Oblidar las ninfas del jacobinisme

I son mantunes professors qu’an mestièr d’oblidar qui lor paga lo salari, es de dire lo jacobinisme francés ; e an mestièr de plan saber que lo revengut qu’an es la collectivitat occitana que lo paga. Aital deuriá aver corses de militants per cridar a las enganas del jacobinisme, e apréner a zo far.

Anuèch l’enemic jacobin francés pòrta las colors jacobinas socialistas. Doman serà una autra colors, mas serà sampitèrnament similar.

Aquò es valable per totes los professors d’Occitània, de l’universitat a las escòlas d’Estat que i fan corses d’occitan, o de matematicas en occitan, o de letras occitanas.

Se trapa que lo modèl nos arriba de … Peirigòrd, tèrra de resisténcia al sistèma de las opressions politicas francesas.

Lo tèxte explica :

“La reforma del collègi per la dintrada 2016 organiza la marginalizacion de l’ensenhament de las lengas regionalas per la reduccion de las possibilitats e la mesa en concurréncia tòrta e perpetuament perduda per avanaça per las LVE, las LA e las autras fòrmas d’ensenhament (EPI).

- supression de als possibilitats d’opcion facultativa e existentas actualament de la seisena a la tresena

- supression de las seguida de l’escòla al collègi … per la supression de tota potencialitat d’ensenhament opcionala facultativa en seisena

- cap visibilitat, cap valorizacion de las possibilitats de seguida de l’ensenhament bilingüe français-langues régionales … que l’interès es çaquelà reconeguda e lo nombre d’escolans en aumentacion. Doblidar es desvalorizat.

- desmesida per immersion dins lo sistèma en quatrena e tresena de l’ensenhament de lenga e cultura regionala dins una possibilitat d’EPI sus 8 e benlèu coma pels ensenhaments de complement que se vei mal coma se podriá èstre organizats e lingüisticament eficaçes…

- comunicacion ignoranta de la ministra : dire, per exemple, que botar las LR tal una LV2 en cinquena e suprimir l’opcion facultativa melhorarà la situacion demostra una inquietenta malconeisséncia de las realitats del terrenh….”

Senon pel POC e per la FELCO : tot va plan al reialme dels avuglats occitans ; en Peirigòrd manifestan, quí ne farà una manifestacion per tota Occitània ? Los que fan una valorizacion de l’Abbé Grégoire a Montpelhièr ? quí es pro seriós per donar coma urgenta la manifestacion de Peirigòrd.

Cal pas oblidar que totas las Calandreta se farà pas un collègi, e donc serà forçada d’abandonar l’occitan a la sortida ! vesètz la fòto politica contra l’occitan ? Segur l’occitan amerita d’aumentar lo nomnre de professors per lo sistematizar, mas ont son las competéncias universitàrias per o far, o vos pòdi escriure, o son pas brica per rason ontologica al sistèma universitària francés en occitània. E puèi cal tres a quatre annadas per aver professors, en quantitat, en impossible per mantunas rasons… que listarai un jorn.

-°-

Arriba enfin un comunicat d’un partit francés, EELV serà lo primièr….

Los cal felicitar, es que los parachutats UMP-UDI, PSf-PRG, PdG-PCF-NPA i pensaràn ? (per la region administrativa Sud-Occitània)

A desfaut de l’aver etiquetat politic, l’avèm del cònsol de Tolosa, en nom de las Grandas Vilas de fRança.

E vengut de Niça, lo document següent :

Occitània: nacionalisme francés engana.

Lo nacionalisme francés engana, aquí un autre exemple. d’autras solucions son possiblas, las lengas ditas regionalas pòdon ajudar per l’integracion de l’immigracion, per integrar las comunautats que lo nacionalisme francés a creat per las manipular, coma del temps de Franco, los Andaloses èran emplegat per assimilar los Catalans. Ara, los Andaloses, aprèp aver creat barris diferenciats a Barcelona, an après lo catalan, la lenga e lo biais d’èstre catalan, e son integrats, clarament mens bien que las populacions nègras d’africa arribadas a la fin del XXen sègle, debuta del XXIen sègle.

A Besièrs, l’afar dels noms venguts de la comunautat islamica que viu dedins l’Estat francés, e donc en Occitània a Besièrs, a permetut a l’esquèrra francesa de manipular politicament encara e encara. A Besièrs, la vila es menada per un partit nacional-expansionista francés, un dementre d’autres, mas qu’es vengut de l’extrèma espectre francés de la politica, tot aquò … en Occitània, en tèrra de conquèsta francesa. Donc ajuda l’esquèrra a aver un discors politic nacionalista francés, sempre damorar dins lo simplisme francés de l’argumentacion, santa argumentacion republicana, una argumentacion per Estat, una lenga per Estat, una argumentacion per totas las províncias geridas pel nacionalisme francés, pel regionalisme d’expansion parisenca ; es la règla de la pensada unica parisenca, aplicada per l’esquèrra en Occitània.

Donc avèm agut manifestacions contra la politica de visibilitat de l’armament de la polícia a Besièrs, jamai a Tolosa, faita dempuèi un abans ; aital avèm agut protestacions d’esquèrra a Besièrs, alara que lo biais de foncionar es lo mesma que la consolessa de Lille per gerir la dita «immigracion musulmana» (aquò ajudèt Ménard per argumentar, lo nacioanlisme dels uns ajuda lo nacionalisme dels autres). La dita «immigracion musulmana » es çaquelà la resulta d’un expansionisme del nacionalisme francés, una expansionisme qu’a agut mestièr de braçes armats occitans (lo Général Bugeault a encara son avenguda e sa plaça a Lemòthes), es la nòrma de l’imperialisme d’aver mestièr dels pòbles sotmetuts per poder s’expandir sus d’autres territòris.

Es tanben utile pels partits jacobins d’aver l’extrèma-dreit per poder s’exprimir, tot comptar que lo contengut politic es realament tanben imperialista e enganador suls neuròmes dels pòbles sotmetuts.

L’esquèrra francesa, del PCf o del PSf de l’Erault, a donc mestièr de l’etiqueta de Menard, lo cònsol de Besièrs, de la dreita francesa e nacional-expansionista, per poder aver un virolet politic e non pas parlar dels vertadièrs problèmas que pausa l’assimilacionisme francés en Occitània.

Es la meteissa esquèrra qu’installa una placa a l’Abbé Grégoire a Montpelhièr !

Una associacion catalana, tanben explica que l’integracion es possible en Catalonha, e gràcia al Catalan. Nous Catalans es lo nom d’aquela associacion, aquela fabrica de ciutadans catalans, integrats. Quí a intedut una nuèit o un jorn dels problèma modèl Estrasborg, Vilas Parisencas o co-urbanitat de Lengadòc-Provença, a Barcelona ?

Mas coma l’ai jà escrit, quin partit francés es estat veire de quina manièra la Generalitat de Catalonha a reglat aquel problèma, es de dire la co-abitacion de pòbles de diferentas provenenças ?

Atencion, lo site de Nous Catalans es en lenga catalana (aquò vòl pas dire que son fascistas coma l’indica la propaganda del PP), car lo catalan –la lenga- es pas un decorum per una clientèla de cultureux, mas realament un actor d’integracion per TOTAS LAS POPULACIONS, sense excepcion ; es la lenga de totas e pas sonque de las associacions per recebre subvencions. Es aiçò que lo PP –en mans del ministre WERT- vòl destrusir ambe sa lei sus l’educacion. Lo PP es lo partit pòst franquista e lo vesin al Parlament Europèu de l’UMP-UDI-Les-Républicains.

