Reforma dita territoriala

La reforma socialista pòrta lo polit nom de «réforme territoriale», coma se per reglar l’afar se tractava simplament de «territoires» coma estima plan dire la tecnocracia francesa en plaça, e que lo personal politic en plaça a París estima melhor copiar puslèu que de demandar a las populacions localas.

Dins un comunicat cort, lo president del Conselh Regional dona lo resumit de las intervencions al CR de Miègdia-Pirinèus, recentament ; se cal primièr pausar la question, perqué n’an parlat perqué son pas estats consultats :

Sèm pas estats questionats.

Dins un tèxte long e argumentat, Gérard Onesta a explicat perqué aquesta reforma se desvoloparà pas, picatz aquí. Los senators parisencs an totes creat una mapa diferenta d’aquela demandada pel govèrn, basada sul nombre de populacion, de manièra tecnocractica.

Aital podèm considerar que s’i aviá una reforma potenciala, ni França, ni Mónego, serián d’Estats independents – pas pron grands per aquesta planeta, e pas pron a la dimension de la planeta ; la tecnocracia e autanplan estupid que lo personal politic que sortís de las grandas escòlas de sciéncias politicas francesas.

Una entitat territoriala coërenta se definís pas segon las règlas parisencas (primièra nocion de basa per aver la democracia), que fosquèsse o pas autoproclamadas republicanas o reialme, e donc autanplan universalas o representanta de dieu sus tèrra, coma nos las vòlon far engolir dempuèi sègles.

La reforma aquesta serà refusada, perqué los pòbles de França an los mejans d’èstre informat, e de poder criticar : Bretanha, Savòia, Alsàcia, Montpelhièr, Perpinyà, Baiona (s’en trufa perqué son estats consultats mas per recuperar los vòts !), Santongés, Peitavin, Angevin, Francha-Comtèa, Lorrena e Champagne, Picardia, etc. Los sols que son bons per la reforma, son los de Normandia, mas caldrà trapar una santa capitala, e encara aquí la santetat del foncionariat francés, quitament aquel de la decentralizacion, pesa sus l’economia non productiva, e imposa sa capitala per non pas crear estupiditats coma la passejada entre Brussels, Luxemborg e Estrasborg.

Aquela reforma pausa çaquelà tanben lo problèma dels investiments en bastiment dins las regions reformadas … perqué gardar aula pichona o una aula sense emplec dins las regions eliminadas. Per Alsàcia, aprèp los dangièrs de perdre lo Parlament Europèu, se tòca ara de perdre un granda assemblée de la décentralisation. mas çò d’Estrasborg, serà tanben per Clarmont d’Auvernhe, Lemòtges, Peitieu, Caen o Rohan-Rouen, etc.

Non aquesta reforma se farà pas vist que costarà mai car que los poders recuperats seràn pas al nivèl que cal per èstre pron comparat a las autras regions europèas. Es encara una estupiditat tecnocratica, non pas sortit dels partits, mas de las parladissas de las estupiditats universitàrias de sciéncias politicas. La casta al poder, encara un còp, en parlejar dins una aula universitària, pensa que lo pòble pensa parier, mas coma lo rei a Versailles en 1789, an pas encara vist que representavan digun dins «les territoires».

Dins lo comunicat del CR de Miègdia-Pirinèus se podrà notar aquesta frasa diplomatica : «Le débat de ce matin, a conclu Martin Malvy, a fait apparaître les complémentarités entre Toulouse et Montpellier, Languedoc-Roussillon et Midi-Pyrénées, tant sur le plan universitaire, de la recherche que sur les principaux supports de développement, de la santé ou des énergies. Il a également mis en évidence le poids que prendrait la nouvelle région, qui dans la compétition économique se situerait à la 3ème position des Régions françaises et dans le peloton de tête des Régions européennes, renversant par-là une situation longtemps dénoncées comme trop faible pour concurrencer les plus puissants, à commencer par nos voisins que sont Provence –Alpes-Côte-d ’Azur, Rhône-Alpes et la Catalogne.»

Bais lo capèl sus «apparaître» ! Pensavi qu’i aviá sonque a Lorda que las aparicions èran objecte de pregària ; sembla qu’aquesta frasa dona la mesura de la pregària que Tolosa dona als Parisencs de l’escòla de sciéncias politicas francesas, la dita famosa «école de sciences politiques» talament presada pels estudiants de la classa politica exagonala. Es pietadós de veire que lo sistèma de la decentralizacion aguèsse pas portat una paraula politica mai segura a Tolosa ; sense paraula segura (fàcia al dictat parisenc), comprèni melhor perqué Montpelhièr a dobtes. Se Miègdia-Pirinèus èra estada ligada a Lemosin e Auvernhe, çò qu’en populacion seriá estat possible, la frasa seriá estada la mesma ;e la mèrda «territoriale» dins una reforma seriá estada de mesme nivèl d’estupiditats que ligar Lemosin ambe Tours, o Auvernhe ambe Lyon.

Ara, i a los problèmas departamentals, sembla que los departaments se daissaràn pas far solets … Pierre Izard (mocion Bertrand Auban, un jove socialista, edr!), qu’es estat lo primièr a marcar coma la pissa d’un can que leva la camba a cada canton, los limits de Nauta-Garona ambe un gròs e gràs panèu en francés notat ambe una chifra de numerologia identitària, 31 ; an donc preparat tanben un comunicat de protestacion, eficaç e dins totas las caissas postalas en junh 2014 ; d’autras departaments se preparan a demandar lo restacament a l’Aquitània qu’es pas estada «reformada» territorialament : Santongés e bais-Lemosin son dins la barca de la rebelion, ambe tot lo Lemosin. Recebi mens d’informacion d’Auvernhe, sempre discrets ailà, quitament per l’occitan.

