Raskas, fòlc al mòde occitan, Las Valadas

Jà farà unes meses que m’an contactat sus la meuna pagina FB, francament es un grope que coneissiái pas. Mas soi pas lo centre del monde musical occitan ! Alara acabi de recebre lo CD e l’ai escotat a la manièra d’un ancian programator de ràdio associativa.

Lo primièr títol m’a recordat un modèl Nadau (version darrièra) de la musica fòlc orquestrada, a l’electrica ; me sembla que caldrà donar un nom a-n aquestas musicas occitanas, un biais de caracterizar la modernizacion de la musica anciana occitana, al gost del XXIen sègle.

Los Raskas son pas de la generacion de Nadau, pas brica, an debutat en 2010 ; son d’aqueles gropes musicals occitans de Las Valadas Occitanas dels pès dels Monts Alpencs de l’Èst d’Occitània, costat Estat italian. Lo grope es nascut a Coni, non gaire luènh de Nissa (per la linha de tren que cal salvar, o cal pas oblidar en Occitània granda).

Un membre del grope Raskas m’a contactat, primièra demanda, la meuna : «- lo CD en es lenga occitana ?», responsa : «- plan segur senon vos aurai pas contactat» ; m’a contactat en lenga occitana, en tota naturalitat. Jà aiçò, amerita lo bilhet sus aqueste blòg. Lo CD es prepausat en lenga italiana, aquò ajudarà los Franceses a se dubrir a d’autras lengas que la santa republicana.

Es una musica occitana que ròtla per Occitània, mas que se vei que la pratica musica es granda ; i a jà un entrainament grand de mantunes concèrts, mai que tot als Pès dels Monts Alpencs, e tanben del país Gavòt prèp de Nissa. Fan jà ambe la prepausicion aquela una euroregion musicala.

Clar qu’es de musica a dança, mas clar, vos cal pas limitar a-n aquò, son bravament mai qu’aiçò. La ritmica indica que se vòlon aprosmar d’un public jove, la mesma generacion, e dintrar dins la programacion normala de las estacions de ràdio d’Occitània ; es un grope de generacion que non doblida los ancians, benlèu qu’escótan Nadau e totas las autras prepausicions musicalas occitanas sus una ràdio occitana coma Ràdio Planèta Occitània.

Jà dins las Valadas Occitanas an, mai que tot, praticat las fèstas dels bals los mai bèls, Primadòc, Fèsta de Lo Dalfin (mantunas vagadas), Granda Fèsta Occitana de Ligúria, Festival de la Cançon de Impregno, e son venguts tanben dedins l’Estat francés a costat de Nissa e la Festejada de Gussan, prèp de Narbona.

Soi segur que pòdon èstre un polida convidacion pels festenals occitans d’un pauc pertot en Occitània. Amai del concèrt, del bal, e de la consciéncia occitana, soi

Lo disc qu’ai en man e qu’escoti ara, al meteis temps qu’escrivi sus la maquina a blòg (edr!), «La Macha Niera», es lo primièr, la resulta de cinc ans de passejadas per Occitània, pas pron pel moment ; O cal escriure e apuntar, son pas pron convidats del costat Oèst d’Occitània. Benlèu que los Occitans an complèxes e pauc de dinamisme per l’aventura d’una pratica musicala occitana exemplara, aquela de las Valadas Occitanas dal Pès dels Monts dels Alps, de l’Èst d’Occitània. Lo grope explica que fan de musica, els, «sense complèxe e ambe fòrça dinamisme» ; ai escotat, e o pòdi confirmar.

Silvan Jennesseaux, Francesc Olivero, Peiròt Adamo, Martin Adamo, Danièu Danzi, avètz aquí lo grope.

Es un grope tanben militant, an sostengut e sostènon la revista Ousitanio Vivo, per aver participat a la compilacion «Ensem per Ousitanio Vivo»

Lo disc baila l’enveja de dansar, e l’escota es un grand plaser. Serà programat ! (e segur o podètz crompar).

Es Nadau, Nadal, Nové, Calènda !

Aqueles se podràn far bon, polit, bon encara, bona…. Mas anuèch se mandan !