Jacques Myart, deputat UMP jacobin parisenc, se carga a cada arribada al poder de la dreit afrancesa, d’exprimir lo meteis nacional-expansionisme francés que l’esquèrra francesa ; es un regionalisme d’expansion que nega d’existir aital.

Marqueting politic: cambiar de nom

Me sembla anuèch que vau -en occitan- mostrar al monde que son las causas importantas francesas en matièra politica. Anuèch pauc a pauc, an una volontat de cambiar de nom ; Le Canard Enchaîné explica : «Lo director de gabinet de Philippot (pels ciutadans del monde que son pas intoxicat pels mèdias parisencs, es lo numèro 2 del FN amarinat), Jofrey Bollée, es cargat de despausar lo quite jorn (lo jorn de la propaganda RMC-BFM-TV ambe lo grand-paire Jean-Marie Le Pen), en tota discrecion, a l'Institut Nacional de la Proprietat Industriala (INPI, que refusa sempre los noms occitans) la marca «Les Patriotes». Dixit lo guit encadenat del 6 de mai de 2015.

A desfaut de cambiar d'ideologia aquela del regionalisme d'expansion parisenca, los partits jacobins e bonapartistas franceses son dins un onda de cambiament de nom.

Los UMP se vòlon dire «Les Républicains», sabi pas se las femnas dels partit se diràn «Les républicaines» (?), mas aquí tanpauc l'ideologia cambiarà pas ; per los que pensan que n'i a una ! Mas son sempre regionalistas d'expansion parisenca. E quora son elegits, o montat a París, lor agrada de mètre en foncion la sindròma Enric III de Navarra, del clientelisme a la canhòta del Sénat o Assemblée dita Nationale. Son sempre elegits sens qu'a «la rigor» per castigar l'Union Europèa mas que de las leis europèas son promptas de non pas pensar adaptar de las leis del Parlament Europèu.

Los «socialistes» e militants o elegits del PRG son a preparar la venguda en campanha de Manolito Valse, lo catalan d'importacion republicana recenta, e se comprendrà realament que caldrà cambiar de nom, esperèm que serà «Les Démocrates», per damorar dins lo ton politic dels precedents jacobins.

Resumissèm : «Les Patriotes», «Les Républicaines», «Les Démocrates», aurèm aital las tres letras per resumir l'espectres dels regionalistas d'expansion parisenca e las collaboracions en províncias, de l'extrèma-dreita a la dreita, PRD, las letras del partit dictatorial de Mèxic d'un còp èra ! Mas los regionalistas d'expansion parisenca son pas sonque a dreita, n'i a tanben a esquèrra ; es lo privilegiament republican francés, l'expansionisme de las idèas imperialistas francesa, del monopòl, pas sonque la dreit se ne podrà revendicar. «Produisons français» èra tanben lo tèma de campanha del PCF dins las annadas 1970, e coma lo PCF, qu'èra contra l'Union Europèa d'aquel temps, se podiá listar lo Partit de la Nacion Occitana d'un còp èra, quora l'etnisme èra la clau de la santa pensada pòst-fontaniana (e la nommar es pas la vóler reviscolar).

La farça politica regionalista francesa e sas collaboracions pòst-democraticas se fabrica cada jorn, los mèdias parisencs se ne fan lo resson de cada jorn ; la farça se prepara a la barra dels estanquets, a l'aperitiu, e per far compassion occitana se podrà pensar amb un patís per la color locala, provinciala en realitat pro-assumida pels occitanistas del XXIen sègle, que fauta en general de pauc de competèncias per desvolopar un projecte que posquèsse interessar lo «grand public». Donc, lo PRD aurà pas de mal de s'engatjar dins l'enganadoira politica francesa en tèrra d'Occitània, los Occitanistas, sobretot del costat professoral e montpelherenc, la li fan aisida.

Dins aquela farça francesa en Occitània, sovent los Occitans -par encara pron nombroses per se formar coma cal en sciéncia politica- se fan regularament enganar pels partits politics franceses o occitans. O disi dempuèi mantunes 20 ans, de formacion en sciéncias politicas, l'occitanisme n'a mestièr, per se defendre contra las estupiditats regionalistas francesas, mantunes traucs politics que fan gloriós l'enterrament de la civilizacion occitana, sa lenga, sa cultura e sa vision politica pel monde.

Del dessenh d'umor ne floriràn, jamai dins la premsa occitana çaquelà (tròp seriosa, tròp letradorenca, trobadorenca, poeticament engatjada), alara del dessenh del Guit Encadenat parisenc ne caldrà far una adaptacion politica, e assajar de la far pernociosa :

Aqueles dessenhs d'umor son una ajuda per non pas aver d'escriure coma Lo Guit Encadenat, «15 millions d'abrutis, et moi et moi ...» tal qu'un Emmanuel Todd o auriá poscut dire se un jorn, aviá agut en fàcia un occitanista de vertat, e non pas un costumièr plega-esquina professoral, format pel sistèma, dedins lo sistèma, format a las inauguracion sense interès pel quite professor, e que lo tòrna ambe gratitud, mas sempre contra lo futur digne per Occitània, per sa lenga, sa visibilitat, sadignitat nacionala e sa preséncia coërenta a l'internacional ambe las autras nacions d'Euròpa e del monde.

Idèa per finançar un occitanisme digne, la tecnica nos es explicat encara e encara per Lo Guit Encadenat : «E vaquí (aprèp mantun procès de justícia ambe mantun contengut juridic) «Le Guit» subvencionat del FN. De moment que se sap pas ! De qué nos donariá coma cara se per càs o èra ? Aquel chèc, es atanben una pagina que se vira (NDLT, lo temps Jean-Marie Le Pen). Sense dobte lo darrièr dels darrièr procès, d'una longa seria, d'encarament entre Le Pen e «Lo Guit». Cap regret, cap nostalgia. Plaça serà donada als joves. Marine (NDLT la filha) a jà fabricat un primièr procès. Que jà a perdut. La fèsta contunha.»

Al mens Lo Guit Encadenat contunha lo combat en justícia, l'occitanisme o a jamai gausat. L'ideologia del plega-esquina es dangierós per las plaças qu'an dins lo sistèma professoral ; i son benlèu tròp de professors dins l'occitanisme ? Lo jorn qu'arribarà aquela dignitat, caldrà trobar un nom per un movement de militants occitans e militantas occitanas, movement enfin emplenat de dignitat, a l'oposat de la generacion de la fin del sègle XXen. Caldrà trobar un nom generic e que fosquèsse pas una trapèla ideologica, nimai una còpia de las ideologias francesas.

Espèri lo jorn del primièr procès en difamacion, racisme o expropriacion d'un(a) occitanista contra lo sistèma politic francés.

-°-

Rugbí : SUA contra USAP

La comuna de la santa, poetica e jansemina vila d'Agen, especialista d'una recenta inauguracion inutila, a indicat dimarç passat, dins la boca del cònsol, qu'ajudaràn lo maxímum de suportèrs de venir al partit SUA-USAP, a Perpinyà ; Jean Dionis du Séjour pagarà lo bus, lo minjar e ... e non pas las bandièras occitanas, «il faut pas exagérer, qu'en même». Jà qu’an agut de suportar una placa inutila, mal plaçada e bilingüa, van pas çaquelà ajudar a l«extremisme occitanista» de s’esprimir a travèrs la bandièra dins los estadis, o la placa bilingüa de l’inauguracion inutila !

