Escòcia, tecnocracia e org° politica

Vist de luènh, Occitània, lo pòble d'Escòcia a ganhat UKIP per o neutralizar, dins las cambas, e al meteis temps, a votat fòrt, es novèl, per nadar dins lo sistèma politic dels Angleses ; l'abstencion costumièra a votat, e coma es natural, a daissat lo sistèma en plaça, a votat NO, mas... Lo pòble d'Escòcia, los Escòts, a portat lo dobte dins la tecnocracia politica arroganta europèa (non pas de manièra negativa, mas positiva, car ara deurà acarar lo UKIP que non vòl, negativament d'aquesta tecnocracia), aquela tecnocracia que refusa d'escotar los pòbles d'Euròpa ; e que nos a portat a votar per un Parlament qu'acabarà dins mantunes jorns de votar per una comission que un membre es Cañete, cap d'entrepresa dins lo petròli, e en cap de la polica ecologista ! Seriái Escòt ara, participariai pus a cap eleccions sul tèma europèu, per daissar poirrir lo sistèma anglés, dinca petar e sortir de l'Union Europèa.

Lo dobte, tanben, o pòrta lo president francés, totparier, quora respond a la question sul tèma de l'independéncia d'Escòcia, ièr en conferéncia ; l'arrogança contra los pòbles s'es exprimida, etiquetada socialista.

Pel socialista al poder, donc, un pauc especialament elonhat de las promessas que l'a portat al poder, e seriá estat parier per una autra tecnocracia politica al poder, lo vòt YES seriá estat desfar l'Union Europèa, es de dire desfar l'Union que los Escòts vòlon dintrar contra l'estructura que los Angleses vòlon pas dempuèi la debuta, coma l'explicava De Gaule ; la paradòxa mata la tecnocracia europèa.

L'Union Europèa es, ambe la campanha independentista, es un clar instrument tecnocratic contra l'expression dels pòbles (jà o sabiàn, ambe lo referèndum que lo NON francés es pas estat acceptat, e lo tractat engolit de fòrça) ; en se plaçar del punt de vista socialista francés o espanhòl d'anuèch, avèm un sistèma «progressista» que costeja lo sistèma conservator de dreita.

En 150 ans de republica, del XXen sègle al XXIen sègle, la dreita, conservatriça, sembla a l'esquèrra al govèrn d'un Estat centralista, imperialista.

En 1789, e per dos sègles abans, la caracteristica de la noblessa francesa d'Ancian Regime a bailat una massa de generalitats que mescla vertats e mièg-vertats. La pus anciana, la pus correnta benlèu al XIXen sègle, se pausa sus una condamnacion morala (l'avem tanben ambe la tecnocracia). La noblessa del XVIIIen sègle es donada per èstre licenciosa, satisfaita d'èla-meteissa, baganauda, arroganta, fenhanta, sense òbra, briu, sancierament diferenta de la borgesiá onèsta e que puja ambe lo novèl òrdre per la fòrça del trabalh e d'integritat (aiçò tanben pòt semblar un fantasme pòst-istoric). La vision autrejada per la borgesiá del XVIIIen sègle es estat considerat coma rassegurant per las amnas sensiblas del meteis sèglas (e als Angelets del nòstre!).

Lo marxisme a portat conceptes, utile en recèrca sociala ; instruments per melhor destriar de qu'es viu per avançar dins la societat ; mas la practica politica a fabricat un drac dels gròsses, mas lo marxisme a botat lo dobte dins las asseguranças borgesas. Se sap ara, que la noblessa francesa anava dins la paret de destruccion sociala. La destruccion de la vision borgesa o destrusirà lo marxisme, lo sovietisme destrusirà aquel espèr politic de melhora democracia per totas las classas socialas.

La luxura e la licéncia dels patricians son pas estats a la basa de la finala de l'Impèri Roman ? L'ipocrisia e la venelitat de clergat de Roma portat lo catarisme, puèi la reforma ?

La tecnocracia europeïsta a convençut lo continent a l'Èst, Ucraïna e Estats Baltes, per exemple, mas a agut un gròs mal de cap ambe la campanha independentista en Escòcia.

Alara tot èra bon per salvar la barca de la tecnocracia politica talament ligada a la tecnocracia dels mercats-Estats-nacions que faguèran l'Union Europèa sense los pòbles.

A Glasgow, lo YES a ganhat : lo monde obrièr s'es trapat dins lo mesma camp que los independentistas. La democracia modèl grèc tòrna ? E se tòrna, serà forçadament ambe lo pòble, contra la noblessa, la sang blava, contra los ideològues marxistas, contra las tecnocracias d'Estat e de las finanças (sovent las meteissas escòlas de pensada), contra los sistèmas partidocratas dels vièlhs Estats que fan frontièras, que las «frontièras naturalas» coma los Pirinèus non son un ideal pels pòbles pirinencs o pels autres pòbles.

Alara per combatre las tecnocracias (que devián tanben èstre al servici dels pòbles en s'etiquetar administracion an jà perdut gròs), los pòbles auràn d'èstre formats, ben formats, e la dimension dels Estats redusida ; la campanha d'Escòcia es estada lo moment d'una granda manipulacion o acarament dels egòs dels poderoses a Londres, los banquièrs e òmes de premsa ; Aljazeerà o explica dins un reportatge pron utile per o entendre.

La campanha d'Escòcia coma aquela del Quebèc dona a pensar pel futur per arribar de lançar lo dominò de la libertat dels pòbles, pòbles naturalament non se fan guèrras.

Serà complicat, e comprèni de mai en mai los ciutadans que vòtan ambe los pès pels extrèmas (en pensar far petar lo sistèma de las tecnocracias al poder), o que van pus votar.

L’arrogança de l’aristocracia es socialista

En 1939, quand l’armada francesa voliá encara combatre l’enemic germanic, Philippe Pétain èra pas aquí, l’idèa es vengut de bastir una usina a podra entre Santa-Liurada e Cassanuèlh ; sus 2000 ha, los païsans son estats expulsats, un proprietari a resistat dinca 1954, sense obténer justícia, la francesa s’es colcada ; un quadre de l’armada francesa es vengut seguit las òbras de l’usina a podra, la podrariá ; la primièra accion es estada de s’installar dins la maison del proprietari que resistava, èra granda. Li es estat degut d’aver una serviciala, lo reng de la casta dedins l’armada dita francesa, la primièra causa que li diguèt es : «aquí se parla pas patois», èrem en temps de guèrra, 1939, la «drôle de guerre», pas tant estranh çaquelà ; l’aristocracia francesa anava perdre la guèrra, e se calmar pendent un sègle.

Un sègle a passat mas l’aristocracia es damorada en plaça, mens vesedoira ; la domesticacion de la nacion occitana demandava una certana diplomacia fàcia al pòble ; pendent las vacanças en província per exemple, en Agenés, Peirigòrd o Bearn o sus la Còsta d’Azul, per exemple.

