, es un problèma per se plaçar sul escàs mondial de l’economia ; lor cal pus autorotas madrilènas a gratís, o TAV6TGV voide cap a '(sabi pas ont), lor cal lo mercat mondial quora son pas entrepresas que fan de las armas espanhòlas, e entretenir la violéncia sobre la planèta.

Las populacions de migrants son pas populacions amb problèmas ; son las societats que fan l’arcuelhença que son lo problèma ; l’espanhòla es un problèma, mens gròs que la societat republicana e nacionalista francesa ; ara, s’i vòta FN, Ligue du Sud o Parti de France mas l’abstencion es al pus naut e es pas acabat ! E aiçò dedins als «provinces réputées étrangères» (data de 1763), aquelas d’abans los tempses de la terror de l’an II:

Pel moment en Occitània, i a pas cap associacion d’ajuda a l’arcuelhença dels migrants, del nòrd o del sud, jamai l’occitanisme i a pensat, l’occitanisme cerca fins ara lo modèl francés per l’adaptar a Occitània del XXIen sègle, es una error granda ; es pietadós de veire que 50 ans d’occitanisme a pas pensat a integrar los migrants dedins lo sistèma, e pas sonque per un individú o dos, que son devenguts alara militants sul modèl de granda dimension que vesèm ara al Principat de Catalonha. Alara lo modèl es aquí : picatz. Los novèls catalans son una populacion arcuelhida al Principat de Catalonha, pel dreit, per la cultura e la lenga. Qué fasèm en Occitània per ajudar los migrants de saber çò que OCCITAN e OCCITÀNIA vòl dire e lor pòt aportar ? O cal dire tanben que la populacion indigèna es talament desinformada per la République française, los seus sindicats coorporatistas (FSU, FELCO, SNES, FO, CGT, UNSA), qu’a pauc d’instruments per ensenhar l’umanitat e lo respecte de las nacions ; alara la populacion indigèna despistada, vòta FN o Parti de la France, o les Ligues, o s’en va dormir a las eleccions.

-°-

Manuel Valls, afar de Niça, e occitanisme

Que ne vau estonar mai d’unes : SOI D’ACCÒRD AMBE MANUEL VALLS. Lo Manolito Valse es per un còp dins lo meu camp, es causa raríssima.

Lo joeilièr de Niça es a l’encòp lo matançièr e la victima dins l’afar : la grèva consequéncia politica marca segurament la meuna divergéncia ambe Manuel Valls qu’es al poder e que representa l’administracion de la polícia e ieu, es lo ròtle ministerial.

La peticion de sosten es normala, perqué ? Dins un sistèma administratiu francés que sembla que lo banditisme es sostengut en règla per l’estructura centralista francesa (l’ai viscut d’una autra manièra recentament), perqué se podrà aprèp manipular, veire l’afar Mohammed Merah, sense contraròtle administratiu e que la populaicon a degut suportar (sense un mot de l’occitanisme actual) ; non podèm que crànher aquela administracion francesa per protegir la ciutadanetat (tot ciutadan occitan dedins l’Estat francés donc), e donc contra las violéncias d’un truand de granda dimension, ambe un CV qu’auriá jamai agut concurréncia vist l’edat de la victima (malastrosa victima çaquelà, mas a causit clarament e en consciéncia) e lo nombre impressionat de condamnacions.

Es que cal abandonar lo sosten devath lo principi d’un ciutadan legalista qu’i a agut legitima defensa mal aplicada, mal pensada, mal gerida, mal biasuda ?

Es que lo sosten contra una administracion, sovent grandament contra los “bons” ciutadans sense veire las consequéncias sus la dinamica generala de la societat ; es qu’aquel sosten dèu èstre abandonat car lo truand a un CV de marbre ?

Es que la societat occitana que volèm serà aquela dels truands que respectaràn jamai la lei occitana ? O piège, es que las leis occitanas son pas utilas ? Donc perqué demandar l’independéncia s’es per aver l’anarquia ? Tota societat modèrna europèa a règlas e leis (fòrs e costumas en Navarra, o cal oblidar ?) ; un Estat independent, quitament catalan, aurà règlas, leis e una justícia e una polícia per las far aplicar (plan o mal, mas serà utile a la majoritat)… L’anarquisme es pas l’independentisme seriós, que fosquèsse de Libertat (movement marginal de Bearn), o la CUP de Barcelona.

