Referèndum, Ucraïna e Radio France

Se parla aqueste maitin del referèndum de la region Èst de l’Ucraïna, especialament sus Radio France. Son jornalistas, sábon legir las nòtas de premsa de l’AFP e se vòlon totes independents, mas lor fauta un pauc de jutjament en matièra d’estadisticas de votacion ; sembla qu’an pas après a comptar, mas a legir e sábon que cal legir las agéncias oficialas parisencas.

Vaquí un document que circula sul net, es pron clar e amai a un interès important car Mariopòl a una populacion similara d’inscrit per las votacions similara a Tolosa ; quantes burèus de vòts i aurà a posite a Tolosa ? L’avèm poscut testar per als eleccions municipalas de 2014, segur que pas quatre ! Jà dins lo meu barri tolzan i son 4 burèus… son pauc dins mon barri tot pichoneton.

De qu’es aquel biais d’indicar sonque 90 % de Òc per l’independéncia a Donhètz, la region concernida ? Sense donar totas las presentacions potencialas de l’interpretacion estadisticas, de qu’es ?

La faiçon de trabalhar dels jornalistas de Radio France m’espanta : es que l’AFP es l’unica sorga o benlèu qu’an pas res dins lo cap per saber calcular. I a jornalista de Radio France que son en dangièr d’èstre matat per aquestes grands «democratas» organizators del «encuolat de referèndum », aqueles que l’esquèrra francesa costeja en repréner los lors arguments devath lo pretèxte que son sindicalistas e d’esquèrra (un pauc coma lo CGTista que deven candidat del FN-rassemblement-Bleu-Marine benlèu) ?

i a una granda manipulacion mediatica per aquel afar en, Ucraïna, e veire los mèdias franceses se ne far lo resson ; es la pròva qu’an pas cap de memòria o que la manipulacion que son la sorga per França.

I a çaquelà una causa que sábon calcular ; veire l’article de Le Monde Diplomatique de Daniel Mermet, un òme sindicalizat de Radio France. Es revendicament un nacionalista francés d’esquèrra, mas lo seu punt de vista de l’interior es interessant :

Al delai de Radio France que monopoliza l’informacion donada en França, l’Estat francés, avèm tanben un sistèma mediatic francés plan conegut ; la sorga es segura, es lo Trésor Public  ; es la banca de l’Estat que dona aquesta estatistica : aquel document pròva lo centralisme de las entrepresas de premsa, e farà un gròs apondon per saber perqué sonque un punt de vista jacobina capita de passar dins los mèdias franceses, per la ràdio, o la TNT que fosquèsse per Internet o per TNT-TDT.

-°-

Per la securitat a Tolosa, quina politica ?

Encara vau questionar las competéncias que lo sistèma politic francés en Occitània dona a la vila mondina, Tolosa, la vila qu’a –ara- una dimension europèa e qu’a mestièr d’èstre al nivèl politic que cal, qu’es la libertat de decidar lo seu futur sense aver de passar per París, per aver una securitat civila suls longs tèrmis e non pas per la faciada mediatica e politica.

Dins las annadas de gestion francesa de Tolosa, avèm agut d’integrar de fòrça las populacions qu’an collaborat ambe lo colonialisme francés ; se son installadas ont lo sistèma francés las a parcada, l’indignitat republicana es sempre emplenada d’exemple aital. Lor avèm trobat d’emplecs dedins lo sistèma francés de gestion d’Occitània, d’empelcs de la sotmission coma avián la costuma d’aver en argèria aprèp a ver plan comprès que lo colonizator francés (exemple dels massacre de Bugeault, ara una plaça pòrta son nom a Limòtges) èra dangierós. Anuèch son la basa dels trafics de tot escantilh per la vila de Tolosa ; es normal : lo trafic de tot escantilh es la sola resorga qu’an vist passa pendent los 20 darrièrs ans, perqué : 1 / lo nivèl d’estudi es bais per la majoritat dels mascles, perqué lo sistèma francés d’educacion es mal adaptat (pr los que parlan lengas que son pas oficialas), 2 / perqué la vila de Tolosa es ara en creissença economica, e donc lo trafic de tot escantilh d’èstre artesanal es passat a i’ndustrial, al modèl de la màfia a Nissa. 3 / perqué lo laxisme associatiu a pas que potingar un problèma mai grèu, la non-prevision de l’arribada de populacion novèla e las loras informacions de l’istòria e la vida de las populacions d’acuèlh, las populacions de lenga e civilizacion occitana (ont es la politica lingüistica e culturala pels novèls aaribats, d’ara e de ièr – avèm una pichona jornada de las lengas … pietadós).

La polícia francesa a sos canals per informar a Tolosa, passa per Le Parisien… La pradeta del sistèma de gestion d’Occitània per l’administracion francesa d’Occitània passa pels mèdias parisencs. Lo sistèma politic de Tolosa emplega tanben los burèus de comunicacion parisenc (es de dire que l’argent dels borgeses tolzans es emplegat encara per emplenar las borsas parisencas) ; tot aiçò es una maissanta bolhabessa de gestion francesa que Occitània supòrta dempuèi 3 sègles dit republicans.

1 / Lo  primièr punt es estat reglar, perqué lo nacionalisme francés es talament segur d’el meteis (se sona arrogança, cal saber cantar la marseillaise !), segur que refusa de pensar qu’un sistèma educatiu adaptat a las visions localas, donc occitanas a Tolosa, es una bèla solucion (aplicada en Catalonha !) ; per els, aquela educacion seriá un sistèma dangierós ; dangierós pel sistèma politic que nos escana benlèu.

Aquela endrona non passarà ambe lo boom economic de Tolosa actual, vist que lo sistèma politic francés a sempre frenat a la transmission dins las escòlas de la civilizacion occitana de Tolosa.

2 / L’aviacion es una importacion europèa de granda dimension per Tolosa ; es en temps de patz, la primièra politica industriala per la vila. E fonciona, fòrt plan ! Donc Tolosa capitarà d’èstre de dimension europèa e mondiala lèu, ne caldrà téner las consequéncias politicas ; mas lo sistèma politic nacional-expansionista francés frena tota presa de cosnciéncia de l’urgéncia d’aver un real poder politic a Tolosa. Notadament en matièra d’educacion e de polícia, mai tanben d’urbanisme, de gestion de la logistica de la vila, de gestion de l’aeropòrt ambe una autra vision que lo centralisme francés, de politica sociala e internacionala, etc.