Un sègle pus tard, la diplomacia es pus l’ora de la casta al poder, dincals socialistas franceses :

Aquel que trapa que los salaris dels pichons son tròp elevats, coma lo MEDEF, aquel es ministre e lo seu ancian salari èra a la banca Rotthchild pron bèl, ont i aviá segur mens d’arrogança…

Qué devèm pensar d’aquela casta parisenca que se trufa de l’educacion que lo sistèma republican a donat al pichon pòble ? En li refusar d’ensenhar la lenga del pichon pòble ?

Ara es Escòcia, los socialistas o laboristas son del costat dels conservators e liberals per frenar l’independéncia d’Escòcia, un acte de democracia per un pòble.

Lo sistèma de dominacion d’una casta sus mantunas autras non se podrà pus amagar. Perqué votar socialista ?

-autra vision-

Lo valat es una frontièra de l’impèri

Lo valat es aquel que faguèron los Romans en Germania contra los Barbars, se sap qu’aquò a pas jamai foncionat, mas totes los imperialistas l’an oblidat.

L’independentisme es ligat dins l’esperit dels imperialistas a la creacion de frontièras novèlas, valats, mar de separacion, es segur que, els los imperialistas, ne faguèron frontièras e guèrras per las frontièras, e matèron pòbles per servar lo poder a la casta dels imperialistas ; la linha maginòt de 14 damora l’exemple de las estupiditats nacionalistas sus una frontièra entre Estats imperialistas europèus.

Alara la frontièra pels imperialistas es l’element màger per determinar l’independéncia d’una nacion. Lo fantasme de la barradura politica e administrativa los fa fantasmar o dessenhar aiçò :

Lo dessenh umoristica anglés es signat e publicat dins una revista liberala, ultra-liberala que aital se desvelha clarament, per èstre pel mercat-Estat-nacion. Lo liberalisme es donc mai clarament, l’expression de las entrepresas imperialas qu’an sabut nàisser dins los mercat-Estat-nacion que que se son lançat sul monde per èstre … una aplicacion de l’accion liberala.

Se cal remembrar que a l’independéncia d’Irlanda, 1921, los trens entre Dublin e Londres an pas arrestar de passar, e que la carta d’identitat o passapòrt èra pas una necessitat ! Èra en 1921, alara vesi pas perqué seriá cambiat dins l’espaci Schengen, el vilatge luxemborgés qu’es estat signat aquel tractat e que es installar als limits de quatre Estats (tres imperialistas).

Jean-Luc Mélenchon es per lo YES al referèndum per l’Escòcia, car «vòlon se desfar de la monarquia» ; l’extrèma esquèrra ambe aquelas estupiditats pròva que li cal virar la lenga tres còps abans de pensar; per contra, i a pas un antimonde liberal que m’a explicat que la creacion d’Estat novèl pausariá problèma dedins la multiplicacion dels mercats-Estat-nacion, e donc frenariá las resorgas dels mai rics, per establir una melhora reparticion que los Estats imperialistas an pas jamai sabut far.

Çò que cal salvar es tòrt, l’istòria anciana ne fa la pròva, alara perqué l’adobar alara que tot se pòt cambiar democraticament.

Anuèch quasiment totes los mèdias de l’imperialisme, dels imperialismes, fan tot çò que pòdon per agradar al mèstre imperialista, que fosquèsse monarc o republican.

Centralizacion e desliurança politica per Occitània

Pel democrata Tocqueville, la centralizacion liga la monarquia e lo Consultat dins l'istòria dita nacionala francesa (nacion modèl Ernest Renan), aquela d'un poder central, lo reial, qu'a tutelat los subjectes devenguts «Français» aprèp la dita Révolution française. An capitat aital de destrusir las societats tradicionalas en plaça. Es l'objectiu que Fichte aviá plan entendut e qu'aviá refusat en venent arribar la violéncia bonapartista.

La centralizacion es un «produït de l'ancian regime» reciclat pels militants de La Terreur per poder governar aisidament los pòbles de França. La novèla societat aital creada serà un exemple que los soviets o los maoïstas auràn al cap, e tantes autres.

Tocqueville aurà listat mantunes elements : un còrs unic al centre del reialme (Lo Conseil du roi : « tot acaba a el, e per el partís lo movement que se comunica a tot », al reialme e la seuna administracion), dels intendents e dels subdelegats en província, l'impossibilitat pels còrs administratius «segondaris» de se mòure sens se referir al centre (aquò a pas cambiat quora s'entend al XXIen sègle, la santetat de la République française, que res s'auriá poscut far sense ela), l'existéncia dels tribunals excepcionals per jutjar mantunes cases que l'administracion seriá interessada : « basta d'abaissar tot çò que puja al torn d'ela perqué se fasquèsse una cara tala que la vesèm». Ambe mantunes intendents agents unics de la volontat del govern (coma los prefectes bonapartistas), lo contra-ròtle general de las finanças de qué dependon, devenon central. Aquela imatge d'una monarquia dotada de poder fortament centralizat al torn del Conseil e del contra-ròtle general a perdurar longtemps dins una tradicion istoriografica pro sostenguda pel discors dels «legistas» e glorificators reials, o quitament los adversaris. La destria centralizacion de govèrn o centralizacion administrativa, emplegada per Tocqueville dins De la démocratie en Amérique per listar las especificitats americana e anglesa comparat al cas francés, s'estopa dins L'Ancien Régime et la Révolution.

Los intendents fan çaquelà la lenta eleboracion, al XVIIIen sègle, del juridic e dels contencioses administratius de reglar ; aquò o faràn en contra lo poder central, e las decision del soveirans parisencs, e los tribunals ordinaris : es notat sovent qu'en 1734, la cor de las ajudas de Montpelhièr se planh de las entrepresas de l'intendent de Lengadòc, d'Agnesseau respond alara qu'en çò que li tòca la direccion e l'administracion «non pòt gaire passar dins las mans d'una Compagnie numerosa» ; la conclusion es que la Compagnie dèu èstre « menada sola e dins l'esperit unic » ; los independents fan los monopòls per l'entrepresa, e coma son los representants del rei, sol li enteressa a el, lo rei, de recebre la moneda que li es deguda per la província esmemtada.

Es plan normal que la question se pausèsse en Occitània, car aquí lo dreit èra collectiu, e pas sonque l'afar d'un representant del rei, l'intendent.

Del meteis biais, quora un elegit d'Agen explica a una associacion : «mas de qu'en pensa lo prefecte», sèm dins la mesma situacion de dominacion de l'ancian regime al XXen sègle en Occitània ; e la protestacion es quasiment impossible car los Occitans an abandonat la fabricacion de la lei als Parisencs, es de dire aquel que formarà los intendents o los prefectes ; ambe la revolucion francesa, avèm pas cambiat de regime ; un esper damorava en 1982, quora la decentralizacion es arribada … mas ni lo legal, ni la finança son estadas decentralizats.

