Festenal occitan dels “Faux-culs”

Soi d’aqueles que son de mens en mens interessats pels «Festenals occitans», que son supausats donar una imatge de dignitat per la cultura occitana, e de la lenga a còps ; Son bons cambajons, entre los pans de las subvencions, fauta sovent lo vin per far la messa sancièra.

Perqué ? Perqué es un festenal de «faux culs», falça imatge d’Occitània, d’una Occitània qu’a après la domesticacion per aver subvencions, e de subvencions n’an mestièr per sobreviure (e soi perfaitament d’accòrd ambe la situacion actuala que los festenals aguèsse subvencions). Es normal que la moneda publica servisca a-n aquò en Occitània ; çò qu’es mens normal es la manièra que lo personal administratiu e lo sistèma politic francés empleguèsse aquestas subvencions per passar lo messatge : per aver subvencion cal pas parlar politica, es de dire parlar d’Occitània e del problèma politic que pausa realament ; es lo meteis discors que se fabrica dins las universitats per non pas aver los estudis economics, istorics o politics que cal per mostrar tecnicament aiçò.

Per mostrar tecnicament aiçò cal gaitar los indicis, e los indicis de premsa dónan plan lo resson, e Internet ajuda d’aver aquel resson. Es pas sonque un fenomèn bearnés, mas en Bearn se vei melhor, «perqué es mai populara la cultura en Bearn e Bigòrra» coma auriá dit un vièlh animator de Ràdio País.

(Tractarai en prigondor lo festenal Hestiv’Òc, perqué i soi estat una jornada, e per una jornada n’i a pron per determinar en progondor que «Bearnés cap e tot » es una ipocrisia del XXIen sègle).

Dins lo jornal catalan El Punt AVUI, 150.000 exemplars venduts en Catalonha, podèm legir las pichonas piadas d’aquel sindròma del mercat-Estat-nacion dels festenals subvencionats per la decentralizacion, sonque ambe la descripcion de las viradas europèas dels gropes musicals catalans.

Los gropes son «Catalans de còr» («Bearnéses cap e tot»), es plan notat aital, mas soi pron piòt, e sabi que Bretanha o Occitània sábon çò qu’es ; e malgrat aiçò se pòt legir :

A Pau ai agut una explicacion clara, pels ART-FMR de la plaça en fàcia la prefectura, dins un festenal que fan atencion a l’escritura occitana de las indicas (levat pels cagadors o comuns !) ; HESTIV’Òc èra la «10au edicion», alara gaitatz aquí :

Los franchimands, o los Bearnés pas escolhiats dins la lenga de Bearn, sábon pas que «10e Édition» es en francés e «10au edicion» es en occitan ; alara tot aquò passa al dessús del cap del Bearnés cap e tot, levat pels organizators, plan segur. Lo qu’a trabalhat pron plan aquí es un catalan ….

Alara perqué aver demandat a un catalan d’o far en francés ? Per astre PAU [paw] es PAU [pôo] en francés, coma qué los Franchimands son capables de legir en occitan e s’orientar cap a PAU [paw], quitament se los diftongues zo sábon pas far, coma per totas las autras lengas, e alara zo fan coma pòdon [pôo].

Alara es evident que «10au edicion» seriá mal comprès pels Franchimands, o benlèu mal comprès pels finançaire institucional que son los que fan la causa de la subvencion possibla …. Donc avem de francés un pauc pertot dins los festenals occitans, «per orientar» l’ignorança francesa.

Aquò se sona la fauta de «colhons » dels Bearneses e dels organizators dels autres festenals … Dins aquel contèxte comprèni lo «manager» dels gropes catalans que fan francesas totas las convidacions qu’an pels festenals en Bretanha, Occitània, Alsàcia, Savòia, Corsega, o Martinica … Mas mens per Catalonha del nòrd o Iparralde, perqué ? La responsa la donarai dins un autre bilhet, vist qu’es antropologicament e politicament utile de saber e que Bearn ajuda ambe HESTIV’Òc a costat d’Iparralde.

E coma lo que paga mana, las associacions d’organizaires son sonque intermediàrias per evitar que lo politic se mesclèsse a tot aquò, e que gardèsse la seuna santetat republicana e nacionalista francesa, coma la glèisa garda lo departament e que la republica li cambièsse lo nom.