E coma acabi de ne recebre una tota en francés, me far cagar … l’ai occitanizada, es un supòrt comercial de tria, non ? Quí o podrà explicar a L’Occitane en Provence, quí ?

Mas ai recebut tanben d’amics de luènh, Confederacion Helvetica :

N’aprofièichi tanben per tornar a la carga :

APONDON :

Carcassona : FELICITACIONS !

Aprèp la gara de Carcassona, es pas grand'causa e còsta pas mai que lo budgecte costumièr, mas perqué es pas sistematic, per estauviar l'argent public e per èstre religat realament al país carcassés ? Perqué pas sistematiocament ? Comuna, club esportiu, associacion, organizadors etc. d'eveniments a Carcasssona, perqué l'occitan lor es pas sistematic (en companhiá del francés se vòlon !) ? Perqué non ?

S’espèra las meteissas iniociativas gairas costosas !

E lo primièr Franchimand que m’explica que comprend pas, lo mandarai a Montsegur en 1242, retorn cap al passat.

-°-

Felicitacions : una conselhièra territoriala del Front de Gauche a demandat – al moment del cambiament constitucional per la lei sobre l’occitan e las autras lengas de l’Estat- a demandat la co-oficialitat de la lenga còrsa ; podèm demandar mens en Occitània ?

-°-

Solidaritat ambe la marcha manifestativa e concernent l’Ayraultpòrt, en Bretanha.

Oblidat dels mèdias parisencs, FEST-NOZ e UNESCO

Ai recebut un comunicat partit de Bretanha, e transferat per París, una bona idèa parisenca es lo transferiment. Ai gaire recebut comunicat pensat en Picardia, Alsàcia o Provènça d’aquel grope politic, recebi tròp sovent e sonque comunicats de Paris. Donc l’excepcion es aquela e ne cal donc parlar un pauc, una rason.

Les élu-e-s Europe Ecologie les Verts au Conseil régional de Bretagne se félicitent de l’inscription du Fest-noz au patrimoine mondial de l'humanité par l’Unesco.
Cette inscription est le fruit d'un long travail des associations culturelles bretonnes que nous tenons à saluer.

S’il est encore nécessaire d’en faire la démonstration, cette reconnaissance internationale démontre que la Bretagne peut apporter au monde des éléments de sa culture particulière et riche de valeurs universelles. L’acte culturel du fest-noz en est la magnifique illustration : diversité de danses, techniques et corpus de chants et  musiques, et en même temps, unité des danseurs portés par l’émotion d’être ensemble. L'UNESCO affirme ainsi l'égale dignité de la culture bretonne vis à vis des autres cultures. Une belle reconnaissance pour une culture longtemps dénigrée.

Notre souhait est désormais que, rapidement et conformément aux engagements du Président de la République, la langue bretonne, dernière langue celtique continentale vivante et patrimoine immatériel inestimable, soit enfin reconnue comme langue de la République à coté du français et dispose de nouveaux droits qui lui permette de  s'épanouir. Il en va de même pour le Gallo.
Yannik Bigouin et Guy Hascoët pour le groupe Europe Ecologie Les Verts au conseil régional de Bretagne

Los elegits e elegidas d’Europe Ecologie les Verts al Conseil régional de Bretagne se felicitan de l’inscripcion del Fest-noz al patrimòni de l’umanitat per l’UNESCO.
Aquesta inscripcion es lo fruch d’un long trabalh de las associacions culturala bretonas qu’avem de saludar.

S’es encara necite de ne far la demonstracion, aquesta reconeissença internacionala demostra que Bretanha pòt portar al monde mantunes elements de la seuna cultura particulara e rica de valors universalas.  L’acte cultural del fest-noz n’es la magnifica illustacion ; diversitat de las dansas, tecnicas e còrpus dels cants e musicas, e al meteis temps, unitat dels dansaires portats per l’emocion d’èstre amassa. L'UNESCO confirma aital l’egala dignitat de la cultura bretona per rapòrt a las autras culturas. Una polida reconeissença per una cultura castigas dempuèi bel briu.

Nòstra volontat es d’ara enlà que, aviat e conformament als engatjaments del President de la republica, la lenga bretona, darrièra lenga celtica continentala viventa e patrimòni immterial, fosquèsse per fin reconeguda tala una lenga de la Republica  al costat del francés e dispausèsse de novèls dreits que li permetèsse de s’espavilar. Penam parier pel Gallò.

