l'etiqueta, lo liure-comèrci, las leis, e l'ignorança del marqueting

Ai recentament agut de minjar e crompar un taboulé oriental tal coma èra marcat sus l'etiqueta, èra un produït Carrefour, la multinacionala francesa del comèrci de la dita granda distribucion. Carrefour es una ensenha que li fa pas paur d'imposar als Estats, las règlas que lor agrada pas (sobretot en Euròpa) ; mas quora de las leis lingüisticas, fau una lei per imposar l'etiquetatge en neerlandés per Flandres per exemple, soi pas segur qu'aquel taboulé oriental fosquèsse vendut en catalan a Barcelona ... benlèu anglés e espanhòl ?

Sabi pas çò qu'a d'oriental aquel taboulé [taboulé (arabe : تبولة tabūlah)] benlèu que Provença es a l'orient de la granda Occitània ? Mas es una ignorança granda del groupe Carrefour que me faguèt pro rire. Lo tabolè es una ensalada, un plat freg a la basa de jobèrt e de blat aboçinats, originari de Síria o del Liban (l'ancian maine dels conquesidor de la crosada de las tropas vengudas dels comtats e ducats d'Occitània actuala). La tradicion vòl que fosquèsse servit amb una leituga romana, mas tanben de fuèlhas de caulets blanc o de las fuèlhas de vinhas frescas ; aquela cosina la sabèm plan en Occitània, e especialament en Provença, car l'importacion del sègle XIIen e XIIIen la faguèt devenir provençala. E ambe l'importacion del plat, lo mot arab es estat aclimatizat a l'occitan, l'ensalada araba es lo tabolè.

Donc sabi pas perqué Carrefour a mestièr d'indicar oriental, alara que lo tabolè es forçadament oriental ; es benlèu que en cultura cosinièra neerlandesa lo tabolè es pauc conegut...

Quí a imposat l'«oriental» sus l'etiqueta ? La traduccion en neerlandés, la lei qu'imposa lo bilingüisme en Belgica e donc lo liberalisme que nos imposa l'etiqueta bilingüa ambe una lenga puslèu forana ? Mas quí me podrà explicar perqué nosautres en Occitània, lo bilingüisme de Carrefour es francés/neerlandés, alara que l'occitan es pas sobre l'etiqueta, alara que lo tabolè es causa de l'integracion e istòria de Provença (Occitània de l'Èst ) en cosina tanben !?!? 

Ieu espèri una lei francesa de la consomacion coma en Belgica, qu'imposèsse la lenga occitana (lenga de la Provença a l'Èst d'Occitània) a la plaça del neerlandés (lenga de dos Estats europèus plan luènh de Provença, e dels parçans de consomacion del tabolè).

ITER: esclavagisme d’Estat francés

Lo nuclear francés es una santetat republicana, que cal pas tocat ; i a un concènsus dins la tecnocracia politica e scientifica francesa sul tèma e la populacion es tenguda dins l’ignorança ; ITER es lo futur d’aquela santetat republicana, donc l’Estat francés a organizat l’esclavgisme sus la zòna de construccion d’ITER, e l’omertà mediatica sul tèma. Per astre un programa de fRANCE CULture ne parlèt dissabte passat, ne cal aprofieichar per ne fargar una bona promocion.

La polícia francesa es sul document d’illustracion aquí per prevenir l’intervencion pacifica de Greenpeace. I a mens de policièr quora los obrièrs de ITER son menats dins los ostals de dormir la nuèit, las pressions politicas e economicas son pro fòrtas per garadar lo silenci d’aquelas populacions d’esclaus republicans franceses que fan las construccions d’ITER. I a mai de guarda privat per frenar las visitas dels jornalistas… Es un sistèma que los PS, PRG, UMP, UDI, e FN, etc., an  la costuma d’acceptar se vòlon arribar al poder. Es l’omertà republicana, lo tèma es caut… cada còp que se tòca al subjecte.