Quora un ministre jòga lo seu ròtle, es que cal pensar que serà fascista e lo botar al cap de als manifestacions de promocion de l’extremisme de dreita, organizada per l’extrèma-gôch’ (ambe la preséncia del POC, puf !), coma lo FN o la Ligue du Midi o du Sud ?

Me questioni, perqué l’ai entendut dins la boca de l’esquerrisme o occitanisme actual ; es que l’occitanisme es seriós quora pensa aital ? Non, es que l’occitanisme que pensa aital, es pron seriós per li donar lo poder politic en Occitània ? La serenetat de la populacion occitana a pensat que non (resulta electorala clara), e me sembla qu’an plan rasons politicas e nacionalas occitanas ; la sapiença populara occitana non donarà jamai lo poder politic a un sistèma politic occitan que non pensa la societat per los que van respectar la lei occitana, contra los que la respectaràn jamai, que fosquèsse occitana o francesa per Occitània.

Ai pas poscut anar a Niça, mas soi d’aquel monde qu’auriá poscut manifestar aquí :

E malgrat la pensada parisenca sul tèma (85 % dels mèdias son parisencs), e vist la fòto, pensi que son mai de 1000 per protestar ; mai de mila personas-ciutadans a Niça, del jorn a lendeman, fan una manifestacion, es causa impressionanta, es pas simplament un fenomèn Internet ; la colèra puja en Occitània, l’occitanisme politic dèu damorar absent per respondre als ciutadans que respectan la lei de cada jorn e qu’an de suportar los truands de las grandas endronas republicanas francesas ? Frederic Mistral o pensava, lo Felibrige a perdut l’èime del pòble. L’occitanisme actual sembla prendre la meteissa via, aquela de l’error istorica e politica.

-°-

Manuel Valls bolega lo Sénat, e aquí tanben se cal questionar sus la capacitat dels elegits franchimands de cambiar l’estructura de l’Estat centralista francés.

-°-

Lo partit d’esquèrra repotegaira e aligat de sempre, club de professors de l’Éducation Nationale, Partit Occitan, pausa una question utila a la democracia e es adreiçada als amics socialistas, sovent tanben de la sampitèrna Éducation Nationale :

L’estiu es lo temps de l’inocéncia provençala

D’amics generoses e que me vòlon informar, m’an mandat una peticion que reberta una granda inocéncia provençala, e sobretot una granda ignorança de la lenga de Provença. Dins la region PACA díson que se parla … ‘lou prouvençau’ (o respectarai donc dins aquel bilhet) ; mas la peticion es en lenga francesa !

Es clar, l’enemic es Occitània, aquel imperialisme de la lenga occitana, l’unitat es per el l’uniformitat ; es encara un còp la basa de l’ignorança de çò que se debana dins las escòlas que l’occitan i es ensenhat per immersion, cadun a la seuna lenga localizada ! Mas totas las escòlas fan l’imemrsion en lenga occitana, ambe totas las variantas.

O tornarai explicar aquí tanben ; abans la normalizacion francesa, es de dire l’escrit oficial, Rohan, la ciutat de Normandia, s’escriviá ROHAN, aprèp la normalizacion francesa ROUEN ; donc podèm confirmar que dins “Langue d’Oïl” ‘Oïl’ se prononcia [oui] segon la grafia causida, e la prononciacion de París e la causida de la cors de França. Alara, es normal qu’en Provença, mantunes escrivans, abans Roumanille, aguèssen causit d’escriure l’occitan de Provença, o ‘prouvençau’, segon la nòrma dels Ducs d’Aquitània, e non pas segon la nòrma dels reis francs. LO francés es estat normalizat aprèp lo XIIen sègle, l’occitan (se disiá gascon, lemosin o provençal), entre 950 e 1050, a l’abadiá de Limòtges, aprèp una demanda politica dels Ducs d’Aquitània, per aver d’escrits administratius dins aquela lenga populara venguda del latin.