Baiona, Lescar e Auloron (recordatz [paw] = [pôo] per Oloron) = Pyrénées Atlantiques

Venir en ….«fRANÇA» dèu pas èstre de tot repaus pels musicians e cantaires catalans !

Iacme, Tolosa e la glèisa catolica

Tèxte ancian de l'Evangèli segon Sant Marc, transcripcion del tèxte cristian occitan per Jean Duvernoy. Jean Duvernoy es un grand occitanista. Amerita una generalizacion de son trabalh, dins totas las escòlas d’Occitània.

En 1229, es lo Papa de Roma qu'a interdich lo Libre dins la lenga del pòble d'aiçí, per poder directament legir lo libre dich sant (per o dire elonhat del pòble, i a pas melhora semantica – o fan parier las autras religions) e donc aital ligar lo pòble e «la paraula de Dieu», sense l'ecclesià entremièg (Jaulièrs dels pòbles e del saber dinca a l’arribada dels Lumières) ; çò que pròva al mens que lo sistèma roman aviá cap d’interès de difusar un document que malgrat tot lo pòble podiá legir ; mantunes sègles aprèp, lo pòble occitan es illetrat dins sa pròpria lenga e dins totas las lengas que li son prepausadas pels novèls poders. Sabèm quin interès aquel ecclesià pòrta a la lenga occitana, uèi ; es pietadós quora comparèm ambe Corsega, Catalonha, o Euskadi.

Podèm apondre que l’occitan, e lo patrimòni, los interessa sobretot a l’Institut Catolic, per recebre subvencion europèa… a mendre còst politic eventual.

Lo tèxte aquel es alara essencial per aver aquel occitan modèrne que nos fauta, perqué ? Perqué d'aquel temps lo castig francés contra la lenga debutava sonque, e debutava ambe l'ajuda volontarista e fòrta de l'ecclesiastic roman, e se persegís uèi (ambe quasiment lo meteis vam), Estat e ecclesià roman associat malgrat lo sistèma dich "laïc" qu'es supausat elonhar la glèisa catolica de la pensada legala de l'Estat francés republican.

Jean Duvernoy a donat sul net lo tèxte en transcripcion sancièra.

http://jean.duvernoy.free.fr/text/pdf/cledat_marc.pdf p 45 66b

O escrivi perqué i a tantes occitanistas e catalanistas que me vòlon sonat Jaume !

E puèi aprèp i a tantes que sábon pas dire [dzAmmé], [tsAmmé], i [iAmmé] !!! E tantes que son aquí, en me dire j-a-c-m-È o j-a-c-m-É, aital vocalizar coma un castig per me dire que «fariái melhor de me dire ambe lo nom en francés», lo castig contunha ; aquò me far rire e plaça lo ridicul al nivèl que cal, francés, l’ignorança e la non volontat de far lo mendre esfòrç lingüistic (me dona aital un nivèl de capacitat de l’interlocutor, del Franchimandàs en fàcia).

Alara vaquí un document istoric, per ajudar a melhor dire.

L'Evangèli segon Sant Marc es estada tradusida del grèc ancian en bon occitan de Gasconha (modèrne), per Miquèu Grosclaude (protestant) e Gilabèrt Nariòo (catolic) [e sense cap de dobte los melhors traductors que se pòt trapar en Occitània, a-n aquel moment), la causa sembla oblidada dins las tèrras que l'occitan s'es oficializada (Aran) o dins las tèrras que camina l'oficialitat (Piemont) ; e çaquelà aquestas tèrras an fabricat instruments ecclesials en occitan (per amagar aquel trabalh modèrne bearnés benlèu?). Aquel document, la novèla traduccion, es disponible en bona edicion de Per Noste, a Ortès.

Aquel document es pas encara disponible dins las glèisas catolicas de tot Occitània, dins l'Institut Catolic de Tolosa... Vesèm tanben l’exilh de Bernadeta Sobirós a nevers coma lo camin del castig d’una locutriça en lenga occitana de Bigòrra, contra lo sistèma ecclesial que n’en voliá pas de sa lenga, mas que uèi vòl plan de las consequéncias dinerièras de la frasa «que soy era immaculado councepciou» ; l’industria del torisme ne vòl d’aiçò, sense pagar gaire per l’emplec qu’es estat fait de la lenga locala (aquò digun explica qu’es la mondializacion! o Francizacion de Bigòrra). Nimai dins lo temple protestant, vesèm gaire res arribar coma sistèma lingüistic de dignitat per l’occitan, malgrat qualques assages del costat de Narbona. E sabi pas encara s'es disponible dins lo temple protestant d'Ortès ? O dins las universitats de formacion de Genèbra ?