ITER es una maquina nucleara qu’agrada a la societat scientifica francesa de dezsvolopar, còsta la pèl del cuol ; serà lo govèrn francés UMP qu’acceptarà de non pas l’integrar dins lo sistèma de las òbras grandas de la republican santa francesa ; es una obratge en Provença (Occitània de l’Èst).

La consequéncia de la causida politica, es que la zòna es privada de mèdia coma tot site nuclear francés, cal pas que lo pòble ne sapieguèsse quicòm, o los cal far calar (e totes los mejans son bons), pels obrièr d’ITER es parièr, levat que per far de ciments son pas plan plaçat per repotegar quora devon pagar tot sul revengut pichonet que ITER e la sostractança paga.

Es pas ITER que pagar e lo dreit del trabalh es pas respectat. Las entrepresas sostractantas son tot levat francesas ; ITER es un organisme d’Estat qu’ajuda a un sistèma eclavagista e al modèl turc d’existir en França.

ITER es l’Estat francés, la sostrantança es manada per l’Estat francés qu’a pas l’estatut d’entrepresa e donc que dèu pagar las cotisa que las entrepresas sostractanta pagan pas. Lo modèl francés e republican d’entrepresas es aquel que respecta pas lo dreit de las cotisas dels organismes paritaris de l’Estat francés, l’Estat francés a ITER es fòra lei, dins las causidas de la sostractança que fabrica.

I a encara republican franceses que creson a la santetat de l’Estat francés ; sense Estat francés son perdut, alara qu’en realitat, lo dangièr es l’Estat francés.

Se lo dreit del trabalh es pas respectat a ITER, es benlèu sonque per rasons budgectàrias, mas imaginatz que las mesmas rasons devon existir per la qualitat del bastiment fabricat; e l’usança d’aquel bastiment serà pas per produsir carròtas, o patanas, o saladas (encara que ne fan fan fòrça dins los servicis de l’Estat per vendre la salada republicana francesa, «una santetat»).

Amai de nos panar l’argent (impòst), l’Estat francés, ambe lo nuclear e lo seu «futur» ITER, prepara la mòrt de las populacions que vívon en Occitània.

-°-

Son polemicas puèi trapar CONVIVÈNCIA

Entendi jà los esquerristas de Barcelona (CUP) o d’endancòm mai, soi xenofòbe benlèu mai, islamofòbe.

Lo tabó actual es parlar de l’integrisme musulman, sembla que ne cal pas escriure un mot ; sembla qu’es un pauc coma Le Figaro que refusa d’integrar dins las seunas informacions la visita d’anuèch al pòst de polícia d’en Nicolas Sarkozy…. per un afar de finançament de partit politic, l’UMP.

En Argèria de 1970, pas una femna portava lo velh (un petaçon sul nas), en tot cas, pas mai qu’en Euròpa. L’integrisme important d’Aràbia Saodita e los satellits èran inexistents, Internet tanpauc. En Argèria en 1970, èra pas jamai carnaval qu’en febrièr …

Anuèch France 24 tracta lo subjecte, devon èstre xenofòbes ?

Interdire a l’administracion francesa que respondèsse en occitan, als ciutadans occitan es un cinquantièr per la libertat lingüistica del ciutadan occitan, en Occitània.

Interdire de portar una crotz occitana en aràbia es una enfèrria, que las femnas en cotilhons an tanben.

Interdire lo fumeton del canabís es un entramble, o una jòia pel comèrç sosterran de Tolosa, e per la libertat de fumar.

Interdire a una monja de traversar un sauna de gai es un tortilhon a la libertat de saber ont mantunes òme i trapan lo dieu sèxe.

Interdire a un monge tibetan de traversar una bar de nuèch lesbic, es un tabastèl a la libertat de trapar clients ont la capolièra pensa bon per la chifra d’afar.

interdire als musulmans de crompar charantesas, es jà pensar que lo netejament de la mosquèa frena la libertat de legir Al Còran.

Etc.

Ara, l’important de costuma de l’Aràbia e de la Persia sembla èstre l’ultra-chic d’un carnaval permanent, dins las carrièras europèas, per mostrar SA religion ; se sona postura ostentatòria, coma l’explica lo nacionalista francés Christian Estrosi a Nissa a prepaus de las bandièras estrangièras.