Del costat de Montpelhièr, Vezinhet e Bourquin, e Moure, son dins tres barcas diferentas, mas totes fan protestacions contra aquesta reforma, son pas estats consultats tanpauc. Mas que faràn los de Nimes e Alès (an lo mesme interès ?) dins la barca tolzana agrossida ? Ai jamai recebut tantas informacion sul marqueting Sud de fRANCE pel vin de Montpelhièr.

Gérard Onesta fabrica una reforma ideala, e determina que lo Peirigòrd es … Gasconha.

Tot cavat, pensi tanben que la reforma se farà pas, es pensada pel centre (de que se pensa endacòm mai, res ! es evident), una casta tecnocratica viu a París pron elonhada de las realitats (malgrat los famoses estacats parlamentaris que sortiscan del meteis motle, e las visita de la dimenjada per non pas abandonar lo pichon clientelisme decentralizat), e n’aurà totas las dificultats d’installacion, coma aquela de l’UMP. L’UMP de Tolosa voliá una associacion ambe Bordèu, manièra de trobar un biais diferent de fabricar complicacion. Mas un jorn, vist del centre,  l’UMP prepausarà la seuna :

E la règla jacobina francesa serà respectada, es una tradicion, i aurà pas brica de consultacion dels pòbles sotmetuts dedins o defòra los «territoires».

-°-

Logica dels pòbles es melhor que la logica tecnocratica francesa, quitament etiquetada del mot République. Los elegits del Santongés se son despertats. Contrariament a çò d’escriu per Gérard Onesta, Dordonha es pas Gasconha, mas Aquitània existís… realament ; la tecnocracia francesa per una astrada politica o faguèt tornar en nommar la region administrativa de Bordèu, Aquitaine. Son los solcialistas de la majoritat socialista d’Alain Rousset qu’an reefusat de cambiar la pudadissa de lògo administratiu, per un leopard d’Aquitània.

Dins la manifestacion en Santongés, i a encara un pichon quicòm del nacionalisme francés, pauc a pauc, s’en partirà … I a tanben los que son pel estatus-qüò : picatz !

FN : se cal felicitar d’aiçò ?

Dins lo classament ‘Fait divers’ RTL nos explica aqueste maitin que lo FN aurà pas de grope al Parlament d’Estrasborg.

Es evident qu’aiçò estauviarà argent public per un grope qu’a per volontat de reviscolar lo nacionalisme francés, dins un expansionisme que pòt èstre qu’una promessa electorala, coma los autres partits franceses o fan cada jorn. Aital, podèm dire que lo FN es autanplan maissant que los autres partits nacionalistas franceses. Mas arribats al poder, es la sortida que risca d’èstre dolorosa pels ciutadans d’Occitània.

Mas d’èstre mal representat al Parlament Europèu, ajuda los ciutadans d’Occitània (que vòtan majoritariament pel FN, a las eleccions europèas ont i a pauc d’expression electorala, abstencion gròssa) ? E mal aisinat al Parlament Europèu, lo FN podrà aital plan mostrar la seuna nocivitat politica ? Segur que podrà argumentar qu’an pas agut que lo sistèma contra els ; es una costuma, e qu’a raiças realas dins un sistèma francés que suportèm en Occitània.

Per çò qu’es de l’arribada al poder del FN-RBM dins las comunas d’Occitània, non podèm qu’èstre segur que lo FN al poder, re-etiquetat RBM, es autanplan nociu que los autres partits nacionalistas franceses en Occitània, ni mai, ni mens.

Nos devèm recordar del temps que lo PSf-PRG èra dins l’oposicion e qu’èra lo temps de las promessas :

Pichon detalh tecnic, l’UMP sembla pas èstre melhor …. URBA e los socialistas, e BIGMALION e l’UMP. Sabi pas encara dins quin recanton es lo Parti Radical, mas sabi jà que dedins lo partit nacionalista francés aquel, las causas son puslèu del costat de la magouille !

Alara tot se confirma, tous pourris, FN-RBM comprès. O benlèu qu’es la République Française que fabrica aquela mèrda politica, que vòlon exemplara e qu’es al mens pietadosa ?

N’i a que díson que «les partis sont nécessaires à la démocratie» quora l’etica es la basa dels partits, es pas brica lo cas pels partits nacionalistas franceses, aquí en Occitània, e endacòm mai.

Al final, se cal regaudir de tot aquò, quora nos volèm ciutadans exemplars ?

Felicitacions a Sud-Ouest

Es gaireben lo sol jornal que respecta l’occitan quora se prendrà los jornals editats en Occitània. Avèm agut ièr un article de qualitat dins Sud-Ouest. Aquò es pas novèl, data de vaquí mai o mens quinze annadas. Benlèu es que costejar l’Iparralde ajuda ?

Regretarèm que Sud-Ouest aguèsse pas fait professorat dins las redaccions de la Dêche de Pradeta, La Montagne, Nice Matin, Midi Libre, etc. Mai tanben dins totas las escòlas de jornalisme en Occitània.

La regenta dèu èstre contenta, mas es pas simplament perqué es sobre l’occitan que pòdi dire aiçò ; es perqué sabi un pauc lo subjecte que pòdi apondre qu’es un bon article.

A prepaus d’aquelas escòlas, es que s’i ensenha la lingüistica aplicada ? Sortit del sistèma agricòl, ai agut aiçò, en cors de francés ….

-°-

Eficacetat de l’elegit en cap, Bastia

Lo cònsol màger, en aligança politica contra lo PRG, a ganhat la meuna estima politica, coma una estima exemplara.

Per Sant Joan (una fèsta importanta per tot l’ensemble latin), se farà visita en lenga còrsa ! E aiçò coma una nòrma administrada classica a Bastia, non pas coma una compassion, un regionalisme, un localisme, una causa del campanièr còrsa (o occitan se prenèm lo cas Occitània).

E l’anóncia se farà per twitter e en lenga còrsa.