Yannik Bigouin e Guy Hascoët pel grope Europe Ecologie Les Verts al Conseil Régional de Bretagne

S’espèra un comunicat d’aqueste escantilh mai sovent en Occitània, e signat de totes los gropes ecologistas EELV de cada Conselh Regional, en Occitània : Peitiau-Charenta, Aquitània, Lemosin, Auvernhe, Dalfinat-Vivarés (per Ròse-Alps), PACA (per Provença, País Gavòt e País de Niça), Lengadòc-Rosselhon (pel Lengadòc-Bais e la partida provençala del Gard).

Podèm aital probar que l’informacion oblidada pels mèdias parisencs, es plan una volontat parisenca de manipular l’informacion. ièu m’agrada la mòrt d’un jazzman, mas çaquelà lo FEST-NOZ coma patrimòni mondial autrejat per l’UNESCO me sembla una novèla mai polida, e çaquelà oblidada… L’esquerrisme francés, nacionalista francés, preferís parlar del jazzman comunista que tota autra novèla ligada al patrimòni de l’Estat centralista francés.

-°-

Ligam per mostrar de quina manièra l’Estat francés nos pòrta a las estupiditats nuclearas de granda dimension creativa :

Aligòt, Aligöt, AligØt, a Rodés ….

Soi a l’Estivada 2012, e coma es degut ai debutat per un aligòt dins un restaurant de la vila. Me sembla normal de saber de quina manièra los aligòts son normalament servits ; non pensatz pas vosautres que cal testat e tastat lo «minjar barbars» lo mai acostumat de Roergue.

La presentacion es bona, lo servici del personal tanben, aviat serai servit. Mas al nivèla quantitat e qualitat es luènh de vóler los 13 € qu’aurai de pagar.

Lo restaurant es aquel de la plaça de la glèisa de Rodés, prèp del terminal de bus, linha A e B, e C (me sembla.

Me podètz explicar perqué val melhor aver una salciça de Tolosa de Loucheben (pron elonhat dels luòcs de produccions, elonhat clarament del Roergue !

De mai lo restaurantur e novèl proprietari caita de m’explicar que la salsiça pichona arriba del carnissièr vesin ; èra mal cuècha, Cal dire que èra pichona e donc benlèu pas a la bona dimension de la cosina.

E vos pòdi assegurar que val melhor tastat los produits locals al restaurant collectiu de l’Estivada, un grnad succès de l’Estivada que se debana a Tolosa, uèi.

Totes ;los productors locals son concernits e presents per defendre clarament e en fàcia del client la qualitat de la cosina de Roergue ; benlèu que lor cal far un passatge dins aquel restaurant del … Pargue.

Fèsta d’ÒC sempre cal embucar lo nòrd !

Ai sempre una question que m’arriba quora legissi aquò :

Lo francés es sempre la prioritat, perqué «sèm al sud» segurament ? E se gaitèm la mapa, ont sèm ? Pel moment sèm despistat pel nacionalisme francés.

A l’ofici de torisme sábon que demandar de qin departament sètz ; s’imagínan pas que FÈSTA d’ÒC pòt èstre utile fòra del regionalisme que nos an sistematicament fait portat, sense avizar la populacion qu’es una engana, es un replegamnt forçat, sèm etiquetat sense zo saber, sèm franceses e departamentalizat sense demandar res, sonque per rason d’estadisticas d’ofici de torisme.

Suldocument, l’anglés arriba abans l’occitan, e l’occitan es aquel que dona la color de la compassion lingüistica d’una partida de la populacion, redusida que crei gaire a l’emplec de comunicacion de la lenga, perqué ? Perqué la practica es considerada coma un acte simplament la volontat del cònsol e sense gaire utilitat per la vida de cada jorn, per la practica.

Es vertat que quora se presenta l’occitan en primièr l’esperit de discriminacion francesa es tal, que refusarà sistematicament de legir ; l’ai provat per un festenal tolzan, que l’occitan èra plaçat abans lo francés ; aital lo lector francés o afranquesit, nacionalista que s’ignòra, oblidarà de gaitar tot l’esfòrç que lo festenal a botat per destriar las prepausicions lingüisticas e las colors per las lengas diferenciadas.