La femna aital pròva, quora es musulmana, la seuna sotmission al dictat de l’òme ; ai jamai vist una linha dins Al Còran qu’explicava que caliá portar aiçò, ni pels òmes, ni per las femnas. Cal notar qu’aquel vestit dèu èstre utile dins un desert d’arènas finas ; o denegi pas, dèu èstre utile per quicòm.

Avèm agut catolics que se passejavan de temps en temps, femnas plan segur, dins las carrièras ambe lo vestit similar, benlèu mens a l’amagat… mas pas bric per tota la populacion de femnas, me sembla bravament un dictat masclista, los musulmans an una religion masclista (benlèu ?) ; podèm dobtar al XXIen sègle, car pel XIen sègle èra pas vertat dins Al Andalós…

Aquestes integristas musulmans fan de dòl a tota la religion musulmana, e tanben a las autras, seriá la rason perqué ne cal pas parlar de la responsabilitat dels capolièrs de musulmans de França qu’an acceptat aquel tipe de comportament e de revendicacion d’èstre musulman per aqueles integristas, e ambe aqueles vestits. Es pas lo vestit que fabrica la fe, o alara ai pas tot comprès dels tèxtes dits sacrats (que ai legit e que regreti pas de non pas acceptar tal coma son) ?

Per astre, e los malastres dels Occitans, los Catolics an un capolièr que decidís per totes-as, a còps es estupid (o cal reconéisser), mas sovent i a revòlta quora lo dictament es pron estupid, o lo dictament gaire en accòrd ambe la realitat de l’accion dels curats o avesques (per exemple en Occitània al XIen sègle).

Ara, me pausi la question, ne cal pas parlar d’aiçò ; quí ne trapa un interès alara, se ne parlèm pas, se n’escrivèm pas sul tèma ? Senon los extremistas anti-musulmans ? Es de dire lo que pensan que val melhor l’integrisme catolic puslèu que l’integrisme musulman ?

Personalament, soi per ne parlar, e per donar règlas claras e respectadas per totes-as dins un sistèma ciutadan (occitan ofrancés) que la règla es de non pas revendicar sa religion, amb vestits, o per una causa ostentatòria. Mas soi pas d’aqueles qu’oblídan las inquisicions contra los supausats integristas que demandan als Catolics d’èstre en accòrd ambe la Bíblia, lo sol libre qu’an jamai agut dins lor bibliotèca (testimòni de Jehovà per exemple). Cal trapar un bon balanç per conviure amassa, mas ne cal parlar.

La convivència demanda a Tolosa un sistèma educatiu occitan, en lenga occitana e francesa, per TOTES e TOTAS.

Serà pas en s’amagar sul tèma … la politica de l’Austruga es pas per aquel blòg ; sembla èstre la règla dins la premsa Internet e en lenga occitana.

SISQA : la qualitat e la proximitat

Lo SISQA es una manifestacion volguda pel Conselh Regional de Tolosa, e principalament lo nòstre Martin Malvy. Donc la manifestacion demanda un pauc de promocion, ambe la pichona estructura qu’es lo Conselh Regional, vist que la politica de decentralizacion es pas estada cambiada per una eventuala lei preparada per la socialista, na Marylise Lebranchu ; alara lo Conselh Regional de Miègdia-Pirinèus (superficia del Benelux) fabrica una politica coma pòt, e convida çaquelà lo delegat del ministèri per l’ajudar (es la resulta de la visita del ministre Le Foll de l’an passat). Benlèu que na Marilyse Lebranchu deuriá benlèu davalar a Tolosa per la lei necita a Tolosa (e en Bretanha), lei qu’a enterrada e que fa mestièr al Martin Malvy per una politica eficaça, mai tanben al Alain Rousset coma l’avèm poscut veire en 2012 …

La promocion es una enquèsta comandada a un organisme parisenc Harris ; l’enquèsta se presentèt anuèit al vrespe ; d’un interès relatiu, mas utile per una fotografia instantanèa, mas li fauta grandament una perspectiva e sobretot un longtèrmi per poder veire l’eficacetat sociologica de las politicas agricòlas, PAC (Union Europèa), Estat e Conselh Regional.