La centralizacion que fosquèsse de l'ancian regime o del novèl pòst La Terreur, a pas cambiat per Occitània la situacion de sotmission, a una casta, una autrocracia reiala o republicana, objecte antiodemocratic que mana per Occitània, amb l'arrogança coma sol biais de foncionar.

La libertat per Occitània, lo seu pòble, serà quora podrèm aver las nòstras pròprias constitucions, pròprias leis, pròprias biais de foncionar, o far foncionar la societat tal coma la logica istorica occitana o a jà explicat dins mantunes periòdes. Es plan evident que las situacions fàcia a una centralizacion occitana non pòt que questionar, vist la manièra que la centralizacion francesa dona l'ancian sistèma qu'avèm suportat de Nissa a Bordèu.

-°-

Mas que vòlon aquestas gents ?

Qu'es aquel catequisme que demanda la libertat dels ciutadans ? Es una question que Turgot s'es pausada, dedins lo sistèma de l'ancian regime, pels subjectes del sant rei, per questionar lo novèl regime ; de libertat n'i a a totas las salças, e d'engandoiras tanben, per exemple aquela de la République française, mai o mens nascuda a La Terreur e las violéncias del regime bonapartista en Euròpa. Per n'acabar son las castas ancianas qu'a barrar la pòrta als pòbles en s'assegurar que los sistèmas novèls fosquèssen similars a l'ancian, la democracia èra esperada al XVIIIen sègle, utopia, èra encara mòrta al XIXen sègle, XXen sègle, e ara al XXIen sègle se lo despertar dels pòbles es pas acceptat pels ancians mèstres del tot divisar los pòbles per regnar. Sèm passar de la noblessa de la sang blava a l'aristocracia republicana, mas lo sistèma es lo mesma aquel de la persona sotmetuda. Es que lo XXIen sègle ambe la potencialitat de decidar en massa, ambe l'informatica podrèm arribar a decidar en grope gròs ? Quí gausarà pausar la question e establir las aisinas per daissar lo pòble s'exprimir serà alara lo democrata, lo que frenarà serà dins los camps fosqueses dels dictators vièlhs, e dels diverses regimes

La question la pausa sistematicament lo mèstre per saber çò que l'esclau organizat e revoltat vòl, sense aver pausar la question del sentiment politic per la situacion de mèstre a esclau, e n'i a d'unes mèstre que se son amagat coma mèstre e escolan, an transformat l'esclau en escolan ambe l'escòla qu'an dit per totes e qu'èra mai que tot un formatatge a miníma per correspondre a las visions politica del mèstre ; siam dins la situacion politica francesa. Lo problèma es pas l'esclau, lo problèma es sistematicament lo mèstre.

Mas que vòlon aquestes gents ? Lo mèstre, gardar lo poder ; l'esclau, mai de dignitat e pensar que los mot democracia es pas simplament de buf filosofica per amusar las galariá e diplòma d'universitata, o las acadèmias de sapients autoproclamats a lenga normada e normala del pòble.

Quora se gaita de prèp las situacions escocesas e catalanas, non i a gaire de diferéncias, son esclaus, pòbles sotmetuts sovent per las violéncias d'Estat o d'una casta al poder, per aver las resorgas que fan o transfòrman plan los esclaus ; lo mèstre trabalha sus la renda fabricada pels esclaus, pels pòbles sotmetuts.

Sovent se pausa la question de l'economia, en d'autres mots de la vivabilitat de l'independéncia d'un territòri associat a-n aquel pòble que se vòl liberar, es de dire practicar la democracia coma l'an inventat los Grècs. Ambe un mèstre pro violent, aiçò de la liberacion se fabrica dins la violéncia, sobretot quora lo mèstre es estrangièr al sistèma ; çò qu'èra lo cas pels poders «franceses», per l'ensemble de las províncias sotmetudas.

Al sègle XXIen, los mèstres e los aligats de poderoses intermediaris, los mediatics, se fabrícan los pòbles sotmetuts rics que «son pus solidaris» ambe l'Estat, los mercat-Estat-nacion que servís de renda a la casta d'aqueles estrangièrs que se sónan Borbons de totes los Estats d'Euròpa pendent mai de 10 sègles.

Al sègle XXen, lo mèstre parisenc, République française, e la seuna casta mediatica, a donat leiçon al pòble basc, còrse, breton, caledonian (Kanaks), martiniqués, goadelopeans, guianeses (America del Sud), algerian-berbèrs, viets, mantunes pòbles africans, polinesians, pòbles del pacific, maorís (departamentalizacion darrièra al XXIen sègle), etc. Dins la boca de la tecnocracia imperialista francesa i a jamai agut lo mot desvolopament economic en man e en practica, per contra avèm entendut : « pòdon pas èstre independents, ambe qué van viure ? Cal èstre seriós, la république française es una necessitat per la dignitat del pòble, dels ciutadans», aital van en determinar la pauretat dels territòris e la solidaritat que lo sant mercat-Estat baila e donc que cal èstre generós ambe lo mèstre ; jamai lo mèstre serà una persona, mas simplament una abstraccion politica, per èstre segur que lo pòble posquèsse pas assimilar un cara ambe lo problèma francés dins lo dominium republican, l'impèri republican. La democracia pena d'èstre installada, sobretot en França, de Dunkirk a Tamanraset, o dins un encastre mai pichonet...

Argèria èra rica, la santa République française la voliá pas daissar, alara la casta republicana, los nacionalistas d'aquesta casta (e encara viu devath mantunas variada fòrmas anuèch al XXIen sègle), an tot assajat per frenar las demandas d'autonomia (de presa en carga dels cituadans isolats o en collectius, en pòble), d'existéncias politicas, dinca plaçar un tròç politic dels còrs politics argerians contra un autre e los autodestrusir sul pròpri territòri continent europèu francés (devath un poder republican francés, entre 1945 e 1962, la fin desastrosa car pactada pels jacobins franceses).

Donc, lo mèstre que fosquèsse ric o paure, lo pòble sotmetut a jamai rason de se liberar ; es la conclusion que lo nègre dels Estats-Units d'America del nòrd aviá de pensar al moment que lo dreit lo fasiá esclau economic de la casta blanca. L'autra version es : «Catalonha es pas una colonia» d'Espanha, podètz rire ; de tot biais paga Espanha per poder trabalhar per ela, es un esclavagisme especial... del XXIen sègle. Es la conclusion qu'an d'aver los Escosses o Catalans se legíscan la premsa madrilenca o parisenca ; e volèm pas escriure suls òrres piemonteses, venecians, sicilians, sards, o napolitans que vòlon destrusir l'Estat qu'un autre man-obrier nissart, foran, a Bastit a Roma contra los Estats ancians e que portavan desfaus autanplan que l'Estat italian d'anuèch.