Lo poder local digna es una règla per una ciutat europèa que vòl una plaça al nivèl mondial coma Seattle als E.U.A.N.

3 / Cada vagada que se debana quicòm dins los barris de l’enfermament colonialista francés, a Tolosa, lo sistèma politic fabrica satellits associatius per resòudre los problèmas ; perqué ? Perqué los punt 1 e 2 son impossibles de demandar per el (son pas brica dels Montmorency de la politica tolzana), els qu’an la sotmission politica a París encadenat al còrs, volontariament o per tradicion politica de longa.

Lo poder local a trapat donc un messatge per la ciutadanetat tolzana, encara dins la superficialitat ; la securitat passa per la vídeo susvelhença ; sabèm çaquelà çò que dona la vídeo susvelhença, un CA per las entrepresas que son en carga d’aiçò (Granòble a decidar d’abandonar de pagar, e a una volontat de vendre d’occasion las camèra), e un avantatge evident per la polícia pauc nombrosa sul terrenh, indicis benlèu mai clars per l’enquèsta a posteriòri, mas pas brica una assegurança de securitat publica ànte; ne volètz una pròva ? Es gaire vièlha e pron importanta per èstre la clau del problèma, quitament los mai rics la supòrtan aquela santa video-susvelhença a posteriòri e sus las talhas que cal pagar, mas ne crevan !

Las istòrias de màfia se fan sonque dins los parçans de creissença economica… aont l’argent apunta mai a la banca qu’al pòl emplec, o dins las gentassas maissons associativas «per l’emplec».

la resulta per aquela rica familha, que serà la primièra de repotegar contra los impòsts nauts, vist qu’es acostumat a viure a Mónego –un Estat pichonetonet mas que rapòrta, la resulta serà la mòrt per menaire de l’automobile.

Alara si la video-susvelhença serà utila, per l’enquèsta, segur ; mas coma la polícia de Tolosa a provat qu’èra pas autonòma de la polícia parisenca, e que la polícia parisenca èra pas competenta (afar Merah), nos podèm questionar sus las competéncias del personal politic que, pendent mai de 50 ans, a pas encara demandat la gestion de Tolosa per un sistèma democratic que fosquèsse pas parisenc, e donc una polícia en gestion regionala autonòma. L’autonomia administrativa e politica, sul modèl de la Novèla Caledònia, es jamai dintrat dins cap programa d’un partit politic de Tolosa, jamai.

La familha Pastor de Mónego, aquela Monegasca qu’a mestièr de l’accòrd d’Estat a Estat, per poder anar a l’espital video-susvelhar de Nissa… La familha Pastor regretarà benlèu de non pas aver bastit un espital de naut nivèl de securitat civila a Mónego o Menton.

Pel moment, son los ciutadans que, fins ara, votavan a Tolosa (abstencion es gròssa), que seràn dins los sampitèrnes regrets de las incompeténcias nacionalistas francesas en matièra de securitat civila a Tolosa, una vila en plena creissença demografica e que dèu fòrça a l’Union Europèa per aiçò, e non pas al sant nacionalisme francés etiquetat ara République française.

Se parla de Marselha, mas pauc a pauc los escambis ambe Tolosa son de mai en mai grands, e Barcelona tanben. Çò que pròva al mens que lo sistèma politic es pas a la nautor de las perspectivas dessenhadas per la màfia, mai autonòma per esséncia – d’ela !

-°-

Lo ciutadan slovac Kalafut mòrt lo 8/05

Quora un òme, sordat o ciutadan del monde, es mòrt per establir la patz sus la planeta, o cal fortament regretar (es en occitan qu’escrivi aiçò e i pòdi gaire contra); Lo sergent Kalakut es mòrt lo 8 de mai de 2014, es un simbolisme que cal pas oblidar tanpauc. Coma militar francés, aquel sordat coma los autres vivents, se devon d’èstre muts sus la manièra que l’Estat francés manipula la migracion, dels joves òmes o las femnas en Euròpa. L’armada es la granda muda, que díson… L’armada francesa coma las autras en Euròpa. Es la granda muda perqué pòt pas criticar lo sistèma politic francés… pauc impòrta las etiquetas portadas.

An pas dreit a un sindicat, ni de repotegar contra lo sistèma politic francés que nega grandament las violéncias que l’armada n’es l’aisina, e l’acte politic qu’es l’esséncia ambe la flaquessa de la diplomacia francesa.

Lo 8 de mai de 2014, lo sergent Kalafut es estat matat per l’integrisme musulman ; èra militar del sistèma francés sonat Légion Étrangère ; èra militar francés en l’abséncia de fòrça d’intervencion europèa, abséncia de CED e la flaquesa de l’Eurocòrps ; èra ciutadan slovac, donc de l’Union Europèa. Acabi de legir doás manièras de presentar aiçò :

Cal remarcar lo grand simbolisme dins l’armada francesa e donc lo simbolisme de la bandièra francesa adobat de la seuna cara en fotografia. Cal remarcar sus la segond manièra l’expression «mort pour la France».

Dins los dos cases me sembla qu’es bravament faus.

Cal legir simplament los tèxtes ; la mission de l’Estat francés, lo sistèma militar e diplomatic, es una mission africana designada per las institucions internacionalas per portar la patz al Malí ; es mòrt per combatre contra la violéncia dels integrismes religioses en Africa, en nom d ela comunautat internacionala.

Donc, lo «mort per la France» es vertat e al meteis temps sona coma una expression del nacionalisme francés qu’a pas cambiat dempuèi la fin de la guèrra de 14/18 e l’installacion dels monuments militaristas franceses un pauc pertot e que son estats lo supòrt de la longa lista dels mòrts pel nacionalisme expansionista francés un pauc pertot en Euròpa, Indochina, o Argèria.

Aquel regiment es estacionat a Calvi en Corsega e aital i pòrta una manièra de veire lo desvolopament economic francés, ambe ;lo militarisme ; la situacion es similara a Castèlnaud’Ari o Pau. Es estranh mas me sembla qu’es tanben en zòna de conquèsta patriotica francesa… Es un biais pel sistèma politic francés de respondre a l’abséncia de politica lingüistica.

