Parti Socialiste Méridional

Es un bilhet especial al Partit Socialista Girolan o Meriodional.

Dissabte la DDM o pravda (publicarèm l’article en fin de bilhet) èra contenta de publicar l'aligança amber Pierre Cohen, confirma aital los ligams estreits entre la comuna socialista e la redaccion de la pravda ; es complicat d'aver una bona comunicacion per Bastir-POC.... e serà complicat de non pas se far sortir de la lista de Pierre Cohen al moment del second torn. Document Journal des Toulousains, publicar dimècres. Lo "Parti Socialiste Méridional", descendent de VVAP, contunha lo seu camin politic per aver los elegits que lo fautaràn alara que l'aligança EELV e RPS-POC es acabada.

Soi maissant : perqué ? PSM es uin partit independentista de Malhòrca … e lo nòstre es un partit oportinista de Occitània sanciera, e sobretot anti-independentista, mas associat ambe la vision del monde francés qu’an los socialistas, soi segur que l’IEO i traparà melhoras subvencions. Es una aligança de conjectura, e qu’assegura un clientelisme associatiu pel Parti Socialiste francés e pel PRG.

Montalban Bastir es ambe los socialistas ; Carcassona, Bastir es ambe los soialistas, Tolosa, Bastir es ambe los socialistas, Agen, Bastir es ambe l’UDI (aligança extr-ordinària mas utila politicament per èstre mostrada), Isle-de-Baish veirèm se capita una lista separada, mas al second torn, qué ?

RPS es pus la correja de sortida per aver d’elegits del POC en associacion ambe EELV, associacion fortament criticada, un còp èra, per en Jean-Peire Hilaire –jove retirat que s’aucupa en se presentar politicament en 2014, Bastir en Agenés e president actual del PNO ; me sembla que l’engatjament politic es mai riscat quora se tracta d’un ciutadan de 27 ans, 35ans, o 40ans  que non pas arribat a la retirada. E cap engana, ne cal de retirats per las eleccions.

E l’aligança ambe los socialistas a Agen, perqué non pas ? Son autanplan occitanofils qu’a Tolosa o Montalban, Carcassona que Montpelhièr, Marselha o Niça, Ortès o Auloron, Baiona o Tarba, Bordèu o Lemòtges. Seriá coërent d’èstre occitanista del POC e sempre aligats ambe los meteisses, coma lo PRG.

Çò que seriá plan un jorn es la coëréncia del POC, qu’i es sempre estada, mas sempre amagada pels inocentasses que la volián pas veire. Lo POC a pas la bona etiqueta, PSM es melhora, Parti Socialiste Méridional, trapi que seriá mai coërent. Amai, m’ajudariá a non pas aver l’etiqueta lora sul cap cada còp que parli de l’occitan ambe la populacion. Ieu, n’ai mon cofle d’èstre Occitan e assimilat a la vision del POC per la politica. Que lo POC fasuèsse son camin, m’agrada per els, mas que nos fòrça pas à èstre los OCCITANS que los acompanhan.

Lo POC es una certana vision de la politica per Occitània, es pas la meuna e o serà JAMAI, ni per l’etiqueta BASTIR, ni per totas las associacions que vòlon fargar al fial de l’istòria d’aquel movement d’esquèrra. Istòria que coneissi, al mens, perqué es pas ensenhada en cap endreit d’Occitània.

Soi sempre dins l’imaginari politic (en préner la referéncia de MarridaJoana), i trapar coëréncia, alara que sempre s’i trapa un biais politic ambe lo sistèma electoral francés d’arribar a aplicar la politica que d’unes militants-ciutadans vòlon per Occitània. La vida politica es complicada, complèxa, e benlèu estrangièra a un biais dreit de veire lo politic.

De mai, soi estat questionat per la meuna supausada «paranòia» politica en véser sonque lo POC-Bastir coma aquel movement politic socialista en Occitània ; aquò que gèina pas que fosquèsse socialista, mas qu’o valorizèssen melhor, e non pas assajar d’enganar ambe l’etiqueta Partit Occitan. Pel moment en Occitània, i a pas de partit que posquèsse dignament portar isolat lo mot occitan. E i a un partit en Occitània ? Non tanpauc ; alara Partit Occitan es puslèu enganhador.

La paranòia es benlèu una faiçon de descriure la planvesença politica, causa bastida non pas en formacion –perqué n’i a pas- mas al fial del meu temps politic qu’a debutat en 1991, e benlèu un pauc abans, quora un divendres faguèri una presentacion de la lista demanda per David Grosclaude (pdt d’Entau País), e qu’amassava PNO, Entau País e POC, lo lendeman un arganhòl del POC a declarat que l’aligança èra impossibla, per destrusir la lista UNITAT d’ÒC ; remembrèm : lo nom d’Unitat d’Òc èra estat esculhit per un grope politic de Saumièra cridat per un certan Robert Lafont, sul modèl de BASTIR ; sèm estat la sola lista nommada UNITAT d’ÒC, e ges d’autras, malgrat l’avís positiu de Saumièra e las grafias diferenciada, e sense lo POC dins los rengs. Per contra l’inaccion del POC es pas estada reala de moment qu’i aviá una lista (pòdi contar pron plan l’istòria per l’aver viscuda), non ges ; abans l’abséncia de lista lo POC costejava los socialistas e refusava de respondre a la lista ecologista, coma o faguèron sempre en Agenés.

Donc, lo biais de far de la politica del POC m’a sempre fait páur per l’occitanisme politic. BASTIR ! totparier.

La supermercatita : malautiá francesa

Dins un sistèma partidocrata francés finançat pels lòbis dels supermarcats, l'enquèsta seriá diferenta ; nos sèm acostumat d'aver supermercats, pertot e avèm destrusit totas las entradas de vilas e vilatges, ambe cap reciclatge dels immobilièrs d’entrada sense usança renovelada.