Dins la pensada socialista a Barcelona, al costat del PP a l'ora d'ara, son las colors de la Révolution française que fan pantaissar. Es una error istorica de las grandas, los pòbles sotmetuts desliurats en 1789, son tombats en esclaus aprèp La Terreur ; Fichte o aviá plan comprès : voliá plan se desliurar d'èstre subjecte del princep german mais amanar la ciutadanetat de la dita Révolution française, mas qu'èra una interpretacion de la romana. La Révolution française a cambiat la qualitat de la casta al poder, mas lo mèstre es damorat de la mesma qualitat, perqu é an servat l'impèri, l'administracion e donc l'Estat. Las manipulacions expansionistas del lorren Ernest Renan, o d'un Maurice Barrès, o Robespierre, an fabricat l'engana francesa que dona sotmetut los pòbles, valablas dincal XXIen sègle, e que fa encara anuèch del colonialista Jules Ferry, lo nom de mantunas escòlas dels pòbles, mas pus de servici al pòble, o qu'un president medalhat per Occitans (quina vergonha) portèsse flors a l'estatua del colonialista aquel,«lo pòble superior a un dreit aquel d'ensnehar lo pòble inferior», ontologicament l'arrogança francesa de sempre, e aquí en 2012, arrogança socialista que onejarà totaprier Jean Jaurès (vergonha totparier).

Es encara lo dreit francés e constitucional qu'explica qu'«i a pas un pòble còrse», mas i son mantunes pòbles en Caledònia o Kanaky, e donc lo mèstre dèu «governar la patz » dementre los pòbles se farián la guèrra (sempre supausada per èstre lo mèstre del partit); lo mèstre sap jogar ambe la potenciala violéncia dels pòbles, quitament sense rason, car los pòbles son mai rasonables que los mèstres (els que faguèran tants guèrras sus aquesta planèta) ; es encara lo sol argument del PP-PSOE per explicar que la «legalitat es la constitucion», e coma la constitucion non prevei l'expression del pòble basco o catalan, es illegal votar ; illegal votar al XXIen sègle, sembla qu'aiçò interessa pas la dòna Merkel, la conservatriça dels principats germanics ; es normal es al cap d'un sistèma estatal e governa; segur que Fichte la situacion l'auriá comentada.

Contra la violéncia dels Estats, de l'expansionisme d'una casta al poder, l'Union Europèa semblava èstre la paret que cal, veirèm dins los meses que venon s'es capabla de téner la rota de las liberacions, de las democracias novèlas en Euròpa. L'Union Europèa es formada de tecnocrata seleccionat per pensar coma los Estats, car son los Estats qu'an fabricat l'U.E., èra interdit als pòbles. L'Union Europèa dels Estats es pas la patz assegurada, non pas per fauta dels pòbles que se vòlon liberar, mas per l'istòria dels pòbles que son sempre estats en dangièr dins l'umanitat, manipulats per las estructuras politicas qu'an agut de fabricar per sobreviure dins un monde violent d'Estat sense rason umanista, rason de pòble, mas per èstre la fabricacion d'una casta, una familha, d'unes poders economics sancierament desligats dels pòbles. Es pas Sèrbia qu'es dangierosa, son las ideologias vièlhas ligadas a la Sèrbia, lo dangièr pels pòbles vesins e pels Sèrbes. Mas podèm listar per cada estructura violenta, per cada Estat europèu. L'Union Europèa n'acabarà amb aiçò ? Las concurréncias economicas seràn pas pro fòrtas per oblidar la patz en Euròpa ?

Per responsa al títol del bilhet, e perqué los Estats, los mercat-Estats-nacions, son violents, la responsa es simplassa : la patz entre los pòbles, se faràn sense los ancians imperialistas, sense los expansionistas, sense las castas qu'an manipulat fins ara, mas aquò vòl pas dire sense lei comuna e votada pels pòbles liberats, desliurats.

Per la literatura occitana, los especialistas occitans díson que cal pas far de politica ; quina estupiditat occitana !

Se la literatura occitana es pas gaire al nivèl que cal, al XXIen sègle, es estat sempre aquò dempuèi lo retorn de la dignitat d'escriure la lenga occitana en tota libertat, ambe las aisinas per tot lo pòble.

E perqué a Occitània, la sola causa qu'amerita d'èstre tenguda coma valabla per determinar l'interès d'una independéncia d'un pòble, es la reconeisséncia en se-meteis, dins la seuna identitat, dins lo seu biais de viure, biais d'èstre sus aquesta planèta e lo dreit qu'a establit per èstre digna de servar totas las aisinas de la planèta qu'ajúdan a l'umanitat d'existar ambe las seunas environas naturalas. La reconeisséncia se farà en respectar totas las diferéncias qu'Occitània pòrta dins la seuna societat, snese excepcion. Lo modèl Occitània non podrà copiar sul vesin del nòrd. Es mai que tot l'istòria que mana, l'istòria del pòble occitan pel darrièr sègle es gaire gloriós.

Al contrari, la nacion catalana pòrta dignitat, fàcia a totas las adversitats politicas, mondialistas e quitament collaboracionistas dedins lo sistèma catalan:

Lo 18 de setembre, serai a festejar un grand referèndum en Escòcia, en esperar que lo dominò de la paur dels imperialistas debutarà son camin, e que las consequéncias seràn mens grèvas que las guèrras dels imperialistas o expansionistas sus aquesta planèta ; podèm res preveire dels pòbles imperialistas que se transfòrman cap a la patz e al respecte dels vesins. Dins lo meteis jornal, aquel que dona mai de pagina a la mòrt d'un banquièr qu'a la Diada del 11 de setembre de 2014, La Vanguardia, Lluís Foix explica que « Londres opta per la seducció » (la tresena via faiçon socialista espanhòl de Catalonha, sèm pas segur que los autres fosquèssen pas del costat del PP-UPyD- Ciutadanos-Societat-Civil-Falangistas), l'esclau a de mal d'entendre que la seduccion aquesta es lo mendre mal, per far sobreviure lo sistèma de dominacion del mèstre contra l'exclau ; es lo pièger de sistèma politic, far persegre un sistèma d'esclavitud, l'esclavitud s'abolís, PUNT.

Per far totas aquestas guèrras, los mèstres, politics de l'expansionisme o los mèstres dels integrismes religioses, an mestièr d'esclaus plan escolhats, per èstre bons sordats afidats, pro piòts per matar umans en lor nom, en nom de la casta, del regime violent qu'es amanat a l'Estat centralista e expansionista. Farèm pas la lista de las guèrras dels imperialistas, es quasiment la lista d'una fin de l'umanitat.

Yes per Escòcia es aquel YES del pòble que pensa a la seuna istòria e qu'a pus enveja d'èstre mestrejat.

Aquel YES vòl pas dire que lo pòble que trapa l'independéncia, aurà pas d'èstre seriós, e aurà pas d'acarar los sistèma economic mondial, mas al mens i aurà coëréncia politica, pels Escocesses.

Cal esperar res del vièlh sistèma republican francés (recebut la setmana passada), ni lo castic espanhòl (viscut al meteis moment lo 11 de setembre 2014), se sábon protegir e nos faràn pagar las facturas de las loras asseguranças politicas. Un exemple de factura francesa que pagarèm:

E seràn pas debats occitans, sempre diplomatics, mal engimbrats, que donaràn una solucion a la pensada universala, donc a l'occitana.