La venguda del ciutadan europèu Kalakut en l’Estat militarista francés es tanben la causa d’una migracion eprqué la situacion economica de la Slovaquia èra pas de als bona 7 annadas farà. tota l’enèrgia del poder eslovac es ara bastir ambe una reala politica econonica, e donc al migracion del ciutadan europèu Kalakut seriá pus justificada.

La politica militarista francesa es justificada anuèit ambe l’abséncia d’una politica militara per la patz e per contrar los integrisme religioses e militaristas dins lo monde.

Sul territòri francés, en République française, mantunes ciutadans musulmans an considerat que migrar èra la solucion per salvar lo pòble sirian e l’integrar dins l’integrisme religiós e violent musulman.

Migrar es gaire la solucion ,car totas las migracions son sempre instrumentalizada, per un bon costat (establir la patz civila al Malí o Alganistan), o pel maissant establir un novèl sistèma politic o colonialista (orientacion politica o religiosa), mas la migracion dels Europèus es de questionar.

Ara, son los Espanhòls, Portugueses, Bascos, o Catalans, que pensan que migrar es bon car lo sistèma economic es mal entretengut en Espanha pel PP. Ara, son los Franceses, format a las tripatolhatges matematicas, que van trabalhar per la borsa de Londres o Nòva York … a cada vagada, lo sistèma emplega coma del temps del franquisme la migracion (Andaloses a Barcelona) per destrusir las societats d’origina de la migracion e la societat d’acuelh de la migracion…

E oblidi pas los que, manipulat per la premsa audiovisuala, arríban en massa sul continent europèu e son pas los primièrs que dintraràn dins l’armada per la patz en Africa… Mas seràn grandament manipulat e seràn objectes economics per bastir ambe de contracte luxemborgeses en nom de multinacionalas francesas, per far baissar lo nivèl salarial jà tradicionalament autrejat per la batesta sindicala o corporatista.

Ara es segur, la migracion es un instrument que mata los pòbles, los ciutadans los uns contra los autres… Es un acte d’inumanitat. Es la politica de l’Union Europèa actuala.

Se cal recordar per tornar a l’engatjament del sergent Kalakut que l’armada europèa es estada refusada pels poders partidocratas franceses. Els an preferits l’Euratom, qu’es autanplan dangierós, mas es tecnicament un dangièr, mens car la tecnica es pas un ben uman, mas arrestable a tot moment en ne pagar las lescas.

Se cal recordar tanben que los poders africans son mai aisit per installar lo capital en Euròpa que per bastir la patz en Africa. Lo sordat Kalakut es mòrt a causa d’aquestas incompeténcias politicas africanas tanben.

Lo sergent Kalafut amerita de cap manièra d’èstre remerciat ambe la bandièra francesa unica, amerita d’aver la bandièra slovaca per remembrar que la Solaquia a pas pron trabalhat per lo gardar en Slovaquia. Se cal recordar que un Slovac aurà assajat de portar la patz en Africa, e i es mòrt de las bombas dels integristas musulmans.

Lo Sergent Kalafut es mòrt per la patz en Africa, mòrt per Africa en nom de l’Union Europèa.

Un sordat slovac, sergent Kalafut, es mòrt per la patz contra l’integrisme religiós, es mòrt per la planeta, la societat occitana e còrsa o deuriá far saber al monde sancièr.

Sordat Kalafut REP.

-°-

-°-

Adversaris dels «regionalistas» escrívon

Los "regionalistas" (es l'etiqueta que nos bailan los mèdias provincialistas e dons lo sistèma francés que nos escana, sense se questionar sobre l’etiqueta) son francament combatuts en Occitània e en Bretanha ; aqueles qu'amerítan mantunas linhas d'aquestes adversaris (ambe bons arguments o pas), fan la pròva que los arguments que portam, lor fasèm paur (!?!?) e pòrta una bona fita (?).

Ai jà respondut mantunes còps que lo qualificatiu de regionalista es pas un qualificatiu que revendiqui e non pas pel meu plaser, mas perqué es pas uina bona descripcoin de la demanda politica qu’escrivi. Soi pas a escriure coma un provincialista o regioanlista, car lo meu occitan es la lenga de comunicacion per parlar de tot, e pas sonque de las tradicion que se deuriá sonque dire en occitan, o patois… En occitan m’interessa lo monde e soi preste de la donar a totes los novèls arribants en Occitània, perqué lo fasquèsse lor, coma lenga de la cultura que pòdon tanben portar ; soi pas regionalista, exclusivament per la causa occitan e en gaitar sonque lo meu monilh, lo meu supausat localisme vist que escrivi dins una «langue régionale» ; escrivi en occitan qu’es pas una lenga regionala.

Quora los mèdias franceses e mantunes occitanistas comprendràn que lo mot «régionaliste» e l’expression «langue régionale» son pas brica una valor de l’occitnaisme politic ? Quora ?

E coma zo fan, un lingüista separatista de Provença fabrica un argumentari tòrt : lo provençau non seriá de l’occitan ! Es un argument qu’ai jà far temps abandonat, non pas encausa dels lingüistas, que sovent son per especialitat un problèma per la convivéncia entre las variablas lingüisticas, mas directament dins una experiéncia de familha ; lo meu grand-paire es estat doás annadas a l’armada obligatòria francesa a Draguinhan, èra de l’Agenés ; tornèt ambe l’assegurança que la comunicacion ambe las populacions al torn del camp militar entendon la lenga que el parlava ; alara benlèu que lo mot «occitan» agrada pas als separatisma e lingüistas provençalistas, mas la realitat es aquela, anuèch, lo provençal se parla pus, e ne fan un separatisme (qu’agrada al regionalisme e provincialisme francés), e quora lor parla lengadocian e que la sábon te sábon respondre coma abans 1938 a Draguinhan per lo viscut del meu grand-paire. Senon, cal notar la situacion d’oltra-Var, la Comtea de Niça que s’i parla Gavòt e Nissart, quora parlan, la responsa es en nissart (ai pas agut d’encontrar sul terrenh locutor de Gavòt).

Dionc lo separatisme del lingüista Blanchet es simplament per servar un emplec administratiu actual, es un manièra d’enganar l’administracion per servar un pòste e la seuna etiqueta ; lo problèma es qu’aquel afar privada entre el e la seuna administracion, el la fabrica publica en publicar sus MediaPart.

Caldrà explicar a-n aqueles separatistas e lingüistas espacializats ambe Provença, que Roumanilhe fabrica pas lo provençal, Roumanilhe assagèt de dividit per regnar dins lo clan Felibrenc d’Avinhon.