Aprèp aver escrich aquestas linhas, se pausa pus la question, perqué mantunes occitans vòlon pus dintrar dins una glèisa catolica, malgrat que fosquèsse en lenga occitana la messa, aquò amaga pas l’ipocrisia anciana e modèrna del sistèma catolic contra l’occitan. Es alara que nos podèm estonar que los peire protestants modèrnes aguèssen pas instituar un ceremonia especiala pels occitans que vòlon legir en public la Bíblia, dins la lenga dels aujòus, dins la lenga reprimida per Roma.

Aprèp aquestas linhas, nos podèm tanben questionar sobre la manièra que los integrismes novèls nos arríban ambe la bandièra francesa e lo còrs ensangnat, o en Tunísia ambe la democracia. Far saber çò qu’Occitània a suportat e supòrta podrà ajudar lo planèta a combatre los integrismes religioses ? Alem Surre-Garcia o sembla pensar.

Reflexion per un dimenge.

A prepaus de la diversitat al delai de Ròse

La diversitat dels articles en occitan serà simplament explicable, perqué l’occitan es una lenga clau de la latinitat, e donc avèm tot un ensemble d’articles en occitan, en cobla, dins totes los dialectes. Ai pas jamai entendut un professor de lenga explicar lo simplisme, i auriá sonque lo ‘lo/la’ lengadocian, lo ‘lo/la’ es coma article general dins l’occitan ensenhar dins la zòna correspondenta, ambe la literatura acompanhanta ; ai agut un ensenhament qu’a informat de las diferéncias, èra un ensenhament seriós en estatgis de formacion contunha, tal que se fabrica en Gasconha-Bearn, e en Arièja aqueste davalada, o dins las Alps nauts, uèi.

Avèm li articles particulars pel provençal maritime e rodanenc, donc al delai de la Provènça del “colectiéu Prouvenço”, aquel que sembla s’arrestar als limits de l’ancian empèri germanic, e avèm l’article le/la per la region tolzana (pauc emplegat), puèi l’article eth/era pels Pirinèus (oficial en occitan d’Aran). Las particularitats de l’occitan, totas las particularitat son utile per la diversitat dialectala, mas devon pas frenar una nòrma glolizanta que dèu aisidament ajudar a totas las nòrmas practicadas de sobreviure. per contra, abandonar unas règlas serà segur un fin per l’occitan, dins totas las seunas variantas.

Per la nòrma ensenhada dins los libres de l’Espaci Occitan, e distribuat a totas las escòlas de la zònas (per una debuta seriosa de politica lingüistica – es un organisme oficial de las Valada Occitana d’Itàlia ) podèm legir : lo [lu] /la [la] , pagina 49 del libre de las nòrmas ortogràficas chausias morfològicas e vocabularis de l’occitan alpin oriental.

Dins los ensembles dialectals, es la caracteristica, podrèm trapar quasiment tot un escantilh de cambiaments que fan justament l’occitan, e aiçò ameritèt mantunes estudis dialectologic dins l otemps que la lenga èra parlada per la majoritat ; i a document d’arquius per tornar las zònas dialectalas (per los que son conservadors que voldrián far l’esfòrç de bastir mícro-zònas foneticas, en collectiu, en comuna o regropament de comunas). Particularizar l’occitan tala una lenga de campanhièr fabrica çaquelà e justament çò que los Franceses vòlon una “langue régionale”… coma ensenha los títols de la premsa provincialista e la premsa parisenca, mai tanben lo sistèma educatiu dich de l’Éducation Nationale. E aital nos vòlon far creire los provincialistas de tot escantilh, quitament los de la decentralizacion.

Lo trabalh sobre l’article es lo mai vesedor, mas zo podèm far –per d’autras element serioses, e pas sonque compacionals- per d’autras caracteristicas de la lenga nòstra que fosquèsse nommada “lenga d’Òc” (romantisme) o occitan (lingüistica). Ara, nommar la lenga occitan es lo rebat d’una modernitat lingüistica, frena pas per la diversitat de las practica, se la lenga se practica… çò qu’es luènh d’èstre lo cas de los que ne fan los limits dialectal coma un element politic de los lors combats regionalistas, sense saber realament la vision globala de la lenga, coma l’aviá agut Frederic Mistral ambe lo Tresaur dau Felibrige.