Catalonha amerita d’èstre INDEPENDENT

Donc aquí traparètz la segonda partida de la meuna visita-manifèsta per Catalonha, lo 11 de setembre ; debutèt en Cerdanya.

Lo 11 al maitin, es a la gara de Puigcerdà que sentirèm jà la Diada de Catalonha, un pauc especiala car devem un pauc un punt clar e generalizat per aver un Estat pròpri per la nacion catalana.

Lo matin pels tren de la RENFE debuta a Puigcerdà, que lo tren longàs, s’en va a la Tour de Carol (i a pas la signaletica en catalan, perqué es França). Tornarà ambe cap client dedins lo tren ; es pauc normal car la SNCF a res previst al depart de Tolosa per alimentar lo tren aquel. La linha es notada R3, a Puigcerdà es impossible de prendre lo bilhet sus la maquina automatica ; ai degut esperar las 30 minutas abans l’arribada del tren, a Puigcerdà per crompar lo bilhet. Èri pas lo sol, e lo tren es estat un pauc emplenat, mas las quatre a cinc estacions en seguida an pas gaire portat client ; sèm en montanha, e la linha es oblidada per la SNCF e la RENFE. Lo temps de transpòrts de Puigcerdà a Barcelona es longàs, lo tren es climatizat, mas es pas confortable, bolega mai qu’un TER dels modèrnes que podèm aver actualament.

La signaletica de Puigcerdà es clara, espanhòl e catalan en gràs. Donc la lenga es presenta, question : perqué es pas possible per las linhas de Lengadòc-Rosselhon o Miègdia-Pirinèus del meteis biais ?

Lo tren veiràs las primièras camisetas o quessòts de la manifestacion d’anuèch a Ripoll, e n’i aurà de mai en mai (e serà pas lo sol tren per Barcelona de la jornada) arribant a Barcelona plaça de Catalunya. Sèm arribat a la Plaça de Catalonha ambe un tren mai que plen, se lo contra-ròtle èra possible abans Ripoll, èra evidentament impossible a partir de Vic ! IMPOSSIBLE…

Sèm arribat a l’ora prevista pels oraris oficials espanhòls. Avèm agut de trapar un cargador de mòbil, e avèm provat que la jornada èra «feinièra» lo 11 de setembre ; quasiment totas las botigas èran barradas ; e sembla que los toristas èran un pauc despistats per veire tantas bandièras, a l’ofici de torisme avèm poscut trapar lo cargador que me fautava, quina astrada e quin polit arcuelh e eficacetat, sense pausara la question lingüistica coma s’èra estat lo cap a Tolosa (!). L’eficacetat del burèu toristic de Barcelona es clarament una eficacetat catalana, causa que veirèm lèu per la V de la vrespada.

En cercar un restaurant simpatic e emplenar de prepausicions catalanas, avèm trapat un, prèp una avenguda granda, u nrestaurant que saurèm lèu qu’es tengut epr un galician ; parla : francés, rus, galician, espanhòl, catalan, anglés… E donc, i a aps cap problèma de questionament sul tèma lingüistic. Avèm minjat dins un luòc simpatic e que lor agradava de veire “estrangièr” venir manifestar per la dignitat independenta catalana ; excepcional !

Son las miègjorn, lo restaurant es quasiment voide, mas se minja a una ora mai tardiva a Barcelona. Donc arribat primièr, avèm poscut passar la clientèla passar aviat sus las taula ; sèm partit a las 14h ; avèm poscut verificar que MacDonald’s aurà inquietud de se far ; lo restaurant popular catalan tengut epr un galician es eficaç e los clients contents.

14h es lo temps d’anar veire los manifestants sus la Grand Via per exemple, mas jà dins lo vièlh Barcelona, èra emplenar de grope de catalans ambe las bandièras roja o blava de l’independentisme e l’estèla esperadoira.

Sul camin avèm poscut questionar, e lo questionament es quasiment tròp aisit per una granda vila coma Barcelona ; mas quora la bandièra occitana e splan dignament presenta, la comunicacion es aisida.

Es encara mai aisit perqué totes pòrtan los quessòts jaune o roja ambe l’escrit de la diada que manifesta : ara és l’hora. Per contra, sus la via del jorn èra impossibled e trobar aquel quessòt ambe la saqueta prevista per plan manifestar, e crear la V manifestacion.

Donc avèm fotografiat, filmat, e donar informacion sus Occitània. I a foncionaris de l’occitanisme “modèrne” que sabon pas l’interès d’èstre a Barcelona, es entre la pedagogia e la potinga per melhor suportar las estupidas francesas de cada jorn. Aquí a Catalonha se tòca qu’i a un trabalh prigond sul tèma de la dignitat dels pòbles.

Al cap de 17h30, lo temps èra jà cortet per damorar a la plaça, perqué lo tren es pauc tard e sabèm que i auà monde ; plan astruc, sèm partir via l’Arc de Triumfe qu’avèm poscut crompar aquela famosa camiseta oficiala, que sèm èstre estada agotada ; l’independentisme es un mercat !

E arribat a l’estacion, impossible de dintrar los quais son plens, devèm esperar defòra, mentre aiçò, dabans los compostaires, l’aula èra jà empleda en 15 minutes, de «gòm a gòm» que díson los Catalans.

40 minutas d’espèra abans de poder dintrar, mas sul quasi mai de 40 minutas d’espèra, e tren d’un sens coma de l’autre latz, èran PLENS!

La logistica d ela RENFE èra particularament maissanta per la famosa «rodalies catalanas» ; s’infòrma en espanhòl e catalan, ambe un catalan espanholizat. Mas se parla fòrça per ensenhar, mas coma las aulas son plenas, s’entendrà res ; es un pauc coma Rajoy quora parlar, los Catalans an l’impression d’èstre sul quai de Rodalies plenas e que digun escota, alara se parla sense eficacetat.

E o cal plan dire, los trens èran plen de plen ; la clienèla RENFE aviá aumentat grandament ; soi aps segur que per sortir de Barcelona totes los clients aguèssen pagar lo bilhet, preséncia del personal RENFE, zèro !

Una autra element espanhòl que m’a fait plan rire, a l’entrada de la RENFE blogada : I-IN-DE-PEN-D-IA, es pas un messatge subdiminal… es un messatge per la RENFE de Madrid, e lo personal a una granda costuma ça sembla, levat de preveire trens suplementaris quora sábon qu’i aurà monde.