Es un pauc coma lo Partido Popular de València qu’explica que lo valencian es pas de catalan ; sul pîc, los locutors del catalans del nòrd an sonat la lenga, valencian ! Alara, per rassegurar los regionalistas de PACA, soi un locutor de ‘prouvençau’, e o pòdi escriure, legir e parlar ; mas quora soi estat en Provença, los quites militants de l’Unioun Prouvençalo son pas estats capables de me sortir un mot en provençal ; alara que fasquèsse lo trabalh, els, de praticar la lenga que vòlon magnifica e en dangièr.

Mas tornam a l’eslògan en cap de la peticion, e m’arrestarai aquí, perqué senon me caldriá escriure un libre sobre las estupiditats aquestas.

Aquò sembla fòrta a l’idèa del PNO o de François Fontan, un Estat, una lenga e una identitat. Dins mantunes escrit, François Fontan ne fan una enemic de provença, per aver creat Occitània ! E fan, la paradòxa, fan coma el, una manipulacion administrativa. Alara que la vida modèrna pròva qu’aiçò arriba jamai, quitament en Euròpa. Es clar que las populacions qu’an una lenga e una cultura pròprias, son rarament similaras a l’administracion que s’installa que fosquèsse decentralizadoira o de l’Estat jacobin. De mai, podèm assegurar que las migracions seràn de mai en mai importantas dins lo sègle XXIen. Jà en avança, mantunas associacions catalanas fan lo trabalh de promocion del catalan al prèp dels gropes de migrants, per tal de los ajudar d’entendre, legir e parlar lo catalan, e al meteis temps ajudar los catalans e las catalanas d’entendre melhor la lenga del migrant. D’aquò podèm dire que al Principat de Catalonha, quasiment en vint ans, la nacion catalana a integrat mai d’un milions de ciutadans novèls, e la majoritat parla catalan, e quitament son devenguts independentistas quora an vist los espòlis fiscals practicats pel sistèma madrilenc.

Mas la pensada de François Fontan es una error conceptuala, la lenga es pas forçadament ligat al sistèma juridic, la ciutadanetat. Lo sistèma juridic es aquel que decidís las leis, e lo sistèma francés a decidat que fosquèsse sonque en francés (1791), es de l’etnisme expansionista francés (per justament èstre «mai fòrt fàcia a l’etnisme de l’epòca» e perfaitament entendut per Grégoire preire de Lorrena), car lo francés es la designacion de la ciutadanetat e francés es tanben la designacion d’una identitat nacionala (aquela del nòrd e dels locutors franceses). L’eslògan dels regionalistas de ‘Prouvènço’ es del meteis escantilh ; es pensar que la lenga es ligada al sistèma politic plaçat pels poders politics, per la partidocracia jacobina, aquel d’anuèch en ‘Prouvènço’ ambe lo socialista e nacionalista francés Michel Vauzelle ; es pensar que lo pòble es pas mai fòrt que lo sistèma politic, es en contradiccion directe ambe la nocion d’identitat, l’umanisme, de l’antropologia modèrna ; es en contradiccion ambe las idèas de la revolucion francesa, las primièras partidas.

L’identitat seriá alara ligada a la region administrativa, aital l’identitat pirinenca exista pas, ni aquela alpenca, aital ‘Prouvenço’ seriá PACA que peticiona en lenga imperialista francesa, la lenga del rei franc René Ier ? Quid de los que son de Saumièras o dels Nimesencs, e que son autanplan provençals, perdon ‘prouvençaus’, totparier ?

Se PACA es l’identitat de SA lenga ; quid de los qu’an lo gavòt coma parlar ‘PACAlian’ (es de dire dedins lo sistèma regionalista francés, al nòrd de PACA) ? Pënsi parier per la lenga de Niça, qu’es pas brica de Provença. Caldrà un jorn explicar –encara e encara- que los rius (Garona, Ròse, o Var) son pas frontièras per las populacions, benlèu per l’ignorança collectiva e que fauta de transmission ; aital la sòrre de Guiu Bonnet se questiona : «on parle ‘prouvençau’ à Bordeaux», d’aquel temps èri de Bordèu, e parlavi aisidament ambe Guiu Bonnet, ‘la lèngo’, e ne fasiái tanben la programacion, perqué el que canta en ‘prouvençau’ l’entendèm al delai del Ròse !