Cal resistar !

Per clavar, los amics dels vertadièrs provençals son plan representats sobre la faiçon de pensar d’aquesta revista parisenca :

Per astre, los “estrangièrs” o “musulmans” son aquestes que págan las retiradas de mantunes vièlhs plocs que creson encara al nacional-expansionisme parisenc, e a l’extrèma, per astre, mantunes plocs que parlávan pas francés an batalhat a las «frontières naturelles» de las loras estupiditats, las loras linhas maginòts dels conceptes foscs de la santa republica francesa (los occitans an donat sovent mai que los puristas dels catolicisme integristas o de las frontièras que fan que cal se protegir per trapar un problèma sonque fòra lo sistèma, l’expulsar seriá resòudre lo problèma), per astre, l’UMP a pas encara comprès que lo camin aquel èra tòrt, l’extrèma dreita frapa a la pòrta meteissa que los elegit de la dreita dicha populara e membre de l’UMP, mai tanben pròche del lòbi de la produccion d’arma en fRANÇA ; aquel lòbi estima fòrça las guèrra, li dona un CA pels comptes d’accionaris, es bon.

O vau tornar escriure sobre aquel blòg, mon grand-paire parlava pas francés, zo refusava, mas es estat resistent, sense que De Gaulle li demandèsse (e contra la populacion feminina de l’ostal), puèi medalhat, refusèt que lo profecte li donèsse la medalha en public, a pas esperat lo procès Papon de las annadas 1990 – la medalha l’aguèt en privat en 1947. En 1939, refusèt de dintrar dins la glèisa catolica pel maridatge, per la negociacion : diguèt donc «a la maison se parlarà pas francés» (se parlèt pas francés dinca sa mòrt en 1969), mon grand-pair amerita una medalha e lo nom d’una estacion de mètro a Tolosa, coma resistent a las repressions francesas en Occitània.

Segon las nòrmas dels “gaulois” qu’escrívon aquela minuta de mèrda, mon grand-paire èra francés, e refusava de parlar francés… Ai jamai capitat d’explicar a un extremista francés qu’èri pas francés ; zo vòlon pas entendre, perqué soi catolic (forçat), parli tanben francés (forçat), ai la pèl blanca (per eireditat), etc. Soi lo “français” tipic ; e çaquelà, O REVENDIQUI : soi primièr occitan e segond del continent europèu, puèi d’aqueste planèta.

Parlar occitan, per me, es una revendicacion politica contra las estupiditats dels extremistas de dreita francesa, e tanben contra los extremistas de l’esquèrra nacional-expansionista francesa que vívon del sistèma parisenc.

-°-

Diada de Catalonha a Tolosa

Zo cal notar sobre aqueste blòg, es essencial.

Es la primièra vagada qu’una institucion occitana co-organiza ambe lo Casal Catalan de Tolosa, e l’associacion dels Quadres Catalans de Tolosa, la Diada Nacional de Catalonha.

Qu’es aquò aquela diada ? Dia +ada, avèm diada, jorn + ada, avèm jornada. Es un jorn especial per la nacion catalana ; es lo jorn que las institucions politicas catalanas an escolhit per èstre lo jorn de fèsta de la nacion catalana, aprèp la sortida del franquisme.

Aquesta annada 2011, la municipalitat de Badalona, PP, refusa de fèstejar la diada nacional de Catalonha; a Madrid lo Partido Popular crida los Catalans de complir la lei per non pus ensenhar lo catalan normalament, e lo PP a Badalona non complís la lei catalan per la diada catalana ; aquò se sona de ierarquizacion juridica e institucionala, colonialisme aplicat de la pensada politica bonapartista e borbonica, incoëréncia nacionalista d’expansion. L’avèm en version francesa en Occitània plan vivent tanben : «Lo PP es un modèl per l’UMP» dixit Alain Juppé, o Jean-Luc Mélenchon o la Libre Pensée qu’explícan tot e lo pus grand mal que pensan de las lengas minorizadas en République française.

Vesètz çò que vikipèdia en catalan explica de la Diada :

S’organiza a Tolosa, a partir de 14:30h un DIADA DE CATALONHA, tot ciutadan o tota ciutdana es convidat/ada.