Se cal alara pausar la question : perqué lo cònsol de Bastia es mai eficaç que lo cònsol de Tolosa per integrar naturament la lenga dins las causas oficialas de Bastia ? Es benlèu que la davantura politica es pas pron per determinar que Tolosa es occitana, cal d’actes politics vesodors. E per aiçò far, a Bastia, coma a Tolosa, cal, al mens, idèas inovadoira, cambiar de generacion ? Cambiar de sistèma politic ? Far melhor fisença al nacionalisme còrse qu’al nacionalisme francés per desvolopar una politica lingüistica ? Enfin los camin pòdon èstre multipla per l’eficacetat ; lo sol qu’es aps eficaç es lo camin nacionalista francés, quitament lo centrista.

Mai d’informacion sobre la vision politica del Partit Nacional Còrse, èra sus l’antena de Alta Frequenza ; cal notar la chança qu’an en Corsega deaver un mèdia privat en lenga còrsa (o al mens que l’emplega pas per color d’antena, mas coma aisina de comunicacion EFICAÇA).

30 ans d'occitanisme fabrica lo recuolon

Un esquème l’explica fòrt plan, aquí :

I a encara d’occitanistas que pensan que los modèls ancians son los bons … pensi que non. e o ai explicat mantunas vagadas, aquí sobre l’unic blòg que se podrà legir, enfin, una critica balançada de l’occitanisme e en lenga occitana.

Se cal recordar que, en 1984, damorava encara professors sortits del militantisme, e que sabián quin èra lo COMBAT dedins l’administracion francesa. L’enemic èra l’administracion francesa ; anuèch, a Montpelhièr una professora nos faguèt saber que «França a salvat las lengas regionalas», Estivada 2013. E coma es indicat sul document, lor cal colloquejar encara a París per explicar, explicar, explicar … benlèu qu’aquestes professors que fan collòqui anuèch a Lhèida, son benlèu sense aisina per veire que lo sistèma politic francés es sord e avugle, o benlèu que lor fan encara fisença…

Lo sistèma universitaris francés de las letras occitanas a volgut far oblidar tot aiçò, per legitimisme. la resulta es aquí. La paura Magalí Bardou, segurameent fresca elegida, i crei encara a l’universitat per salvar l’occitan !!!

La causa es pas acabada, vist lo contengut de las formacions universitàrias francesas en Occitània. Per astre, pensavi : «i a plan Lhèida», mas semblan que fauta de moneda per desvolopar una formacion de qualitat, e malgrat l’oficialitat de l’occitan (causa establida per l’Esquèrra Republicana Catalana), formacion de la qualitat que cal pel reviscòl.

Del costat del Piemont (Valadas occitanas d’Itàlia) es pas melhor : i a res.

Per las escòlas d’estiu, jamai una farà un cicle de sciéncias politicas, nimai per explicar de faiçon segura quines son los elements que fan l’occitanisme, malgrat tot los desfauts (existís).

Ineficacetat francesa en Occitània

L’ineficacetat francesa en Occitània n’avem la pròva dins una vídeo difusada per TF1, recentament.

Picatz sobre la fòto per aver lo ligam vídeo.

Dins lo reportatge de TF1, un ciutadan de Sant Beath explica qu’a comparat ambe las òbras que son son desvolopada lo lendoman de la catastròfa en Aran, vesin. Chança qu’an d’aver un sistèma autonòme per poder comparar…. Mas sembla tanben que ne vòlon pas aver consciéncia pron prigonda per indicar al jornalista lo rela perqué de l’eficacetat d’Aran, comparat a l’ineficacetat francesa a Sant Beath.

Son las autoritats francesas en prefectura, tolzana e donc regionala, o dins las institucions regionalas e departamentalas que los castigs per ineficacetat son de portar ; mas totes aqueles sistèma son ineficaces per rasons claras, sonpas autonòme per gerir los budgectes, tot se decidís a París.

Dins lo reportatge se visa las accions del Conselh Generau d'Aran (eficacetat) + Generalitat de Catalonha e Estat espanhòu (sense nommar realament los actors reals), ambe las autoritats francesas en Sant Beath (sense las nommar tanpauc), dona dels plors franchimands, mas pas de resultas occitanas per las eleccions...

Se i a problèma d'organizacions en Occitània, es la fauta dels ciutadans d'Occitània qu'an pas escolhit los bons partits politics, e elegits o elegidas, aqueles dels candidats de partits occitanistas. Es pas pron de plorar a cada catastròfa, dins un reportatge de TF1, cal tanben se prendre en carga (autonomia) e votar pels occitanistas a las eleccions.

Malgrat totes los desfauts dels occitanistas que fan de politica, son segur mai aprorpiat per defendre la val de Garona, coma en Val d’Aran.

Conselhi donc als elegits, e las elegidas, e los ciutadans e las ciutadanas de Sant Beath de questionar aprèp Hòs-Fòs de Garona, e d’anar sul site www.aranesisme.org per saber çò que defendre un parçan d’Occitània vòl dire.

Per causa d’informacion qu’a de mal de traversar la santa frontièra del tractat de Baiona, las autras comunas d’Occitània an pas la chança de poder comparar ; mas benlèu que pòdon demandar sistematicament als occitanistas que se presentan a las eleccions coma se passa en Aran…

Per ne saber mai, amb precision sobre Aran, picatz aquí. L’Estat a gaire ajudat en Aran, l’Estat espanhòl a particularament petaçat çò qu’èra sa proprietat, punt.

God save the Bearn !

Categoria estupiditat bearnesa, un còp de sosten clar a la francofonia, segur.

A a Montpelhièr fan pas melhor :

S’i espèra a Pau e Montpelhièr de l’occitan dins los transpòrts collectius ….

La Cauna alimenta sorires

Recentament la Dêche de la Pradeta prepausava una question als internautas inquiets de la «réforme territoriale» ; se pausava la question -la redaccion que se pausa jamai de question sus la decentralizacion- de saber quina serà la novèla capitala de la region administrativa novèla francesa ; region que l'Estat centralista imposa democraticament, vist que son estats elegits de Polinèsia a Sant Martin, en passar pel continent europèu, donc que representan la ... democracia autoproclamada e etiqueda République Française.

