Umor regionalista, La Dépêche Libérée

Los qu’an pas qu’a legit La Dépêche dicha del Midi, jornal que foguèt de la democracia*, son estats espandat de la comparason de ièr dins aquel jornal localista e regionalista (es una confirmacion).

Fauta que de legir aquò :

Donc avèm una economia mal balançada per asl filiara, avèm desbalanç regional de l’activitat ; e sabètz quí pòrta la politica inductraial en fRANÇA ? Non, e bè … es l’Estat centralizat que demanda sotmission a las províncias. E devinar quí presenta aqueles chifras, es lo sistèma bonapartista representat en region, lo delegat del rei, perdon del president, lo prefecte. Tot va plan dins los reialme republican francés, aquel territòri e aquela elita qu’an inventat l’excepcion francesa e la religion republicana (ambe papa, tèxte sacrat, glèisa, ecclesia e prèire, mai tanben simbòls).

Es plan evident, aprèp mai de 200 annadas de sotmission politica, las consequéncias territorialas e umanas de l’activitat economica non pòdon èstre qu’objecte de l’umor seccessionista de La Dépêche Libérée dita du Midi. Non pòdon èstre qu’una catastròfa sociala. Mas aiçò La Dépêche Libérée dita du Midi, ne pòrta que cura a Lorda ( un mercat economic pron bèl tanben).

O cal reconéisser, la DDLM, pels intimes, oblida de parlar dels problèmas lingüistics que fòrma la lenga unica e istorica qu’es l’occitan, mas aquò serà per un autre article perqué pel moment, es lo localisme editorial per l’occitan, un article aquí e ailà (dinca las tèrras d’edition la mai extrèma de la DDlM), puèi son de mai en mai nombroses (çò qu’es plan) ; demandam a la DDLM de far un esfòrça e coma los esportiu aurèm la nòstra pagina occitana (en lenga occitana o en lenga imperiala) ; l’occitan a pas encara la seuna pagina dins aquel paperòt editorial, mas quora serà realament liberada, l’ensemble regional(ista) Midi-Pyrénées.

Enfin, i a jà un conselhièr de la nauta valèia d’Aude, qu’explica als jornalistas que «nosautres tanben podèm demandar l’independéncia», vesètz que l’informacion de la DDLM traversa aviat lo país nòstre ! Aquò tanben èra ièr. Se podrà pas dire qu’i a pas un efèit ‘independentisme’ abans lo debat de País Nòstre.

Lo jornal del grope Sud-Ouest, Midi Libre prepara los articles sus las eleccions del 25 de novembre 2012, al Principat de Catalonha. Donc ara, sabèm que de Bodèu a Montpelhièr (e pel moment res en Provènça ambe La Provence, nimai a Niça ambe Nice Matin), encara mens en Gavotina ambe Le Dauphiné Libéré. Del costat Pirinèus La république des Pyrénees pensa…. res ! Del costat Le Populaire e La Montagne tot es calmòt.

Se ne passa de causa en matièra independentisme en Occitània !

* Apondon

Encara un article nacionalista dins La Dépêche dita del ‘Midi’.

Per un article d’aqueste escantilh, s’èra estat un nacionalista d’extrèma dreita franchimanda, l’article seriá estat publicat dins la pagina Grand Sud, veire pagina politica. Anuèch es en pagina Foish que l’article es publicat.

Mas aquí tot l’article damora dins la compassion nacionalista francesa, sense cercar d’explicacions del costat de l’acte, o puslèu de l’actor ; perqué cremar una bandièra francesa ? Sembla talament pec per La Dépêche du Midi, que podèm assegurar que l’acte es considerat coma un acte d’un falord. Lo jornal meridional del provincialisme francés marca aital un plaçament politic clar, es aquí per èstre lo veïcul del nacionalisme francés.

Conselharai a totes los redactors e jornalistas dels jornals provincialistas en Occitània de legir lo libre de Claude Duneton –qu’es pas sovent considerat coma extremista-, es un libre que parla de la guèrra de 14-18, especialament en Lemosin (donc en Occitània), lo libre se totola «Le Monument»; es particuliarament pietadós que fosquèsse pas obligatòri de legida dins totas las escòlas de jornalismes a Tolosa, Bordèu o Niça, dins totas las escòlas d’Occitània, e dins totas las universitats.

Es un libre qu’explica una actitud d’aqueste escantilh per un ciutadan de Foish, cremar una bandièra francesa se podrà grandament justificar, sobretot del punt de vista occitana, es de dire de l’Arièja. Perqué ? Aprèp 1914, l’Arièja coma tot Occitània, es devenguda tèrra cremada per un sistèma economic francés, per un sistèma politic francés, e per un sistèma lingüistic de destruccion de la lenga occitana.

Ont serètz lo 18 de decembre de 2012 ? Pensi èstre a Foish, per sosténer un patriòta occitan, coma l’espèra pas La Dépêche dita del Midi. Lo redactor L.G. espèra protestacion de la part de las «associations patriotiques», contra aquel gèst supausadament «inédit» dins la departamentala informacion. De que pòdon pensar los Occitans que son nafrats cada jorn pel nacionalisme francés ? A cada commemoracion patriotica francesa en tèrra occitana.