Mas en Catalonha, la règla èra de protegir los pichons botiguièrs (politica CiU dempuèi la fin del franquisme) ... l'enquèsta al cap de mantunas annadas dels lòbis dels supermercats que fan pression pels govèrns catalans, avèm aquela resulta : 

N'i a encara que creson, aquí en Occitània, que cal destrusir lo comèrç de centre ciutat per aver melhor prètz de venta (ViaTolosa, Nalhós Outlet, etc.) o benlèu simplament melhor prètz de locacion d’emplaçament en centre ciutat, tot en destrusir l’environament ; cada superficia minjada sus las tèrras agricòlas auràn consequéncias sus las potencialitat d’aver de bon minjar sus la taula de las grandas ciutats a mendre còst ; mas aquò digun ne parla.

Dins lo sistèma francés que la prefectura a totes los poders de refús d’installacion, installacion qu’agrada als elegits –totas las colors politicas levat los ecologistas- per aver resorgas financièras per l’expansionisme urbanistic tolzan, avèm un sistèma qu’es francament falord.

Lo futur interessa pas lo botiguièr expansionista e del comèrç mondialista modèl francés. Lo futur del comèrç es tanpauc pas un monopòl de sistèma comercial, Carrefour-Market+Casino. Cal d’independents e de botiguièrs locals, mas pas unes botiguièr qu’an abanonat de saber quin es lo fornisseire, e que van a METRO per far las crompas del fornisseire !

Per reviscolar un comèrç realament de proximitat, caldrà d’annadas e d’annadas, se decidisquèm ara de far quicòm. La destruccion a debutat dins las annadas 1970, e los partits politics franchimands i an trapat finançament aisit.

Ai jamai vist un tèxte occitanista per cridar a la destruccion dels fialats independents de comèrç.

Las sòldas politicas en Bretanha anuèch

De qué ne cal pensar ?

Cal trapar una majoritat, es quasiment lo meteis discors que los elegits UMP… Díson sistematicament qu’es una causa que l’elita dels «representants» de la République Française n’en vòlon pas, mas an jamai tastar un vòt, ni un referèndum sul tèma.

Manuel Valls sap pas qu’es lo pòble de Catalonha que vòl l’independéncia e entendrà jamai que son pas los partits politics que seguísson ; perqué ? perqué en França, los pòbles, las institucions francesas, los fan calar ambe lo dreit constitucional coma pial del castig –modèl franquista en Espanha- e lo ròtle del Conseil d’État es alara màger. Encara una institucion de suprimir per aver la democracia.

Per mai de poder a las regions, res es esplicat, levat que leca los pès als Bretons, coma se las autras regions demandavan pas los meteisses dreits de gestion decentralizats que los Bretons. S’oblida la reforma de las regions, regropament del departament de Naoned a la Bretanha istorica.

La faciada del Pacte per la Bretanha es jà utila per respondre als jornalistas. N’avèm jà parlat, son simplament ajudas ancianas organizadas per l’usança mediatica, sense cap d’interès.

Lo teatre republican francés ajuda ?

Un membre del Conseil d'État, Arno Klarsfeld, l'amic del sionisme de color nacionalista francesa, nommat per Nicolas Sarkozy al conselh de censura republicana, es aital mostrat del det, exilhat de l’empont democratic, per sas intervencions fautosas dins los mèdias d'ièr o d'abans ièr, alara qu'es membre d'un conselh e que deuriá èstre mai discret, reservat, prudent, sus las seunas intervencions publicas ; ara avèm una rason per sa demission potenciala, vò ameritariá una demission sul pic.

La seuna accion favoriza, alara, l'argumentacion dels amics e las amigas de Dieudonné Mbala Mbala, los meteisses que fan usança de bandièra francesa a Naoned, per protestar contra l'interdiccion de la serada politico-umoristica privada. Se cal pausar la question de l'estupiditat de las institucions francesas republicanas qu'an pas vist la trapèla politica, e qui s'i son getadas en plen, los dos pès dabans, son aital descreditadas per longtemps. Lo comunautarisme -aquí semitic- es estat aital valorizat de maissanta manièra, e contra la «santa» republica europèa. Lo teatre que vivèm dins los mèdias franceses, dona una imatge pietadosa de las institucions republicanas de l'Estat francés, que son, supausadament, d'èstre seriosas.

Lo problèma d’aqueste afar, se i a problèma, es de mostrar clarament de quina manièra una casta emplega los instruments supausadament democratics per una usança politicament d’orientacion politica de las politicas parisencas, contra las regions, e contra una populacion que lor agrada pas, tot en estent aps realament concernit per l’economia e los problèmas dels ciutadans, mas pel problèma de las seunas sobrevivenças politicas e economicas tal que lo sistèma los afavorízan.

Arno Karlfeld, Manolito Valses, lo Conseil d’État, pròva aital que la République française es una plutocracia, pas una democracia.

Donc avèm, segon l’origina de la vòstra pensada politica :

Dins totes los cas de figura, pensatz que las Institucions republicanas francesas an près un còp grèu. Dins lo primièr cas de figura, es «triste» ; dins lo segond cas de figura, lo meu, cal mercejar l’estupiditat del comunautarisme josiu, mas es bon per confirmar que dempuèi Occitània, sabèm que las institucions republicanas non representan gaire la demcoracia qu’Occitània amerita ; mercés de nos aver ajudat l’argumentacion.

E pensatz que lo teatre republican de las institucions francesas o regionalistas expansionistas parisencas, nos fariá rire ; lo problèma es que ni lo pòble occitan, ni las seunas elitas, an pas encara los instruments per reprendre lo poder a París, poder qu’an delegat lo 22 de setembre de 1792 en Navarra e en Avinhon.

Coma Calàs mòrt, pensi que lo baniment de Dieudonné Mbala Mbala li dona las rasons, la simpla fauta de las estupiditats extremistas d’una comunautat d’interès que fan «bona» usança de las institucions republicanas.

Drac republicanista despertat pel Valls

Quí me pòt donar una lista de jutjaments que son estat rendut en debuta de vrespada e que lo Conseil d’Estat a donat la responsa en vrespada ?