Encara mai fòt, la Dêche de la Pradeta a recebut aquesta reforma de París, donc cal tractar lo subjecte ; e a la pichona prada son talament convençut que res non pòt venir del «territoire», qu’an questionat qualqu’un de Nissa, un republican e nacionalista occitan de Nissa, per ne saber mai sul nom de la region administrativa novèla e francesa.

Donc, cal trapar lo nom a l'infòrma region que farà mai de superficia que lo Benelux,  tres Estats europèus independents (ma referéncia es del Martin Malvy, que l’emplega mens per aquesta passa) ; Òc miracle es sortit de la question inquisitòri del mèdia legitimista de la pichon prada, lo mot Occitània ; cal dire que Martin Malvy o presa tanben, donc tot va plan pel legitimisme tolzan de premsa. E es vertat qu'es una bona idèa, Occitània, perdon «Occitanie», vist que son pas capables encara d'imposar al centralisme francés lo nom dins la lenga istorica del país occitan. Unes occitanistas an jà remarcat qu'èra lo Lengadòc (and biger), Lengadòc sancièr, e non pas Occitània ; ai remarcat qu’èra l’anciana Généralité de Languedoc, lo «paradís fiscal» del rei, del regime passat (e lo d’Aush es la Généralité de Gascogne); vist la mediocritat de la pensada politica francesa en Occitània, non podèm pas vomir l'idèa ; es per un còp utila ; alara, perqué pas la precision «principat d'Occitània», per positivar, enfin positivar. E la traduccion francesa e compassionala -lo nivèl francés de consideracion d'Occitània e dels locutors e las locutriças de la lenga occitana- la traduccion seriá «Coeur d'Occitanie», aquò agradarà segur a los qu'an jà trapat un nom marqueting per vendre «Sud de France», o «produit du Sud-Ouest». Quora tot creator de projecte entreprenarial sap que lo nom del projecte se trapa a la finala de la novèla creacion… mas la creacion entreprenariala e la politica francesa, son dos mondes diferents.

Dins la segonda question de la Dêche de Pradeta (que cal felicitar per aver enfin lançat un debat sul tèma del contengut –of of of- de la decentralizacion), avèm poscut veire que la capitala èra a la question inquisitòria, e urgenta ; evident, Tolosa a ganhat contra mantunas ciutats o vilatjòts, dementre aquelas la Dêche de Pradeta, papièr regular e umoristic tolzan, ai trobat que Lacauna anava plan per mantunas rasons, e melhor que Carcassona o Montpelhièr, veire Nimes.
1 / la cauna es la situacion de la decentralizacion vist pels jacobins de tot escantilh. E vist coma s’endralha la causa avèm pas acabat de rire ; la reforma aquesta èra pas dins los papièrs de la partidocracia PSf-PRG al poder actualament. Alara son los tecnocratas, modèl rensenhaments generals franceses passat a la prefectura tolzana que pensa, que pensa per un pòble, aquel d’Occitània (segur que dèu èstre sense argument per poder pensar solet, de faiçon autonòma).
2 / la cauna es geograficament pron plan plaçat, e la causida de la Pradeta pròva un biais de pensar de la redaccion de la Dêche en pichona prada, prèp de la baissa cambe, mas qu'autoriza l'internauta que soi, mantunas reflexions ; es evident que Lacauna la vergonha per l'occitan serà mai granda qu'a Tolosa, es un monde rural qu’an après a plegar l’esquina quora lo poder republican passa, e que cap immòble i podriá caure dedins, ni los elegits i podrián trapar un bastiment per «trabalhar» per la santa republica de la decentralizacion ; donc es evident qu'un bastiment nòu serà necite e que estauviarà pas d'i botar l'occitan e lo catalan coma lenga de comunicacion, e non pas de compassion coma sábon fòrt plan far a Tolosa  (per oposicion a Montpelhièr que l’occitan aurà enfin fait sa dintrada dins las gara del monopòl d’Estat, SNCF); demai, las entrepresas del bastiment i traparàn resorgas, los partits finanças, e la logistica collectiva es de fargar, segur (un TGV de Tolosa a Lacauna, o una autorota ?).
3 / Lacauna es un vilatjòt internacional, los pradolièrs o sábon, ambe la salsiça plan coneguda, importacion de material dels Pirinèus (non i a frontièra naturala), secatge dins las nòrmas tradicionala, e exportacion occitana e internacionala ; donc los elegits de la novèl region administrativa francesa i traparàn tot un exemple d'antiregionalisme, la contrapiada qu'an regulat fins ara.

E ara Lacauna capitala, es una ipotèsi, vesi plan los jacobins (coma la Dêche de Pradeta) explicar qu'es un sistèma tòrt que cal abandonar : «il faut sortir de l'obscurantisme féodal» e «revenir a l'essence de la République française». Es vertat que lo regime de la decentralizacion a plan donat dins lo feudal, quitament la Dêche de la Pradeta o a pas rebertat, per linha legitimista obviously. (me soi botat a l’anglés, perqué a Montpelhièr fan mai aviat comunicacion en anglés que non pas per emplegar l’occitan dins lo tramvia, lor podrèm explicar coma es possible a Tolosa e Bordèu).

Mas çaquelà Lacauna coma capitala d'Occitània, m'auriá agradat.

Car pel moment, e per l'occitan, sèm plan dins la cauna lingüistica, un cuol de sac, una endrona, nos cal pas far veire e sobretot non podèm pensar en occitan sul subjecte que los Grands -es de dire los que son al poder- decidíscan per tu, aquel qu'es dins la cauna politica francesa en Occitània.