Ambe aquel bilhet mandi las meunas felicitacions.

Los simbòls de la Republica son pas una religion, lo blasfeme es pas encara una règla republicana (la republica es universala) ; una lei d'aqueste escantilh es una lei contra lo pòble (aquí l'occitan), es una lei militarista, bonapartista. Vos convidi totes a manifestar lo 18 a Foish, farai lo meu possible per donar las oras de la manifestacion ; vau a Foish dins los dètz jorns que venon.

Es benlèu un delicte d’opinion e alara serai expulsat per Manuel Valls ? Quí sap ….. ont ?

Jà se ne parla en Bretanha en bais Lengadòc … mas l’informacion a pas encara capitat d’arribar a París. : lo nacionalisme francés es avugle mas pas per tot…

-°-

Nacionalistas a l’UMP o a l’UDI ?

La maison dicha Borloo èra malfabricada (vist lo nombre de procès !), mas èra malfabricada per trabalhadors lituanians. Se cal recordar que la mediatizacion èra basada sobre l’accès a la proprietat, en fasent creire que, sonque 100.000 € èra sufisent, e donc per aiçò far, caldrà important man-d’òbra lituaniana : cal èstre europèu e non replegat sus se, miladiu ! Mas concretament los artesans locals, els son qué ? es lo meteis pantais qu’a portat lo PSOE-PP a favorizar las bancas ambe una lei ipotecària en data de la debuta del XXen sègle.

Puèi arriba un estadi per las «beutats dels espòrts», e caressar pel sense de la pèl lo suportèr ; mas serà de mai en mai clar lo fait que son aisidament manipulables, aquestes suportèrs, pel fialat politic UMP e UDI, mai tanben PS a Tolosa ….

Encara un còp, lo sistèma politic centralista, emplega l’Euròpa coma argument final per castigar las populacions localas (donc occitanas) dins la misèria, dins lo reng social de profiteires, dins lo sense emplec, dins lo sense revengut del trabalh, dins la sotmission economica, coma dels tempses dels nòbles que lor avèm copat lo cap en 1790.

Nos podèm alara tanben pausar la question sul tèma de l’immigracion qu’ajuda los UMP o FN a oblidar que faràn pauc de cas de las populacions localas quora lo mercat s’imposarà coma l’esclavitud non volguda per las populacions localas ; dins aquel argument lo dangièr seriá l’immigracion (o los musulmans, coma l’explica los Identitaires), los que, aprèp 1453, a la pòrta de Wien faguèron fabricar los croissants o los pains au chocolat. En 1453, son los Franceses que son arribats manu militari en Aquitània, per ne destrusir lo sistèma parlamentari. E sembla que lo PSf prendrà aquel camin tòrt d’un republicanisme que tòrna a l’imperialisme economic ; coma ? E bè sembla qu’es pas bon de donar lo dreit de vòt a ciutadans immigrats per las eleccions localas ; aquí avèm una pensada corteta, que pensa que los immigrats non pòdon èstre manipulat pel sistèma mediatic francés, e donc pensan pas que posquèsse votar autanplan mal e balançat per los que fan la tecnocracia que nos escana, a totes/as, que fosquèsse de soca (coma díson los maurrassians) o de provenéncia recenta en Occitània (coma los podèm entendre cada jorn per la populacion qu’es dempuèi trenta o quaranta annadas venguda de las consequéncias de l’imperialisme republican francés, e sense arcuèlh cultural e lingüistic). Cal recordar que lo sistèma parlamentari d’Aquitània donava lo dreit de vòt a totes los immigrats qu’avián viscut unes tempses certificats dins la ciutat de Bordèu.

Ni l’UMP, ni l’UDI, ni lo PSf son nacionalistas, mas son plutocratics, e del nacionalisme d’expansion en Occitània ne fan una aisina per damorar al poder a París, e per enganar las populacions en fasent creire a la democracia en Occitània.

Avèm per mantunas autras figuras economicas imposadas pel binòme politic PS-UMP, avèm una pensada positiva sul fait que la ciutadanetat se dèu despertar, non pas per tornar lo poder al país o Estat castigaire (modèl FN o FdG), mas per tornar lo poder en Occitània, a Baiona, Bordèu, Lemòtges, Clarmont, Tolosa o a Niça !

De l’incapacitat de la tecnocracia politica

L’elonhament del sistèma politic de la realitat viscuda pels pòbles d’Euròpa es pas melhorada ambe l’Union Europèa, mas puslèu d’enpiejora.

Dos documents vos podrà explicar lo perqué escriovi aiçò :

1 / lo nuclear

Lo govèrn japonés es estat sempre sord a las demanda minoritari de la populacion que fasiá mòstra de clar-vesença politica. Lo nuclear es dangierós PUNT.