Donc vesèm qu’a Besièrs lo francés es en nègre, nègre es lo cèl de l’imposicion lingüistica. Blau e grís per l’anglés, coma s’èra un biais de reconéisser que l’anglés serà lèu la lenga que remplaçarà lo tristum o lo nègre francés. Lo roge de l’occitan serà per notar, segurament, las colors de la bandièra, pertot presenta dins la ciutat de Besièrs.

Es benlèu inconscient, o benlèu una manièra de damorar dins lo ment del nacionalisme francés, aquel de la conquèsta que faguèt la dicha excepcion francesa, conquèsta sangnosa que ne faràn concèrts (evident), l’ignorança brusís dins una comunicacion de decentralizadoira ; conquèsta d’un Ernest Renan o Maurice Barrès que mescla la lenga e lo legal per establir un nacionalisme d’expansion parisenca. Lo nacionalisme francés en Occitània es la pròsa de mèstre jourdain dins la peça de Molière, sense l’umor de Molière.

Lo nacionalisme francés se trapa tanben a l’entrada de la comuna ambe lo sol drapèu francés present. L’occitan es a la talvera per las animacions d’estiu, o per agradar los militants que demandan la bandièra, «-fan cagar» segur. L’occitan es pels indigènas, l’immigracion nordenca o l’oltra-mar o l’immigracion politica francesa, pòst-algeriana, s’en trufa de la cultura locala o localizanta, coma se trufávan de la cultura argeriana al temps de la «civilizacion» militarista francesa en Argèria, e dels sistèma d’apartheid republican francés. Commemorèm los 50en aniversari de l’independéncia d’Argèria, e de la famosa frasa «je vous ai compris», frasa qu’aurà desplaçar un problèma cultural republican francés d’oltra-mar en Occitània ; i aurà pas cap «charradissa» a Fèsta d’Òc sul tèma, i a pas cap debat que cal plaçar sobre la taula, perqué ? Perqué França engana e zo cal pas far saber. Lo nacionalisme francés s’en carga, alara «sèm del sud» per non emplegar lo nom del país, coma autres còps se parlava de patois per l’occitan.

Sobre la mapa podèm veire Besièrs e sa geografia… Al sud de Besièrs, a Barcelona sobre los 11 milions de catalans i a segurament un public potencial per Fèsta d’Òc, segur. Mas o cal saber anar cercar. L’Estivada publica a Marselha dins lo mètro per sa publicitat. Alara en occitan perqué non Fèsta d’Òc a Barcelona ?

FÈSTA d’Òc es un festenal que cerca la seuna orientacion, cal convidar lo monde, donc ! Aital o ansin oblidarèm pas digun e farèm plaser a un occitanisme generós per acceptar plan aquel nacionalisme francés que compassioneja ambe l’occitan. La marca de la dubertura sul monde se fabrica donc en francés, veire la lenga sobre la portada. Es francesa la manifestacion, o cal recordar per quin public ? Quora Occitània convida lo monde, seriá autanplan comprenedor pels Franceses, Italians, Catalans, o Espanhòls ; l’occitan es alara non pas la lenga pont de la latinitat, lenga dels primièrs tèxtes de matematica d’Euròpa occidentala que dona los nombres negatius, o los tractats de medicina per Montpelhièr, o la lenga de la primièra poetica fòra glèisa d’Euròpa, mas la lenga regionala enclavada pel sistèma francés, empresonada dins lo sistèma francés, enclavada dins un ròtle de compassion, d’identitat de replegament, causa que serà envidentament explicat als Occitanistas pauc aprèp dins los debats, organizats per els e que l’argument del replegament lor serà sistematicament bailat en prima nacionalista francesa de duibertura. Aital es evident que lo public que pensa Besièrs dins lo nòrd (nòrd de Girona, Figuerès o Barcelona) o podrà pas comprendre. E alara los comuncant oficial de la vila o pòdon pas entendre tanpauc !

L’idèa de convidar lo monde es sortir del sistèma de comunicacion francés, qu’es incapable de comunicar a 300 km al Sud, pel public aisidament contactable que vendràn al nòrd tastar la cultura frairala, e sa lenga bessona !