L’organiza la Convergència Occitana, associacion de gestion de l’Ostal d’Occitània, l’associacion dels Quadres Catalans de Tolosa, e la mai vièlha associacion catalana de Tolosa, lo Casal Catalan (sempre a costat dels Occitans e de las Occitanas per la defensa dels dreits lingüistics e morals).

La Diada es organizada aquesta annada en memòria de Lugan Bedel e Anna Maurí Graells, mòrts aquel estiu dins un accident de la rota. I aurà tanben un moment de recuèlh per un musician e occitanista F.Flautard, mòrt tanben al meteis periòde en Lengadòc.

Çaquelà serà pas una commemoracion trista, serà un eveniment per Occitània, perqué es lo primièr còp que se farà quicòm per aquela data tant especiala pels Catalans e per las Catalanas, e ambe una granda fam occitana per aquela data.

Las colors occitanas serà alara tanben de la fèsta ! (picatz sobre la bandièra per aver l’imne nacionl occitan)

Datas : 11 setembre 284, mòrt de l'empereire Marc Aurèl - 11 setembre 1971 còp d'estat al Chile - 11 setembre 1975 primièra diada Nacional de Catalonha - 11 setembre 2001 atemptat dins una ciutat nòrd-americana.

Hestiv’Òc a Pau-Bearn en 2011

Aprèp quatre jorns a Hestiv’Òc soi cançat… Lo ligam entre l’economic, e lo popular es aquí una realitat bearnesa, donc occitana ; i a pas cap de dobte.

Lo moment lo mai fòrt de Pau 2011, Hestiv’Òc, es estat lo dijòus del ser. Las fòtos dels jornals an plan notat la causa, que l’an plaçat directe en primièra pagina. Mai de 5000 personas, vist de la comuna de Pau, mas darrièr l’estatua d’en Enric III de Navarra (o Enric II de Bearn, aquel qu’a preferit Henry IV de France contra l’avejaire de Joana d’Albret), se podiá comptar tanben mai de 2000 personas.

Del dedins èra tanben impressionant, tot aquel estrambòrd per cantar tres cançons amblematica de Bearn.

Dins la vila las vaquetas èran pertot, talament pertot, que lo redactor en cap de Sud-Ouest n’a trobat tres sobre l’escut de Bearn, segurament un efèit Jurançon… suls simbòls de Bearn. Ai remarcat tanben aquesta crotz occitana que senhoreja amb las doás vacas de Bearn, e la pichona estela del Felibrige… La République et Sud-Ouest, una pagina cada jorn per la manifestacion sense oblidar los mèdias oficials (web TV de l’aglomeracion de Pau, aglomeracion que fasiá una enquèsta per … aumentar l’efèut Hestiv’Òc dins l’estiu ?) e aquels de l’Estat francés (Radio France e France 3, site Internet e jornal televizat). Se trapa tanben l’estúdio de la FIMOC… per aiçò far en occitan. Lèu sul site Internet d’Hestiv’Òc podrètz trapar entrevistas e filmes de tota la hèsta de Pau, hèsta per hestejar, mas que la lenga es la clau … que de las cadenas desliura mantun (!).

Pel moment, a despart de l’Estivada (que se vòl mai elitista), es la HÈSTA occitana la mai bèla de tot Occitània. Lo quasi tot Bearn que parla sa lenga i èra pas, e alara tot sembla excepcional, quitament l’ipocrisia del discors de la representanta del Conselh General sul balcon de la comuna, discors en occitan de Bearn totun !

Mas aquel devís es sonque una dobla pichona excepcion (lenga e ipocrisia), los Bearneses de Pau s’i son escaduts per aquela festassa nòstra. Hestiv’Òc èra en cinc jorns lo capdau d’Occitània, segur. Un conselh per las annadas venentas, ajudar los Occitans e las Occitanas de Bigòrra, Gasconha, Agenés, Peirigòrd, Lomanha, Carcin, País Tolzan, Comenge e Varossa, Val d’Aran e Lengadòc, Menerbés e País de Montpelhièr, Provènça e Nissa, de Baiona, Dalfinat e Velai, Auvernhe e Lemosin, Roergue e Bordèu de davalar a Pau.

L’afichatge en vila èra clar, melhor qu’en Rodés, e la fèsta èra interdicha a digun per i passar una ora, o tres.