2 / los desalotjaments espanhòls, organizats per l’Estat de dreit (coma las expulsion frnacesa en Espanha en s’ajudar pel dreit europèu), l’Estat del bipartisme tecnocratic espanhòl, l’Estat PSOE-PP. Es una lei que data de la debuta del sègle XXen, segur qu’an pas agut lo temps en trenta annadas de la cambiar en regularitat tecnocratica ! La tecnocracia politica es autanplan lenta que l’escargòl que voldriá passejar en rotas classicas entre Barcelona e Madrid ; l’escargòl cridarà FEDERALISMO ! Ne soi segur.

Podriam trapar plan d’autras rasons per pensar que val melhor non far fisença al sistèma partidocrata dels Estats-nacions imperialisats per èstre bons representants de la ciutadanetat europèa, ni a Madrid, ni a Paris, nimai a Brussel o Estrasborg. La pichona quantitat de militants per cada partits centralisme agruèja lo problèma, e fabricar una tecnocracia que sistematicament a jamai realament trabalhat sul terrenh de las realitats de las nacions oprimidas.

Me podrètz dire las mesuras que seràn presas, aviat, per contrar los sistèmas mercat-imperialistas e los sistèmas d’enèrgia centralista ?

Prevencion politica del nacionalisme francés, un jornada sufirà a Tolosa.

La prevencion es simbolocament a Tolosa, i a pas cap astrada…

En cas que los Occitans aguèssen mestièr de ne cremar mantunes, la facultat de dreit de Tolosa ambe l'ajuda de mantunes nacionalistas franceses, e del Conselh Generau de Nauta-Garona, arriba per explicar als estudiants. Es una responsa juridica a la manifestacion del 30 de març ?

Gaitèm lo contengut :

E se podrà pas dire que los estudiants sábon pas çò qu’son las basas simbolicas de la republica. De qu’es un simbòl ?

Del meteis biais que un simbòl pòt grandament cambiar, per exemple la crear de La Marseillaise coma imne de l’Estat centralista francés ; es sobretot un imne engimbrat pel bonapartisme francés, un esperit de guèrra per Euròpa qu’èra pas brica lo sentiment de la dicha Révolution Française.

Plan segur la presentacion se vòl pas politica, mas sonque juridica, plan segur… mas es donat a Tolosa, mantunes meses aprèp la manifestacion del 30 de març de 2012 ! Alara, tot acte d’aqueste escantilh es forçadament politic, e es l’expression d’un idèa nacional-expansionista francesa que vòl explicar la bona via abans de tustar, juridicament e en seguissent la linha de l«Estat de Dreit» coma explica lo PP dins la camonha del 25N en Catalonha.

Plan segur la presentacion se vòl pas politica, mas sonque juridica, plan segur… Mas de qu’es lo juridic, senon l’expression d’una majoritat ; o cal plan dire la nacion catalan serà jamai majoritària dins l’Estat espanhòl, e donc lo Congrès li autorizarà jamai un referèndum ; la dictaura de la majoritat fabrica lo dreit per imposar a la minoritat l’«Estat de dreit» ; aquò vòl pas dire que la minoritat aguèsse pas mestièr d’aver lo seu pròpri dreit, çaquelà. Mas installar una conferéncia d’aqueste escantilh es un acte politic per installar la rason juridica dins lo cap dels estudiants, per lor mostrar lo bon camin parisenc… Se cal recordar que lo prefecte mandat pel rei e qu’a près partit dels borgeses tolzans, es estat descapitat pel meteis rei, una blaca l’explica dins la cors del Capitòli de Tolosa.

La familha Tolzana Duranti es estada sempre del costat del rei per orientar lo dreit, èra un biais d’apatzimar los problèmas del dreit francés en Occitània ; aquò se sona collaborar. L’ostal de la familha Duranti es ara un supermercat de vila, podèm clarament dire, aital, que l’Estat-nacion vist pels bonapartistas es devengut, ges simbolicament, l’ostal del mercat-Estat-nacion francés, aquel supermercat emplega pas sonque simbolicament lo francés, mas emplega pas brica simbolicament l’occitan, la lenga istorica de Tolosa. D’aquel combat lingüistic occitan, son aquel bòrd politic que ne fabrica un simbòl politic, e aiçò ne son segur, mas la comunicacion se fabrica pas ges dins aquel sens.