La cauna es bravament aquela reforma dita «réforme territoriale», «penser les territoire» es una expression tecnocratica e parisenca que mespreza totalament la populacion, los pòbles sotmetuts, e que sortida d'amontnaut, es imposada sense demandar res a digun en region çò que ne pensan ... Es lo foncionament d'una cauna politica francesa, en província, perdon en region, e aquò traparà una reforma sonque quora París ne serà pus lo centre, lo centre de la pensada luminosa e qu'enluminís totas las províncias, de Lacauna dinca Tamanraset (ep ! lo redactor a pas remarcat qu'en 1962, la pensada luminosa a perdut Argèria).

Ieu, la meuna question inquisitòria serà : quora l'Estat francés serà enfin democratic ?

-°-

Tolosa capitala d’Occitània dels Alps dincals Pirinèus, un exemple :

Expression expansionista francesa

Dins lo debat en regions, en províncias, perqué n’i a un (vertat!), las paginas dels jornals regionalistas franceses son excepcionalas de revelacion de l’identitarisme politic, d’una ontologica vision politica supausadament etèrna, d’un conservatisme o legitimisme dels grands, de fRANÇA etèrna.

Angevin es tèrra francesa e expansionista per esséncia ; cal remembrar als Provençals qu’es un Angevin qu’a assimilat Provença a las possessions del rei dels francs ; René Ier a eiretat de Provença e l’a donat a França, aprèp una guèrra del refús provençal.

Donc en Angevin, i a un jornal provincialista o regionalista, Le Courrier de l’Ouest. Se remarcarà que la geometerologia dona lo nom al jornal e que la província angevina a perdut son nom. E en fasent aital, an perdut l’identitat angevina, son devenguts Franceses, e an fait devenir subjectes del rei franc, Provença, puèi son devenguts Franceses, a partir del 22 de setembre 1792 qu’an decidat en Vauclusa de non pus establir una lei provençala.

Los Franceses que lor agrada pas Bretanha (istorica) ; es estonant lo tractament de l'expansionisme Franceses pels quites vesins de Bretanha istorica ; lor sembla èstre natural l'expansionisme nacionalista francés, e donc totas expressions d'identitat son plaçadas coma extremistas ; els, son pas los extremistas, plan segur que non, els «ils sont républicains» !

S’entendrà la votz dels Angevins, dins la confusion qu’avèm entendut dins los mèdias parisencs, entre la volontat bretona de retrobar la region de Naoned-Nantes (manifestacions de tot escantilh) e la region Pays de Loire (nom qu’amaga una fusion anciana basada sus decisions pétainistas), fusion entre la Vendèa (castiga per aver resistat en 1792) e Nantes ambe l’Angevin. Se cal recordar que Bretanha istorica es estada destrusida per Philippe Pétain ; dèu èstre un «grand democrata» per èstre talament respectat dinbs las seunas causidas politicas vièlhas e condamnadas per la justícia de l’aprèp 1945; la referéncia agrada de donar per los que, en Bretanha, an totes los arguments del monde pel retorn a la division istorica e politica naturala.

En refusar aiçò, Le Pays de Loire, los Angevins ne fan una interpretacion que los plaçan dins lo camp de l’expansionisme parisenc ; son plan devenguts Franceses ! E al perdut aital tota la glòria politica passada de l’Angevin en Euròpa.

Dins aquel meteis debat, e per non pas tombar dins aquel mesclum que partiriá de Bordèu dinca l’Iscla de França, los ciutadans de Charenta an decidat de pensar melhor que los Angevins, e tornar a las raiças istoricas del Santongés, maritime o lemosin.

E per contunhar dins lo sistèma de circulacion ducala (Aquitània) seguissèm los rius de l’Atlantic (Mar Grana) als massís d’Auvernhe (d’Oèst en Èst), e donc passèm a la zòna lemosina, que jà peticions se fabrícan per refusar la granda novèla region administrativa francesa de Briva a Orlhenx-Orléans.

La logica del territòri aquel, son logicas non pas nòrd-sud, mas Oèst-Èst. L’es sempre estat, abans l’installacion de la logistica d’un Estat centralista parisenc.

Se podrà dire que la reforma es pas estada presentada sense concertacion !

Causida editoriala indicatriça

La dita «reforme territoriale» es dintrada dins los mèdias. I a mantunas manièras de tractar lo subjecte. Ai comparat Le Parisien (sol jornal regionalista parisenc difusat pertot a l’Estat francés, un indici,  un indici que li imposa de cambiar de nom, mas pas de contengut regionalista parisenc d’expansion) e Sud-Ouest qu’an agut l’idèa tot dos de publicar un tèxte de François Hollande sul tèma ; cal remarcar que lo tèxte, en se, es jamai criticat. Cal remarcar que lo subjecte amerita mai de doás paginas e que l’abdicacion del rei d’Espanha normalament mens (es pas lo cas), sobretot quora s’oblida sistematicament de tractar lo subjecte de las manifestacions dels republicanistas, Sud-Ouest coma Le Parisien.

Jà l’afar del rei d’Espanha dona una idèa bonapartista (los Borbons al poder a Madrid son d’importacion recenta, imperialisme francés, e dempuèi aquel temps son un problèma per Catalonha-PC, Euskal herria, Aragon, Galícia e Canària) e legitimista de las redaccions, a París (mai que tot tanben reialista aquela) o de Bordèu (lo surf meditic fabrica un tractament legitimista a Bordèu).

La critica sobre la basa del tractament de l’afar al cap de l’Estat es potenciala pel lector sonque ambe lo jornal Sud-Ouest. Sembla que la tecnocracia parisenca aguèsse una mesura de la populacion que fabrica una novèla mapa un pauc estranha per la region novèla : centre, Peitieu-Charenta, Lemosin ! Mai tanben per Auvernhe que dintra d’'ins una region que Lyon es jà pron granda per una gestion complèxa !!!