Çaquelà e perqué las convidacions son de grand interès, FÈSTA d’ÒC es grandament recomandabla. Mas me sembla que cal saber que totes los pichons detalhs son de notar, per donar la pròva que lo nacionalisme francés l’accepta coma una compassion, d’una identitat que cal benlèu melhor enterrar que non pas desvolopar, e malgrat una autoritat comunala magèra que la vòl valorizar. Dins l’administracion francesa mana lo nacionalisme francés quitament dins lo sistèma comunal.

Per aiçò la Fèsta d’Oc es un moment privilegiat per mesclar çò qu’es Occitan, la corsa camarguesa (del meteis biais es del nòrd de barcelona, e donc clarament un simbòl bèl comparatiu ambe los correbuòu catalan), mesclat ambe la musica e las charradissas, perqué non debats ? Ai çaquelà decidit d’i anar e ai alara causit un moment especial, lo divendres e lo dissabte, e farai una passejada pel dimenge tanben, abans de tornar cap a l’Oèst de Besièrs, e assajarai de non pas pensar que Besièrs es pas lo Sud, mas Occitània.

Pel moment ambe la FÈSTA d’ÒC, e perqué Besièrs aurà pas vist qu’un avesque collaborador, i aurà pas de messa en lenga occitana, mas la messa d’una manièra de practicar Occitània ambe al poder lo nacionalisme expansionisme francés, dins un sistèma republican desviasut, tal que l’auriá poscut confirmar Raimond Coderc lo Cònsol màger.

Hestiv’Òc a Pau-Bearn en 2011

Aprèp quatre jorns a Hestiv’Òc soi cançat… Lo ligam entre l’economic, e lo popular es aquí una realitat bearnesa, donc occitana ; i a pas cap de dobte.

Lo moment lo mai fòrt de Pau 2011, Hestiv’Òc, es estat lo dijòus del ser. Las fòtos dels jornals an plan notat la causa, que l’an plaçat directe en primièra pagina. Mai de 5000 personas, vist de la comuna de Pau, mas darrièr l’estatua d’en Enric III de Navarra (o Enric II de Bearn, aquel qu’a preferit Henry IV de France contra l’avejaire de Joana d’Albret), se podiá comptar tanben mai de 2000 personas.

Del dedins èra tanben impressionant, tot aquel estrambòrd per cantar tres cançons amblematica de Bearn.

Dins la vila las vaquetas èran pertot, talament pertot, que lo redactor en cap de Sud-Ouest n’a trobat tres sobre l’escut de Bearn, segurament un efèit Jurançon… suls simbòls de Bearn. Ai remarcat tanben aquesta crotz occitana que senhoreja amb las doás vacas de Bearn, e la pichona estela del Felibrige… La République et Sud-Ouest, una pagina cada jorn per la manifestacion sense oblidar los mèdias oficials (web TV de l’aglomeracion de Pau, aglomeracion que fasiá una enquèsta per … aumentar l’efèut Hestiv’Òc dins l’estiu ?) e aquels de l’Estat francés (Radio France e France 3, site Internet e jornal televizat). Se trapa tanben l’estúdio de la FIMOC… per aiçò far en occitan. Lèu sul site Internet d’Hestiv’Òc podrètz trapar entrevistas e filmes de tota la hèsta de Pau, hèsta per hestejar, mas que la lenga es la clau … que de las cadenas desliura mantun (!).

Pel moment, a despart de l’Estivada (que se vòl mai elitista), es la HÈSTA occitana la mai bèla de tot Occitània. Lo quasi tot Bearn que parla sa lenga i èra pas, e alara tot sembla excepcional, quitament l’ipocrisia del discors de la representanta del Conselh General sul balcon de la comuna, discors en occitan de Bearn totun !

Mas aquel devís es sonque una dobla pichona excepcion (lenga e ipocrisia), los Bearneses de Pau s’i son escaduts per aquela festassa nòstra. Hestiv’Òc èra en cinc jorns lo capdau d’Occitània, segur. Un conselh per las annadas venentas, ajudar los Occitans e las Occitanas de Bigòrra, Gasconha, Agenés, Peirigòrd, Lomanha, Carcin, País Tolzan, Comenge e Varossa, Val d’Aran e Lengadòc, Menerbés e País de Montpelhièr, Provènça e Nissa, de Baiona, Dalfinat e Velai, Auvernhe e Lemosin, Roergue e Bordèu de davalar a Pau.