Ai tanben pauc agut la chança d’encontrar un dels 2500 policièrs que Rajoy a mandat a Barcelona, imaginatz 2500 policièr al mièg de 2.000.000 de manifestants ; impossible de trobar, la polícia urbana o los mossos d’esquadra èran bravament mai eficaçes e grandament interessat de parlar ambe militants venguts de luènh, talament que l’interès fabrica questions, pels mossos d’esquadra. Los polícièrs del rajoy son mens interessats… Ambe aqueles 2500 policièrs, un ocncors auriá poscut èstre fait ; far signar una peticion a cadun, un a un, e lo candidat ganha es aquel que sortiràs lo mai de grand nombre de signatura, lo candidat auriá ghanhat un viatge a Madrid (causa pro apreciada a Barcelona …segur) ; es un jòc complicat, vist que de policièrs madrilencs, n’ai vist cap en 4 oras de passajada dins la vila ; los policièrs mandats per Rajoy an segur agut una jornada de vacanças prèp de la mar sus las platjas de Catalonha, o benlèu per prendre un aperitiu de faiçon contunha.

Lo legal e la desobeïséncia

Dins los mèdias espanhòls, dins la boca dels unionistas espanhòls (PP, Ciutadanos, UPyD, PSOE), o tanben dins la boca dels democratas independentistas, los dos mots amerítan un comentari.

Quora l’extrèma-esquèrra catalana independentista demanda la desobeïcéncia (distribucion de trac pendent la manifestacion), i a un quicòm que me pausa problèma : desobeïr a quí, a Madrid ? (crear un Estat independent, es ontologicament aiçò). I a pas de Parlament a Barcelona ? L’esquèrra extrèma pensa tròp sovent la superioritat de l’Estat vièlh e imperialista fàcia a institucions catalanas que son succeptibles de donar lo legal, tanben.

Lo legal es donat per quí, Madrid que nega la democracia en Catalonha, o lo Parlament de Catalonha (qu’i son tanben deputats) que vòta lei e qu’a la capacitat de far votar actualament una declaracion unilaterala d’independéncia ?

La legalitat es crear un Estat novèl per respectar la lei melhor, la lei del Parlament de Catalonha e sense interferéncia ambe l’Estat vesin. Aquò tanpauc vòl dire que las leis europèas an pas d’èstre influenta dins aquelas votacion ; anuèch, sul continent europèu, las leis votadas pels Parlaments de l’U.E., o fòra de l’U.E, e dins la proximitat de l’U.E. son pastad d’influéncias redaccionalas del Parlament Europèu.

La legalitat espanhòla es autanplan pastada de leis europèas, las leis del futur Estat catalan o serà autanplan.

Lo dreit, lo juridic, es una aisina, pas una religion, per desvolopar un respecte de totas las ciutadanetats, es pas una finalitat.

Independéncia : la vòlon a Barcelona !

Ièr dijòus 11 de setembre, mai tanben lo 10 de setembre me soi passejat a l’interior de Catalonha (Catalunya, Catalonia), per tastar l’èime del pòble que viu una revolucion pacifica per obténer los elements politics e diplomatics per la seuna independéncia.

Ai debutat la passejada per un 10 de setembre ensolhelhat en Cerdanha, dins una alberga prèp d’Enveitg qu’es pas un problèma de pausar la bandièra al balcon.

E coma i a pas de viatge cap a Barcelona sense plaser, dins aquel recanton de Catalonha, Cerdanya, soi estat dins un pichon restaurant d’un vilatge medieval, a costat de l’alberga. Aquí soi estat susprès per una pòrta d’entrada de la comuna :

Las barras catalanas d’aquel recanton de l’Estat jacobin francés son un pauc dins totas las direccions, mas pas las realas que veirai doman, ni aquelas que los conservators espanhòls de Tarragona an agut en mans per reclamar la constitucion e la seuna aplicacion al sol profèit de Madrid !

Lo mai pietadós es qu’un conselhièr a quí ai demandat la significacion d’aquesta bandièra sus la pòrta comunala, sol es estat capable de dire que « preferisqui la bandièra francesa e fauta aquí». El, quitament, a pas remarcat que la bandièra prepausada es de tipe …. provençal ! Dins aquel parçan de Catalonha del nòrd, Cerdanha dita francesa, las bandièras al ‘accent del Sud’ suls arrests de busses departamentals, o l’accent occitan de Provença !

Pietadós, mas ambe una volontat de curar, una «catalanista» del vilatge m’explica, al restaurant sul bancon, en francés, qu’ela vòl saber la diferéncia entre la provençala e la catalana, e que, umilament, o sap pas. I a quatre barras es vertat per caduna, mas unas barras dreitas per la provençala e alongada per la catalana ! l’interessa fòrça se saber ; sembla que la pedagogia politica de l’«accent catalan» aguèsse pas arribat dins a explicar aiçò a la dòna qu’es consolessa del vilatge, nimai al secretari o secretària de comuna !

Donc sèm dins aquela Catalonha que l’Estat francés a trabalhat l’ignorança, es pas una excepcion culturala, es lo nacionalisme d’expansion, e donc que vòta FN en quasiment majoritat. D’unes son estonats, pas me.

Dins aquel vilatge magnific, lo restaurant en fàcia de la comuna catalana a la bandièra provençala (aquò me recòrda l’inauguracion de la pòrta de Salses pel Conselh General dels Pirinèus-Orientals, que la bandièra que nos a acuelhit èra tanben la … provençala), i a un menú catalan (carta escrita sonque en francés) qu’es de granda qualitat (levat lo fromatge, cal un productor catalan per los ne prepausar), aquí es lo servici que nos a questionat «se parliam patois», mas «lo catalan es una lenga, lo francés tanben» e quora li disiam que lo «patois» èra la lenga francesa, o podiá pas entendre. La qualitat del menú fabrica un prètz que serà lo triple del repais de BCN lo lendoman, mas o regreti pas.

Èrem en França, doman serèm en Catalonha (principat de Catalonha – principat de Catalunya), meteissa Cerdanya per préner lo tren cap a la diada-manifestacion de l’ANC-Omnium-Cultural, associacions pacificas per l’independéncia.

Benlèu qu’èra tròp vesedor, mas a d’autres endreits de la vila la bandièra èra presenta :

Dins lo vilatge de Puigcerdà la bandièra estelada es plan vesedoira e majoritariament blava (i a aps cap de dobte), agrada pas als Franceses e botigièr-restaurant-biò de la vila, perqué son «internacionalistas» ; un Francés dins l’Estat jacobina, es autanplan estupid a l’exterior de l’Estat qu’a l’interior : Cerdanya ajuda per exportar las estupiditats francesas en vila.

Puèi avèm près lo tren cap a Barcelona, èra quasiment voide a Puigcerdà, a las 9 del maitin. Arribat a Vic, Ripoll, puèi en seguida lo tren s’emplenèt. Ne parlarai dins un autre bilhet. E aurai benlèu vídeo de vos prepausar. La RENFE, e ne tornarèm parlar, es puslèu lenta per arribar a Barcelona. Partit a las 9h arribarèm a las 12h. Quasiment pro d’ora per anar minjar catalan… a Barcelona aqueste còps, e mens car qu’en Cerdanya.