I auriá catalans qu’auràn vergonha d’aquel ? Non cal pas ; non cap vergonha, aquel catalan de la seconda generacion, pron integrat dins la republica francesa, fa bravament la pròva de la dictatura castica francesa, es un revelador de l'ipocrisia democratica francesa, e dels dreits d'opinion regulats per una casta de privilegiats, privilegiats qu'an lo poder de transformat una decision de justícia en tres oras a lor favor ! (lo reis del’ancian regime o podián pas far) Dieudonné Mbala Mbala a donc rason ! magnific : al contrari... e de als seunas idèas m'en foti, grandament, del mercat del Dieudonné Mbala Mbala, tanben.

Vist que Manuel Vals a capitat d’o far pel primièr còp ; a provat pel primièr còp que las institucion de la republica son aquí per enganar los pòble de França, de sempre, e Manuel Valls a provat en una vrespada aiçò ; mercés Manuel Valls. M’en caliá mens, mas espèri que los pòble de França sauràn aital melhor l’engana qu’es la republica francesa, una dictaura militarista e republicanista.

Fins ara, Nicola Sarkozy èra pas estat pron fin per despertar lo drac republican, mercés Manel Valls !

Mercés al Manolito Valls, sètz un immigrat de la seconda generacion que nos fautava, aquel qu’a despertat la realitat republicana, una engana francesa, una engana democratica, e que lo dreit d’opinion es subjecte de las castas al poder. Apondèm dempuèi sègles que los partits en plaça son simplament aquí per seleccionar los que serà en plaça prèp del calfalge, e que Dieudonné Mbala Mbala a benlèu rason a prepaus dels lòbis, mas sonquelèu pas los josius los mai dangieroses… per la democracia.

Edwin Plenel a plan rason : lo Manolito Valls, un socialista, es mai dangierós per aver despertat una realitat, coma una novèla revelacion que la République française engana, melhor que la familha Le Pen.

Lo Conseil d’État assegura que l’administracion tendrà totes los poders, quitament aquel de saber de quina manièra cal aver una opinion.

Manolito Valls nos ajuda a confirmar que la République Française est una distatura de las castas elitocratas francesas e que las eleccions son una fotesa de las grandas.

-°-

-°-

A la seguida ….

Afar Dieudonné Valls, quora dos immigrats de la segonda generacion, son a la descoberta de las estructuras ontologicas République Française ; lo pal pòt castigar, castiga fòrt contra los fòra-sistèma e castiga fòrt contra los non plega-esquinas (qu’an rason o pas), l’autre actor (que l’amana, fòrt en man) plan format per èstre un sos-fifre, es sense nuança per las opinions contra la casta al poder. Quin espectacle ! esperèm que fosquèsse revelador (coma un revelador de test sanguin) pels pòbles de França …. esperèm, dobti encara.

L’afar reverta la realitat del sistèma de La Terreur française, ambe etiqueta République Française, ensenhada ambe interès politic per totes los professors d’Éducation Nationale. Avèm pas cambiar de regime politic en 1792. Lo Voltaire novèl pòt tornar ; l’istòria se renovela pas ambe la mesma qualitat çaquelà.

Voltaire o Pierre Bayle son estats tanben forçats a l'exilh, Ginèbra, Metz o Utrecht ; avèm pas cambiat de regime, es una confirmacion per me. E m'agrada pas lo discors de Duedonné Mbala Mbala.

Manuel Valls : mission complida

Se podrà pus dire que los govèrn d’el François Hollande es pas eficaç en matièra d’espectacles. Aital lo ministre Manuel Valls sembla èstre aquel que l’espectacle o sap plan far foncionar, vist que, bisounours, los Franceses semblan o preferir el que los autres.

Mas seriosament, podèm confirmar l’eficecetat reala de Manuel Valls, en matièra de promocion comerciala d’espectacles (se una tribuna pòt èstre un espectacle, si a còps e sense o vóler), non pas aquel dels socialistas a Tolosa (veire bilhet següent), mas aqueles dels nacional-socialistas nascuts ambe l’educacion famosa e republicana francesa, aquela dels coorporatismes de l’Éducation nationale. Mas ont vas ailà ? M’bala …. Mila Dieu donats…

La television iTele, del grope Canal Plus per la TNT, explica que las reservacions dels espectacles per Dieudonné son jamai estadas tant nautas. Soi segur que la premsa dels Estats vesins s’en deurián interessar, car l’espectacle serà exportat lèu, pels estats vesins o benlèu tanben un element màger de la francofonia dels Africans.

Donc Manuel Valls podràn assegurar dins las resultas de 2014, pels vòts del seu ministèri al mens un sol engatjament tengut, aumentar las Chifras d’Afar del grope de tribunicians d’empont teatral, certificat, Dieudonné M’bala M’bala. Es benlèu una eficacetat que voldriam veire installada sobre las estadisticas del caumatge, per las far baissar, o de las chifras d’afar d’autras entrepresas, respectusoa de l’environament democratic europèu.

La prostitucion es installada a l’Empordà, e ne fan promocion a Tolosa sobre aficha de granda dimension.

Veirètz lèu l’entrepresa Dieudonné Mbala Mbala organizar sa promocion per de seradas de tribunas politicas, e emplenar las salas en Belgica flamanda o francofòna, Alemanha de Sarrland o Bade-Würtenberg, o Confederacion Helvetica germanica o francofòna, Liguria, Catalonha, Euskadi o isclas Anglo-Normandas ?

-°-

Recordam :

E quant nos a costat ?

François Hollande visita Tolosa

Darrièr la critica sampitèrna de la dreita, me sembla çaquelà veire l’engatjament politic per reglar problèmas locals del president jacobin ; es un biais coma un autre de gerir lo territòri pel sistèma partidocrata francés, los militants, e los actors de faciada dels militants elegits (que son en cap manièra en accòrd ambe la realitat politica que cal en republica, que dintra pas d’oblidar donorejar dins cada frasa d’un discors) : èstre representant de totes e totas).