La lenga francesa es sonque dempuèi 1992, simbolicament integrada a la ConstituTion, sonque dempuèi 1992, e per un vòt majoritari dels RPR-UDF-PSf-PCF-PRG. La simbolica èra pas sufisenta pel dreit de l’Estat opressor francés, li caliá una linha dins la constitucion, simbolicament es estat dich per evitar que l’Union Europèa imposèsse l’anglés, mas concretament la simbolica escricha dins aquesta linha es estada emplegada per castigar las escòlas bretonas, Diwan, e lo setmanièr occitan, La Setmana (qu’aviá mestièr d’èstre castigat per devenir una referéncia d’un occitanisme). Cada còp que lo nacionalisme d’expansion installa una opression, fabrica sempre un contra-poison, e cada còp lo contra-poisson es castigat per èstre un «extremisme nacionalista» ; perqué ? Perqué «els son pas nacionalistas», o díson de mantunas faiçons, non pas brica seràn etiquetats de nacionalista, pas brica ! Mas concretament la simbolica de la guèrra contra l’occitan es una realitat amagada, car podrà pausar problèma dedins las institucions europèas, e mantunes foncionaris europèus per aver la patz dedins los burèu faràn pas castig sul nacionalisme francés, perqué o podriá far segur, perqué o amerita de bon dreit, un dreit europèu comun ; avizatz-vos que de cap moment dins aquel encontre se parlarà de la simbolica europèa, e del afrontament entre las simbolicas repub0licanas francesas (imne guerrièr contra los autres mercat-Estat-nacions expansionistas) e las simbolicas europèas (assag mal finalizat d’una democracia de granda dimnsion)… aquel acarament salvarà la democracia en Occitània, ajudarà l’occitan de poder sobreviure fàcia al l’«Estat de dreit» francés, quitament aquel installat dins l’universitat de Tolosa 1, auqela qu'i trapa pus aisit de parlar anglés –e de non castigar los professors dits universalistas- que non pas l’empelc de l’occitan, la lenga tolzana per esséncia ?

Occitans-anas : perqué lo nom de ton país te far vergonha ?

De ‘Midi’, a ‘Méridional’, ‘Grand Sud’, ‘Septimanie’, o ‘Pays’ lo nom d’Occitània s’amaga ; es clar que se cal pausar la question perqué los Occitans e las Occitanas an páur de dire CLARAMENT lo nom del país ? Lo nom del ‘Pays’ es Occitània.

Es que lo mèstre a non mestièr de l’entendre ? O benlèu per capitar a un concors de France Télévision o cal amagar ?

La primièra rason es que ‘Pays’ o pòt portar –ambe rason- la Franca-Comtèa o la Picardia, o l Borgonha, o lo País Gallò, etc. E els o pòt portar perqué es la lora lenga ! Son de lenga francesa quitament se la lenga es aquela d’una dialecte, element d’una lenga mesprezada aital tanben.

Lo ‘Midi’ fa referéncia als mirgrants parisencs, o vacançièrs que fan dempuèi las estacions parisencas lo viatge cap al Sud ; ara es evengut ‘Grand Sud’…. es lo sindròma qu’avèm uèi ambe las linhas TGV.

Las causas que son ‘Méridionales” èran per non pas prononciar ‘Midi’ jà despresiat, mas es çaquelà encara un derivat lingüistic.

La septimanie seriá estat interessant, mas a res qu’a veire ambe una pichona partida d’Occitània, es un regionalisme francés de mai. Se cal recordar que la regionalizacion de Charles de Gaulle es arribada ambe novèl nom per las regions occitanas, e sobretot nom que posquèssen pas recordar que la lenga istorica èra pas la francesa, mas la lenga occitana. Sèm encara a-n aqueles tempses per la television franchimanda ?

Alara lo mot ‘Pays’ sn tanben coma grandament pervertit, lo mot país vòt dire autanplan una tombada, pichon país, que un Estat pròpri (donc dreit de vòt a l’ONU) coma lo podèm entendre dins la Boca de Oriol Junqueras perdent la campanha d’ERC : «Nou País» qu’an escrich e que fan saber ERC.

Vaquí donc una definicion corteta :

Lo bilhet aquel es ligat a l’actualitat tractada per la DDM, dins un article aparegut dins las paginas Grand Sud.

Donc pel vrespe, e sis France Télévision, es gaire coma un eveniment, pels 20h30 al nivèl de l’Estat tot ; aquò èra pas arribat per un cantaire dempuèi … 1970 me sembla, encara qué ? Mas l’eveniment lingüistic es estat tanben ambe l’intervencion politica d’en François Bayrou a Tolosa pendent la campanha electorala de 2012, en directe sus iTele o BFMtv. Aquela intervencion es estada censurada per France 3 Tolosa, e encara mens difusada a París per France Télévision.

De la propaganda del PP podèm sortir ….

La primièra causa que cal dire o escriure es : se las estadisticas aquestas son vertadièras, alara de qué cambiariá ? Cal dire alara que la frontièra serà bastida pels Espanhòls (PSOE-PP en primièr, UPyD e Ciutadanos en segond)... e frenar tot escambi. Mas segurament pas pels Catalans e las Catalanas !

Lo principat Sud de Catalonha es un territòri de fòrt escambis de populacion, es la riquessa d’aqueste territòri. Es donc aquel document una menaça contra l’activitat economica del Principat Sud de Catalonha ; sol lo PP o pòt far perqué es assegurat d’èstre al poder a Madrid e de manipular las leis al seu contentament nacionalista espanhòla, es de dire nacionalista d’expansion.