'Se PACA es l’identitat de SA lenga ; que fan los de ‘Prouvènço’ per ensenhar lo ‘prouvençau’ als migrants de Marselha, e aiçò pas sonque anuèch, parli de dos sègles que l’ensenhança provençala es abandonada ? E quora se lor prepausa una peticion pel tramvia de Marselha en ‘prouvençau’, son los quites ‘prouvençaus’ per dire qu’es pas lo moment : quora o serà ? Abans de cridar sus Occitània, valdriá melhor que los ‘prouvençaus’ se prenguèssen en man, per promòure lo ‘prouvençau’ pertot en Arles, e sobretot alprèp del socialista e nacionalista francés Michel Vauzelle per fin que l’empleguèsse dins la seuna comunicacion oficiala… puèi castigarèm l’Estat per s’abandonar a Occitània !

-°-

Niça : los detalhs que fan lo bilhet …

Dins lo bilhet aquel vos dirai dos pichons documents que fan lo problèma per Occitània, o lo bilhet per me ; son normalament jamai religats e çaquelà o vau far.

1 / vesètz aquel juec, l’ai daissat una jornada sobre la paret FB, e mantunes milièrs de personas l’an vist ; fòrça Occitans, Catalans, Piemonteses, Bretons, Espanhòls, etc, e ai jamai recebut una responsa a la question ; la donarai aquí.

Lo problèma es ligat a l’afar e a la seuna mediatizacion ; es un indici que jamai digun sus FB m’a demandat. Mas es pas encara la responsa … Digatz me encara.

Vos daissi encara pensar sobre aquesta question : Dins aquel document que vos sembla important?

2 / un document qu’ai recebut, d’una pagina oficiala publicada per Nice Matin ; cal mercejar la persona que me l’a mandar, es un grand document, preciós; disi pagina oficiala perqué la redaccion la dona un ciutadan nissart engatjat (es pas notat sobre la pagina, e o castigui en res  la causida politica, es lo seu dreit democratic). Es un autre element que me questiona, gaitatz la pagina que dirai 75-1 del sistèma francés de premsa, aquel numèro famós fabrica lo “comunautarisme patrimonialista nissart” e tanben “occitan”, perqué sembla que n’avèm pron ambe aiçò del patrimoine :

Me soi sempre pausat la question : perqué los Franceses nos an daissat l’idèa que lo patrimòni es lo passat e qu’o cal abandonar (avèm agut castig dins las classas pichonetas -las escòlas publicas que ara escanerízan pron plan los articles de Nice Matin quora son dins lo sens de las loras capelas, FELCÒïsta-, jà, per l’abandonar, èra clarament l’escòla de Jules Ferry qu’o faguèt en confondre alfabetizacion e francizacion), e al meteis temps nos –escrivans occitans ambe totas las colors politicas potencialas- demándan d’èstre los turiferaris d’aiçò dins paginas de premsa, qu’afavorízan sempre la nostalgia, lo passat, lo plega-esquinas politic, e non pas la dignitat, la fiertat, la dinamica, lo futur (nostalgia compresa) … de Niça ! (dins lo cas presentat) Perqué sèm patrimòni pels Franceses que nos vòlon escanar dins las escòlas dichas publicas ? Per dintrar dins lo musèu e aucupar foncionaris lors ? Es pas brica la fauta del grope, o cal plan escriure. Perqué pas simplament un “Nissa – Niça” al cap de Pagina  e pas sonque sobre aquesta pagina, mas dins tot lo jornal de Niça (Nikae en grèc); perqué aiçò tanben de la dança anciana es Niça, non ? E dèu èstre pas simplament per una casta de privilegiats (o son los que particípan, o cal dire), mas o deuriá èstre dedins totas las escòlas de Niça, totas (cal far la lista aquí, las escòlas de l’Estat francés, de las associacions e del regimes concordatòris catolics) ; la lenga e la cultura de Niça non an d’èstre ‘patrimòni’ an d’èstre de totes e totas, e se Niça es independenta (perqué non) o a d’èstre tanben per escriure la lei de Niça.