Per illustrar aquel bilhet : ai pas trapat melhor qu’aiçò : Tot càmbia levat las cauçaduras, cal cambiar la data, 2012 (per Nicolas Sarkozy) per 2014 (dins lo cas François Hollande).

Es realament rasonable d’aver d’intervencions regularas d’un president –supausat representar totes los ciutadans (lo de dreita tanben), venir reglar problèmas de transmission del patrimòni electoral de mantunes socialistas o amics de Jean-Michel Baylet ? Per inocéncia, m’agradariá tanben de saber que lo vòt regular dels militants socialistas fosquèssen una realitat dins las accions dels elegits socialistas… Çò qu’es jamai respectat a Tolosa, sobretot quora los socialistas elegits fan çò que vòlon ambe l’ajuda de la casta parisenca. La visita de François Hollande es lara una necessitat politica ; lo sistèma bonapartista –le chef a toujours raison- es alara una necessitat modelica République française.

La question se pausa ; alara vesèm que la politica menada pels socialistas o/e PRG, es la meteissa que l’UMP-UDI, es de dire es la politica que l’administracion jacobina francesa pensa ; s’espèra encara qu’aquesta politica posquèsse pus èstre pensada a París, mas simplament e per rason fisica, per d’autres tipes de personals, en regions, en Occitània per exemple o en Bretanha.

Perqué la TVA deuriá èstre la mesma a París e en region occitana ? En region Miègdia-Pirinèus e a Tolosa ? Se pausa clarament aquò tanben pels salaris minimals, al moment que lo salari minimal germanic o serà per region ? Perqué l’ineficacetat parisenca de gerir l’economia de l’Estat es pas remplaçada per una eficacetat regionala ? Perqué l’arrogrança regionalista e expansionista parisenca dins la boca d’un Michel Sapin es pas remplaçada per las responsabilitats politicas de proximitat de ministre dels govèrns regionals (de crear dins una politica de decentralizacion encara esperada, La ministre Lebranchu se passeja en França, mas vesèm pas de lei arribar, seriosament per las regions e non pas pel plaser dels barons socialistas locals) ?

Ai jà agut de publicar sobre aqueste blòg aiçò (document en seguida) ; la TVA es l’impòst de l’Estat centralista pertot en Euròpa, mas sabèm se la gestion republicana e jacobina de l’argent public de l’Estat es bona ? Vesèm la resulta sul document en seguida (publicat pels amics socialistas de la CFDT) ; es la baissa de la creacion d’emplec pertot al territòri, levat ont i a agut fòrta creacion d’entrepresas en Provença e ont i a un investiment europèu en desvolopament economic fòrt (Guiana dita francesa).

La question se pausa, se al delai de la patz de 1914, Jean Jaurès podriá pas èstre legit pels socialisats locals per aver una politica per l’occitan, per aver una politica coërenta en Occitània, e pas simplament a Marselha, aglomeracion per far plaser a la clientèla e ganhar eleccions ? Document en seguida editat pel Conselh Regional de Miègdia-Pirinèus.

M’agradariá legit la literatura sus Jean Jaurès sense saber lo passat politica e tota l’accion recenta dins l’universitat dels redactors … Es bravament complicat de far fisença a un tèxte quand se sap que l’accion politica del redactor es elonhada del bisounoursland descrivut aquí.

En catalan, se parla de Botifler per determinar aquestes tipes de personatges, mantunes socialistas ; per me, sabi pas que trapar coma qualificatiu : son republicans de faussa tenguda, perqué son arribats al poder, sabi pas se podèm importar lo concepte, es presomptuós del pòble occitan per saber emplegar lo concepte. Son tot, totes aquestes socialistas, levat descendents d’un Jean Jaurès que se ne vòlon lo rebat.

Apondon mondin de darrièra minuta, twitter ajuda fòrça :

-°-

Bordèu, ciutat mondiala reconeguda

Es una plan boina novèla, Bordèu es dintrada dins als 20 ciutats mondialas que cal anar visitar.

Nos podèm questionar : perqué Tolosa es pas dins aquesta lista (SO Toulouse pas foncionat! Lo modèl es pas lo bon, donc), nimai Montpelhièr (ciutat de l’ecologia mas pas de la recepcion toristica), Marselha (la promocion culturalista e productivista de 2013 es pas estada pron eficaça per l’equipa Gaudin !) o Niça !

O quitament los polits sites de Miègdia-Pirinèus, o amerítan ….

Dins la lista se trapa : Glasgow, Matera e Egadi en Itàlia, Jerusalèm, Charleston, Chengdu, lo pargue de Plain en Zàmbia, l’iscla de Sumatrà, las platja de Alaçi en Turquia, las Filipinas, Canuan dins las Caraïbas, La Novèla Papuasia, Kashmir e lo Ganges en Índia, El Salvador (l’Estat), Iran, Steward Island en Novèla Zelàndia, Darwin en Austràlia, Red Mountain al Canadà. Es una lista d’un jornal anglés qu’a una pagina especializada dins lo torisme.

Çò de pietadós es l’abséncia totala de l’equipa d’Alain Juppé sul tèma de la lenga istorica de Bordèu ; se l’equipa èra pas politicament nacionalista francesa, sauriá que lo darrièr plan de Bordèu en 1450, es imprimita a Bordèu e en lenga occitana de Gasconha.

Ai jà pausat la question a l’equipa d’Alain Juppé, ai jamai recebut de responsa, pausat directament dins la botiga de campanha ; la question damora vigenta.

Cosinar occitan es ecologic e economic

N’i a que pensan que èstre ecologista es votar ecologista. I a un autre biais.

Farèm una mena de sintèsi entre las teorias economicas novèlas (e se cal mesfisar de tot, mas son novèlas perqué los Parisencs dins los mèdias ne fan una descoberta) e un biais ecologic de viure, al modèl occitan ; perqué i a pas d’autre modèl ecologic qu’aquel dels occitans en Occitània ? Plan segur que NON ! Mas cal tornar prendre l’òbra dels aujòls, e tornar reviscolar çò que lo sistèma quimic nos a imposat, dempuèi la guèrra de 1914/18, e tanben transmetre la lenga en companhiá de la cosina.

