Dignitat = egalitat lingüistica = la moneda al país

Al Canadà la dignitat lingüistica prepausada pel NPD es la meteissa dignitat qu’es prepausada per l’occitan : vous pouvez me trauduire, je ne comprends pas. Es una adreiça qu’es sovent recebut de mantunes internautas, que se fan nacionalistas en far la demanda, un nacional-expansionisme o un netejaire lingüistic, u netnisme francés aplicat sobre los pòbles sotmetuts, una ajuda al lingüiscidi de l’occitan.

Al meteis Quebèc acabi de veire tanben una publicitat que m’agrada, l’avèm pas encara vista florir dins la premsa provincialista, mas deurà pas tardar. Herrikoa zo fabrica dempuèi mai de 30 annadas, me sembla.

 

E se fasiam virar la lenga d’aquí, benlèu que la pensada de la populacion del capital local auriá tanben una pensada diferenta sobre l’emplec de l’argent local sul terrenh … local, donc Occitània.

CMA-CGM armament privat francés transpòrta…

Avèm agut mantunes còps las novèlas de la CMA-CGM dins LeMarin, tot va plan, las resultas son bona e la direccion debuta un pichon cambiament ; sabèm tanben que son en prévision de piratariá, e dons qu’an installar òmes armats dins mantunes batèus de la companhiá, çò que còsta (e donc una bona causa pel còst de las importacions en Euròpa).

Las resultas son bonas, los accionaris son contents.

L’entrepresa privada avança donc… e totes los mejans semblan bons per comerçar :

CMA-CGM transpòrta las armas d’un grand productor d’armas, l’Estat francés, lo mercat-Estat-nacion qu’a liberalizat lo comèrç o trafic d’armas, gràcia a mantunas leis del grope parlamentari UMP-NC. Car es plan clar, l’activitat d’armament francés es mai qu’una prioritat pels poders franceses, mai que de produsir filiaras d’enèrgias alternativas, mestrezablas al nivèl que se fan necessitats, en regions, en Occitània donc.

  L’Estat francés dona 7 % de las exportacions mondialas, e las entrepresas que fabrícan son las entrepresas que sostènon grandament lo partit al govèrn… Los amics del Fouquet’s son majoritariament d’amics de l’armament mondial.

La critica de la produccion d’armas es dins tota la premsa belga, s’espèra la causa dins la premsa francesa, tota la premsa.

E dementre tot aiçò avèm lo cinèma politic de la partidocracia. Lo cinèma ges teatralizat, aquò farà rire… s’èra pas per enganar los pòbles sotmetuts encara un còp.

UMP-NC-MoDem-PSf-PRG-Land : les ours sont devenus gais

UMPSf land, dins los Pirinèus los orses son devenguts gais e amai se lor explica que...

Dans La Dépêche, du Midi, toujours rassurante (Midi c’est toujours plus rassurant que còr d’Occitània), on peut lire que c’est à cause de la sécheresse que la femelle n’a pas été «laissé à l’abandon» dans les Pyrénées.

Uèi sabèm perqué son devenguts falords, e que la Candèlia o Marchand son prevists pels futurs albergaments… dels orses gais dels Pirinèus.

Angela a res comprès al programa de la dreita nacionalista francesa.

Gaitatz lo programa, per las femnas collaboratriças del programa machista UMP-NC : Juppé, Jupeta, Bugada, Vaissèla, Cosina e Sotmission.

E Angela Merkel visita Washington, al modèl alemand de la feminitat, en bragas. Las bragas d’Anglea pòrta tanben un programa que l’UMP-NC sap pas adaptar en fRANÇA : l’abandon del nuclear coma sorga d’enèrgia. E las jupetas del FN eiretat fan pas illusions sul tèma.

Ai jamai considerat lo programa de l’UMP-NC, se n’i aviá un (e ne dobti encara), mas l’afar de la jupeta de l’Assemblée Nationale me sembla d’un ridicul programatic qu’es pas de creire.

L’UMP-NC es la faciada legada del patronat, son los amics de la familha Bettencourt [legir Mediapart per ne saber mai], L’Oréal-Garnier, per nommar l’entrepresa que cal evitar d’aver en man se volèm pas subvencionar lo partit aquel. Per evitar de las aver en mans, vau crompar produïts biologics dins la botiga locala… Crompar lo que cal, es parier non crompar la partidocracia parisenca.

-°-

DSK, PARÍS, NÒVA-YÒRK, CNRS, NIÇA e JERUSALÈM : ligasons ?

O sabèm ara, gràcia al CNRS ; soi segur que van atalentar o cavar lo subjecte, al pus prigond potencial, e que la patologia tendrà en compte los afars politics recents.

DSK a pas sabut trapat las «novèlas pausicions femininas : a una pausicion feminina ?»

Sembla que òc dempuèi que las «femmes de chambres» manifestan a la pòrta del bastiment de la justícia federala de Nòva-York. Ai escrich «femme(s) de chambres» en francés, car coma los dirigents de l’armada republicana francesa d’abans la desfaita de 1939, la casta al poder parisenc parla francés, e sonque, en refusar totas las autras lengas que fosquèssen pas la lenga d’un poder superior, coma la finança internacionala e del IMF.