E donc sobre aquesta pasta perversa francesa, deguda a la «grandeur Républicaine» e l’escàn d’una escòla d’Estat francés, desvolopada a Niça sonque dempuèi 1860 ambe un referèndum pervers e tòrt ambe pistòla a l’entrada per votar OUI (podiá èstre d’un autre biais ambe los franchimands expansionistas ?), sobre aiçò, avèm lo problèma de l’ignorança republicana francesa desvolopada a Niça, esta-nuèch  coma díson a Niça ; ai pas encara comprès perqué, tanpauc, perqué Niça se plega a la refòrma grafica francesa imposada dempuèi que Rohan es passada a Rouen, o Orlhenx es devengut Orléans, devath lo rei-dictador franc François Ier, qu’èra quitament pas rei a Niça ! Niça èra pas del Rei aquel a l’epòca, me sembla… Alara perqué esciure «couma acò» ? Es perqué avèm un president que las causas se devon cambiar ? Recordarai al monde de Niça que lo budgecte del rei franc es pas mai clar que lo budgecte del president de la supausada republica, e aiçò dempuèi 1860 o podèm constatar. Recordarai a Niça que los budgecte del Duc d’Aquitània o del Rei de Navarra èra votat en decembre abans l’arribada de la conquèsta francesa, 1453 per Aquitània, 1792 per votacion d’abandon legislatiu en Navarra, los traïdors son tanben Biarneses.

Una pichona leiçon de grafia e fonia me sembla necite a Niça, Nikae en lenga anciana grèga… Dins lo meteis mot la O en rus a mantunas prononciacions en foncion del luòc de l’accent tònic ; es una tecnica per non pas inventar grafia novèla, o grafèmes novèls. Es vertat a Niça sembla que sapiguèssen pas la diferéncia qu’i a entre un accent agut e un accent grèu, per indicar los dos mòdes de foncionament de la modernitat de l’accent grafic (vertat qu’es pas Nissart, mas cal legir Jacme Taupiac sul tèma de l’accent dins las lengas latina, dins lo famós libre «l’occitan modèrne»); i a doás manièras d’emplec : 1 / l’accent al modèl francés, cambiament de ròtle de la vocala devath, é o è … mas aplicat a unas vocalas per l’occitan, á o à, é o è, ó o ò. 2/ per l’accent tònic, sonque l’accent agut es emplegat, República, coma per totas las lengas latinas ! Alara se lo Nissart es lenga latina a Niça (çò que dobti pas), podèm pensar que lo foncionament es similar ! L’usança al revèrs, grèu, es question política (coma indicat en Catalonha, e a Niça, política, pública, etc.). Dempuèi Niça en emplegar las règlas francesas, fan mai elonhat lo Nissart de l’ensemble latin (cal recordar çò qu’es aquel latinitat que faguèt pantaissar Dante dins la Divína Comèdia ?), e alara fan de nacionalisme francés dins la lenga de Niça, es pervers, non ? Son Franceses sonque dempuèi 1860, los engatjats contra la Repóblica de Niça o son dempuèi que Niça plega esquina ; la lenga de Niça es existenta segur abans l’arribada de la dictatura lingüistica e grafica francesa, abans l’escòla qu’escan las paginas patrimonialistas e constitucionalistas de Nice Matin.

Per fin, val melhor pensar que Var es pas una frontièra lingüistica, nimai los païsans gavòts dels Alps, mai fau  pensar que Ròse tanpauc ! Cal pensar que Provènça a tanben escrich dins la grafia que los Ducs d’Aquitània an demandat de normalizar als sapients de l’abadiá de Lemòtges (Èran pas dins las universitats d’aqueles tempses, se cal demandar se o son anuèch dins l’universitat de Niça o dins las pichonetas escòlas d’Estat francés ?).

Sul tèma de la nostalgia folclorista nissarta (al meteis moment de recepcion que l’article nissart), totun (mot gascon que cal popularizar a Niça) es una bona causa me sembla, d’aver memòrias dels vestits e danças de Niça ; mas cal anar mai luènh e se pausar lo tèma dins la modernitat, coma se far en Catalonha, per saber los sabers, las sapienças popularas, e aiçò es clarament valable pertot dins los territòris annexats recentament coma mai vièlh d’assimilacion. Aital un jornal de Balears dona la bona via de la recordança del passat, de la modernitat anciana, de la nostalgia, gaitatz aquí :

Apondon de las darrièras minutas : ai pas donat la responsa a la question pausada pel primièr punt.