Jean Dionis du Séjour es elegit dempuèi tres ans, e mai, mas l’occitan es encara un element patrimonial de sa politica culturala, sempre pauc dinamica. Jean Dionis, elegit UDI, es una amic de l’inocenta accion occitanista d’Agen (amics e amigas del Felibrige), sobretot cal pas bolegar aquel biais politic de negar l’identitat d’un grand poèta agenés, amai d’una granda partida de la populacion.

Mas aquela politica de clara negacion de l’identitat digna occitana de la vila d’Agen, es un acte que pròva lo nacionalisme francés a Agen, e de l’incapacitat de l’occitanisme local a argumentar contra. Es clar qu’es pas question de bolegar aquel nacionalisme exstremista (monolingüisme oblidagòri) que los plaçan sus las listas de la dreita o de l’esquèrra d’Agen, e l’occitanisme es pas pro aluzerpit per o bolegar, quina chança, non ?

L’occitanisme es pas pro important electoralament per lo respectar politicament, mas lo sistèma del plega-esquina occitanista de l’Agenés renforça dempuèi 20 ans aquel biais de los considerar coma una mèrda electorala e culturala.

Donc la bandièra occitana per sosténer lo SUA es pas prevista. E a Agen, la bandièra catalana de l’USAP, s’es vista dins las carrièras, o suls corrièls de la vila, quitament se los tres jornals locals, pas un a publicat !

Anuèch cal donar un vièlh document per marcar l’identitat occitana d’Agen en tota dignitat, es pietadós que la causa fosquèsse pas modernizada e o serà pas tant que los corses d’occitan barran coma al Licèu Sant Caprasi d’Agen, lo mai vièlh cors d’occitan en Licèu d’Agen :

Combatre lo clientelisme

Per obténer un occitanisme modèrne, cal combatre lo clientelisme. De quina manièra lo jacobinisme instrumentaliza la clientèla occitana (ista) ? La subvencion es lo primièr argument, lo segond son las inauguracions d'estupiditats coma plaça, placa o collòqui qu'an sonque per dimension l'egò politic del mercenari republican elegit que, coma del temps dels sang blau, a mestièr de neteja-cauçuras coma professors d'universitat (es al melhor). Lo neteja-cauçura li agrada lo tòca-maneda, e en revèrs tot parier ; e perqué es utile : es utile perqué engana l'inocent pòble occitan, per contunhar la destruccion d'una civilizacion.

Aital, un organiza una sortida d'una placa sense interès, mas costós (e l'administracion o saurà dire – segur en lenga occitana), per dire que l'estatua es aquí, aquela de Gensemin ; quora la placa es en francés e anglés, serà de marbre, costosa (nas aquò es normal e sense inauguracion costosa), costós serà tanben considerada lo fèrre blanc per la placa suplementària (plaçada de tal biais que serà pas utile de l'installar, e sobretot complicar de veire correctament per un passejaire agenés), e bilingüa (tot per far cargar lo sistèma de netejament lingüistic francés, e de donar a l'extremisme d'aquel occitanisme que demanda pietadosament lo bilingüisme, alara que lo politic d'inauguracion el n'a pro ambe la lenga imperialista francesa). Quin plaser de veire lo Cònsol de l'inauguracion de non saber legir lo discors escrit pel militant-professor-occitanista, e non pas saber prononciar Maillane, la prononciacion entenduda e que faguèt rire [Mèlaneu].... benlèu que se l'autor aviá emplegat Maiano seriá estat melhor (?). Mas de tot biais quora se tirèt lo velh de la vila d'Agen, la natura tòrna e lo bilingüisme es donat pel gente e amical cònsol d'Agen, Jean Dionis du Séjour, coma una acte extremista d'occitanista quora es bilingüe, lo pichon discors es pas estat escrit, el ; l'engana oficiala es desvelhada tanben al meteis moment que l'inauguracion ; la presidenta de l'associacion co-organizatriça, o a pas poscut entendre, vist que èra pas presenta. Evidentament, tot repotegaire, «per la dignitat manténguer» serà un extremista, coma se la manipulacion clientelista èra pas un extremisme per enganar dins l'emplec d'argent public.

Aital, un cargat de cultura de Montpelhièr, gentament en carga de la mediòcra politica per l'occitan, serà a Montpelhièr lo sant republican Abbé Grégoire que faguèt la guèrra als «patois», vertat que l'occitan es pas un patois ! Aquel Abbé Grégoire es alara una figura màger de La Terreur, periòde qu'agrada a totes los Jacobins, d'esquèrra o de dreita, mas que d'unes son a l'universitat de Montpelhièr, coma usurpador de cadièra de literatura occitana, e amics del prosejaire pro-Grégoire, elegit de la culture de Montpelhièr ; aquel gente elegit es tanben lo que dona la policadilha de l'Éducation dita Nationale ou educacion nacionalista francesa, per crear d'escòlas bilingüa en Lengadòc (region de Montpelhièr) ; es aquel que li cal 15 ans per crear una escòla bilingüa a Montpelhièr. O sabètz La Terreur es la basa d'aquela definicion de nacion qu'agrada talament a totes los partits franceses, FN-BM comprès ; es una definicion qu'agrada a l'universitat dels letrats plega-esquinas de Montpelhièr.

Dins los dos cases i son professors d'universitat que son los plega-esquinas del sistèma nacionalista francés qu'escana la lenga nòstra, e son «occitanistas» ! (que díson) ; dins lo dos cases i son braves jacobins o nacionalistas franceses, que son coma Mèstre Jourdain de monde que fan de pròsas nacionalistas franceses sense saber, ciutadans que fan tot çò que pòdon per amusar la galariá occitanista (e que nos van organizar una manifestacion montpelhierenca sus aquel escantilh enganador), e «son pas de criticar» car « fan tot çò que pòdon per aver una politica» (enganar vertat), segur es vertat que fan tot çò que pòdon per minimilizar aquesta politica lingüistica qu'esperèm (perqué de còps sabon pas explicar tot simplament), ambe d'actes anti-occitans, amagats per moment inaugural o creacions realament pichonetas d'escòlas bilingüas, tot en las aver pas dins lo sistèma europèu normal. E lo sistèma politica aima aquela clientèla professorala pro-estupida, pro-autodiplomada, pro-plega-esquina politica, qu'an un plaser grand de dire «mèstre vos aiman talament que suportèm la mediocritat que consideratz la causa que sèm normalament lo rebat politic», mas serèm utile pendent las eleccions, perqué sèm una pro bona clientèla estupida.

De quina manièra se desfar d'aqueste clientelisme ? De quina manièra aver un pauc de dignitat per l'occitanisme modèrne ?

1 / oblidar totes los movements politics dits occitanistas dels tempses ancians ; son pus d'una eficacetat politica segura.

2 / oblidar la FELCO, instrument dangierós, amicalas de capolièrs del jacobinisme professoral e d'universitat.

3 / oblidar totas las associacions qu'an una necessitat d'èstre subvencionada per sobreviure, e donc se mesfisar de totes los lors comunicats, e comentaris per contrar la dignitat politica per l'occitan.

4 / crear un fons per defendre l'occitanofòbia, e s'ajustar a bastir un front per la nacion occitana.

5 / se remembrar de la dignitat dels aujòls per la promocion de la nòstra lenga :

Estatuas pertot en Occitània e aprèp…

A Montpelhièr se leva una protestacion contra l’estatua de l’Abbat Grégoire, arquitècte del nacionalisme lingüistic francés, regionalisme d’expansion parisenca, regionalisme lingüistic per la lenga regionala o patois parlat al pè del Parlament seu, una clara ierarquizacion dels emplecs lingüistics, la debuta de l’apartheid lingüistic francés. E sempre que Grégoire agrada als elegits de Montpelhièr !