Se parla ara de debat per cambiat tot aquò. Lo jornal Sud-Ouest a listat las revòltas, e ne fauta ; la mapa es interessanta tanben, mas dona pas realament totes los problèmas que París non podrà reglar, vist qu’en general règla jamai res. París encaissa las certituds, mas descaissas sas dificultats dins las regions, o províncias – es la règla dempuèi sègles ; es la règla que los banquièrs an la costuma d’aimar, quora i a beneficis son pels accionaris, quora son deficitàrias son pels ciutadans. E la basa d’aquesta règla, los pòbles an res de dire sus los dictats de las castas al poder bonapartistas franceses.

Se remarca çaquelà que las regions qu’i a pas de remarca son las regions qu’i a pas de reforma ; es la confirmacion que, lo pòble pas consultat, es pas sonque aquò ; los elegits socialistas son pas estats totes consultats ; es la confirmacion d’una vision tecnocratica que lo politic bonapartista assaja d’amagar.

Se doblida per exemple, e lo cas indica que la revòlta notada es sonque los elegits de las decentralizacions, coma se sonque els avián dreit a una linha dins lo jornal Sud-Ouest… Se doblida las demanda de creacion d’una region-departament de Catalonha del nòrd, de la creacion d’una region Bretanha ambe cinc departaments, se doblida la volontat de creacion una region ambe dos departaments de Savòia(s) (simplificacion donc)…. Aquesta mapa indica pas tanben çò que se debana dins lo DOM-TOM que sembla generalament fòra sistèma republican parisenc, tot en lo suportar tanben.

Seriái curiós de saber dins quina mesura i a jamai agut de discutida sul tèma dins las seccions socialistas…

E la curiositat es la region Normandia, qu’èran talament pichona que lo regropament i sembla natural ; alara perqué o pas far sul pic, sense esperar una lei, o una demanda o exigéncia parisenca ? Perqué las regions o los departaments se podrián pas regropar sense l’intervencion parisenca, intervencion qu’es una catastròfa costumièra e parisenca dins la «gestion en province».

Sembla que jamai París non serà capable d’arrestar aquel merdièr centralista, quitament dins l’organizacion territoriala de las «provinces».

Merah : umor parisenc pron interessant

L'occitanisme peut être comparé à un sport d'élite, «i a pas sonque la mameta qu'aima la castanha». Parce que le combat contre l'ignorance, une exception française bien connue, est un sport qui nécessite volonté et la dynamique du vainqueur. Nous sommes en périodes de finales des sports occitans (Rugbí a XIII, Rugbí a XV, e la debuta de la sason pels autres espòrts d'estiu, corsa, jutas, la provençala, la petanca, etc.). La promotion de l'occitan est aussi un sport permanent mais les équipes associatives ne sont pas assez entrainées, pas assez argumentées, pas assez physiques, pas assez politiques, et le système politique n'est pas le nôtre ... La compassion remplace trop souvent le travail de ce sport de combat, dont les règles sont celles de l'adversaire qui veut la disparition de la langue.

Un dessenh d'umor (benlèu border line coma díson los Franceses) résumiguèt dimècres passat plan la situacion de l'occitan, enfin dels locutors occitans e de las locutriças a TOLOSA ; l'identitat de Tolosa, al XXIen sègle se resumís a «l'accent toulousain», perdon «l'acsan toulousènq» (per respectat la grafia tolzana pel francés, coma els nos vòlon imposar una grafia francesa per l'occitan) ; a costat a Barcelona, 1/7en de la populacion es venguda de mantunas provenenças de la planeta al Sud al continent europèu, e totes an coma projecte d'apréner la lenga catalana, en primièr coma acte social, en segond coma acte d'integracion e fiertat d'èstre tanben los novèls catalans. La co-sanguinitat tolzana a prepaus dels locutors de l'occitan fabrica la mòrt de l'occitan.

La meteissa populacion a l'Estat francés, donc en Occitània, prendrà çò que damora de la lenga occitana, «l'acsan toulousènq» qui, pauc a pauc, farà coma la lenga desapareisserà del mitan public e donc de la transmission per simbiòsi lingüistica, l'aurelha umana es mai fina dins la realitat de la transmission que l'«Éducation Nationale» ou las associacions de militants e militantas ; perqué ? Perqué la vida de cada ciutadan que banha dins la lenga, transmetrà la lenga per l'aver costejat e la sabut gostejar sense que devenguèsse l'encastre del sistèma tòrt d'educacion francesa e del diplòma.

Donc quora Le Canard Enchaîné publica aquel dessenh de la recèrca de l'integrista sòrre de Merah e qu'assimila la seuna recèrca a la recèrca de l'accent, coma carta d'identitat, se ne podrà sortir mantunas conclusions socialas, religiosas e politicas.

- una tolzana de religion musulmana es partida far la guèrra en Síria, es una conviccion que li vòli pas sortir, malgrat que la pensi pron estupida quora se sap quines tipes d'integrismes Occitània a suportat, catolic francés e vaticanesc primièr ; òr, i a pas un mollah de Tolosa, preire version musulmana, que sap exactament quines tipes d'integrismes Tolosa a suportat ; Tolosa transmet pas son istòria, pas pron eficaçament per que posquèsse dintrar dins las escòlas, totas las escòlas ; son mai pre-aucupats pel nacionalisme francés, l'aprenenson dels imnes sanguinaris e d'aver las bonas nòtas de las tres colors lo 14 de julh e los bons desfialats armats. Son mens valents per transmetre cançons occitanas, danças e filosofia tolzana sul tèla de la convivéncia... quitament dins las armas qu'environejan Tolosa. L'escòla dels Jules Ferry fabrica tanben lo sentiment nacionalista francés, lo meteis qu'a enganat Argèria dinca 1962, las doás partidas del conflicte, veire las tres partidas ; es aquel sistèma d'ensenhament que fabrica lo nacionalisme extrèma, coma los nacionalismes dels angelets d'esquèrra o de dreita. Es lo mesme nacionalisme que farà de tal biais que, per «umanitat basat sul dreit de l'Òme» (una invencion qu'aplícan jamai pels locutors occitans), tonarà albergar aquelas integristas mulsumanas al retorn de Síria. Es lo meteis nacionalisme qu'aurà creat camp republican, 1939, pels republicans espanhòls, bascos, galicians, catalanas, aragoneses que fasián guèrras per la democracia e contra lo franquisme.