En Miègdia-Pirinèu son çaquelà pron discrets per las demandas institucionalas, sobretot quora lo poder central es de la meteissa color politica. Mas son qualivòres per çò que concernís los restaurants de Tolosa … es benlèu ambe la securitat alimentària, una de las noveutats 2013.

S’espèra una politica per l’emplec de l’occitan, totparier ! La meteissa dinamica e lo vam tolzan similar !!

Avèm après pendent la conferéncia de premsa que la proximitat, per Harris e pel director actual de la DDA, es un sol entermediari entre la produccion e la consomacion ; la tecnocracia parla pus en nombre de km ! Se parlèt tanben d’«environament» dins las question de Harris, mas es puslèu per assegurar que cal minjar local, puslèu que de gaitar la filiara, encara que Qualivòre se vòl justament una responsa al consomar local, donc occitan (mas aquò o díson jamai).

Avèm plan comprès que lo «midi-pyrénéen» es una espècia umana qu’a a veire ambe las estadisticas que cal, estadisticas per parlar comunicacion al Conselh Regional, e promòure lo SISQA ; la decentralizacion a creat l’òmo-midipirenean. E lo «midi-pyréneén» parla pas occitan, pas pensa local, e qualitat ; es una pauc l’aficatge tecnocratic decentralizador novèl.

Lo director de la DDA a çaquelà mesurat la proximitat al nivèl euroregional per explicar que la zòna de consomacion dels produïts agricòls de la basa garonenca es una basa que davala a Barcelona ; aquò podrà estonar o es l’efèit LGV qu’arriba de Barcelona (quí sap, perqué lo director a gaire volgut respondre al subjecte, l’«esquive» es un biais de respondre). Causa qu’es jamai estat pensat pel conselhièr regional en carga del dorsier agricòl, bon, podèm dire çaquelà que Vincent LABARTHE a pas gaire causa de dire aprèp Martin Malvy ; pel Martin Malvy, es un subjecte que li agrada, pel bon minjar que trapa dins la region, e per la convivència qu’i trapa (l’ai poscut notar l’an passat). La cosina del SISQA es un luòc que, coma Martin Malvy, a agradat a mai de 60.000 visitors l’an passat. Es un succès popular qu’ameritan totes los produïts presentats. E se trapàn plan la lenga, se podrà trapar productors que lor agrada parlar occitan. Un conselh tanben de visita, val melhor venir lo dissabte al maitin o lo divendres. Lo dimenge, es plen !

André Andouy, escainom Moustache, restaurant “Chez Moustache” al mercat dels Gròs de Tolosa-Estats-Units, m’a explicat l’an passat l’interès que portava a l’emplec de l’occitan … e que los menús dels restaurants del SISQA li agradava ; se questionèt perqué l’occitan èra pas pron present ; me soi talament pausat la question e qu’ai jamai vist res arribat (sense qu’i aguèsse subvencion e còst) que lo seu questionament m’a quitament estonat per un actor bèl de la cosina de país occitan a Tolosa.

Veirèm dins quina mesura l’occitan serà mai present en 2013 ? Farai un rendut compte precis, benlèu jorn aprèp jorn del SISQA 2013.

L’agro-alimentari francés engana.

Lo sistèma europèu de sosten de l’activitat agricòla fabrica mòstras del comèrç e de la finança, e quitament de las especulacions geneticas. Aital l’afar Findus-Spanghero-Romalimenta ne farà la pròba, un còp de mai. Se cal susvelhar las bancas (e los politics coma l’explica un traders catalans dins un programa de TV3, Jordi Molins) e los sistèmas dinerièrs ajustats, es parier per l’agro-alimentari.