Catalonha / Espanha – Escòcia / R-Unit

Quinas son las diferéncias que fan que la situacion es diferenta, e aquí vòli pas escriure en nom del PP o conservator-liberal-ultra-catolic Mariano Rajoy que sempre vòl parlar d'aiçò (sense listar çaquelà), mas punt a punt trapar diferéncias que faràn responsas e que las responsas faràn que las diplomacias mondialas seràn rasseguradas.

Cada còp qu'un element de l'argument imperialista es donat, jamai es estat mai aisit per far pujar l'independentisme.

Aital Sí-i-Sí en Catalonha, o Yes-Aye en Escòcia es pas la meteissa causa que OUI a Disneyland Paris. Es una question de separacion d'una politica liberala de London o Madrid contra los pòbles catalans e gaelics d'Escòcia. Es non pas una question sentimentala, compassionala, mas una acarament d'arguments poltiics, socials, istorics e economics, tot aquò suportats pels pòbles dels impèris anglés e espanhòls.

Aital quora los Orangistas, extremistas d'Irlanda (al nòrd, e sonat Ulster per error), van manifestar a Glasgow per l'unitat del United Queendom, son los vòts independentistas escoceses que pújan.

Aital quora un nenet es anonciat per la familha reiala, se pensa que farà plaser a l'unionisme d'Escòcia... e lo fenomèn sembla èstre similar quora un membre de la familha santa de Castilha visita Girona, per èstre «Princep de Girona» ; aquel devendrà rei per estauviar sabi pas qué al darrièr Borbon en plaça a Madrid e en Euròpa. Soi aital en contradiccion ambe la premsa tipe Ici-Paris sul tèma de las familhas reialas.

Aital quora un PSOE, supausat èstre del costat del pòble d'obrièrs, se passeja en Catalonha es per acreditar la politica liberala de Madrid ; es lo meteis fenomèn en Escòcia quora un laborista demanda l'unionisme en Escòcia, es de dire la politica del govèrn conservador e liberal anglés per totes dins l'Estat del United Queendom.

Podèm listar fòrça similutuds, la lista es longassa.

Donc son las diferéncias que son utilas.

1 / Madrid refusa una consulta, perqué pensa que los sondatges son bons, dins un Estat que son grandament de mendra qualitat ; estonent non ? Westminster accepta lo referèndum car los sondatges fan saber que, al moment de l'acceptacion, son favorables ; an en memòria lo referèndum de Quebèc, ganhar per la Federacion canadenca.

2 / segon los Franchimands, Escòcia es una nacion, pas brica Catalonha ; çò qu'es una pròba d'ignorança de las grandas, sobre Catalonha ; es pas la primièra ignorança francesa ; per Escòcia lor auràn calgut mai de 50 ans per comprendre qu'Escòcia es una nacion (Al rugbí, sempre èra objecte de rires televisuals dinca las annadas 1995) ; donc cal eliminar aquesta diferéncia, i a doás nacions concernidas Escòcia e Catalonha.

3 / Escòcia e Catalonha aurián pas sistèma economic similar, son similars dins l'emplec de la moneda faita en Escòcia e emplegada a Westminster per l'Estat del Estat United Queendom ; per Catalonha son pas las resorgas de la tèrra que fan la riquèssa panada per Madrid, es lo trabalh d'un fialat d'entrepresas prichonas e mejanas, contra una Castilha qu'es una economia de renda anciana, o de l'Estat de Castilha ambe totes los avantatges del mercat-Estat-nacion. Avèm aquí dos sistèmas economics qu'an de suportar doás espoliacions similaras, es un sistèma imperialista que fonciona de manièra similara e que dins cap cas fabrica una solidaritat, per las regions pauras, ambe aquel argent ; al contrari es desgalhada per un sistèma financièr anglés que pausa problèma a la planèta sancièra, o desgalhada per favorizar la renda castilhana a Madrid.

4 / I a pas d'umiliacion anglesa en Escòcia … en Espanha, sí. I a jamai agut un sol assag seriós d'Espanha per parlar de revision de l'acarament entre aquelas doás nacions, al contrari lo sistèma dit constitucional a fabricat los problèmas, o per cambiar la constitucion pendent 30 ans res de novèl, sonque una tresena via en fòrma d'endrona, la solucion socialista. Es lo PP al poder a Madrid. Sus aquel terrenh, lo NO de Madrid per parlar sembla al NO dels Angleses pel referèndum, mas per cambiar las institucions los Angleses semblavan mai aluzerpits ; mas aquò farà pus illusion aprèp lo referèndum d'Escòcia.

5 / Escòcia es vesin d'anti-europèus grèus, UKIP per exemple. Espanha a mestièr de pauretat per trapar l'U.E. Coma ajuda per èstre dedins l'U.E. - cal plan notar que lo sistèma politic anglés es puslèu una gròssa plutocracia agenolhada a un sistèma vièlh d'una monarquia encara mai vièlha ; es tot levat una modernitat ; Escòcia independenta es un sistèma scandinau que son en dreit d'aver, lo modèl es de Norvèja, en fàcia las còstas Èst del futur Estat gaelic.

6 / I a una coneissença del monde anglofòne sus Escòcia, al pus naut nivèl dels poders mondials. Es clar que per far conéisser Catalonha, quitament del temps de l'autonomia, aurà calgut mantunas campanhas de comunicacion ; Madrid monopolizava tot e oblidava los Catalans ; es clar qu'a Madrid per èstre naut-foncionari d'Estat, val melhor pas èstre catalans. Donc se retròban dins als institucions del monde sancièr ; los Escocesses, els, son estats als govèrns de Westminster, mantunas vagadas dempuèi 40 ans.

7 / Escòcia es pas vesina de França … Catalonha sí ; Donc, aflaquir Angletèrra pòt ajudar França o pas. Es qu'Angletèrra sense Escòcia es tanben Catalonha sense Espanha ? Los poder en plaça dins los Estats vesins, en reconéisser Escòcia aurà gaire de problèma ambe Angletèrra, mas ambe Espanha, serà puslèu violent ; alara pel moment tot es calme, es de dire, val melhor res dire.

8 / I a l'armada nucleara en Escòcia … e l'armada espanhòla es pietadosa donc pas grandament utila per l'OTAN. En l'abséncia de politica militara per l'Union Europèa, causa que refusa los Angleses, e los Franceses, l'OTAN es una peça majora de la realitat politica europèa ; o vesèm ambe los novèls Estat independents de l'Euròpa de l'Èst ; alara, perqué l'OTAN seriá pas tanben una peça importanta per la securitat de l'Euròpa occidentala, Escòcia e Catalonha ? Per astre, dins l'OTAN França pòrta gaire que la man-d'òbre e la dissuassion nucleara, gaire emplegabla en Catalonha e Escòcia. E vesi mal una armada de l'OTAN arribar «per pacificar» la democracia en Catalonha o Escòcia... La manipulacion espanhòla a limits !

N'ai oblidat benlèu mantunas causas, mas me sembla que son causas bèlas que fan diferéncias entre los procèssus catalan e escocés.