Es alara pas un astre se lo Jean-Michel Baylet i es vengut passejar per sa campanha interna del Parti Socialiste. Mas sembla çaquelà que los Bearneses li an demandat una politica dins son departament mai clara per l’occitan… Cap e tot, los Bearneses son solidaris dab tot parçan o terçon d’Occitània.

Aprèp avètz la fèsta, concèrt (sonorizacion un pauc fòrta e, la tecnica bona mas lo material èra mal equilibrat sobre la plaça reiau), bal occitan (del fuòc de Diu ambe los Menestrers Gascons), lo mercat cubèrt èra tanben de la fèsta (els tanben la vòlon la HÈSTA dedins lo bastiment, e la vòlon mai qu’un grope de bandà que se passeja, m’o an dich), lo mercat de las verdas verduras o bon minjar bearnés èran presents sobre las taulas associativas e professionalas de la plaça reiau, installats especialament (sembla que mon refús d’èstre servit per un restaurant pirinenc de la plaça fosquèsse degut a-n aiçò ?), darrièr l’estatua d’Enric II de Bearn o III de Navarra, se podiá tanben encontrar productors e Macarel per sosténer Calandreta ; l’estand de Calandreta Bearn èra tanben un gròs moment d’animacion, e de finança per l’escòla.

Fòto çai-devath : Didier Fois dubrís aquí la hèsta e la consolessa de Pau, un pauc en occitan, lançarà lo berret per oficialament dubrir la hèsta.

Vos conselhi d’anar a Hestiv’Òc 2012, mas de far atencion : quora los Pagalhós e l’IPG se debuta al cantar endacòm dins la hèsta, se farà simple de participar, se cal mesfisar dels gòts, son sistematicament alimentats … Puèi una visita de la cauna de Libertat, apondrà una nuèit dificila (cal preveire un òtel sus plaça).

Bon, aquí podèm dire que Bearn amerita lo títol de capdau d’Occitània, ara los cal recuperar çò que lo Parlament de Navarra a decidit de perdre en 1792, lo dreit de legiferar pel pòble de Bearn, pel pòble occitan e ciutadan de Bearn, Gasconha i a perdut e Occitània totparier.

Venètz hestejar a Hestiv’Òc en 2012, malgrat una baissa de las visitas (mens de mocadors de cap venduts), la visita, ambe los crums atlantics que s’en van, es supèrba sobre las passejadas dels Pirinèus, a las 9 oras, en dejunar al bar Aragon de la vila. Los Bearneses son aimadors dels Pirinèus, vòlon del sense frontièra (Pirinèus dichas “fontières naturelles”, un còp èra), mas pels Dreits dels Occitans en Occitània, aiçò es mens clar, sense frontièra per tornar los Dreits dels Bearneses en Bearn ? Coma en Navarra, Euskadi, Aragon o Catalonha ? Aquí lo discors es mens clar. La hèsta aquela es mens politica que s’i pensa e al meteis temps provincializada per l’intervencion del Conselh Generau d’esquèrra.

(dins un jorn o dos i aurà sobre aquel bilhet mantunes articles pareguts dins la premsa locala, pagina locala)

La poralhera de Lapèira a Jurançon

A l’endreit lo patron Jean-Bernard Larrieu explica als Franceses coma cal prononciar, es un endreit pedagogic. Es mai aisit pels Angleses, o Bascos, o Aragoneses, o Navarreses, o Catalans, etc… PORALHERA, vos daissi imatginar de quina manièra un Francés podrà prononciar.

S’acaba de bastir un endreit que pòdi sul pic recomandar, es un endreit d’arcuèlh de gropes per acompanhar una visita dels melhors vins de Jurançon, aquí n’i un, e per poder trabalhar. Coma soi segur que lo minjar e lo beure i seràn mai que de granda qualitat, vos pòdi sul pic explicar qu’es l’endreit que fauta a l’occitanisme per trabalhar sul tèma de l’argumentacion occitana, sul tèma de viure en Occitània, per parlar politica e platussar a plaser, dins un endreit meravilhós.

Un endreit d’aquesta qualitat fautava en Occitània, un endreit que s’i parla la lenga e qu’i fauta pas d’arguments per explicar qu’es un luòc de promocion e de defensa de l’occitan.

Per la qualitat del vin, ai pus res a escriure, d’autres l’an jà fait dins mantunas lengas mondialas. E tot lo mitan occitan de Bearn sap ont cal aver de vin de qualitat dempuèi mai de trenta annadas.

Lo clòs Lapeyre es l’endreit recomandable.