Bon : l'invitat de France Culture vos parlarà de causas que vos semblaràn un pauc extra-ordinàrias : lo minjar es tanben lo viure e lo comèrci mondial, es una causida collectiva e personala. Se i botam una etiqueta es minjar occitan ; es pas simplament un bon viure, es una bona produccion occitana, transformada pels Occitans en Occitània e pel mercat occitan, ambe un sistèma educat de consomacion en Occitània, e que sap çò que son las sasons e la transformacion, o lo minjar educat, es de dire lo minjar OCCITAN EN OCCITÀNIA. Non podrètz mancar de l'escotar e tanben d'escotar l'estonament dels jornalistas parisencs !

Qualivòre es una associacion de Tolosa qu'assaja de far comprendre aiçò, la tecnocracia de la decentralizacion o pensa tanben.... tot es pas perdut per la civilizacion occitana se sabèm etiquetat aquelas iniciativas d'occitanas dedins l'Estat francés, e dins las regions administrativas francesas.

Mas l’objectiu ara es puslèu una question d’educacion, transmetre en occitan los saber far de la cosina occitana, cosina adaptada a la produccion locala dinca l’arribada dels perturbadors qu’avèm suportat de l’industria quimica de la pòst-guèrra de 14/18, e d’un sistèma de comèrci que escana los païsans dins lo camps batalhièrs del nacionalèexpansionisme francés, o dins l’usança dels pesticides dins los vinhals de Lengadòc. Anuèch es important d’ajudar los productors qu’an comprès lo problèma, a vendre a la sason las produccions dedins las urbanitats occitanas novèlas, aquelas qu’an elonhat la produccion agricòla dels centre de consomacion, e creat logistica per aver de qué minjar bon e occitan.

Donc ara avèm un sègle que lo problèma s’es installat, e devèm trabalhat per lo sortir lo mai aviat possible. AZF a ajudat a melhor entendre lo problèma ; AZF etiquetava l’azòta ambe la crotz occitan e lo comèrci seu se faguèt per produsir francés per l’exportacion en Aràbia Soadita o Brazil. Avèm de tot cambiat dins la cadena occitana de la vida e d’èstre dedins lo país, d’i viure e pas simplament ambe las produccion a posita, mas de pensar a çò que minjam, e coma o podèm preparar quora l’avèm descobert al restaurant.

Donc, dins las escòlas tolzanas lo problèma es pas de saber de quina manièra se prepausarà dels produïts biologic, mas de quina manièra la civilizacion occitan serà tranmetuda a totes e totas sense discriminacion republicana, e sense la discriminacion de lenga francesa, reiala o republicana. L’idèa es dins los caps, mas la dificultats se pausa dedins los caps dels coorporatismes professoral e administratiu e dels sindicats de parents. Un exemple de problèma : quora soi estat prendre lo meu diplòma de competéncia en occitan, m’a calgut saber tot solet ont se trapava, e donc quatre meses a esperar (per la factura, mens de doás setmana aprèp l’inscripcion, e tres meses abans l’examèn), per arribar al luòc, cal aver un veïcul a ròda (l’administracion de l’Éducation Nationale que autreja lo paperòt es elonhat del centre-cuitat, del mètro o del tram, o del tren), e quora s’arriba al secretariat i a un quadre nacionalista francés de l’Éducation Nationale que vos acuelhís per un «vous nous coutez bien cher», per nos explicar l’inutilitat de l’occitan ; aquel administrador li cal a tota fòrça legir aquel bilhet e sobretot entendre que la civilizacion francesa que el pòrta, nos cota plan car ; coma ai poscut li respondre :«-il me semblait que c’était vous…».

De cap a cim, lo sistèma francés de gestion de la vida publica es un gròs problèma se devèm aver una presa de consciéncia globala d’un futur respectuós de la vida sus la planeta, donc per una vida occitana en Occitània, per totas las populacions sense discriminacion francesa e republicana.

Cosinar es minjar, es viure, viure e trabalhar al país, vièlh eslògan de las annadas 1970, al moment que la populacion dels locutors naturals (transmission sense l’escòla) de la lenga èran encara una gròssa majoritat en Occitània ; lo programa de France Culture, escotat ambe las aurelha occitana, ajuda a entendre que sèm a una novèla imposicion o imperatiu, tornar al sistèma de civilizacion anciana, aquela que faguèt sempre las riquessas occitanas – de moment que la moneda èra pas panada pels centralistas franceses e lor pensada politica.

Una mapa explica fòrças causas politicas

Lo retard occitan en imprimariá farà un trauc dins la transmission de la lenga, Janina Garrisson a publicat aquesta mapa dins son libre suls protestants d'Occitània. Es vertat qu'imprimar en francés la Bíblia protestanta èra important, per la transmission de la Bíblia d'ostals en ostals sense intermediaris, sense religanças, religar per una ierarquia, un ecclesià novèl, amai d'o far en francés, la lenga del rei.... Èra una estratègia politica per non pas èstre los novèls eretges catars.

Al XVIIIen sègle s’imprima fòrça en Provença, tèxte en grafia classica occitana, puèi al XXen, se pensa que se cal modernizar coma lo modèl francés (Rohan = Rouen, Orlhenx = Orléans), la lenga de Provença ; se fabrica alara la grafia dita mistraliana o «modèrna» ; èra un biais de pensar una modernitat literara fòra del problèma de l’abséncia d’una industria de l’imprimariá tre la debuta pertot en Occitània, coma èran las industrias, lo cas pertot en tèrra realament de lenga francesa o alemanda.

La linha indicada sobre la mapa es de l’autora Janina Garrisson, dins un libre titolat :

S’i legirà un capítol interessant : « un grand espèr decebut : l’arribada d’Enric IV. La sindròma Euric III de Navarra tòca d’èstre melhor comprès, en debutar per aquesta legida. E caldrà apondre qu’aquela sindròma tòca encara lo sistèma politic centralista francés, aquel que gerís Occitània, dels Conselhs Regionals a las universitats de letras occitanas.