De quina autra manièra lo nacionalisme d’expansion se pòt tanben caracterizar ? E bè … la causa es simplassa, lo nacionalisme d’expansion se definís pel non respecte lingüistic de las populacions locutriçàas d’una autra lenga que la lenga d’Estat ; it’s quite simple !

De la meteissa manièra podèm que confirmar que las idèas o «pensadas» politicas del PP e del PSOE son la meteissa per Espanha, per exemple sul cas dels desalotjaments e de las ipotècas bancàrias. Gaitatz la vídeo que Vilaweb prepausa.

Non i a pas cap diferéncia entre lo PSOE e lo PP, son imperialistas e deslegal pels pòbles d’Espanha, que fosquèsse basco, catalan, espanhòl o galician.

Per assegurar aiçò, avèm al cap la paraula de l’ex-president de l’Aragon que del nazisme sembla i conéisser res, mas que gausa qualificar CiU de partit nazi. Aquel tipe d’argument de campanha sembla f♫9rça a un biais d’amagar l’abséncia real d’argument o de progaganda de bona tenguda per la vida democratica en Espanha, donc dins la Catalonha d’anuèch ; es plan clar que dins aquestas condicion mai parla lo PSOE e mai parla lo PP, non pòt qu’ajudar l’independentisme de créisser.

Convidacions catalana e occitana.

Als Catalans de Tolosa,
Esteu tots invitats per aquesta conferència, i tambe als Occitans.
Moltes gràcies per la vostra participatió.
Fins aviat,
Sergi LLORCA
President dels Quadres Catalans de Tolosa.

E tot parier los Occitans, e lo CAOC, convida a la conferéncia aquela :

Tot aiçò es per desvolopar un saber collectiu, installat dins l’actualitat e las necitats politicas (ges politicianas) de la vida tolzana.

Lo problèma España suls jornals madrilencs

Tot es bon per destrusir la campanha electorala catalana, per destrusir l’independentisme catalan. Mas tot aiçò mòstra lo problèma espanhòl, es una clara fotografia de çò que cal reformar.

Per El Mundo, se parlaz de vice-rei coma novèl monarc  d’una Catalonha (la solucion El Mundo ? o de CiU ?) e s’oblida que lo Canadà es independent ambe un monarc pron elenhat del tot. Lo sistèma monarquic indica pas brica quin sistèma politic cal escolhir a la finala per Catalonha.

E un rei es un bon instrument per la democracia ? Sembla que fosquèsse pas la via causida per mantunes estats europèus…. notadament los novèls Estats independents.

Dins La Razón se castelhaniza lo nom catalan, d’Orial Pujol en Oriol Puyol. Cal notar, coma l’indica la redaccion de Nació Digital, lo PP en campanha explica que l’independéncia catalanizarà los noms e cognons espanhòls (pel moment ai pas jamai entendut un catalan m’explicar aiçò) ; es la règla francesa tanben. E donc coma pensan que l’independència serà coma l’Estat francés, o l’Estat espanhòl, los noms e cognoms an de cambiar… Aiçò se sona paralizacion de la pensada politica, son incapables de veire un modèl que fosquèsse pas lo lor.

Mas encara un còp es la portada de l’ABC que marca :

Fins ara, la portada aquela èra en Catalonha limitada de publicacion per El Triangle ; car l’informacion es pas desconeguda en Catalonha, la pròba es integrada per la campanha per SI, Solidaritat Catalana per l’Independència, mai tanben la CUP, Ciutadans’s (en clar, los quan pas de deute al prèp de las bancas – mas es que cal castigar los partits catalans d’aver deute, vist lo foncionament actual espanhòl del finançament dels partits ?) ; la question se pausèt per totas las democracia, de quina manièra finançar los partits politics ? Dins l’Estat francés, perqué es independent, an fabricat un sistèma de finançament al nombre de vòts ; es pas genial coma sistèma ; la causa fabrica un sistèma partidocrata, es gaire interessant pel renovelament politic, e per la democracia ; lo sistèma de finançament estanusian fabrica exclusion de movements politics, en ajudar sonque los mai rics de se presentar e fan tot çò que cal per interdire als autres de se presentar (lo partit conservador principalament).

Mas prenèm al mot la portada de l’ABC, es escandalós las comissions aquestas … mas concretament lo PP, jornal amic de l’ABC, quantes comissions tòcan (e tocèran) en Balears, en País Valencià, a Madrid ? Quantas comissions per finançar lo PP ?

E coma per los deslotjaments bancaris, s’esperarà un suïcidi per bastir una lei per trapar un biais de finançament dels partit, coma trapar un biais de finançar l’assegurança sociala que fosquèsse generalizada ?

Los problèmas dels espanhòls es qu’an pas cap vision del long tèrmi per la gestion de la democracia, alara se fabrica pòst-franquisme, militarisme per reglar al darrièr moment los problèmas.