L’afichatge en vila èra clar, melhor qu’en Rodés, e la fèsta èra interdicha a digun per i passar una ora, o tres.

Es alara pas un astre se lo Jean-Michel Baylet i es vengut passejar per sa campanha interna del Parti Socialiste. Mas sembla çaquelà que los Bearneses li an demandat una politica dins son departament mai clara per l’occitan… Cap e tot, los Bearneses son solidaris dab tot parçan o terçon d’Occitània.

Aprèp avètz la fèsta, concèrt (sonorizacion un pauc fòrta e, la tecnica bona mas lo material èra mal equilibrat sobre la plaça reiau), bal occitan (del fuòc de Diu ambe los Menestrers Gascons), lo mercat cubèrt èra tanben de la fèsta (els tanben la vòlon la HÈSTA dedins lo bastiment, e la vòlon mai qu’un grope de bandà que se passeja, m’o an dich), lo mercat de las verdas verduras o bon minjar bearnés èran presents sobre las taulas associativas e professionalas de la plaça reiau, installats especialament (sembla que mon refús d’èstre servit per un restaurant pirinenc de la plaça fosquèsse degut a-n aiçò ?), darrièr l’estatua d’Enric II de Bearn o III de Navarra, se podiá tanben encontrar productors e Macarel per sosténer Calandreta ; l’estand de Calandreta Bearn èra tanben un gròs moment d’animacion, e de finança per l’escòla.

Fòto çai-devath : Didier Fois dubrís aquí la hèsta e la consolessa de Pau, un pauc en occitan, lançarà lo berret per oficialament dubrir la hèsta.

Vos conselhi d’anar a Hestiv’Òc 2012, mas de far atencion : quora los Pagalhós e l’IPG se debuta al cantar endacòm dins la hèsta, se farà simple de participar, se cal mesfisar dels gòts, son sistematicament alimentats … Puèi una visita de la cauna de Libertat, apondrà una nuèit dificila (cal preveire un òtel sus plaça).

Bon, aquí podèm dire que Bearn amerita lo títol de capdau d’Occitània, ara los cal recuperar çò que lo Parlament de Navarra a decidit de perdre en 1792, lo dreit de legiferar pel pòble de Bearn, pel pòble occitan e ciutadan de Bearn, Gasconha i a perdut e Occitània totparier.

Venètz hestejar a Hestiv’Òc en 2012, malgrat una baissa de las visitas (mens de mocadors de cap venduts), la visita, ambe los crums atlantics que s’en van, es supèrba sobre las passejadas dels Pirinèus, a las 9 oras, en dejunar al bar Aragon de la vila. Los Bearneses son aimadors dels Pirinèus, vòlon del sense frontièra (Pirinèus dichas “fontières naturelles”, un còp èra), mas pels Dreits dels Occitans en Occitània, aiçò es mens clar, sense frontièra per tornar los Dreits dels Bearneses en Bearn ? Coma en Navarra, Euskadi, Aragon o Catalonha ? Aquí lo discors es mens clar. La hèsta aquela es mens politica que s’i pensa e al meteis temps provincializada per l’intervencion del Conselh Generau d’esquèrra.

(dins un jorn o dos i aurà sobre aquel bilhet mantunes articles pareguts dins la premsa locala, pagina locala)

Har ua promocion que m’agrada, Sarrant en Gasconha per agost 2011

Es sovent complicat d’explicar al personal politic de quina manièra se pòt aplicar l’occitan sense costar res en subvencion suplementària. vaquí donc un exemple en Gasconha que m’agrada de mostrar per aquesta rason.

Al fial de l’aiga de Gasconha, pauc a pauc, aiçò podriá èstre la nòrma ? Lo document es en lenga occitana sobre la portada, e en francés a l’interior ; es una granda e bona debuta, exemplar per totes los festenals, hestenaus…

Quora un festenal/hestenau en Miègdia-Occitània practica un acte ecologista, lo Conselh Regional/Regionau de Tolosa, l’ajuda melhor. E perqué aquesta politica volontarista seriá pas aplicada per/tà tot festenal/hestenau que farà/harà doás/duas annadas de seguida aquel/aqueth esfòrç ?