-°-

L’accent que pausa problèmas

Sempre ai agut de suportar los comentaris dels Parisencs sus l’accent, e pensi que soi pas estat los solet a suportar. La migracion o exili forçat dels Occitans per ensenhar o trabalhar a París o dèu aver suportat ; ara, mens a Tolosa, s’entendrà un comentari sus l’accent. L’accent tolzan es çaquelà çò que damora de la lenga occitana dins lo francés.

S’entendrà tanben dins los mèdias franceses las estupiditats de lingüistas franceses e dels lexicografes franceses sul tèma ; an jamai estudiat lo problèma, cal legir Le Robert, al mot patois, per comprendre (e me recòrdi aver comparat Le Robert de 2004 e Le Robert de 1954 per aver pas vist granda diferéncia dins lo tractament colonialista de 1954) . Mas tanpauc l’universitat francesa en Occitània es pas al nivèl que cal per frenar las estupiditats francesas, veire lo bilhet sus los paydocianistas.

Picatz sus l’illustracion per aver lo ligam.

80% de las estupiditats sus las lengas passan pels mèdias parisencs, normal son 90 % difusat per París, formatat pel sistèma castic parisenc, en sciéncias tanben, i a pas sonque los mèdias (avèm jà publicat la mapa de la fiscalitat dels mèdias en França que ne dona la pròva).

Cal notar que lo tèma de l’accent es portaire e que la populacion, per sotmission plan assumida, accepta plan de discutir o entendre lo subjecte ; aquela pensada del «grand sud», «du midi», «des terres méridionales» (auràn tot assajat per nos far abandonar lo nom Occitània) es una pensada d’un mercat de la compassion ; lo grope Zebda que viu a Tolosa, o sábon plan viure aquí en Occitània, donc es una cançon valorizada dins lo darrièr CD.

Se podrà regretar de damorar a Tolosa sobre aquesta compassion lingüistica, l’accent, alara que la cançon parla de causa que son realament interessantas politicament e que faràn avançar la basa politica tolzana. Cal saber descodar lo tèxte plan segur, un tèxte plan escrit politicament.

Mas en lingüistica, lo sistèma de pensada universitària francesa es puslèu mediòcre, val melhor trabalhar l’Edat Mejan, los Catars, l’Istòria sotmetuda qu’agrada als franceses, del Joan Jaurès, que non pas desvolopar politicas per la dignitat de l’occitan, d’Occitània.

L’accent occitan en francés pausa problèma perqué assegura a l’occitan una existéncia que lo sistèma politic jacobin de la decentralizacion nega al pòble occitan (l’avèm mantunes còps provat sus aquel blòg). S’espèra un libre seriós sul tèma, e non pas un libre enterrat coma aquel qu’explica la litaratura occitana pendent la revolucion dita francesa de 1789, o que, Occitan, parla de literatura mas «cal pas parlar de poltiica» (dixit Sergi Javaloyes). O l’abandon dels estudis istorics sus l’istòria del Reialme d’Arles, del Comtat de Lemosin o de l’Auvernhe e del Dalfinat (non pas coma territòri de la sotmission francesa, dels reis-presidents, mas coma entitats occitanas de plen dreit), sus las institucions politicas d’Occitània, sul dreit occitan, sus l’economia comparada ambe «le nord», s’espèra tanben un libre sus Garibaldi l’occitan qu’es estat se vendre per crear Itàlia, o una Enric III de Navarra qu’es estat traïr la seuna maire, Joana d’Albret, en préner la corona de França, sus la Comtea de Nissa que l’annexion èra una frauda politica e militara francesa, s’espèra la dignitat per Occitània de Nissa a Bordèu. S’espèra una dignitat politica dins totas las universitats d’Occitània, e una difusion dins tota la populacion, e non pas tèxtes per s’adreiçar a la collaboracion francesa en Occitània, collaboracion que perdèm lo temps de la convéncer.

Vendrà pas res de las universitats francesas d’Occitània ; o sabèm… mas que podèm alara esperar perqué aquò capite de sortir per l’ensemble de la populacion, per la dignitat manténguer ?

Passarà per la valorizacion de l’accent ? Segur que non pas, ni d’un Grosland revolucionari francés a la conquèsta politica de Tolosa, lo ridicul donarà pas la dignitat, mas avèm jà plan assajat de tot per mestrejar las ignoranças francesas, qué … tot es assajat ! Encara e encara, mens la violéncia.

L’accent farà un “pschitt” politic, cal una dignitat per Occitània.

-°-

Le Figaro fabrica lo seu umor pròpri

L’avèm donc corrigit per realisme e saber la realitat de la santa République Française, sempre amagada per assegurar una faciada polida.

Ara, al retorn, tot aquel monde plan format per la République Française e un estatgi long e pro formator en çò dels giadistas, normalament serà destonent sul continent europèu, e benlèu que farà bons candidats, segur pas per las eleccions.

Merah, Memmouche, quines seràn las seguidas ?

Yes Scotland votarà per democracia

Anuèch lo Sunday Times anóncia que i a un movement de creissença pel vòt Yes Scotland, alara que lo vòt dels unionistas baissa ; es una fòrta tendéncia estadistica, melhor qu’una resulta al temps X o Y.

Dins un programa de la television francesa, un intellectual es incapable de respondre a Attali, lo manipulator dels mèdias franceses, e lo professor Chouard es çaquelà argumentat, mas a Attali li es incapable de respondre.

La responsa a quina question ; Attali explica que las politicas menadas son pas similaras perqué lo personal politic es diferent ; Chouard argumenta qu’es pas vertat. Mas quora Attali li explica que la manièra de pensar es faussa, Chouard es incapable de respondre perqué votar FN, PCF, PSF, UMP, o UDI donarà las meteissas politicas ? La responsa o la non responsa es simpla : es l’administracion que governa, una administracion que pensa salvar l’Estat del pòble, lo dangierós e unic pòble del sant Estat francés.

Chouard es sul bon camin, ma çaquelà sancierament o pòt pas respondre, perqué es tanben del sistèma qu’oprimís los pòbles de França ; es professor, es del sistèma de formacion, es aquel qu’explicarà que per ne sortir cal un sistèma politic de dreita o d’esquèrra, mas lo problèma es pas aquí, nimai dins un sistèma de referèndum permanent.

Attali, el del costat dels «rics mèstres», governa la pensada meditica dempuèi la casta, la plutocracia, e donc manipula los pòbles de França ; es la sindròma de l’ancian regime, del rei que gaitarà 1789 coma una revòlta e non pas una malastrosa (o cal plan dire tanben) revolucion.

En Escòcia, los pòbles d’Escòcia an trapat una solucion a-n aquel problèma d’una administracion que governa contra lo pòble.  Son a s’inscriure en massa (perqué o èran pas) dins las listas electoralas per poder votar pel referèndum venent ; un espèr puja dins un espaci politic d’Euròpa, es en Escòcia.

IN-DE-PEN-DÉN-C-I-A !

-°-