Caldrà explicar que lo país Gavòt o de Nissa se parla pas provençal separatista, se parla una lenga que sembla fòrma a la lenga que Mistral a emplegat –sense traduccion- per inaugurar l’estatua de Gensemin, Jasmin, a la bona ciutat d’Agen ; l’estatua punteja lo dit cap als Pirinèus.

Mas sembla qu’aquel fenomèn dels adversaris dels movements dits «regionalistas», es una causa que tòca tanben en Bretanha.

Se Bretanha pòt aisidament se veire coma una «region» de l’Estat francés (quitament ambe 5 departaments), Occitània (32 departaments) e quitament Provença o son pas, vist que l’espaci lingüistic concernit (e que lo nom de la lenga es occitan, malgrat tot los lingüistas en mal de pòste administratiu francés) es un espaci que s’en va de Sant Pèire (Piemont, e tretze valadas occitanas, vòt democratic de las comunas o atestan), dinca Baiona o en naut Medòc a la pòrta de Cordoan, aquel fara ont es estat empresonat un arcavesque per èstre pro-gascon contra l’invasion francesa aprèp 1453.

Donc, podèm mesurar que l’espaci lingüistic coërent sonat Occitània es installat sus quatre Estats europèus : Itàlia (aquela de Garibaldi, un Nissart militar qu’a cercat aventura a Roma per ne fabricar una unitat e un pòste tanben), França (ambe tot tipe de cercaires o universitaris franceses qu’an un pòste e donc un salari directament donat pel sistèma francés), Espanha (Aran qu’es un sistèma que longtemps l’occitanisme dels pedagògues socialistas a assajat d’amagar, en refusar tota mençon dins los libres d’ensenhament de l’occitan – l’exemple es estat donat per l’Escòla Occitana d’Estiu).

De mai, aquel espaci es a caval sistematicament sus mantunas regions administrativas francesas, es lo cas del provençal qu’es a caval sus Ròse, e tanben sus Var (o vòlon explicar sovent per imposar en país Gavòt la grafia de Roumanilhe) ; tres regions administrativas francesas son concernidas : Lengadòc, PACA, Ròse-Alps. Mai tanben del lemosin a caval sus la region administrativa lemosin e la Dordonha, mai tanben Peitiu-Charanta ; lo gascon a caval sus Aquitània e Miègdia-Pirinèus e en Aran dins un autre Estat ; lo lengadocian a caval sus 4 regions, Aquitània, Miègdia-Pirinèus, Auvernhe, Ròse-Alps, Lengadòc bais e un departament de Pirinèus-Orientals. Lo gavòt a caval sus doás regions Ròse-Alps e PACA e un Estat (regione Piemonte).

tot aquò fòrma OCCITÀNIA.

Lo «regionalisme» del lingüista Blanchet a un problèma politic grèu, fabrica una lenga en foncion de las administracions francesas, coma tot sistèma bonapartista pensa…

Lor caldriá beure mai de vins per melhor entendre l’unitat dins la diversitat per la viticultura coma per la lenga occitana, de faiçon romantica Lenga d’Òc.

Se cal pas enganar çaquelà l’imperialisme lingüistic es republican francés, es francofòne (o cal explicar a los de Nissa tanben). Puèi la mapa de The Economist a mestièr d’èstre regulada melhor per mantunes pòbles concernits, e seguraement pas unes Putin modèl moscovit.

Extrèma-dreita a Estrasborg, es novèl ?

«Quora sortirèm de l’Union Europèa, sortirèm de l’istòria» François Hollande s’exprima aital dins la pravda parisenca aqueste ser.

Quora abaissam las montanhas cantam l’imne nacional occitan, lo Se Canta. E aiçò zo fasèm dempuèi lo sègle XIen, çò que frena pas lo nacionalisme frnacés per destrusir l’istòria d’una civilizacion e sa lenga, l’occitan.

Es ambe d’argument aital que fasèm durar un sistèma politic franchimand qu’a provat qu’es d’una ineficacetat granda, per Occitània e pel centralisme francés ; es sobre aquesta ineficacetat que lo FN-Rassemblement-Bleu-Marine s’installa ambe d’arguments que son d’aqueste nivèl, paures e sense gaire d’objecte que de participar al populisme electoral. Et alors on entend des cris d’orphéon dans toutes les manifestation contre le FN en rassemblement !

Dins lo jornal occitan, Ousitanio Vivo, una tribuna explica una inquietud : l’extrèma dreita arribariá a Estrasborg. Aquesta inquietud es generalizada dins las associacions de «promocion» del desplaçament del FN que se díson antiFA, e que son sostenguts soventes còps a Tolosa pel Partit Occitan.

La conclusion de l’article es de tornar a las rasiga de l’Union Europèa ; las rasigas de l’Union Europèa es la CECA e Euratom ; la CECA es estada acceptada per França, perqué Euratom èra acceptat per los sièis fondators. Es lo tractat de Roma ; es plan de dire que cal retornar a las rasigas, mas quora la tecnocracia europèa gausa encara far fisença a l’Estat francés que sonque vòl de las centralas petadoiras e nuclearas, e la seuna tecnocracia, es aisit ara de veire que lo FN es la causa de totes los mal contra l’Union Europèa. Lo sistèma tòrt francés es lo problèma sul continent europèu, e pas sonque lo FN !

Non lo FN es pas la causa de la manca de democracia de la populacion que vòtan per els ; lo FN a emplegat los instruments que jà totes los partits nacionalistas franceses an emplegat per arribar a èstre elegit, al poder, e per donar una administracion elonhada de las realitats de las populacions. La casta al poder es la fauta de la pujada del vòt FN ; las escòlas de jornalisme, las escòlas de sciéncias politicas, los partits franchimands, lo sindicalisme nacional francés, totes ne son la fauta ; mas aquò garantirà pâs que lo FN fasquèsse pas parier que la partidocracia etiquetada democratica e santa, es de dire emplegar los instruments de la tecnocracia per damorar al poder e se finançar sus la bèstia dels pòbles de França, la seuna pròpria tecnocracia politica.