Aquò vaga a quin elegit d’o prepausar ? Aquò harà duas annadas qu’aquò s’espèra !

Grussan d’Occitània, e las autras ciutats, e los autres ciutadans...

Metz : plataforma de la Kulturé de la mediocritat… europèa.

La cultura de l'aver (finança) del Luxemborg (lo grand grand Luxemborg) arriba en Catalonha, coma en país colonizat. Lo Luxemborg es a dos passes de Metz (origina de la companhia de bus), es la plataforma del netejament financièr europèu. La finança europèa passa en granda partida per aquel Estat-parita oficial de l’Euròpa.

La promocion aquesta es prepausada per una companhia qu’amaga pas qu’es un “Invest” … Un Envog Invest, ambe una adreiça a Metz e una inscripcion al registre de comèrç a París.

La mediocritat parla anglés (per la finança internacionala) e francés (pels clients), e alara exporta SA Kulturé en Catalonha, coma s’èra un país colonizat. I a pas una prepausicion de Kulturé que fosquèsse catalana…

La prepausicion es tanben per un public belga francofòne, se la cultura francofòna en Wallònia es aiçò, comprèni perqué los Flamands pòdon aver enveja d’independéncia.

La prepausicion es adreiçada als joves de 16 a 25 ans, una formacion a l’avenidor europèu… Se vei alara la novèla Eurasmus de la “cultura” de la finança. Se podrà alara constatar que los parents que mandan los dròlles aquí, an abandonat de transmetre la cultura de lor familha e de lor comunautat, per l’imposar economicament a Catalonha. E benlèu que sobre l’aficha s’amaga d’autres comèrçes que podèm pas listar aquí, e que segurament “agrada” als parents… financièrs o pòst-financièrs (lo Marròc tanben parla francés per comerçar en Catalonha).

Dins aquelas condicions, que segurament farà jamai  conéisser la cultura catalana, al grope de perduts del comèrç de vacanças mediòcras, podèm assegurar que l’Union Europèa es mal partida, e l’idèa d’independéncia dels Catalans serà jamai acceptada per un public que lor fabrica de simplismes e de mediocritats a la carta.

La migracion aquela es sense cap interès, levat aquel d’una finança que s’assegura un public d’esclaus, lo mai estupid potencial, e de mediocritat per damorar al poder contra los pòbles, e se servir de la moneda publica per sobreviure dins una societat en crisi economica grèva, tot en criticar los páures de non vóler collaborar a-n aiçò.

Soi malastrosament segur que los Mossos d’Esquadra auràn segur mens de vigiléncia contra aquel public…

BEN, 100 % TOLZAN !

POSITIVÈM !

Aquí, Ben Vautier es en vila, dempuèi tres jorns, en vila mondina, aqueste dels grands poètas, de la ciutat de l’AIRBUS, de las recèrcas novèlas, dels debats lingüistics (sovent dins l’endrona francesa costumièra), de la lenga occitana (version gascona e lengadociana), es en vila dels transpòrts multipolaris, de las universitats anglofònas o de la multiculturalitat de l’Institut Catolic, e ongan e encara fabrica l’eveniment ; perqué Ben s’escota, fabrica lo debat, e capvira los mèdias, amai lo politic quora gausa s’acarar al debat (certans politicians franceses, pietat, son sovent a desfugir Ben, perqué ?).

Ben es questionat pel programa en occitan de France 3 Tolosa, pichonèl programa, qu’ajuda France 3 a sa politica de visualizacion de son enrasigament tolzan. Son programa qu’amerita sempre una qualitat superiora e sobretot de sortir de l’endrona que lo sistèma l’a botat.

Ben interessa tanben una certana elita tolzana, la pròba n’es estada donada ambe la conferéncia de premsa d’aqueste maitin per explicar las campanhas de promocion de l’occitan que son previstas en debuta de prima a Tolosa. L’occitan, la lenga, es enfin sortit del valat o de la cauna fosca jacobina, sortit oficialament pel grope politic en plaça a Tolosa, gràcia li serà bailat, uèi. L’occitan es sortit al lum que li fauta per prendre lo camin de la dignitat.