La question dels tractats ambe França

La question dels tractat manipulat per França questiona las anterioritat de l’establiment de l’Estat reial francés, acceptat pel regime de La Terreur, a partir de 1792. La revolucion dita francesa a simplament cambiar las castas al poder, pas lo regime d’engana francesa. Los tractats d’expansion francesa o parisenca ne dónan un resson pron clar, un resson sobre l’engana francesa e del respecte dels pòbles e del biais de fabricar un politic diferenciat. Donc França es un dangièr pel continent europèu sancièr, e per l’Union Europèa en particular.

Que fosquèsse Savòia e Niça (ambe un referèndum foscós), o l’annexion de Lorrena e Alsàcia en 1918 (que volián èstre una republica tempon entre Prússia e França, coma lo Benelux, e melhor que la famosa linha militarista Maginot), amai lo tractat dels Pirinèus sense aver fait participat los pòbles concernits (Bascos, Catalans, o Occitans), sense oblidar lo mai recent referèndum de las Comòras que contrariament al dreit internacional s’a pas respectat l’entitat territoriala del referèndum, França es sempre un problèma de dreit internacional ; una d’aquesta rason faguèt que los Estats-Units-d’America del Nòrd an pas volgut que França organizèsse lo referèndum en Sarrland, aprèp 1945, dins un Estat germanic que la lenga francesa se parla encara, amai del francic (donc sense França la diversitat lingüistica sobreviu), e donc que la situacion lingüistica èra la meteissa qu’en Mossèlla o Alsàcia.

Anuèit se podrà questionar : perqué los Bretons an estudiat lo tractat d’assimilacion de Bretanha a França, e non pas cap occitan an trabalhat las votacions de 1791 pels Parlament de Navarra o pels Consuls d’Avinhon ?

Dins lo document, çai-junt, podèm veire que intellectualament, Bretanha es en avança sus Occitània. Aquí, en çò nòstre, lo debat se limita de saber de quina manièra comunicar, o participar a las eleccions, o escriure una frontièra sus Garona, Ròse, o Var, o a escriure tal accent sul tal mot en pensar a l’ultraminoritari de l’elonhada val d’Alps e dels Pirinèus, en oblidar sempre una certa solidaritat nacionala ; al contra, Bretanha dona lo là del sistèma politic coërent :

«Lo pretendut « TRAITÉ » de 1532, proclamant unilateralament l’union de Bretanha amb França, es jamai estat validat juridicament. En dreit internacional, Bretanha es sempre un Estat sobeiran, França es qu’una potencia aucupanta.» es la primièra frasa de la pagina Internet, resson d’un estudi seriós e istoric de l’engana del tractat de 1532 de Bretanha amb França, jamai respectat.

Es la debuta de la pagina que tracta del problèma francés en Bretanha ; sense zo dire, es benlèu la rason que fa màger, la responsa que França dona mai sovent a Bretanha puslèu qu’als Occitans qu’an generosament donar lo poder legalista a França ; encara que fosquèsse estudiar qui a votat e coma an votat dedins los Parlaments de Navarra e de Comtat Venaissin. Serai curiós de saber que fosquèsse fait generosament, democraticament ; car pel referèndum de Niça, foguèt una granda engana d’un referèndum ambe los òmes en armas a l’entrada e sonque un butletin OUI per s’exprimir… Alara Niça es estada assimilada de faiçon grandament antidemocratica, èra en 1860… de l’«une et indivisible» França de Dunkirk a Tamanraset s’espandiguèt contra lo pòble de Niça ; aquel «une et indivisible» republica parisenca èra expansionista e sense vergonha assimilatriça, ambe una expression politica jacobina sempre en vigor ara a París ; alara podèm veire qu’aquel regime francés es pas ges estat democratic dinca la guèrra de 1914, que foquèt realament destrusit, per una expression extremista de l’arrogança armada francesa. Aprèp 1918, e lo chaple francés de las populacions de las colonias (Corsega, Occitània, Bretanha, Iparralde, Catalonha, Senegal, Marròc, Argèria, Tunísia, Vietnam, Laòs, Cambodge, Guiana, Martinica, Goadelopa, La réunion, etc.), lo regime a gaire cambiat, e benlèu encara mai radicalizat, per crear aviat conflictes quasiment pertot ont installava la dictatura republicana francesa.

Aquela dictatura republicana e militarista francesa, autre modèl de bonapartisme, s’espandiguèt ambe l’ajuda de tractat internacional, respectat (rarament), e sobretot enganadoira pels pòbles en via d’assimilacion, dincal moment qu’un jurista vertadièr i botèsse un uèlh…

-°-

La guèrra 14/18 programada e suportada

Dins un tèxte qu’ai a posite e que serà publicat per Infòc al mes de genièr 2014, Jordi Labouysse, istoriador tolzan, explica lo ròtle politic dels Franceses dins la debuta d’una guèrra (per exemple dins los camps de l’Armanhac per l’entrainament militar), que los sols beneficis son de comptar dins las entrepresas que son ara La Défense a París. Mas tanben d’unes personatges del «grand» nacionalisme e militarisme francés. Dins la lista, i a lo famós e republican Jules Ferry ; Jordi Labouysse confirme ambe lo tèxte en referéncia e a posita sus demanda, mantunas causas :

Jules Ferry es l'expression d'un dangièr contra la democracia, lo dreit dels pòbles a decidir, es l'expression del nacionalisme e militarisme francés. Es Jules Ferry que François Hollande li a portat flors per commemorar un «òbra» jutjada pels socialistas, benfasent per la «santa republica» francesa (en campanhiá del seu govèrn), un servici al pòble o «service public» coma díson totes los nacionalistas franceses. Los dangièrs nacionalistas franceses son dins totes los partits en França, es aiçò lo dangièr, mai que lo FN que n'es sonque una expression odiosa mas pas mai que lo nacional-partidisme socialista o UMP-UDI, o PRG, o PCF, o NPA, o LO, etc.