Aiçò es clarament aital, perqué i a pas pron d’estudi public sobre la societat espanhòla, per saber ont son los problèmas e non pas trabalhar sus fantasmes, e tirar los problèmas al moment delas campanhas, sonque. L’universitat es pas pron finançada per portar aquestes estudis ; e la privatizacion causida ajudarà pas gaire res sul tèma, e lo sistèma jornalistic sempre pas aver los bons supòrts per poder respondre per recèrcas aprigondidas.

-°-

Pel moment, es la guèrra de las expressions politicas e publicas, sembla que los messatges independentistas agrádan pas a mantunes ; e donc las pancardas son sortidas e destrusidas. Aiçò es tanben Espanha que vòlon ? La sola expression de Madrid per las eleccions.

Mas l’expression publica camina tanben d’un autre biais (per damorar amb lo meteis partit) :

Lo dobte francés sul regime actual espanhòl ? Es de pòst-franquisme PUNT

Entendi fòrça Franceses que pensan que Espanha es un Estat normal coma totes los autres Estats d’Euròpa ; entendi Alemands que pensan tot parier, a una question d’un ciutadan alemand sul tèma de Catalonha e de la seuna independéncia, la responsa oficiala actuala es “non reconeisséncia” coma se lo reialme d’Espanha èra un Estat normal europèu. QUE NON !

Delirant: La Esperanza Aguirre asegura que ambe la «legislación» actuala la cauma generala devriá èstre interdicha pel seu “caractèr politic” ; benlèu que son monde nostalgic del Franquisme ? Benlèu que lo politic dèu èstre interdich en Espanha ?

Espanha es un Estat centralista e pòst-franquista ; las interdiccions fan lista, fan quò dins la premsa centralista coma una normalitat, interdiccions de las opinions publicas o privadas, dels referèndums o votacions, crida a l’armada per aver un Estat de dreit (dictatorial contra un pòble), interdiccions de jornals, de mèdias, de las reünions publicas ; tot aiçò es causa correnta en Espanha ; e ara vòlon interdire las manifestacions dels obrièrs, coma per Franco, o piège encara !

O cal plan dire lo regime espanhòl actual (PSOE-PP) es ges democratic, ges. E aquò los far rire als politicians espanhòls, e un Manuel Valls damora manipulat, pron prigondament, per aiçò, en companhiá dels socialistas franceses que, associats aital, válon gaire melhor que l’associacion PSOE-PP.

Bancas e lo sistèma politic son copables dels crisis economics que s’inventan pas, son la realitat actuala d’Espanha, perqué se moriscan ciutadans europèus actuala per la fauta del sistèma PSOE-PP #StopDesahucios #HastaCuando #14N Alara se crida a una cauma generala en Espanha, donc tanben en Catalonha. Aquel movement es transversal, e passa las nacionalitats vigentas, o amb futur.

Se podrà alara grandament comprendre que las pòrtas de las bancas fosquèssen mascaradas dels escrihes següent, a desfaut de responsa europèa, actualament s’espèra, o benlèu s’espèra justament pus res de l’Union Europèa, senon problèmas.

Se comprendrà ambe dificultat que la portada de l’ABC fosquèsse sonque per l’independéncia de Catalonha. Mas benlèu que justament, la solucion economica actuala de Catalonha es una solucion economica per sortir de «radeau de la méduse» espanhòl e europèu.

dependent illustrat per la campanha 2012.

Pendent la campanha electorala catalana en 2012 sabèm, via lo net, quí son los dependentistas, los novèls regionalistas, a l’imatge  de los de la debuta del XXen sègle en Catalonha/Cataluña.

La causa sembla clara.

Es aquel partit qu’a organizat lo cambiament de l’Estatut per la Generalitat dedins Espanha pòst-democratica (o supausada aital), organizat pel plaser del PSOE-PSC, un referèndum per dire SÍ, es lo pòble qu’o faguèt …

E tres annadas pus tard, o quatre annadas pus tard, serà lo tribunal constitucional espanhòl qu’annularà lo document, document votat per la populacion a la granda majoritat ; son aquel monde politic que pensa que serà possible un jorn de cambiar Espanha (edr!) ; sembla trenta annadas de perdudas per la nacion Catalonha de far aiçò, anar e tornar per bastir una democracia en Espanha, anar e tornar en AVE, mas per una resulta sistematicament en contra la nacion catalana. La linha de la Constitución qu’indica que «España es una nación de naciones» es literatura per pecs ; los Catalans n’an pron d’èstre tractat de pecs, ara son mai educats que jamai ; aquel nivèl d’educacion politica l’esperèm per Occitània.

Son aquesta gents socialistas e pòst-franquistas que son dependentistas per sempre ! Son aquestas gents que son estaquistas, pel modèl francés en Occitània tanben, es de dire la roïna per Occitània.

Dins la manifestacion del 11 de setembre 2012, ai entendut : vesi pas cap rason d’èstre dependentista. Alara segur vesi pas cap rason de votar pel PSC-PSOE, nimai lo PP (membre del PPE al Parlament Europèu, coma l’UMP), nimai Ciutadanos (similars a MRC o PdG), ni UPyD (similar a De Villers), ni la Plataforma per Catalunya (supausat faschista mas pas gaire amics del FN!), o nimai lo partido comunista revolucionario (los amics de LO dins l’Estat francés).