La dimension de la democracia es questionada, ambe l’Estat centralista francés, coma ambe l’Union Europèa. UKIP es pas l’amic del FN, questiona grandament l’Union Europèa e lo seu foncionament ; lo Front nacional de Gauche tanben o fabrica aquesta critica ; mas ni Roberto Saleta ni Alessandro Strano dónan la solucion al problèma de las solucions dels extremistas, es pas los sistèmas ancians que seràn las solucions del futur. Se lo sistèma politic èra estat eficaç a tempses passats, segur qu’aurián, ni VOX, ni Lega Norte o Lombarda ni UKIP ni FN-Rassemblement-Bleu-Marine etc.

E per respondre mai clar, en un segond apondon, respondre a la question d’en Roberto Saletta, l’extrèma dreita arribarà pas sonque en junh 2014 al Parlament Europèu, i a jà un vice president del Parlament Europèu que se presenta ambe l’etiqueta de VOX en Espanha, un partit pòst franquista.

La solucion ? L’ai al cap … mas agradarà pas al sistèma politic francés que fabrica una gestion tòrta d’Occitània, per establir una domesticacion del pòble occitana, la domesticacion ajuda pas la democracia en Occitània.

Bilheton per Nissa la bèla, la granda d’Òc

Es un messatge als Nissarts, a las Nissartas que cadun vuòl sa grafia e lo seu separatisme grafic… me soveni de la primièra visita mieuna ailà, que parlar lengadocian, totes e totas l’an entendut coma de Nissart, mas totis e totas èran incapables de respondre en Nissart ! Soi pas estat content d’aiçò, brica ; ont es la vòstra lenga ? Ont es lo vam que la grafia amerita pas d’èstre l’objecte que ne fasètz una guèrra intèrna ? Lo problèma de Nissa es que l’identitat es fuòrta e amerita una dignitat lingüistica, non pas per aver una «langue régionale» per Nissa, mas per aver una lenga a la dimension de Nissa, granda, bèla e digna.

Es un bilhet perqué sabi que serai legit… a Nissa.

Alara vaquí mas responsas als Nissarts e a las Nissartas (de Niça, segur) e dels locutors e de las locutriças del país gavòt vesin, per la modernitat enfin confondre e segur desvolopar melhor.

La grafia es pas una religion, es simplament una volontat de dignitat per la lenga de Nissa manténer e la dignitat sosténguer (referéncia a Pèir de Garròs, l’avocat gascon de Tolosa), una aisina de comunicacion per Nissa, e la populacion de Nissa, de «pura raça» o sobretot dels novèls arribats ; avètz una politica per informar los novèls arribats ? Inovatz, coma Nissa o sap, a Tolosa l’an pas jamai pensat, fintatz aquí.

-°-

-°-

Mal-minjar : quí n’a interès fins ara ?

Una polemica se leva dins la gestion dels comèrcis del minjar per l’anciana municipalitat. elonhada de las realitats del comèrci, l’elegida èra sonque questionada quora l’administracion la questionava o quora i aguèt problèma entre la quita administracion municipala e un restaurant. l’elegida èra pron simpatica, mas pas brica una politiciana eficaça per costejar los comerçants, sovent amar d’un sistèma politic que los a pas ajudat dempuèi d’annadas e d’annadas, veire bilhet següent.

Lo problèma d’anuèit pausa realament un fum de questions per la societat occitana modèrna. Legissèm :

Dempuèi  50  annadas i a jamai agut d’acuèlh dels novèls arribats. Res per explicar çò que faguèt la civilizacion occitana de Tolosa, e donc lo seu minjar de qualitat.

Los novèls arribats an degut trapar ambe lo comunautarisme cosinièr una manièra de respondre a la necessitat de saber minjar melhor, segon las nòrmas que la transmission de familha podiá portar, se n’avián volgut gardar. O senon se son inventats un comunautarisme del minjar, e donc del finançament pròpri (car lo sistèma bancari es tanben aquí comunautarista)

Lo minjar occitan es çaquelà un biais de minjar en foncion de l’environament agricòl, e a pas encara trapat la solucion comunautarista per sobreviure dins lo mercat-Estat-nacion foran qu’arriba de París.

Lo fenhant capitalista, lo licentiat de las grandas entrepresas parisencas (IBM, etc.), auràn coma facilitat l’installacion d’un Mac Donald’s. Es aital que lo solelh occitan a imposat l’arribada massiva de Mac Donald’s dins las ciutats occitanas ; la densitat de Mac Donald’s pròva que l’Estat francés a daissat far ; se cal recordar un José Bové qu’atacava una pancarta de Mac Donald’s e que lo resson mediatic es estat pron bèl, mas a pas frenat las installacions, benlèu los menús novèls.

Lo mal-injar dintrava coma una facilitat economica ambe un sistèma de venda pròpi a Mac Donald’s internacional que, pauc a pauc, s’es integrat, e es estat copiat dincals Kebab’s restaurant dins las meteissas ciutats.

Dins aquel afar cosinièr, es lo biais occitan del minjar que s’a degut retirar ; e aiçò a pas cambiat lo biais de foncionar de l’administracion ni del sistèma politic francés en Occitània. E lo sistèma politica a jogat ambe lo clientelisme comunautarista e ambe lo capitalisme mondializat, çò qu’a facilitat de matar la cosina occitana e los establiments qu’an resistat fins ara ; de mai, lo sistèma de las entrepresas elonhat dels fogals de familha a favorizat lo pauc de temps entre 12h e 14h00 per minjar correctament ; ara que las bancas (dempuèi 1995) an arrestat de pensar que la cosina occitana es de bon investir … damora que lo mal-minjar pels desvolopaments dels «restaurants» … Las escòlas d’ostelariá an pas poscut capvirar lo fenomèn, car lo contengut de familha per cosinar occitan es quasiment, coma la lenga occitana, pus transmetuts, per rason sociala, mai tanben perqué las familhas an daissat a l‘escòla la nocion de transmission, e los licèus ostalièrs an a l’entrada handicapats culturals, impossible de formar a tota la civilizacion occitana de la cosina en mens de doás o tres annadas. Dins las escòlas se questiona sonque ara sus la qualitat ontologica del minjar rarament sul biais occitan de cosinar e minjar.

Arriba alara l’afar de la rota d’Espanha, d’un particular que vòl vendre Halal (integrista musulman) e un autre que vòl vendre american en Occitània (integrisme capitalista).

Quí pagarà dins l’afar ? La civilizacion occitana e los Occitans seràn los dos tocats, alara que se sap que lo melhor minjar per la linha corporala humana, per la sentat environamentala, per la vida videnta en Occitània es lo minjar occitan !