Es la banca mutualista que faguèt l’industrializacion agresta mai aisida, tot en recuperar ges de cap manièra una melhora vida pels païsans occitans. La moneda en sobre, l’installava dins lo sistèma urbanistic espanhòl, coma l’explica a mot escondut Jordi Molins dins l’entrevista de TV3.

La RTS ne publica una mapa de la manipulacion, passa per Occitània, Castelnaut d’Ari, dins la granda tradicion del comèrç agricòl del Lauragués (pels blats):

Es tot lo sistèma europèu qu’es en causa, e pas simplament l’administracion de l’Estat centralizat francés, ni del simplàs Lauragués. Es clarament un sistèma de venda qu’es questionat, aquel qu’es supausar donar bona resulta pel comèrç exportador francés (coma l’explica la FNSEA dins totes los mèdias parisencs), es fins finala una maquina que risca gravament d’intoxicar la populacion, o simplament a l’engana de las populacions ; alara que la politica menada fins ara èra supausada fabricar lo contrari.

Dins aquel sistèma es un pauc estonant, e a la seguida d’aqueste afar, es estonant que los consomadors e las familhas posquèssen pas criticar los restaurators tolzans, o la cosina centrala tolzana (per aver la carn etiquetada biò segon una demanda politica integrista), alara los consomadors que crómpan carn en Alemanha… coma se en Occitània ne fasiam pas de bona carn (Gascona, Blanda d’Aquitània, Aubrac, Basadesa) ! Aquò se pòt saber sul SISQA aisidament…

La solucion a-n aqueles fenomèns de concentracion e financiarizacion de l’agro-alimentari es crompar localament (e pas al mercat mondializat de Lheida per transportar a Castras, per exemple) e abandonar las règlas europèas del comèrç e de la produccion agrària. La tecnocracia francesa (agrocalimentària o politica) auriá de plan escotar çò que se dís dins lo programa de France Culture aquel :

La consequéncia es que la populacion se deurà tornar informar directament de las modalitats de la produccion sense passar per las règlas installadas pels Estats de dreit, pels Estats centralistas, qu’en industrializar l’agricultura, lo centralisme e l’industriualizacion an fabricat dracs per a longs tèrmis, dracs que seràn un dangièr per las populacions.

La francizacion d’Occitània a agut consequéncia sobre la transmission dels sabers agrestes, aqueles sabers occitans son estats interdits dins totes los licèus agricòls, totes, e aital l’industrializacion a poscut debutar aisidament en Occitània ; pauc a pauc mantunas de las cooperativas de productors son devengudas d’instruments dangieroses …. e / o devenguda de comèrç stricto-sensús, sense relambi, d’instruments aisits de manipular per la finança.

Xavier Noulhianne explica la seuna solucion sus dos bilhets de blòg  e dins un programa de France Culture dissabte passat ; lo cal felicitar, es luènh de l’utopisme, es la practica d’una agricultura estreitament ligat als sabers fars locals (occitans) e als terradors. Es un trajecte politic e agricòl complicat de seguir ara que tot es estat destrusit per l’industrializacion (i a pas sonque lo nuclear que pausa problèma).

Lo circuït cort, donc lo circuït occitan en Occitània, es la sola e unica manièra de s’estauviar tot tip de problèma : – finança, – PAC e U.E., –administracion francesa, - administracion europèa, -gestion FDSEA de l’agricultura (s’acaba justament las eleccions professionalas que los païsans d’Occitània an pas encara comprès lo problèma), –formacion agricòla, escòlas de tot escantilh.

Caldrà justament que lo consomador occitan se decodèsse tot, e aguèsse a cambiar los paradigmes industrials agricòls en Occitània, e que li tòrne la fisença als comerçants que sábon explicar precisament de quina manièra lo produït sul taulet (s’elonhar dels supermercat lo mai sovent possible) ; es vendut, e de quina manièra, i es arribat aquí, precisament – serà la basa de la problematica. Alara, que caldrà far pel consomador : PAUSAR QUESTIONS EN FRANCÉS (sense assegurança que fosquèsse pas una resulta del sistèma francés) COMA EN OCCITAN (car lo vendeire aurà una pichona consciéncia de quicòm).