Mas cal remembrar qu’a Tolosa en 1922, es una estatua de Jeanne d’Arc qu’es estada intallada, e que dona ara lo nom a una estacion de mètro, una plaça e un parcatge, amai de mantunas botigas de l’entorn. Me remembri la question màger, «coma cal dire aquò al mètro» … ma responsa èra estada, « cal remplaçar l’estatua e donar un autre nom a la plaça» ; dins lo conservatisme pòst-nacionalista francés (avèm fait aital fins ara, alara podèm contunhar, mai o mens), la responsa agrada pas.

L’estatua es clarament simbolica del regime ancian (coma entendi jà d’unes elegits tolzans que pensan a Languedoc, pel nom de la novèla region, ancian regime e quitament sense saber de qué lo mot Languedoc podiá dire per Tolosa al nivèl fiscal), donc del fantasme nacional-expansionista parisenc que la vòl salvatriça de fRança, mas qu’es estada comdamnada clarament per un avesque de Normandia, aligat al Ducat d’Aquitània (capitala politica Peitieu, parlamentària Bordèu, eclessiala, Santa), es de dire l’enemic del Comtat de Tolosa… vesi d’aquò per veire la rason d’aver bastit aquel simbolic de l’arlerisme o fanfaronada republicana IIIena sus una plaça de Tolosa. Al meteis moment, un an abans, se designava la plaça W.Wilson (que digun sap pus perqué !) a Tolosa al entorn de l’estatua del poèta Godolin.

Anuèch a Agen, una autra placa prendrà una placa suplementària, al pè de l’estatua per … sabi pas qué encara ! Car pel moment, ni a la gara, ni sus las carrièras de la vila l’occitan se vei. E quitament la presidenta de l’associacion qu’organiza, serà pas presenta per aquel «grand eveniment», e cal notar que dins lo mai grand licèu de la vila agenesa, l’occitan es pus ensenhat aprèp 40 ans d’ensenhament militant.

Se podèm clarament criticar l’estatua de l’Abbat Grégoire, lo lingüiscidari francés, lo manipulator lingüistic francés, se cal plan recordar qu’una placa suplementària o una placa en occitan, revicolarà pas l’abséncia sancièra de l’istòria d’Occitània dins las escòlas d’Occitània, una reala politica per una lenga en dangièr.

Mas se volètz estatuas d’Occitans pertot, sabètz qu’i a un productor occitan d’estatua a Tolosa ? El faguèt l’estatua d’Aimé Césaire en Goadelopa… Alara perqué pas d’estatua d’Occitans. Sébastien Langloÿs se farà un plaser de vos bastir un projecte e un biais de finançar.

Mas pietat, al moment que cal estauviar l’argent public, fasètz una soscripcion publica e donatz una partida del còst a las Calandretas.

Mas pietat, al moment que cal estauviar l’argent public, demandatz una politica oficiala de la lenga dedins totas las campanhas de comunicacion dels elegits, còsta res, còsta res d’i pensar.

Occitanisme e feminisme

De mai en mai, vesi un occitanisme qu’es pas inclusiu, o englobant per tota la societat, per totas las populacions d’Occitània ; e o fan de manièra genta, tranquilla ; aital una peticion per aver un occitanisme al feminin es estada lançada aprèp lo 4 d’abrial, per aver remarcat l’abséncia de femnas occitanas per descriure perqué cal un Sud-Occitània per la novèla region administrativa francesa per Montpelhièr-Tolosa-Perpinyà ; la critica es estada mal portada, mas es una realitat de societat occitana. Mas concretament quitament los que l’an signada, an pas vist çò que se debana al Reialme-Unit per ne far una manièra exemplara de fabricar la paritat en politica, e amerita segur pron de comentaris e un pichonet comunicat.

Dimenge s’apreniá que totes los partits, levat un los Tories, èran capcejats per femnas (pendent dos jorns) ; una femna al cap d’un partit en Escòcia (pas en Reialme-Unit, vertat), a ganhat las eleccions d’Escòcia, coma jamai lo SNP –partit concernit car membre de l’ALE aligança liura europèa qu’es estada capcejada un temps en fRança per un membre del Partit Occitan, o aviá ganhat tant bravament.

La mapa del reialme-Unit (lo reialme ara desunit) ne fabrica la pròva ambe la color jauna al cap de l’Isla granda. E quitament pòrta al comic suls mèdias Internet :

Mas anuèit se publica un article dins la mai granda television privada del Reialme-Unit, un article que pròva de l’importança per l’Union Europèa de l’eleccion d’una femna en Escòcia ; perqué l’UE ? Perqué lo SNP es pro-Europèu, Union Europèa, e los Tories o son pas … Donc se i a referèndum seràn los Angleses e los Tories-UKIP per donarà l’independéncia a Escòcia vist que votaràn per l’UE e pas los Angleses ; e espèri encara un comunicat occitan !

De mai, donc, la femna aquela qu’es al cap del succès electoral, se sona Nicola Sturgeon, qui n’a escrit un comunicat occitan ? Digun. Es pas de crànher que son pas estats informats, o faguèri (!) sus aquel quite blòg, qu’an la costuma de legir en massa….

Dins aquel meteis parlament, es la mai jova MP Mhairi Back qu’arriba d’Escòcia, es una femna encara estudianta, totes los mèdias angleses –angleses, ne parlan dempuèi tres jorns ; la lista es longa e exemplara dels elegits e elegidas a paritat del SNP ; lo SNP es donc un partit exemplar qu’amerita tota las valorizacions en Occitània.

Ai vist passar los comunicats de sosten de l’UDB – Bretanha, e del PNC –Corsega ; dobti pas veire leu lo comunicat EA d’Iparralde ; per Occitània, res de res ! Donc i a plan un masclisme politic en Occitània.

En Occitània, i a tanben un masclistofobisme important en çò del grope professoral occitanista, o cal plan escriure tanben. E o podrai estudiar dins un bilhet qu’arriba… Li farà encara pas plaser al feminisme occitan, mas me sembla que cal èstre balançat per las criticas sus l’occitanisme del XXIen sègle.

Anuèch fan una inauguracion d’una placa commemorativa per un poèta occitan a Agen, a Montpelhièr coma a Tolosa en 1921 (Estatua Jeanne d’Arc), fan una inauguracion d’una estatua Abbé Grégoire !

Occitània es malauta, lo feminisme e son abséncia, e sas exageracions, ne fan una descripcion medicala, sul mòde montpelhierenc ; Occitània es malauta.

-°-

Parlar dempuèi París per Sud-Occitània

La sindròma del centralisme francés, lo candidat UMP-UDI-Les-Républicains, segur un sant òme de Roergue qu'a degut pujar a Paris per aver un pòste a son nivèl de «competéncia» politica, convéncer vint ciutadans de l'UMP-UDI qu'es un bon candidat, candidat "Les Républicains" de la novèla region Sud-Occitània, parla a LA ràdio aqueste maitin ; e donc o fa dins los mèdias qu'a la costuma de costejar*, los mèdias que nos dónan cada jorn la «bona paraula» jacobina**. Pareis segon aquel candidat, que lo subjecte de nom d'una region dins lo debat del 4 d'agot èra « un debat caut », tot per indicar que lo debat fragil correspond pas a çò que el -lo sant jacobin- vòl.