- per un Parisenc es aisit de se trufar dels Tolzans qu'an pus que l'accent per èstre «Toulousènq», e zo faràn tanben dempuèi Rouen (Rohan abans la normalizacion), Orléans (Orlhenx, abans la normalizacion reiala francesa) ; es la significacion que lo trabalh nacionalista francés d'expansion parisenca es quasiment acabat ; es la fauta de la politica francesa en Occitània, mas tanben de la sotmission dels Tolzans per abandonar la lenga occitana. Es tanben la fauta dels militants occitanistas de Tolosa, tot dins la compassion, aiçò fabrica pas una dignitat per gausar manténer collectivament la lenga que fabrica aquela identitat particulara qu'es luènh d'èstre lo replegament e simbòl de frontièras coma l'administracion francesa ne fabrica sempre. O cal remembrà, l'occitan es causa de TOTES e TOTAS, quitament los Tolzans que la parlan pas...

- quora un Parisenc arriba a Tolosa, aurà coma un escrivan parisenc qu'arriba en Avinhon al XIXen sègle, l'impression de la diferéncia per la lenga (l'ignorant escrivan a pensat qu'en Avinhon al XIXen sègle se parlava espanhòl!) o l'accent diferenciat ( «l'acsan toulousènq»). Es una longa tradicion parisenca de trabalh de l'ignorança per non vóler saber que l'occitan exista e qu'es viu, malgrat tot, e que malgrat sa repression, es pas una «LANGUE RÉGIONALE». L'accent pròva simplament que la lenga es pus talament viva qu'aiçò, nimai emplegada pron ... e que, piège, que l'argumentacion occitanista es pas gaire compresa, nimai eficaça, malgrat totas las dimenjadas unicas e annadièras a promòure las lengas autras que la seuna ; siam pron generoses aquí, ges de compassion !

- quora una integrista musulmana li damora pus que l'accent, pròva al mens que malgrat sas lecturas de lengas foranas a Tolosa, l'accent tolzan li es estat transmetut ; e donc que la compassion tolzana, en transmetre sonque l'accent a las integristas musulmanas, dona ges impossible de lor transmetre tanben una autra lenga, l'occitan (e serà pas una dictatura lingüistica coma la parisenca), e benlèu tanben una istòria suls integrismes religiosas ancians qu'avèm dins la caissa istorica tolzana (los integristas republicanistas tolzans o vòlon pas transmetre) ; la vision francesa trabalha l'ignorança sobre Occitània, e fabrica tanben aquel integrisme OGM e fòra sòla occitana.

- quora una integrista musulmana li damora pus que l'accent, pròva que la politica per l'occitan, la visibilitat de la lenga, es pas sufisenta a Tolosa, e sembla qu'o serà per sempre ; car la compassion fabrica pas una politica «per la dignitat manténer» ; a Barcelona, tota la populacion musulmana parla catalan e espanhòl (e son plan integrats e vesedors), i a una politica per totes e totas ; lo sistèma republican d'ensenhament, malgrat los mejans portats pels «barris sensibles», es pas sufisent per integrar totas las populacions, sense excepcion e sense oblidar de valorizar totas las lengas, l'occitan en primièr, mas las autras tanben. La falhida de l'«Éducation Nationale», non pas en ensenhar lo nacionalisme francés, es un baus de granda dimension e un problèma per la convivéncia entre totas las populacions, sembla per las eleccions europèas en 2014 ; es grandament teleguidada pels nacionalistas franceses, totes los nacionalismes de l'extrèma a l'extrèma de l'espectre politic imposat en Occitània.

- quora un Parisenc tròba una integrista en tresena linha, non podèm far referéncia qu'als espòrts tolzans... Mas tanpauc los espòrts son pas sufisents per integrar totas las populacions, vist qu'enluòc de trabalhar totes los barris, las federacions parisencas dels espòrts aquestes son mai valents per dintrar a «France Télévision», crear clubs en region parisenca, estadis parisencs, que de trabalhar los barris vesins dels estadis tolzans, totes los barris. La tresena linha tanben a Tolosa fauta d'integracion a l'identitat tolzana, e donc occitana, es pron superficial d'aver sonque la crotz de Forcalquièr sul quessòt... A Tolon se canta oficialament dins l'estadi, La Copa Santa, a Perpinyà .... etc.

Donc aquel document del Canard Enchaîné es, en destorn d'una pagina, a la finala quasiment, d'una granda dimension politica, e pas sonque per l'actualitat que l'a fomentada...

La reforma territoriala socialista

L’intervencion sus LCI –LCI, grope TF1 aficat mantunes còps ambe lo «regionalisme» breton- de Christian Troadec pròva qu’i a una pensada de reforma territoriala elonhada dels pòbles concernits (e parli pas simplament dels Bascos, o Catalans, totes sense excepcion), e amai es la pròva qu’es una reforma socialista, pels «barons socialistas» coma l’indica Chritian Troadec.

A Montpelhièr, se sap que lo socialisme actual es en dangièr, la pròva es faita pels comptes en roge del PSf de l’Erault, seccion departamentala considerada coma fòrta fins ara ; la dicidéncia l’a matada, perqué lo Parti Socialiste francés es fait d’administrators o administratriças de la decentralizacion, dins los departaments, mai tanben dins las vilas. Puèi a Tolosa, que Martin Malvy serà pus candidat per las eleccions venentas, se podrà legitimar una candidatura presentada pels Parisencs (en francés, parachutage), e per una «novèla» region administrativa francesa qu’es pron granda (grand es supausat eficaç, es la teoria del colonialisme francés), mas que los poders seràn pron pichonets per rapòrt a l’independéncia que s’anoncia de l’autre costat pirinenc.