S’èri en Catalonha, Principat de Catalonha de l’Estat Espanhòl actual, la causida dels candidats me seriá çaquelà complicada : CiU, ERC, ICV-Verds, Solidaritat per l’Independència, CUP, e sembla que la lista fosquèsse mai longa. Vos disi pas las dificultats, mas sembla que la populacion es pron plan aluzerpida, Franco a contrabastit un pòble despert, çò qu’esperèm un jorn per Occitània.

Dins la manifestacion de Perpinyà Solidaritat per l’independència a participat, Toni Strubell èra lo candidat-elegit del Parlament actual a barcelona ; vaquí lo tèxte qu’a publicat sobr elo seu FB, dins la serada :

L’aranés es l’occitan de la Val d’Aran ; o cal pas oblidar ; los ciutadans e las ciutadanas de Catalonha o oblídan jamai.

Quina leiçon de politica nos dónan.

Nosautres aquí sèm encara a suportar lo nacionalisme francés. Pel nacionalisme francés, europeïsta segur, nos cal acabar d’argumentar sobre la nòstra istòria, nos cal sotmetre, PUNT.

Es pas simplament una question lingüistica, es question de melhor viure e de poder èstre solidari dedins l’Estat pròpri e novèl, dedins l’Union Europèa. La nacion catalana nos explica los arguments, in live coma díson los Franceses, mai aviat que jamai e pendent la campanha es encara mai fòrt. Mas tanben en linha, per escrich en catalan, anglés, espanhòl e francés quitament !

Barack O’Bama es tornamai elegit

Las femnas e los espanhics fan la víctòria del primièr president colorat dels Estats-Units d’America del nòrd, ara podèm afirmar qu’es tornat elegit, es un expleit dels grand. Es evident que per ganhar los partits dels EUAN auràn de prendre en carga los cambiaments prigonds demografics e lingüistics dels EUAN.

Cal notar qu’es temps de 4 annadas de crisi nòrd-americana, e malgrat tot lo pauc de politica sociala e migratòria diferenta auriá permetut a O’Bama de ganhar.

Mas es pas realament per aiçò que vòli aportar un bilhet sobre aqueste blòg. Es puslèu sul tractament mediatic de las eleccions americanas.

Cal notar que aqueste maitin, es TV3 e 8TV qu’an prepausat un programa sul tèma, tot aiçò en catalan.

Pendent aquel directe, l’informacion èra de grand nivèl sus TV3, e podiam èstre ensenhat de faiçon seriosa en lenga catalana.

Mas la critica serà la meteissa que una setmana d’informacion dels mèdias franceses, perqué se parla jamai de las diferéncias de las eleccions pels Estats ? perqué avèm pas la lista sancièra dels candidats (qu’aguèssen o pas los mejans dinerièr) ? perqué sabèm pas lo mòde d’eleccions diferenciada, levat per parlar de la nhòrla entre Florida e Ohio ?

Es clar que Barack O’Bama serà estat un president social-democrata, al modèl europèu, e dins una situacion nòrd-americana que l’escòla de Chicago (per l’economia) imposa un sol biais de pensar, e de prepausar.

Mas las eleccions aquestas son pas estadas aisidas per la còlha dels partesans d’O’Bama, senon, seriá estat anonciat a las unas de la matinada, la resulta finala, e l’avèm mai o mens segur a las 5h30 del maitin pel FB de Barack O’Bama.

A la 7 oras (mai o mens), Mit Romney apareis als ecrans de television, per confirmar l’eleccion d’O’Bama.

2 mòrts en Occitània–PRS zèro

La resulta de l’establiment de la PRS tecnocratica (e del pauc empressament dels socialistas per l’annular, e tanben de l’integrar dins lo sistèma de decentralizacion, per ajudar tota la populacion), e sense gaire de consultacion en Occitània, a fabricat un objecte antisentat publica en Occitània ; podèm ara listar, 2 mòrts per Occitània aprèp aplicacion de la PRS per la tecnocracia de la sentat de l’Estat centralista francés.

Lo primièr es per Fijac, lo veïcul èra personal, d’un jove copla, per una naissença ; lo segond es aquel del veïcul ambulancièr, per una vièlha perigordina de 93 ans.

La PRS, plan regional de sentat, dèu tanben èstre un afar dels Conselhs Regionals e non pus de l'Estat ! Sabèm que l’Estat es incompetent, en tot çò que tòca Occitània, tot, per rasons simplas, es una oligarquia qu’a res d’una idèa dels besonhs de las populacions en Occitània, e lo sistèma partidocrata francés en Occitània cobrís las incompeténcias tecnocratiucas, e a còps, la tecnocracia frnacesa coneis res de la geografia d’Occitània.

Es lo segond mòrt en Occitània encausa de la novèla PRS, tecnocratica e sense consultacion.