Ben aurà ajudat. Perqué ?

Non Ben emplega pas l’occitan per èstre de mòde ; la promocion de l’occitan es un combat long del nòstre Ben nacional, aquel combat es pauc conegut o volontariament oblidat pel sistèma mediatic franchimand. A Tolosa se desperta e assaja de despertar lo public. Quí gausarà crompar un tablèu del Ben per Nadal, ajudarà lo pòble occitan al desvelhar.

Quina familha Nadal o Pascalon gausarà crompar un tablèu de Ben ?

Perqué ? Perqué Ben es famós ! (famous en anglés, pels poliglòtas franceses que sábon pas las rasigas occitanas de l’anglés, aprèp Hastings, 1066, los poders normands, peitavin e gascons d’Aquitània an poscut exportar una civilizacion, e un sistèma politic pron en avança per rapòrt als futurs invasidors francs… L’Istòria occitana es l’istòria desbrembada pels colonialistas, Ben trabalha contra los imperialismes, totes ! Per emplenar los traucs de las ignoranças).

Conegut per tot lo continent europèu, a visitat l’Euròpa ambe sa crida a la diversitat e s’adapta al public que li sembla convenient per sas produccions. Partit del quiòsque nissart, es arribat a Tolosa per portar un messatge politic e engatjat, TOLOSA, BEN, 100 % OCCITAN. Ben li agrada lo mètro en occitan.

Una galariá, Sollertís, pòrta lo defí, dinca la fin de genièr 2011. Es una convidacion als pòbles oprimits, als pòbles que los franceses lor a donat vergonha de parlar lor lenga, e aiçò concernís «Catalans, Bascos, Còrses, Bretons, Alsacians, Martiniqueses, Goadelopeans, Flamands, Ròms, Amazighs, Kanacs, Polinesians, etc.» e totas los pòbles qu’an de suportar lo modèl francés en çò lor (Espanha, Africa francofòne, etc.).

Ben explica clarament que veirèm a la fin se las òbras son estadas crompadas, lo nivèl d’engatjament de la «borgesiá tolzana» per fintar la nacion catalana… Crompar Ben es un engatjament, car Ben a Tolosa es 100 % occitan. Ben manda aital una granda responsabilitat als Tolzans e las Tolzanas, es que ne seràn dignes ? Sollertís s’engatja tanben aital… dins lo fialat dels comèrçes que «l’occitan lor agrada».

Ièr al jornal de France 3 Miègdia-Pirinèus a donat una responsa, perqué li cal aprendre l’occitan : «per poder respondre en occitan al jornalista de Tolosa que l’entrevista, mas vei que lo jornalista tolzan parla parisenc, e donc que li cal pas parlar occitan», en tres momentons aurà portat al lum lo problèma del respecte lingüistic. De quina manièra se podrà portar lo respecte per una lenga se lo sistèma politic e public l’emplega pas ? Una lenga es mòrta se s’emplega pas !

Lo debat es dubèrt e Ben prepausa d’installar un debat suls fòrums de la vila mondina, dincal moment que dubrirà un debat al Conselh Regional, gràcia al vice-president Gérard Onesta, e a la preséncia d’elegits concernits per una dignitat lingüistica occitana.

Dins la conferéncia d’aqueste maitin, per la premsa, podèm apondre que Jean-Charles Valadier èra vengut portar son sosten a J.-F. Laffont per la campanha d’afichatge que se prepara ; aital vos pòdi donar unes elements de las afichas qu’aurèm en 2011 dins las carrièras de la vila, aquesta que se vòl capitala europèa, TOLOSA DE LENGADÒC. Car es clar, per Ben e per fòrça militants, l’occitan es pas una langue régionale. L’occitan es una lenga pont de la latinitat, coma zo pòt constatar tot ciutadan europèu que viatja ambe aquesta lenga dins los territòris que las autras lengas latinas son practicadas.

 

Gràcia a Ben, podrèm enfin probar que l’occitan es tanben lenga de filosofia, e portar elements pel debat de filosofias politicas.

Siaguètz realistas,

demandatz l’impossible,

BEN AJUDARÀ !