Non cal oblidar que son tanben los socialistas qu’an debutat e organizat la guèrra finala d’Argèria (se cal recordar que França èra una e indivibla de Dunkirk a Tamanraset), e al meteis temps sonava la famosa expression «une et indivisible» França dins las escòlas d’Estat o de la propaganda, coma Franco aviá la costuma de dire al meteis periòde, e que lo PP gausa encara dire anuèch ; es gaire estonant alara quer veire que los camps dits de concentracion son antirepublicans, pels republicans catalans, bascos o espanhòls ; son estats bastits pels «republicans» franceses, puèi emplegats contra d’autras comunautats,  per exemple per ajudar los nazis a «netejar» Occitània de la populacion josiva, mas pas sonque.

Lo netejament contunha pels socialistas, es pas question per exemple de parlar de la fèsta dels reis pels socialistas de Bretanha, Brest, o a Tolosa d’afrairar los orquèstres de Budapest e Tolosa per jogar una òbra escrita dins la vila mondina sobre los chaples francs contra lo catars, los «bons cristians» ; lo document en lenga occitana es estat orquestrat, es estat escrit per un tolzan, Peire Vidal, se sona La Cançó : «non podèm far d’actes religioses», qu’an dit per legitimar la decision negativa ; pels menús pels musulmans, i van de faiçons diferentas los socialistas de Tolosa del XXIen sègle.

Los socialistas franceses son al poder en Occitània e fan jogar lo «dreit» parisenc per damorar al poder. Es lo modèl del PP per interdire un referèndum pel dreit de l’autodeterminacion dels catalans, al XXIen sègle.

Non podèm pensar d’una autra manièra, lo nacionalisme francés es un dangièr per la convivéncia en Occitània. E quora s’aficha lo mot CONVIVÈNCIA trobadorenca, los socialistas e integristas de la laïcitat d’anuèch son en colèra contra l’afichatge public del mot.

E la guèrra de 14/18 serà l’expression d’aquel nacionalisme, una catastròfa pel continent Europèu, e per Occitània, Bretanha, Catalonha, Iparralde, Corsega, Savòia, Flandras, Alsàcia e Lorrena, e qu’es estat preparada pendent mai de 20 annadas ; la preparacion es estat l’impèri colonial francés, impèri republican, o la francofonia d’ara (!) ; l’impèri abans d’èstre per aver tropa, es estat per panar las resorgas per bastir un sistèma d’aisinas militaristas, de materials per far la guèrra (l’usina AZF de Tolosa èra la descendéncia d’aquel biais de fabricar una industria quimica). Anuèit es AREVA qu’a mestièr per «l’independéncia nacionala» de l’uranium per las centralas nuclearas, aprèp aver destusit l’environament en Lemosin, territòri considerat coma francés per eles, los nacionalistas franceses (socialistas o comunistas), mas agotadas, las minas d’uranium de Lemosin son unas nafradas nacionalistas francesas en Occitània, tèrra de colonialisme francés, per aver las resorgas AREVA per «sant» nuclear francés.

Lo nuclear francés es simplament la continuacion d’aquel imperialisme militarista francés debutat ambe una pensada portada per un Jules Ferry, 20 ans abans la «santa» guèrra supausadament onorejada pels monuments militaristas de 14/18, e tanben per l’escòla en francés, coma per la destruccion de l’environa, o lèu per la gestion de las descas que i caldrà plan trapar un luòc per los enterrar, un jorn o l’autre, e veirèm que serà pas la vila de Paris per l’estòc aquel ! Quin partit gausarà dire que las descas del nuclear francés son melhoras a La Défense qu’en Lorrena o Occitània o dins la mar «francesa» que lo dreit internacional autreja ?

Es pas lo nacionalisme lo dangièr, es lo nacionalisme francés d’expansion, associat a una industria militarista francesa qu’es devengut una aisina de malfesença contra l’environa e la planeta, aprèp èstre estat desvolopat dins lo mercat-Estat-parisenc de Dunkirk a Tamanraset, qu’anuèch, lo sièti dinerièr parisenc es La Défense e la City a Londres, o tanben lo cap politic de mantunes extremistas qu’anuèch son un Chevènement, Mélenchon o Le Pen.

L’òbra francesa per la planeta ?

L’administracion frnacesa òbra pels pòbles de França, enfin nos o vòlon far creire ambe l’etiqueta “service public”. Mas darrièr l’etiqueta francesa, i a un dangièr per aquesta planeta, França e la seuna administracion dels «affaires étrangères» o de la nucleocracia «bien française».

Aquò farà pas mai que quaranta annadas que l’administracion francesa, de servici public, s’encabora a vóler del nuclear ; ne pagarèm la factura lèu.

De mai, quora nos van pel monde, es per aumentar los afrontaments entre los pòbles ambe l’ajuda de l’Estat lo mai truand de la planeta l’Aràbia Saodita. Quí se remembre lo finançament de Ben Laden, se sovendrà que l’Aràbia Saodita i es pas per res ; benlèu que l’administracion francesa a la memòria corteta ?

La diplomacia francesa d'esquèrra o de dreita, tresena administracion d'Estat (francés e "republican") aprèp l'armada e l'Éducation Nationale, es autanplan dangierosa que l'Americana dels Bush ... Cal èstre fièr d’aquesta administracion e del seu nacionalisme comercial ? E dire qu’i a d’unes professors d’occitan qu’o an pas encara comprès a Montpelhièr !

Lo primièr sindicat francés de l’administracion es FO e UNSA, los primièrs de l’E.N. es FSU e UNSA… son contra la decentralizacion e l’aumentacion dels poders en regions non parisencas !

-°-

E per l’interior de l’Euròpa ? Es melhor ? QUÉ NON, es piège !