La PRS dèu èstre annulada (avèm pas cambiat de majoritat politica ?), e represa en mans pels elegits dels Conselhs Regionals, una competéncia que lo Conselh General d’Aran trabalha ambe l’espital de Sent Gaudens, perqué non pas generalizar aiçò en Occitània ?

Farai la publicacion de tot comunicat de partits politics que podràn ajudar a melhor la vida dels Occitans e de las Occitanas, es de dire enlevar a la tecnocracia de l’Estat francés la prerogativa de vida o de mòrt suls ciutadans occitans, que fosquèssen jovenòts o vièlhs.

fRANÇA es un dangièr per Occitània, i a res de mai de dire.

La tecnocracia francesa, e la partidocracia centralista, nos capítan d’explicar coma es l’art de morir en Occitània, e lo sistèma politic se cala tròp.

Le Figaro dèu èstre informat !

Espòrt, la redaccion es sovent dolenta a prepaus dels qualificatius d’identitat dels esportius ; n’avèm trapat un que nos agrada qu’a miètat. Nos pausarèm pas la questio nse cal èstre locutor d’occitan per portar lo qualificatiu d’occitan, coma pas un jopgaire de Tolosa o sap plan. Èstre occitan es çaquelà, anuèch una certana valorizacion de la lenga, e de las marca d’identitat, e Tolosa coma Bordèu, o pòdon rasonablament gaudir, se damóran pas dins l’ignorança francesa. Alara cal informar Le Figaro, jornal qu’es una aisina que podriá èstre pedagogica vist que l’escòla republicana o ensenha pas a totes e totas ! (parlarai pas de las rasons republicanas que fabrícan la páur per non pas ensenhar lo país Occitània, es una páur nacionalista francesa, es donc esquizofrènia politica)

Aqueste maitin, es un jornalista esportiu del jornal Le Figaro que dèu èstre informat…

Bordèu es tanben occitana, autanplan que Tolosa.

De mai, la populacion de Bordèu es autanplan gascona que la populacion de Tolosa, cal apondre que Bordèu es plen de Lemosins, o Peirigordins  o Ageneses (Lengadocians, longa istòria aquí !). Del meteis biais Tolosa es plen de Lengadocians ; aqueles son amagats e zo fan sempre devath l’etiqueta d’occitan dins totas las redaccions, mas es ingèni, e me sembla un imperialisme lengadocian, sobre l’etiqueta d’occitan vòlon pas dire que son lengadocians – cal desfugir aquel biais de far car un Lemosin, un Gavòt, un Auvernhat, un Nissart (ambe totas las consideracions istoricas e politicas que cal), un Bearnés (parier qu’a Niça), un Bigordan (parier qu’a Niça), un comengés (parier qu’a Niça), un provençal (del Comtat o pas), un monegasc (parier qu’a Niça), un Aranés (parier qu’a Niça e benlèu mai), son totes OCCITANS. Es per aiçò que son totas las doás vilas OCCITANAS.

En préner un nom dementre los autres, un toponim ancian de Tolosa e de Bordèu e que son geograficament al mesme endreit geografic, Lo Miralh, per rapòrt al cap de las ciutats occitanas.

LO MIRALH

Lo Miralh es una carrièra de Bordèu, e un barri de Tolosa.

Es lo meteis nom, e la meteissa orientacion, perqué ? Tolosa e Bordèu son autanplan gascona, l’una e l’autra de la ciutat ; de mai Bordèu es tanben lemosina o peirigodina e a còps mai o mens Agenesa. Tolosa es lengadociana autanplan, mas pas dels costat del famós barri de Lo Miralh (Le Miralh, en gardar lo prenom pirinenc) justament.

Bordèu a agut dinca 1470, aprèp la famosa batalha perduda per las tropa gascona, una lenga que se podrà considerar coma co-oficiala, la nommava gascon ; èra un mot politic coma a poscut l’explicar Montaigne dins ‘Los Assages’. La diferéncia entre lemosin e gascon, el l’explica fòrt plan, pendent un temps que la lenga totes e totasla parlava, indestinctament del parlar occitana que se tractava. Quora se parla, las dificultats de quasi-frontièra lingüistica, d’un dialecte a un autre, non i a pas cap !

Es evident, vist l’omertà informativa, del meteis escantilh que çò que se debana ara en Catalonha (Principat del Sud), l’omertà informativa a prepaus de la lenga occitana fabrica qualificatiu tòrt.

Es per aiçò que cal explicar e explicar – lo bilhet aquel es fait per la redaccion de Le Figaro, mas totas las escòlas de jornalisme o podrián aver coma cors d’ensenhança sobretot quora son en Occitània ! Malgrat tot a lInstitut Catolic, e malgrat las declaracions que fan davant lo jutge per respondre a inquietuds juridicas, l’occitan e sa geografia son pas donadas a l’escòla de jornalisme catolica de Tolosa…

La diferenciacion se fabrica en francés e sempre, per exemple Languedoc Gothie fabrica una illusion francesa per Occitània, similara als Identitaires.