Entendi jà mantunes explicar : «langue de pute» … benlèu ; mas aiçò es lo subjecte dels jorns quasiment pertot los luòcs en fRANÇA.

Quina es la pausicion del IMF sobre las finanças de las femmes de chambres ? Fisença ? Calinença ? Amor ? Grand’amor ? Juridic ? Un pont entre las nacions ? francament sabèm pas la pausicion…

Ne vesi que ne ríson encara, e sabi pas perqué ? Sabi tanben que ne ríson pas gaire, son militants del Parti Socialiste ?

De qué nos explica l’escòla de la partidocracia socialista en França ? Un seminari a Niça s’impausa, non ?

-°-

-°-

Suplement de La Libre Belgique (en venda liura pertot en fRANÇA, cal demandar al quiòsc). Lo jornal arriba a las 11:00 oras a Tolosa de Lengadòc.

OC-BI e FO dins la meteissa barca

I a militants del Partit Occitan (de sempre dempuèi 1991), de l’Escòla Occitana d’Estiu (la novèla, dempuèi tres annadas), e d’OC-BI (perqué es sovent la meteissa causa en nòrd-Aquitània), que son capburruts per insistir per vóler combatre contre un sistèma de l’endedins, sistèma endedins –a l’amagat o en public- que vòl pas respectar los elements de diversitats lingüisticas en Occitània, tal coma es concebut normal en Euròpa, l’Euròpa de la patz lingüistica ; mas perqué èstre talament capbord ?

D’un autre costat FO es conegut clarament per èstre lo sindicat majoritari de la dreita francesa e de l’extremisme nacionalista (e i a benlèu un fum de socialistas dedins), es tanben lo principal sindicat de la polícia ; aquí avèm la polícia lingüistica de l’Éducation Nationale qu’informa coma del temps del pétainisme çò que cal pas suportar, e fòrabandir del sistèma linda e republican, l’occitan. Fan pas los meteisses comunicat o letra duberta per l’alemand en escòla de Colomiers, escòla que se sona Jules Ferry, e que los panèus per i anar son notat en lenga alemanda…

La repression lingüistica se fabrica pas soleta, cal mantunes elements, e lo sindicalisme de l’ensnehament fabrica lo netejament lingüistic, en frenar coma pòt a totes los nivèls. Es per aiçò que cal capvirat tot dins aquel mamot, e que los Conselhs Regionals defendèssen totes los dreits a un ensenhament particular en regiona e un ensenhament al servici del pòble, pas al servici de la lenga dels reis o de la casta al poder.

Çò qu’es mai o mens comprenedor, es l’actitud de mantunes militants ontologicament per un Estat salvador, e que pensa que l’Estat a fabricat un sistèma educatiu pel ben del pòble, levat los pòbles sotmetuts çaquelà. E els, vòlon a tota fòrça installar un ensenhament, forçar lo sistèma de la basa al Conselh Consitucional per acceptar l’occitan pauc impòrta lo prètz e la lentor del desvolopament, alara que la concurréncia entre los sistèmas es lo sol biais de destrusir lo nacionalisme de l’ensenhament francés en region ; cal crear un sistèma public occitan d’ensehament per combatre a totes los nivèls las barraduras del sistèma, per aver un servici public occitan de l’ensnehament, per la riquessa del país nòstre, e una administracion al servici del pòble occitan e pas al servici d’una casta republciana...

Per astre, avèm la letra duberta de FO per confirmar que son pel netejament lingüistic.

un jorn i a agut una volontat de crear … una calandreta dins un vilatge que sabi plan pron ben. Mas fins finalas, èra per crear una escòla bilingüa, alara tot anava plan qu’an dich los militants qu’èran aquí convençut. Lo problèma es que dins lo sistèma francés republican, los parents son elonhats del sistèma e qu’aquí caldrà demandar als parents a cada annada de manifestar per aver la classa suplementària. Manifestar e plaçar la perturbacion dins la societat civila es una causa normala dins lo cap de l’esquèrra. Mas quora s’encontra los parents ai puscut m’apercebre que se lor es jamai presentat la diferéncia entre “servici public” e “servici d’Estat”, lo servici l’Estat parla la lenga de la casta al poder, pas ges la lenga del pòble (public). Un còp explicat, cal èstre independent politicament per zo assegurar, los parents comprendràn que cal manifestar o crear una Calandreta puslèu. Mas l’esquèrra crei encara que l’Estat centralista francés a creat las escòlas republicanas gratuïtas sonque pel ben del pòble (francés, unic plan segur), alara qu’es uan creacion militarista per assegurar pels pòbles de fRANÇA que posquèssen entendre l’òrdre de la casta al cap de l’armada, e aital evitar de perdre una guèrra, coma avèm perdut la batalha a Sedan. Çaquelà, e malgrat l’imposicion militarista de las escòlas republicanas francesas, l’armada francesa –sola- a perdut totas las batalhas aprèp Sedan, malgrat lo constat lingüistic. LA REALITAT LINGÛISTICA ES CLARA, L’ARMADA E FO PÁRLAN A LENGA DE LA CASTA AL PODER, PAS LA LENGA DEL PÒBLE.