L’òme de Roergue en davalar a París, per un pòste de foncionari professional, se deuriá aver un pauc d’umilitat e se recordar d’aquel maissant fenomèn que fabrica lo jacobinisme francés. La tradicion occitana es collaborar ambe lo jacobinisme, gerir la decentralizacion es qué ? Persegre un projecte jacobin per las regions elonhadas del sant centre de la ciutat jacobina ?

Anar a l’encontre dels electors de la nautor de las bonas pensadas parisencas, es un pauc la sang blava que davalava per las vacanças d’estiu pendent quatre meses… Es pietadós a l’UMP-UDI-Les-Républicains e tanben al PSf-PRG.

Lo candidat escolhit s’engatja en campanha electorala, a las regionalas 2015, perqué lo sistèma democratic francés es en crisi e «lo vòt FN n’es lo rebat» ; la causa la pus extra-ordinària es que lo FN es de la mesma pasta electorala nacionalista francesa. E las clau de reglar los problèmas franceses en Occitània passa per «un engatjament a l’UMP-UDI»***, e o dirà sense rire ! «L’eleccion sense causida» es aquela qu’es de la determinacion d’eleccions ambe la partidocracia de parachutatge partidocrata parisenc.

* Cal escriure çaquelà que los mèdias locals son talament mediòcres per establir lo debat e aver auditors en nombre que lo debat se fabrica sus fRance CULture aquel maitin.
** Avèm un debat electoral installat per París per un sistèma dit democratic que se sona decentralizacion, e que prepausa per lo bipartisme per dos parachutats !
*** L'etiqueta de "Les Républicains" es tanben contestat per un avocat socialista de Tolosa (que i viu), mas inscrit a la barra parisenca ! cal dire que Tolosa a pas lo nivèl d'institucions juridicas que cal per una capitala europèa, digun dels partits jacobins franceses a volgut ne portar quand èran al poder parisenc.

La critica de la Vena passa per una critica de semblança a la IVena republica, òr lo problèma es pas l’etiqueta de la republica, lo problèma es lo sistèma politic francés e jacobin. Lo debat es donc impossible se lo debat partís dels mèdias parisencs, del sistèma parisenc de pensada.

Los reals cambiaments o son estats sempre en França per ciutadan «provincial» qu’an portat idèa novèlas als Parisencs, que son ontologicament conservators ; mas pauc a pauc, se son fait minjat per una sindròma plan coneguda aquela de Enric III de Navarra. E quora los ciutadans «provincials» an pensat impossible de reformar dempuèi París, nos son davalats en «província» per las eleccions de la deCENTRalizacion, la deCONcentracion de las idèas politicas jacobinas. E quand lo gente candidat demanda que se parla de las causas concernent lo país electoral concernit, çò-sec lo jornalista parisenc explica « voilà vous commencez à prendre de mauvaises manière électorales» (vaquí debutatz de préner lo maissant biais electoral).

Lo candidat UMP-UDI-Les-Républicains parla de far comunautat (mas pas al entorn de l’identitat occitana o catalana, jamai sèm dinc un mèdia parisenc), quora o pensa far ambe sa candidatura per la region concernida, concernida per SA candidatura. Al pòrta-votz parisenc nos parla coma s’èra candidat a París, i a quiòm que truca endacòm. Nos parla de çò que París a vist passar, e que los jornalistas an vist passar, jamai de l’actualitat regionala tolzana.

Dins las prepausicions del candidat UMP-UDI-Les-Républicains i a las passejadas del Conselh Regional entre Tolosa e Montpelhièr ; aquò tòrna una jà experiéncia politica diplomatica europèa, la passejada sempre criticada e costosa del Parlament Europèu entre Brussels e Estrasborg (e mediatizada pels conservators angleses), quí paga aquela experiéncia politica viva ? Los ciutadans europèus, son segurament pro rics ! Es una pensada de riquessa que podèm integrar dins una region forçada del centralisme francés que fabrica caumatge coma es Sud-Occitània, e segur «dèu aver moneda a desgalhar per passejar los elegits entre Tolosa e Montpelhièr» o benlèu los podèm passejar car son de pauc d’interès politic real ? Jà es un vòt de l’impoténcia reclamada pels elegits dins la region Rhône-Alpes per un vòt recent per desvolopar economicament Ardècha e Savòia :

Cal esperar que fRance CULture convidèsse tanben los autres candidats potencials per la regions administrativa francesa, e pas pel temps de las eleccions, mas ara, car volèm entendre los candidats PSf-PRG, FN-BM, EELV, FdG, etc.  Es un programa politic qu’es estat çaquelà d’una granda mediocritat e d’una inutilitat politica, veire contra-productiu pel candidat.

Senon, serà clar, lo candidat UMP-UDI-Les-Républicains serà plan lo candidat del sistèma parisenc en visita electorala dins sa region d’origina, region de la deCENTRalizacion, deCONcentracion, e que lo pòste parisenc (per un immigrat de Roergue), pòste que gaudís es donc una ofèrta del jacobinisme per bon servici al sistèma.

-°-

Una inauguracion e un planh en justícia

Lo 10 de mai es l’abolicion de l’esclavatge, mas lo poder centralista francés remborsarà a las entrepresas qu’an de suportar lo còst financièr ; lo principi es clar, costumièr, lo poder francés lor a donar l’autorizacion de bastir fortuna sobre l’esclavatge, aquel privilègi perdut, l’Estat dèu pagar ; es la règla que coneissèm del deute deins l’Union Europèa d’ara, creat pel sistèma politic per favorizar las bancas –institucions privadas, e quora los pòbles an comprès e que s’en vòlon sortir, los pòbles an de pagar los deficits de las bancas collectivament). L’Estat republican francés quitament organizarà l’esclavitud d’una autra manièra, per una corvèa sampitèrna, dinca 1946 !

Es per l’escasença d’una inauguracion compassionala (que còsta fòrça sobre totes los budgectes d’Estat) qu’aprenèm que l’associacion CRAN a portat una «assignation contre l’État français pour crime contre l’humanité », planh contra l’Estat francés per crimiu contra l’umanitat, e Joëlle Ursull, cantaira goadelopeana, a presentat al moment d’aquela conferéncia de premsa la peticion d’artistas per una reparacion ligada a l’esclavatge.

E coma es la nòrma nacionalista de proteccion republciana, una onda mediatica arriba dins los 85% dels mèdias franceses (percentatge dels mèdias fabricats e pensats a París), per explicar qu’es pas possible : 1 / aquel planh, 2/ la reparacion.

Mas de qu’es l’Estat francés, senon una seria istorica de delegacion de poder a potentats economics que son sul mercat reial puèi republican, los actors de servici al poder sul territòri per ganhar d’argent e engraissar lo poder central ? De qu’es La Défense se non un instrument per finançar l’Estat jacobin francés ? L’Estat reial o republican fabrica un espaci politic per ajudar al comèrci, pauc impòrta s’es l’èssser uman, o bola de coton.

E l’intervencionisme d’Estat es pas abandonat ambe l’ideologia bushista qu’explica que l’economia se dèu viure sense l’Estat, mas sense l’Estat i a pas d’espaci, es sovent la rason de las guèrras, agrandir l’espaci del mercat, e donar assegurança que las entrepresas podràn crubar moneda que servirà lèu a l’Estat per sobreviure e li donar d’autres espacis economics a desvolopar. L’Estat es indispensable quitament pels liberals.

L’Estat jacobin a un avantatge, es qu’i a sonque un pichon grope de lòbi per lo poder orientar, e dons pauc de moneda per lo far variar en foncion de l’interès particular de l’entrepresa, o d’una familha.