Dins aquel document que vos sembla important? Lo bilhet prepausa un document d’una agéncia de premsa ; aquesta agéncia de premsa a crompat un reportatge a un jornalista local ; lo sol jornalista local qu’a escrich sul tèma es un jornalista de France 3 Aquitaine. Aquí avèm doás ipotèsis : – lo jornalista de F3 Aquitaine a vendut lo reportatge a ABACA Press, devath un autre nom, nom d’emprunt, possible, o – un autre jornalista a prepausat a l’agéncia ABACA Press de crompar lo reportatge, car ABACA Press es pas installada pertot a l’Estat francés o cal plan dire. Mas quin es lo jornalista local qu’a mandat lo reportatge, e perqué pas l’AFP o Reuters ?

Respondre a la question es jà dintrar en campanha electorala a Vilanèva d’Òlt. ABACA Press agéncia americana de premsa o podrà segurament solucionar, mas pas sonque.

Respondre a la question sobre Niça ; perqué dins una pagina “Patrimòni” i a un bilhet d’opinion –benlèu imposat de sabi pas quina manièra- de l’ancian cargat de la cultura nissarta dins lo rectorat de Niça  ? Perqué encontra la «Repùblica» de Niça ? E sense cap potencialitat de responsa balançada, democratica, coma dins tota bona democracia, república que fosquèsse realament de Niça ? Aiçò, a la manièra de l’intellectual francés que sap tot, e desvira los conceptes politics a l’imatge de çò que podrètz legir dins lo bilhet següent, tot en emplegar las resorgas ancianas (adreiças d’amiguisme) per poder publicar ? Perqué ? Sembla èstre lo modèl FELCO tot aiçò… E podèm alara entendre melhor de quina manièra se fabrica la causida dels professors d’universitat, cal aver resolgut lo problèma lo mai important per l’Estat francés dins las autonomias universitàrias, es d’èstre pron plega-esquina per aver un pòste de professor d’universitat !

Los detalhs en Occitània quora passèm de Bordèu a Niça, fan l’actualitat de la nacion plega-esquinas que sèm, que son… e de l’abséncia de mèdias que portèssen clarament lo debat sus la plaça publica, democraticament, en francés, en parisenc, en occitan, en nissart, en peirigordin, en biarnés, e pauc impòrta las grafias e lo patués. Mas sempre sense lengatge de fusta.

Manifestar a Barcelona lo 11 de setembre 2012

Soi d’aquel=es que an jà comprès l’interès de la nacion catalana per despertar Occitània, ai agut mestièr d’unes encontres excepcionals, coma aquel d’En Enric Garriga-Trullols, per entendre que Occitània podrà pas sortir de gap que sèm, sense una independéncia de Catalonha.

Donc soi estat en julhet 2010 manifestar a Barcelona, vist la quantitat de pòble qu’i aviá, ai pas poscut veire Enric Garriga-Trullols. pauc impòrta, manifestavi.

2012, se tòrnarai manifestar a Barcelona per la Diada NACIONAL de Catalonha, i serai tanben, e coma l’ase catalan soi caborrut, i serai !

Podrèm cantar la comuna de Narbona,serèm nostalgics, podèm parlar d’un país que vòl viure, mas que morís çaquelà … mas sèm res en Occitània sense Catalonha d’anuèch.

Donc encara un còp manifestarai a Barcelona, capitala europèa de las libertats dels pòbles mesprezats ; e donc convidi totes los occitans, e totas las occitanas, mas tanben totas las nacions europèas de venir manifestar a Barcelona, serètz plan arcuelhit per la nacion catalans en marcha (marxa), e son pòble talament generós per la dignitat dels pòbles.

NON PODÈM FAUTAR, RES QU’EN PENSAR EN MATIÈRA DE SOLIDARITAT, LINGÜISTICA E POLITICA.

Ai tanben legir lo comunicat de Partit de la Nacion Occitana, e apreciat l’engatjament, enfin ! Fauta los engatjament de las autra nacions oprimidas de l’estat francés – se per encàs tot arriba en son ora, seràn publicats aquí los comunicats.

OCCITANS e OCCITANAS, avèm pas jamai e o farèm jamai de quichar per la nacion nòstra, donc devrèm manifestar en bona companha, aquela de la nacion catalana.

Sertèm una agulha politica, in vívo, pel pòble occitan, e devèm portar los amics e las amigas nòstre/as a Barcelona pel 11 de setembre…. una bona leiçon de dignitat.