E coma aquesta region Lengadòc-Catalonha serà pron granda, se pensa jà fabricar autonomias departamentalas ? 1 / Me recòrdi un Martin Malvy explicar jà que Miègdia-Pirinèus es la superficia de Benelux ! 2 / aquesta reforma serà benlèu la salvacion per Perpinyà que obtendrà de Tolosa çò qu’a jamai agut de Montpelhièr, levat li panar las fièras comercialas de nivèl mondial. 3 / se veirà benlèu melhor que Nimes es provençala, e non pas montpelherenca… 4 / Los del Roergue, Milhau, aniràn melhor a Montpelhièr qu’abans ? Soi segur que l’antena regionalista administrativa francesa de Montpelhièr dins la novèla region socialista fabricarà foncionaris que son supausats èstre demesits per aquesta reforma. 5 / una politica per l’occitan qu’es mai clara a Montpelhièr qu’a Tolosa, serà aplicada a Tolosa ara ?

Tre 1969, la creacion de las regions administrativas francesas èra jà un problèma ; perqué jamai las populacions son estadas consultadas. Los pòbles sotmetuts an sempre agut de suportar la talha, la gabèla, etc. per pagar las facturas de l’Estat reial o republican, se sonava las Generalitats. La Generalitat de Lengadòc tòrna ambe la reforma socialista francesa. Seràn socialista qu’an votat los plens poders a Philippe Pétain en 1939 al Parlament de Bordèu ; es benlèu la rason que Bordèu damora ambe sa region, benlèu … o Benlèu que Alain Rousset a plan sabut jogar.

Anèm prendre un exemple paradoxal e que dèu pas èstre plan vesedor a París, malgrat las campanhas publicitàrias ligadas a la marca aquela :

Se l’Aquitània e Miègdia-pirinèus èran aital ligat ambe aquesta marca. Entendi pas que posquèsse pas èstre ara ambe Lengadòc-Rosselhon ; son los socialistas del terrenh qu’an establit la marca e que ara se trapa que la marca cobrirà la circonscripcion electorala europenca… Donc lo “Sud-Ouest”, regionalisme francés e parisenc, se trasnformarà en “Sud-Sud-Ouest” ?

Non francament, cal daissar a las populacions concernidas la reforma en man, e que París abandonèsse los seus dictats territorials. Per préner l’exemple alemand, Bremen es tot pichonet per rapòrt a Bavièra, e pel moment i a pas de reform en vista a Berlin !

Per contra, lo pròblèma l’explica plan Martin Malvy e Alain Rousset quora explícan que cal poders superiors en regions (Europe1, RTL, Radio fRANCE, RMC, etc.), apondrai que cal sobretot, mens de poders superiors a París, mens mas bravament mens.

La sola reforma territoriala que donariá significacion es aquela, ambe benlèu un grand París coma los Parisencs lor agrada, mas aquí i soi pas per imposar dempuèi Tolosa çò que los es agradable.

Dins mantunas annadas, aurèm la reforma UMP ?

Las reformas dels Parisencs son sempre una granda estupiditat quora se tòca a «la province».

Pichona responsa Alain-Gérard Slama

Aquel jornalista francés d’origina tunisiana, explica dins una pagina autorizada dins Le Point qui es «l’enemic», es de l’interior. La santa paraula traparà dins aquel setmanièr una practica amistosa qu’ameritarà jamai de responsa.

Es un migrant republican qu’es estat fòrabandit de Tunísia per nos explicar las «beutats republicanas francesas».

De l’experiéncia tunisiana n’aurà perdut tot lo suc, los problèmas que França a pausat ailà … e ne serà sortit coma los nacionalistas quye nos vòlon mostrar lo «bon camin» al Front National de dreita o d’esquèrra.

Se en Tunísia lo dangièr èra de l’interior, aquò’s pron per explicar la fauta de discucion politica per evitar los conflicte violents e republicans, aquí o en Argèria.

Puèi la Tunísia es devenguda un Estat independent, e la casta al poder a París sap jogar ambe totes los dictators tunisians : son pus enemics los independentistas.

Mas gràcia a Ernest Renan o Alain-Gérard Slama sabèm que l’enemic es de l’interior, parla benlèu «bais breton» ?

«Anuèch, lo movement etnics e religioses se servíscan de la democracia per far capitar l’egemònia». L’egemònia administrativa e tecnocratica republicana francesa es evidentament democratica… Quí estima pas «lo» pòble quora, per un referèndum, vòta mal e NON a una constitucion europèa, quí ? Senon aquesta casta que estigmatiza aquesta democracia emplegava pels movements etnics e religioses ?

En junh 1992, quora lo Parlament socialistas e UMP a votat l’article 2 de la constitucion que fa del francés la quita e unica lenga de la République Française, de qué podèm dire ? Un acte etnic ? De replegament sus se, vist qu’èra per combatre la lenga de las institucions europèas ? Un regionalisme parisenc que parla sovent qu’une lenga e que ne fabrica una académie d’Estat ?

Dins aquel article Alain-Gérard Slama parla dels nacionalisme d’Estat, que l’an fait a el, mas pensa parier per aquestes «regionalisme» que lo faràn vomitar.

Aquel tipe de pensada pron orientada se li donarà totas las claus dels mèdias franceses, es l’engatjament que lo nacionalisme francés farbica en monopolizar la paraula mediatica a mai de 80 % en region parisenca. Es una pensada que circula tanben, de faiçon monopolistica, dins totes los clubs politivs e societats secretas francesas, que ne fan pichonets a tot moment, via las universitats.

Aquel sistèma universitari es talament els, la casta de tribunistas, que ne podràn jamai far unas criticas duras, e lo vòt FN n’es grandament la consequéncia ; es pron brave per ne pas s’en rendre compte (“merci quí?” titolava Le Point – mercés Le Point de donar la paraula a Alain-Gérard Slama), el, Salma, lo sapient autoproclamat, e sant republican francés.