-°-

Salvar los artesans o las pichonas botigas

Es la crida que mantunas entrepresas pichonas díson dempuèi mantunes meses, especialament dempuèi l’arribada de l’ignorança al poder parisenc, elonhat de las realitats economicas, autanplan elonhats que son pròches del sistèma de las formacions universitàrias de sciéncias politicas e las derivacions. E las meteissas escòlas economicas tolzanas s’en van far corses en anglés, pel mercat mondial qu’a segurament mestièr de las loras competéncias ; mas competéncias en qué ? Senon en la destruccion de l’economia d’Occitània, un territòri domestiocat e que la populacion sonque protesta dolçetament … en votar sonque per aquela partidocracia que se noirrís d’aquela universitat.

Aquò farà mai o mens 40 ans que l’entrepresa es pus lo problèma del sistèma politic francés en Occitània. Perqué ?

Pendent mai de 20 ans, entre 1960 / 1980, lo finançament dels partits èra simplàs ; un candidat o elegit aviá un projecte de zòna comerciala, i a aviá sistematicament de las futuras multinacionalas del comèrci per emplenar lo voide (emplegar las tèrras agricòlas) per tot parier emplenar las caissas dels partits. La partidocracia francesa (lo bipartisme unicament) se financèt aital pendent 20 ans. mas coma lo sistèma foncionava fòrt plan, l’exageracion es devenguda la nòrma e lo finançament aquel es estat regulat ; mas lo mal «entreprenarial» èra en plaça.

En segond punt, los païsans qu’an vist arribar l’afar, an creat cooperativas que son devengudas lèu las multinacionalas qu’èran supausar contra-rotlar. Son estadas gròssa e crompada pels fons de pension de la borse de Nòva York en partida alimentat per la desfiscalizacion modèl francés, e donc jacobina.

Òr, contrariament a çò qu’explica lo NPA per èstre anticapitalista, cal al mens i aver de capital ! Per bastir una escòla, cal aver de capital per l’autoritat publica que fosquèssen d’Estat (ambe sa banca lo Trésor Public que parla francés) o de las regions (la decentralizacion a pas encara fabricat la banca de las regions, que parlèsse occitan). Lo capital es una necessitat, lo problèma es lo biais de l’emplegar, es catastrofic ambe un sistèma liberal modèl american, sovietic modèl moscovit, o quitament jacobin reial o republican. Es pas la question de las bancas, es la question de la filosofia de l’emplec del capital reculhit pel sistèma politic.

Anuèit, avèm donc una presa de consciéncia dels artesans del comèrci a Tolosa, vila qu’es pas brica vista fins ara coma un problèma de comèrci… e çaquelà, entre las multinacionalas Carrefour (qu’a migrat de la periferia al centre), Casino qu’a minjat l’agenesa pichona Ruche Méridionale per tanben vendre en periferia, o Metro que dona una causida alemanda pel comèrci als barmen qu’an pus enveja de se questionar sus las originas dels produïts, ni sus la vision geografia de las loras consomacions tolzanas ; tot lo comèrci tolzan passa per un sistèma qu’es pas dins las mans diversas del comèrci tolzan, e qu’o vòl pas èstre.

Al meteis moment, lo sistèma financièr foncionava tanben d’aquel biais. Entre 1970 e 1990, la borsa parisenca aguèt d’ajuda fiscala per recaptar la moneda e la gerir al centre, dincal moment qu’es devengut, tot en desfiscalizar (lei d’Estat e non pas regionala a Tolosa), mai aisit de donar l’argent a la borsa de Nòva York… La Borsa de Nòva York veniá plaçar los fons de pension en Euròpa mas pas ambe las condicions del rendament ancian, n’en caliá mai ; pauc a pauc las entrepresas an fait falhida, quincanèla, e la renda es partida en Àsia, per facilitat costumièra. Mas tornam als barmen de Tolosa, èra mai aisit pels rendièrs de donar l’argent a d’especialistas de la defiscalizacion sense li demandar res del tot, lo compte èra regularament alimentat, sense saber realament de qu’èra l’emplec de l’argent. Los barmen son estats a Metro, cadena alemanda de distribucion de begudas !

Puèi dins las annadas 1980, una idèa basca es venguda coma naturala e gaire espandida dins los mèdias, e se l’argent de la renda basca damorava en Iparralde ? HERRIKOA arribèt e la produccion basca a trapat un financièr, per desvolopar las entrepresas implicadas, desvolopar novèls projectes, enfin crear una politica economica coërenta, causa que lo sistèma politic èra incapable de pensar vist que pensava parisenca ; l’IEO a organizat un encontre sul tèma dins las annadas 1990. E se los obrièrs pensavan a crear entrepresas ambe aquela renda ? E se la renda dels foncionaris franceses en Iparralde èra investit al país dels Bascos ? Vesètz lo dangièr ? Mas per quí ? Senon pel mercat-Estat-nacion francés e la partidocracia que ne viu sobre, de regime reial o republican, lo problèma es lo mesme.

Coma HERRIKOA foncionava, e probava l’interès social, es la Bourse de Paris, que, installada sul mercat-Estat-nacion francés, a portat un planh en justícia, sense gaire de succès gràcia a las leis europèas. Puèi, l’idèa geniala es venguda de la Borsa de París de fa parier e de demandar als rendièrs de pensar a l’usança de l’argent e l’implicacion de son emplec geografic. mas los rendièrs son pas totes formats per assegurar una intelligéncia del plaçament. HERRIKOA l’aviá clara, la lenga basca èra un emplec obligatòri ; per Omnium Finance –entrepresa tolzana- lo modèl “Bourse de Paris” èra encara en cap… e ps brica lo modèl autonòme basco.

Aquel modèl d’Omnium Finance es aquel del barman tolzan, un actitud de botiguèr ajudat per las leis centralistas francesas, que se trufa de saber se l’alcòol blanc arriba d’Escòcia via las multinacionalas de Bordèu o se la produccion tolzana exista, o existava !

Se cal recordar que los messatges politics «volèm viure al país» son estats pensats coma una extravagança politica pels regionalistas franceses, los futurs de la decentralizacion, vist que caliá «èstre modèrne» e donc crompar American (!) o a la manièra dels Americans. Ara, son los disigners daneses, franceses de Londres o escandinaus que fan los bars brancats del monde sancièr !!