D’unes diràn que l’Estat podrà èstre etic, demandar a l’administracion francesa d’aver de l’etica, es demandar a la polícia de Vichei de non pas aver collaborar ambe lo regime nazi, ne dobti grandament ; ne dobti doblament de moment que l’Estat serà pron grand, expansionista, per poder elonhar lo poder politic dels pòbles, la representacion elonhada ajuda las entrepresas a desvolopar projectes d’anti-umanitat.

Quand dempuèi An Orient, los batèus anavan portar esclaus a l’Isla Borbon, se fasiá sense l’autorisacion legala parisenca, reiala o republicana ; aital se podiá abandonar esclaus clandestins annadas e annadas al moment d’una catastròfa maritima sense que digun ne parlèsse ; e las equipas del batèu èran dels pòbles sotmetuts pel poder centralista francés, bretons, gascons, normands, peitavins, provençals, etc. los pòbles que, dins la misèria trobavan emplec suls batèus dels pòrts de l’esclavatge francés :

E contrariament a çò que nos vòlon explicar los republicanistas –que la republica es un real cambiament per LO pòble- avèm sempre las meteissas familhas que governan fRança, e qu’an sempre a s’adptar al sistèma. E o fan pron aisidament, an encara la finança per desvolopar projectes.

Lo sistèma aligarquic francés, transformar en partidocracia e sindicalisme centralista, e coorporatisme de sempre, fabrica un sistèma que se reforma, mas cambiarà JAMAI : es fRança.

Donc lo planh del CRAN es un planh ciutadan que nos fa remarcar que se Alemanha a fait son ajornamiento aprèp lo nazisme (forçat per la desfaita militara), fRança es sempre un problèma per l’umanitat, pauc impòrta lo partit al cap ;aprèp las desfaitas napoleoniana, los regimes europèus son pas estats pron crudèls envèrs fRança, car èran similars al sistèma napoleonic, e concurrent donc ; fRança es un sistèma politic que mata los pòbles, es fRança lo problèma pels pòbles, per l’umanitat.

Se podrà evidentament fabricar compassion institucionala, musèus pels toristas, campanha electorala d’explicacion, mèdias per las minoritats enganadas, ajudar a l’assimilacion en bastir companhiás militaras, crear un mamot educatiu e de manipulacion institucionala, etc. Tot farà illusion, mas fRança damorar sempre, un castif mondial contra los pòbles. Pels moments dins als Antilhas, fRança a jamai portat una politica indistriala, ni una activitat politica que portèsse a un desvolopament coërent e sanitós pels pòbles de las Antilhas, descendents d’Europèus o d’esclaus amb colors africanas.

Sense diplomacia, lo planh del CRAN es sanitós e alara universal, e una aisina modèrna per mostrar de quina manièra fRança engana son monde, e lo monde.

Omofobia distribuada a gratís en Peitieu

Auriá poscut èstre editat e distribuat per un integrisme musulman, josiu o panteïsta, es un militant de la glèisa evangelista de Peitiavin qu’es lo redactor e la logistica de la distribucion a gratís dins las carrièras d’una vila de Peitavin.

Sul pic, lo pastor evangelista a castigat la distribucion del document, e benlèu tanben son escritura.

Aquela omofobia es importada directament per las vias de las creissentas glèisas evangelistas d’America del nòrd o d’Africa.

Dona un rebat especial a diverses nivèl : – importat d’Africa, vesèm melhor lo combat qu’an los ciutadans africans que vòlon pas veire devath lo pès dels integrismes religioses, e que pòdon èstre gai o lesbian, en minoritat, son efectivament en dangièr ; – importat d’un tèxte cristian interpretat non pas ontologicament, mas ambe una vision politica que coneissèm plan en Euròpa, e aquela ideologia qu’a cremat josius, comunistas o rròms dins los camps dit de concentracion del nazis germanics.

Sembla que l’istòria tòrna aviat ambe las imposicions o creissentas politicas de prolixisme religiós, mai tanben de l’integrisme musulman qu’ataca lo Kenya, avèm alara l’integrisme evangelista que del Kenya fabrica una contra-poison religiós, e que fabrica documents d’aquel escantilh.

Es urgent en Occitània, de reviscolar l’istòria d’Occitània (se cal pas limitar a l’Edat Mejan çaquelà, edat Mejan es la simantica de l’istòria republciana francesa e de l’Istòria tal que se tracta en 2015), e l’ensenhar a totes e totas.

Es urós que lo sistèma politic de la decentralizacion l’aguèsse recentament demandat a la ministra de l’Éducation francesa ; es que podèm far fisença al sistèma de gestion francesa d’Occitània ? O que daissèm nàisser en Occitània, las granas d’una novèla guèrra de religion, la cinquena qu’avèm suportat ?

Encara, una vagada, l’ignorança es cultivada pertot, quitament en Peitavin ! Se cal mesfisar qu’aiçò s’espandiguèsse pas ; e m’agradariá de veire tanben mantunes berretofòbs o occitanofòbs castigats per la societat del meteis biais.

9 de mai, jorn de l’Euròpa

Mas de quina Euròpa volèm ? Doás pistas per ajudar una reflexion sus l’Union Europèa que non volèm. Es evident que la volèm pas tecnocratica, de tal biais qu’es pas coërenta politicament, dos exemples ambe dos Estats imperialistas europèus e qu’an sempre crear problèmas de violéncias sul continent europèu:

1/ United Kingdom : UK against EU, Scotland for UE and Commission against Scotland –free scotland from London-, why ? UE is States Union; it's why i do not agree !

Lo Reialme Unit sembla èstre contra l’Union Europèa (UKIP + Tories), s’espèra un referèndum (e ne cal un per encara determinar qu’Escòcia vòl sa plaça dedins l’Union Europèa ?) e la Comission Europèa (fabricada de truand de cada tecnocracia d’Estats) considèra que val melhor èstre contra l’Escòcia seobretot se son considerat que se vòlon deslargar de la casta enganadoira londoniana. Perqué devèm far fisença a-n aquela Union Europèa de las tecnocracias d’Estats ?

2 / fRance, aquel Estat jacobin e republican que manipula l’istòria per assegurar una agropament de populacion qu’armarà pel seus sol benefici. Aquel Estat europèu que monopoliza l’informacion per melhor manipular l’actualitat, coma se manipula los libres d’istòria dempuèi las classas obligatòrias d’un Jules Ferry.

Un deputat de Lyon aviá assegurat que val melhor lo donar l’independéncia perqué nos pausan mai de problèmas que ne beneficiam ; es vertat que lo benefici que pòrta la sotmission a la santa République française es la mòrt suls camps batalhièrs de la santa republica colonialista francesa, al mòrt lingüistica e culturala, l’assimilacion al mercat de las multinacionalas fabricadas pels vièlhs imperialisme francés e anglés.

Ponte Novu es la batalha qu’a fait que la crompa genovesa dels imperilaistas franceses es estada confirmada per las armas, e Corsega es devenguda França; remarca, èra en 1769, en 1830 l’impèri II francés manipularà un referèndum coma Putin en 2014 per annexar Crimèa, mas el èra per annexar Savòia e Comtea de Niça.

La batalha de Ponte Novu es la debuta de l’imperialisme francés del temps des Lumières ! e sul continent europèu. Es la confirmacion de las annexions recentas ambe lo tractat dels Pirinèus (1659), per exemple.