De l’extremisme francés, catalan o espanhòl

N'i a que son pel replegament provençau o gascon, tot en se pensar francés e ambe frontièras d'Estat centralista e regionalista (Ròse e Var, Garona comprès), dins un monde que se dèu acompanhar los desplaçaments de populacion, e donc ensenhar a las novèlas populacions arribadas (e son pas totas aisidas de conéisser la lenga e la manièra de comviure), los novèls venguts, de qu'es èstre provençau (provençala) o gascon (gascona), o mai globalament sense oblidar las autras etiqueta d’identitat, occitan e occitana. Aquela populacion del replegament regionalista, son extremistas de la dreita nacionalista francesa (e a còps d’esquèrra per vóler imposar lo sol francés republican coma Jean-Luc Mélenchon), son pas provençaus ni gascons malgrat l'etiqueta que se vòlon portar, autrejar. De qu'an fait, fins ara, per ensenhar als novèls venguts de qu'èra provençau o gascon ? RES.

La chança del sénher Anglada, es que lo nacionalisme catalan es pas del replegament, e dons aquel es fòra sistèma, son partit acaba de sortir de Catalonha del nòrd ; e donc que la lenga catalana es pas perduda, nimai la cultura de conviure catalan, que tot tipe de populacion la parlarà la lenga e saurà multiplicar lo biais d’èstre catalan (ambe l’independéncia o fòra), vist la politica d’acompanhament lingüistica practicada en Catalonha (politica que lo PP non vòl en Balears, Valencia, Alacant, Elx, Castilló o Aragon, coma per «astre» franquista !) ; es la politica pels «nouvenguts», es una politica d’escolhida volontarista de la lenga d’arcuèlh.

Lo sol arcuèlh lingüistic francés en Occitània, es l’imposicion d’una lenga d’Estat, administrativa, ges de manièra d’arcuèlh, de convivéncia. D’aquí lo problèma de 50 ans de la migracion «novèla» e dels descendents. Se compta las veitura creamada a Tolosa coma resulta republican d’ensenhament de la «République française» al Miralh, Renhariá, Polida Font, e lèu a Bòrda Roja.

Se la politica d’arcuèlh catalan a fabricat 1 milions de «migrants» devenguts catalans e que la pòrtan la bandièra catalana ambe fiertat, es del succès de l’arcuèlh a integracion causida, e d’identitat fòrta, mas pas brica de replegament regionalista. Lo replegament regionalista dedins lo sistèma de la decentralizacion o la tercera via (dins la region administrativa francesa o espanhòla ) fabrica l’extremisme de dreita o d’esquèrra, ambe volontat o sense se mainar d’aiçò.

Cal felicitar l’associacion provençala e lo seu president per la responsa francesa que li es estada mandada, correspond a una dignitat que devèm mandar a totes aquestes ciutadans franceses e las ciutadanas francesas que fan la mescla clara entre l’identitat (antropologia, via del vesinat) e la carta d’identitat (papièr administratiu e république française centralista).

Aprèp, los problèmas economics de «venda del país» als «estrangièrs», es tanben un problèma directament ligat a l’abséncia de politica de devolopament economic per Provença, Auvernhe, Gasconha, dins las annadas 1960, 1970, 1980 … e dempuèi la creacion de la decentralizacion, e de las aisinas economicas qu’acaba d’aver los Conselhs Regionals, en 2013, se pòt esperar que la maquina a destruccion francesa se cambièsse un pauc de costat ; las regions Aquitània, Miègdia-Pirinèus, Lengadòc e Provença, son regions de creacion d’entrepresas, ara dins las annadas 2010. Es tanben una expression venguda dels reirefons politics e pòst guèrra d’Argèria, autrejat unicament a un certan tipe de populacion musulmana qu’an agut lo malastre de causir França dins la guèrra de division de la «une e indivisible» republica parisenca de Dunkirk a Tamanraset. De vièlha sorga, aquela idèa contra los «estrangièr de la santa republica parisenca» a fabricat violéncias politicas de las grandas, son violéncias republicanas francesas, que pel moment cap partit politica a trapat solucions politicas sense s’enfonsar dins la violéncia armada o politica, veire republicana sul modèl Jules Ferry.

E alara, puèi, es pas una politica desirada per la populacion «occitanista» (que sembla que lo public d’extrèma-dreita, li fauta de vocabulari per desvolopar un pensada politica ; an pas jamai legir Montaigne, ni vist la seuna semantica gascona ! nimai legit Montesquieu, o La Boétie, nimai estudiat Pierre Bayle), la populacion «occitanista» a segurament criticas bèlas de suportar, mas tanben lo Felibrige (per non pas aver pron acompanhat las revòltas localas occitanas), mas lo contengut sortit de las simplassas letras universitàrias francesas non pòdon èstre sufisentas per ameritar aquela critica legit dins lo «calam generós» en criticas del sénher Jean-Charles Tabacchi, non d’un immigrat italian (nom de familha) que, ara, vòl barrar la pòrta de l’ostal que la familha foguèt arcuelhida, en emplegar lo nacionalisme expansionisme francés coma una aisina politica fòrta ; es una error del XXIen sègle, es una error que s’ensenha a Montpelhièr e per la FELCO. Lo modèl catalan a integrat, es una politica volontatrisme dedins la politica lingüistica (politica qu’esperèm –mantunes- de bastir ambe una lei fòrta e republicana ; l’espèra fa viure), a integrat mai de un milion de «nouvenguts» … e a Barcelona (4 milions d’abitants, 70 % de la populacion del Principat de Catalonha) se compta pas una autò cremada pel 1er de genièr !!

Es l’ignorança que fabrica l’extremisme e lo regionalisme. O tòrni dire, soi pas regionalista perqué escrivi en occitan ; per contra, los que en region occitana escrívon en francés o en grafia imperialista pòdon èstre regionalistas sense o saber, e l’expression del nacional-expansionisme francés, coma la pròsa de mèstre Jourdain sense o saber.

L’occitan, dins sa version provençala o gascona, auvernhata o lemosina, es la lenga de totes e totas. I a pas cap reserva sul tèma sus aquel blòg.

-°-

Informacion RFI del dimenge 8 de genièr 2014.

Bon an novèl 2014