E lo nacionalisme francés es inquiet … de doás manièras, per non pas damorar dins lo sistèma europèu (supausat èstre lo problèma de tot perqué a l’estrangièr ; l’estrangièr pòrta bona esquina en França), e perqué los «regionalismes» fasquèssen pas coma los Americans lor imposar una autra vision politica federala !

Es la question de la filosofia de l’emplec del capital reculhit pel sistèma. Se cal recordar que lo sistèma reial de las generalitats, zòna fiscala, èra lo sistèma imposat per las bancas italicas, per poder finançar los reialmes imperialistas franceses o catilhans ; lo rei aviá mestièr de moneda, ne demandava a las Generalitat, als amics botat a Aush o Tolosa per recaptar aquesta fiscalitat variabla. Dincal moment que la Generalitat (administracion fiscala a la debuta a Barcelona tanben) a questionat lo poder central –aragonés- per aver dreit de bastir una politica legala qu’acompanha lo fiscal ; lo Parlament de Barcelona tornava a la sorga que nosautres avèm conegut per Navarra, Aquitània, Marselha, Comtea de Nissa, o quitament lo Comtat Venaissin aprèp lo depart de la fabrica de curat papista. Los Occitans son estats pron pècs per contunhar aquel sistèma, la domesticacion politica d’Occitània fasiá òbra sense fe.

L’estrangièr pòrta bona esquina en França ; mas gaire de monde s’es questionat per saber çò qu’autonomia voliá dire : auto = se-mesme, nom es la persona, la persona se prendrà en carga, la fau autonòma. l’objectiu de l’Estat centralista francés es pas d’aver personas liuras o entrepresas autonòmas, mas d’aver bons domestics per poder aplicar sa politica quitament s’es mortuària. Un bon domestic parla la lenga de la casta al poder (francés o anglés), e es mut o vòta dels amics del poder central, per la partidocracia. Mas votar, es clar que finança pas, alara l’Estat central a trapat un tresaur public, las entrepresas que fan lo trabalh de las ancianas Generalitats, tot en damorar muda se lor donava una impèri, una colonia novèla, un mercat novèl. Dincal moment que n’i a pron : manifestacion doman 8 de mai a Tolosa.

La mondializacion arriba jà ambe lo colonialisme, los concurrents son eliminats per la diplomacia o las armadas, los tractats internacionals coma per exemple lo tractat del Pirinèus qu’a dividit en dos los pòbles pirinencs (basco, occitan e catalan), los Aragoneses an degut sonque suportar Castilha per èstre estat sonque de l’autre costat Sud dels Pirinèus e los ancians mèstres del reialme d’Aragon ambe lo seu Parlament de Barcelona que repotegava sempre.

La mondializacion l’avèm suportada, nosautres Occitans, e avèm collaborat al sistèma imperialista francés, o parisenc. Se cal recordar lo «grand» Bugeault qu’a plaça e avenguda a Lemòtges per aver pron chaplat en nom de l’imperialisme novèl francés, entre 1808 e 1830 aurà pron fait de mal a l’umanitat.

Anuèch i son protestacions dels comerçants de Tolosa ; es qu’an consciéncias de tot aquò, ne dobti, vist lo tipe de formacion monopolizada per un sistèma nacionalista francés : l’Estat es sant, dixit l’esquèrra francesa, e l’entrepresa la bona aisina, dixit la dreita, per crubar la talha e emplenar los burèus oficials de foncionaris que parlen francés, la lenga de Villers-Cotterêt.

Lo sistèma politic francés ara, emplega las leis europèas per bastir lo tramvia ambe d’emplegats ambe contractes luxemborgeses per non pagar las «cargas» (que son cotisas per las pensions futuras, e dons futurs problèmas), e donar una bona cara als budgectes tolzans. Al meteis moment, trabalhar e viure al país es abandonat per donar lo nom de Joan Jaurès a una universitat de letras… per un còst de 50.000 € e un cambiament de nom que se farà encara en 2015 ! Lo sistèma politic francés l’interessa pas la vida del país, l’interessa la vida de la caissa del partit nacionalista (expansionista) que ne son los aparatchiks. Lo sistèma politic francés los interessa las multinacionalas perqué son autanplan elonhadas del terrenh que la partidocracia francesa en Occitània.

Lo sistèma politic francés a quitament pas devinar que la sola reforma de las cotisas salarialas a una solucion dedins l’Estat francés, la regionalizacion en Alsàcia-Mossela, lo modèl Bismark per l’assegurança sociala ; fonciona plan mas es benlèu aquò lo problèma, e lo second problèma es perqué passa pas per París e los sants corporatismes sindicals (obrièrs o entreprenarials)… quin programa per las eleccions es portat per un partit francés per aquela refòrma ?

La defensa e promocion de l’occitan deuriá passar per la formacion en occitan e en economia liura dels botiguièrs de Tolosa… e pas sonque ! es luènh d’èstre un sampitèrne problèma de las letras o de literatura.

-°-

Solidaritat

Union Europèa e la lenga oficiala

Contrariament a çò qu’es explicat, es l’anglés, la lenga oficiala de l’Union Europèa e digun non vòl parlar d’aiçò, perqué coma pel latin, es devengut un tòpic. La lenga latina devenguda «oficiala» dins l’impèri, aquesta es estada atrocinada e l’occitan es primièr arribat, non pas coma lenga de l’amor, mas coma lenga administrativa gràcia a la normalizacion demandada pels Ducs d’Aquitània. D’aquela impausicion anglesa se fargarà benlèu d’autras lengas, d’autras «lengas regionalas», lo tolosish per exemple ? Pel moment avèm lo globish qu’assaja d’èstre lo brusselish ; e lo pòble anglés que pauc a paiuc refusa l’Union Europèa, e coma es aquel qu’a la lenga basica, veirèm lèu desplaçament antropologic per veire quina lenga estranha es estada imposada a una institucion forana sense aver domesticat los pòbles ; serà un subjecte antropologic interessant dins lo sègle venent.

Alara cal partir de la basa del liberalisme anglés que supòrta pas los foncionaris, lo UKIP participa d’aiçò ; lo partit politic anglés anti UE, fabrica l’argumentation dels pro-Union-Europèus, argumentacion que díson «pro Euròpa», benlèu sense saber que mantunes l’an jà fugit, Norvèja, Danemarc, Confederacion Helvetica, per exemple.