Cada sègle a trobat per fRança un problèma d’expansionisme continent en frauda politica, e violéncia expansionista. E es aquel Estat que refusa de fabricar una Euròpa dels pòbles anuèch, aquel Estat qu’es tanben a la basa de totas las guèrras continentalas europèas !

Conclusion tripla

Es lo president d’aquel Estat ara, que vòl donar leiçon al premier britanic per li explicar çò qu’es l’Union Europèa e de quina manièra ne cal virar : puf puf !

Es lo premier de l’autre Estat qu’engana l’Union Europèa dempuèi la debuta e que vòl encara persegre d’enganar los pòbles europèus ?

Es la tecnocracia de l’Union dels Estats Europèus que vòl donar sampitèrnas leiçons als pòbles que vòlon sortir del sampitèrna problèma de la violéncia europèa dels Estats imperialistas europèus.

Al final, sèm pas sortit d’aquela alberga politica tòrta que frena lo dinamisme europèu.

-°-

Quí es l'Estat lo mai dangierós pels pòbles europèus ? La responsa es sul document en seguida. ( es una responsa pels amics e per las amigas de Putin en fRança).

Nacionalisme grafic francés en Bearn

Sabèm ara lo nombre dels manifestants contra una grafia en Bearn : 20 !

E pensi que la chifra es aumentada per non pas far lo ridicul ; es que ne cal parlar ? Pensi que l’oposicion apòrta sovent al combat, car l’oposicion dona los arguments tòrts que cal respondre, per lo donar a totes e totas que sábon pas l’interès de la responsa, car la responsa a las estupiditats graficas, son sovent responsas que pòrtan a l’universalitat.

De la mesma color que Radio France, ai jà publicat sus aquel blòg un document en jpg que vos podrà ajudar e ajudar a aumentar la riquessa de l’argument que cal donar als esportius que devon pas saber la diferéncia entre grafia, causida grafica, e creacion sonòra, la lenga parlada, o quitament veson pas que la grafia francesa es una causida qu’embarra la lenga de Bearn, l’occitan de Bearn dins un ròtle de segond gras per las lengas d’origina latina, alara que l’istòria de la lenga parla de primièra lenga normalizada e referéncia per las autras lengas ; l’ignorança francesa fabrica un jogaire de rugbí de fabricar una politica sobre las seunas ignoranças lingüisticas (e segur que culturalament dèu èstre fòrt, mas la lingüistica e la cultura son causas diferentas), de manifestar la seuna ignorança publicament (cal èstre fòrt vertat!).

Donc lo panèu explica plan que la grafia francesa que lo rugbifil e «lingüista» de Bearn (engatjat politicament dins lo nacional-lingüicide francés), es una grafia que correspond pas brica a l’istòria de las lengas latinas, e que justament èra estada volguda aital ; o explica un òme de cultura francesa, qu’ai agut la chança d’aver un obratge en man en classa de segonda en lenga francesa, èra una classa –non pas de rugbí- mas de licèu agricòl ! Lo libre de conselhar a tot «lingüista» de Bearn es «Parler croquant» de Claude Duneton, qu’èra estat de l’Ascadémie française (institucion que cal criticar sempre per un activisme nacionalista, coma mantunes borgeses fan de pròsa).

Car lo problèma en Occitània es pas aver un panèu diferenciat, lo problèma lingüistic es aver la toponimia d’Occitània generalizada en bona grafia istorica occitana, aquela que directament del latin, donc un païsatge lingüistic d’Occitània bravament diferent de l’imposicion reiala francesa ; la nòrma latina per l’occitan es la nòrma de la dignitat per l’occitan, totas las autras grafias fan de l’occitan una lenga de la sotmission als poders imperialistas, e sa causida una causida nacionalista (sempre forana a la filosofia de vida de la nacion occitana).

E se tròba que lo Duc d’Aquitània, Raimond IX d’Aquitània, n’aviá una consciéncia granda, es question de dignitat pel reialme, pel Ducat qu’èra a bastir coma las futuras nacions-estat del XIXen sègle, èra jà entre 950 e 1050 en Aquitània, aquela qu’aviá tres o quatre capitalas, mas una lenga pròpria, un dreit pròpri e un biais de gerir lo país d’Aquitània que fabrica Jurats per totas las comunas del «territoire» (coma díson ara), la lenga non latina la disián «gascon» mentre que lo trabalh de la nòrma èra en Lemosin ! Aquitània èra aital devenguda tèrra de referéncia politica e lingüistica per toas Euròpa, e la règla de modernizacion de l’occident passava per l’expansion poetica del saber far d’Aquitània per bastir novèls Estats cristians d’Euròpa occidentala – aquela lenga d’Aquitània (atencion es pas l’Aquitània d’anuèch) serà la lenga poetica escrita pel continent sancièr pendent dos sègles, dos sègles de sapiença d’Aquitània. Vertat es que los nòus pòbles de Gasconha ne devián èstre separats … mas çaquelà vesins del Sud e qu’en tèrra d’Aquitània fasiá las transumanças pirinencas en traversar las lanas de Gasconha !

Tot aiçò los manifestants de la grafia de Bearn o devon pas saber.

Mas perqué ? La rason d’aquela estupiditat es simplassa, lo saber local de l’istòria d’Aquitània –quitament dins los rengs dels occitanistas- es rarament conegut, se limita l’occitan a la lenga dels trobadors, alara sense la politica dels Ducs d’Aquitània, ges de lenga dels trobadors, ges de grafia de Lemosin per l’occitan (nom modèrne que remplaça aisidament «gascon» en Aquitània). Lo saber de l’istòria d’Aquitània e alara d’Occitània d’anuèch es una necessitat per estauviar l’argent public sul long tèrmi, estauviar car aplicar las règlas francesas còsta a Occitània.

Tot aiçò los manifestants de la grafia de Bearn o devon pas saber.

Es un pauc quora pensavi que sonque un mot èra per la «vertat», es alara qu’ai après lo rus e que sabi que la pravda e l’istinia fan tanben dos mots per la vertat en rus. E en lenga russa lo U fabrica lo son [U], alara que per l’occitan es la grafia O ; amai lo rus fabrica grafia que benlèu los Bearnesi de Coarrasa vòlon importar pel lengatge bèl de Bearn que la frontièra lingüistica amb Bigòrra dèu èstre restablida (!); alara son causidas de nòrmas lingüisticas, que lo parlar capita pas d’entendre, las lengas parladas (soi a demandar se los manifestants an la costuma de parlar sempre la lenga de Bearn que tant polida vòlon presar) oblida las grafias e las causidas, mas la dignitat lingüistica –que sols los imperialistas franceses nos vòlon destrusir per una grafia francesa tòrta e academica e antilatina- amerita aquesta grafia causida entre 950 e 1050 a Lemòtges sus òrdre politic, e ne faguèron una lenga d’administracion, poetica, de literatura, de sciéncias, de vida sancièra.

La polemica per un panèu e una grafia es una granda estupiditat perqué valoriza l’ignorança dels actors de l’operacion. O sábon entendre, comprendre, transmetre ?

Seriái Pierre Tripe Capdevila n’auriái vergonha, vergonha de non pas aver trabalhat pron lo subjecte, contrariament als centenars d’occitanistas de Bearn qu’an trabalhat lo subjecte e sovent son de colors politicas pron diferentas, e pron de Bearn tanben ; car èstre de Bearn, ambe aquela operacion, significa pas èstre estupid, o son pas totes coma aquel jogaire de rugbí, que fariá melhor de tornar suls estadis per jogara al balon, puslèu que de pensar grafias car visiblament mestreja pas lo subjecte. Per melhor saber sul gojat, cal legir una simplassa règa d’identitat directament autrejada per un Bearnés de soca, e recentament recebuda : «en mei d'estar ignorents de l'escriut e de l'istòria, lo hilh èi incapable de díser dus mots en òc, medish deu so "patuès". Lo tristèr èi que lo Vairon e lo Conselh Generau actuau los escotan, e s'en sèrven com argumentacion anti–occitanista».

Remarca, per l’ignorança, lo torisme oficial de Bearn ajuda a l’ignorança, publicitat recenta :

Rròms, ceremonia oficiala e fRança

Dins la seria per èstre gente, la santa République française
es pas perfaita, o melhor dit, lo racisme ontologicament republican
francés, vaquí una ceremonia de la decepcion Rròms a l'Arc de triumphe
parisenc, èra ièr.

Avèm
pas forçat los potocolistas republicans franceses, los militants rròms
acaban aital de veire que aver participar a l'armada francesa es
simplament pas sufisent per èstre respectat pel protocòl republican
francés

Se
caliá d'arguments suplementaris per donar que lo racisme institucional
francés exista totjorn e que Philippe Pétain n'a fait que simplament
l'emplegar per collaborar ambe lo regime nazi qu'aucupava lo santa
territòri republican francés. Se cal remembrar lo « camp de concentration » del regime francés al prèp d'Avinhon-Arles-Marselha, lo vilatge de Mila (les milles).

Los
inocents sordats rròms an poscut verificar que fRança republicana
emplega los sordats coma lo rei o fasiá dins l'ancian regime, non pas
coma ciutadan, mas coma carn pels canons, e se per astre ganhavan se
pòdon anar fotre se vòlon commemorar en dignitat.

Me sembla qu'ai pas d'autras causas de perlongar per aquel bilhet.

  - Me, administracion francesa, soi nacionalista coma mèstre Jourdain fasiá de pròsa !

Simbòl e sapiença franceses a Montpelhièr

La pression universitària e comunista, frontista d’esquèrra, a enfin obtengut sa classa bilingüa ; se cal sul pic pensar al problèma, es utile per quí una escòla, alara que ne cal per èstre seriós dètz a Montpelhièr ? Per dubrir una escòla dins lo sistèma francés d’ensnehament cal entre 10 e 2 ans, per la barrar cal 3 meses …. donar a l’administracion francesa lo dreit de vida o de mòrt a l’ensenhament de l’occitan ; farai una linha impertinenta qu’agradarà pas, es un pauc coma donar a Hitler lo dreit de saber se li cal inaugurar una sinagòga.

E gràcia a un fintaire de la grandessa, o compassion francesa, podèm gaitar amb interès la placa d’inauguracion :

Es pas brica una pèrda de temps, mas la vision d’una realitat : fRança se trúfan dels Occitans. E los professors d’universitat que ne fan la promocion, tanben.

Visiblament, los ensenhaires sábon pas escriure correctament l’occitan, los, lo, le, lo … se sap pas a Montpelhièr qual es l’article occitan pel masculin ; e dire que son segurament monde qu’an la licéncia d’occitan de l’universitat de Montpelhièr ; aquò fa paur de saber que son pas al nivèl per establir una pichoneta placa d’inauguracion.

Se trapa qu’a Tolosa, l’article LO se transforma en LE per proximitat de l’article pirinenc o de Comenge, ETH (EL). Benlèu alara l’administracion de Montpelhièr se prepara jà en s’adaptar a la capitalitat de Tolosa ? Mas a Tolosa emplegan lo LO classic e puslèu emplegat generalament pertot. Lo cal explicar a Montpelhièr, a l’universitat benlèu ?

Puèi l’administracion causís de plaçar una ierarquia per las lengas, lo francés es sempre en primièr ; remarca : o fan pas aital quora la classa es en anglés, o alemand ? N’avèm d’exemple a Tolosa, pas brica ; per l’anglés o l’alemand la comunicacion es clara, dins la lenga concernida per l’escòla, donc sèm plan dins lo sistèma de la compassion educativa francesa per una «langue régionale», de mendra interès, l’anglés o l’alemand son grandas lengas, elas, benlèu coma lo latin o lo grec ! La ierarquizacion de las lengas es l’etapa en seguida quora se pòt pus dire Patois per l’occitan, sobretot al moment de visibilitat ; aprèp la ierarquizacion de las lengas, se gaitarà de quina manièra lo gojat pòrta un prenom coranic o ebraïc, o biblic, coma a Besièrs (!). Aital la signaletica de las garas de Bearn an plaçat la novèla lenga francesa, primièra, amontnaut, l’occitan, la lenga istorica de Bearn, aprèp, desota.

Se remarcarà enfin, que los títols de la santa republica francesa son …. en francés ; es pas question de dignitat lingüistica per l’occitan ; la dignitat administrativa o electora se pausa dins la lengas de l’article 2 de la santa constituTion.

digun a montpelhièr a pensat çaquelà que lo lògo de la vila podriá èstre Montpelhièr, aital :

1ièra solucion :

Farà un pauc MaMeta …

2 ena solucion :

E Montpelhièr al revèrs per assegurar una melhora lectura a los que nos venon del nòrd, los franceses. Aquela solucion estauviá moneda, donc serà pas causida. E tanben dona una autra manièra de ierarquizacion que per l’elita que decidís ara de parlar la genta lenga anglesa, es pus possible ; ajuda çaquelà de non pas confondre ambe Montpellier dels EUAN.

E d’unes diràn encara, mèrda, car aquò costarà encara als electors e electriças de Montpelhièr…. Mas se còsta, es la fauta de los qu’i an pas pensat abans, i pensar abans vòl dire estauviar moneda publica, la moneda de totes e totas aquelas que pagan per aver una eficacetat de l’argent public. car soi segur que quora lo mot occitan serà plaçat, los caldrà una votacion vaticanesca (metafòra) e una agéncia de comunicacion parisenca (realitat viscuda) per la factura que determinarà que plaçar l’occitan còsta, e rassegurarà l’administracion, e donc qu’en temps de crisi budgetària o cal pas far sovent, sobretot que sempre malgrat totas las precaucions republicanas, l’administracion francesa o farà sempre mal.

La meuna conclusion es que la licència d’occitan ajuda pas a estauviar la moneda publica, car es de tornar far de manièra sancièra, per fauta de reflexion digna sus l’usança que devèm aver de la lenga occitana, es pietadós qu’i aguèsse agut cap ensenhament digne d’aiçò en licéncia d’occitan.¨

Per clavar, lo nom de l’escòla, lo fintaire de prèp de las accions montpelherencas m’aviza que Francis Garnier pòrta la glòria francesa al mesma nivèl qu’un general Bugeault la pòrta a Lemòtges (!), es de dire al pus naut nivèl de la sotmission e de l’accion de colaboracion al colonialisme francés d’oltra-mar, o d’oltra-pensada salvatja o de patoisie  à soumettre.

Abans Bugeault, lo magnific imperialista francés, qu’an avenguda e plaça a Lemòtges ; es vertat qu’i a pas melhor violent en nom del colonialisme francés, los qu’an plan assimilat d’èstre bona francés e de parlar patois a l’ostal lemosin. Napoleon aviá negat los republicans còrses, e los a crompat coma esclaus !

E pareis que la république français n’est pas parfaite, mas que cal far amb aquò a docina ! Es vertat que de seriós la santa republica francesa o es jamai quora se tracta d’un subjecte qu’es pas estreitament ligat als fantasmes istorics e nacionalistas d’expansion parisenca.

-°-