Es aquestes liberalisme que vòta al Parlament Europèu per un vice-president qu’es membre d’un aprtit pòst-franquista e que fabrica una guèrra lingüistica contra lo catalan, parlat per mai de 11 milions de locutors ; quantes personas parlan maltés o lutuanian dins l’Union Europèa ?

Aquí l’argument dels democratas franceses, que, o cal pas oblidar, son autanplan nacionalistas que lo FN, o cal remembrar ; lo nacionalisme francés es ontologic del sistèma partidocrata prepausat als inocentàsses vòts dels Occitans domesticats. Mas coma la pròsa del monsen Jourdain sábon pas çò qu’es lo nacionalisme expansionista francés, en refusar la dignitat legala de las lengas dels pòbles domesticats per exemple, la dignitat es l’oficialitat punt.

Caldrà explicar als «Jeunes Démocrates» que l’Union Europèa es pas l’«Europe». Caldrà explicar tanben que la politica de l’Union Europèa es tanben potencialament fabricabla per un nombre pichonet de foncionari, aquò dependrà grandament del recrutament… Es pas tanpauc un grand nombre que fabrica la superba politica que cal… lo recrutament es tanben una granda influéncia de las grandas causidas politicas. Ai tanpauc pas los mejans de verificar se la reparticion dels salaris es la meteissa dedins los dos sistèmas e pels budgectes concernits. Mas i pensi….

Alara parlèm del recrutament de l’Union Europèa basada sus la lenga del pòble que mens vòl de l’Union Europèa, parlam de l’anglés, e de las competéncias que son mai o mens estandardizadas, vist que los professors son pauc a pauc motlats sul meteis biais de fabricar de politicas publicas. Tornam a l’aisina basica de la pensada, la lenga. My Tailor is rich …er than yours, obviously. Aquela frasa es pron famosa. Lo tailor en occitan es lo sastre, (per extension e sinonimia) lo tissandièr en Agenés, tissandièr qu’es pas lo frejalièr. Es amusent de veire qu’aqueste Tailor es la basa de l’ensenhament de l’anglés en França, donc per fòrça en Occitània ; e que lo diccioanri anglés-occitan/occitan-anglés, non lista pas lo mot (!) perqué es fabricat en Aran … per un American, e quasiment solet dins son recanton.

Vesèm aital que lo biais d’ensenhar la lenga administrativa, e las lengas en general, fabrícan jà un biais de pensar, la vida en general, la literatura a la talvera, e l’umanitat en general. Imaginatz que los pòbles qu’an lengas d’emplegar faràn pauc a pauc la pròpria salça lingüistica a la basa de la lenga la mai emplegada ; l’Union Europèa la faràn ambe l’anglish e las variantas que serà lèu dialectes o subdialectes de quicòl coma lo patois de Londres ; lo patois de Londres non sap cosinar ni servar sa cosina ; alara sabèm en Occitània, que los quites Occitans, que, sovent sábon mens sus l’occitan e la lingüistica que los estangièrs, diràn quitament pas lo nom de la lenga per la presentar als Romaneses, l’occitan o diràn patois ; aqueles que, ièr, an minjat a la taula d’òstes del restaurant qu’assaja a Tolosa de resistir a l’ensenhament tecnocratica de la cosina, an agut una leiçon d’un Occitan d’Aude per lor explicar qu’a Tolosa se parlava… patois ; la semantica emplegada es jà un acte politic ; redreiçat, la semantica, occitan, es sul pic acceptada.

La sotmission o domesticacion d’un pòble debuta ambe la semantica que lo pòble gausarà emplegar per se descriure el-meteis. Es pietadosa en Occitània, ambe 800 ans de domesticacion en favor dels reis parisencs.

L’anglés es la lenga dels colonizators, tanben e de sempre en concurréncia ambe la lenga dels reis que los Occitans an suportat, aqueles colonizators que son estats descoberts pels indigènes nòrd-americans an agut lo tè coma basa del comèrce triangular, e los colonizators que los pòbles europèus an agut de combatre per se liberar del comèrci del tè, puèi del comèrci dels nègres, puèi …. Los nòrd-americans son europèus, e principalament son pas anglofònes. De que se debanèt al EUAN quora los colonizators son partits : gaitatz aquel document sus las originas de las populacions d’un Estat dels Estats-Units d’America del Nòrd, e lo comentari apondut en anglés e occitan.

Quora i a una sola administracion, i aurà sonque una sola lenga ; l’administracion es basicament fenhanta lingüisticament ; e pauc impòrta sa dimension en mòde de populacion ; lo maltés es per l’Union Europèa mai important que lo catalan, alara que lo catalana es parlat dedins l’Union Europèa per mai de 11 milions d’abitants. Ara dins aquel Estat nòrd-american describut se parla basicament anglés, e espanhòl ; mas sonque l’anglés es lenga d’imposicion.

Lo modèl lingüistic de l’Union Europèa es lo modèl de l’imposicion de la lenga unica per la seuna administracion. Es lo modèl francés. Als EUAN lor avèm pas sonque donat l’idèa del sistèma juridic que transfòrma lo subjecte del rei en ciutadan, las castas francofònas parisencas (i aviá dels domestics occitans) lor an mandat l’idèa de la lenga administrativa imposada.

Aprèp es clar que vist que la lenga de l’administracion aquesta es quitament pas la lenga dels pro Europèus, avèm una distorsion d’arguments politics per imposar una autoritat qu’a destrusit ambe la PAC tot lo teissut social, agrèste, qu’ajudava a aver de minjar a la pòrta de cada familha, e lo minjar èra sanitós, divèrs e pauc car (emns de logistica, mens d’administrat e mens de taxa), l’an destrusit ambe la PAC, en cinquanta annadas, e lo modèl francés del productivisme agricòle èra vengut de la FNSEA e dels lòbis coorporatistas agricòls, ajudats pels partits franceses (UDR-RPR-UMP e PSf-PRG).

Que devèm pensar qu’una organizacion que impausa sa lenga, aquí l’anglés o globish o brusselish, e que frena a la granda autonomia alimentària de las populacions ? O que frena a una granda autonomia lingüistica de las populacions ? Minjar es tanben parlar, cosinar es far parlar lo minjar, lo minjar occitan es pas similar al minjar d’Occitània fabricat en francés … ne soi segur.

-°-

La dignitat lingüistica es democracia, unicament.