La FELCO a pas encraa comprès aquò tanpauc. Pel moment ai jamai vist la FELCO demandar la creacion d’un servici public per la lenga occitana e son ensenhament, un servici public en Occitània.

OC-BI engana son monde en pensar que l’occitan serà salvar per l’installacion de laS solaS escòlaS republicanaS francesaS. Car amai de desvolopar lo bilingüisme dedins lo sistèma francés, OC-BI trabalha tanben per frenar lo desvolopament de Calandreta, aquò es mens oficial, mas una realitat de terrenh, viscut.

OC-BI e FO son dins lo meteis camp politic, volontariament o pas, son dins lo camp de la destruccion lingüistica occitana.

Puèi del temps que lo nacionalisme tipe FO se vòl lo capolièr del netejament lingüistic contra l’occitan, las turpituds del sistèma diplomatic parisenc, fan páur als Africans : «Sénégal la langue française doit partir»… caldrà un jorn explicar a las castas nacional-expansionistas francesas que las loras actituds contra l’occitan son tanben legidas en Africa.

Fatigats, los Franceses son descantats.

Es vertat que quora se legís los documents mediatics oficials se podrà èstre descantats. Cada annada podèm veire que lo truc que truca (las politicas lingüisticas) avança pauc a pauc, lentassament.

Gaitatz la lista de las intervencions per L’Estivada 2011 :

Se cal regaudir de la preséncia digna de l’occitan en primièra pagina del libret, a Rodés del 27 al 31 de julhet la veiràn pron aital per l’emplegar dins las carrièras, las placas de carrièras, dins la comunicacion oficiala ? Ambe L’Estivada aurèm un cambiament local per la consideracion de l’occitan ? (lo festenal celtic d’An Orient aurà bolegar las linhas, mas a Rodés ?)

Uèi sabèm que la «culture» es aquela de l’aver, e donc cal explicar l’interès economic, coma se las populacions dels comerçants de Rodés zo pòdon pas veire…

Puèi vesèm un ancian Síndic arribar en occitan, coma l’an passat mas aurà fait emul, en l’emplec lingüistic. Bon, es pus Síndic d’Aran. Aital aurà pas de promòure la volontat d’èstre mai catalan del festenal de Rodés.

Michel Vauzelle es lo cap de la semantica, lo lengatge de fusta nacionalista francés (se podrà pas imaginar que sa preséncia es pas deguda a una fòrta pression politica, ara presenta dedins son Conselh Regional), el que sosten clarament lo separatisme del Colectiéu Prouvenço. coma los novèls socialistas de Pirinèus-Altantics al Conselh Generau 64, e de las annexas dins unes musèus prouvençaous, mai tanben de la corrída espanhòla en Provènça (cal plan destrsuir la civilizacion «meridionala» de totas las manièras potencialas, meridionala mas al nòrd de la Mar Miègterranèa).

Senon l’objecte de comunicacion socialista sul tèma de l’occitan es pas emplegat per promòure una novèla politica per la futura eleccion de 2012… Es la dreita que ne serà urosa donc. Los electors occitans, ne seràn mens.

Los tèxtes son talament semblant d’una annada a l’autra… Ièu, sabèm al mens una causa, Barran serà lo novèl endreit per L’Estivada, per daissar la plaça a un pintre parisenc que vòl trobat raiças occitanas coma Miró o Tapies, Catalans, quora son estats installats en Catalonha, ambe unes musèus bèls pagats per l’institucion.

Las navètas entre Barran e lo centre de Rodés, seràn benlèu emplegadas per ajudar los elegits de cambiar los discorses sul tèma ? O benlèu per emplegar l’occitan en public ? E comunicar en occitan per li donar un ròtle luènh de la «creacion artistica», talament aisida per la plaçar dins la règa kulture e non ne prendre la ceba, la vida, l’èime politic.

-°-

De que amaga la musica ? Lo shiuletonet…

Nuclear : Itàlia votarà lèu, e nosautres en Occitània ?

Quora aurèm nòstre referèndum sul nuclear ?

Per fabricar una centrala nucleara, cal de beton, Bouygues es una de las companhias las mai interessatas a l’aumentacion del numbre de centralas, coma l’aumentacion de las autorotas inutila coma l’A65, o las LGV per ajudar los parisencs de venir en vacanças o de fugir se las loras centralas nuclearas petèssen.

Nos podèm çaquelà question de saber, perqué l’UDR, puèi lo RPR e puèi l’UMP-NC vòl del nuclear ? Sense mai, tanben pels socialistas al poder pendent 14 annadas e qu’an jamai fait res contra lo nuclear.

Car es plan clar, una centrala nuclera que peta es una zòna de la mitan de fRANÇA que cal evacuar… imaginèm se la centrala es prèp de París, lo nombre de parisencs que devrèm suportar …

Acabèm d’aprendre que François Hollande auriá cambiar d’avejaire sul subjecte ; es clar qu’es pas per aver rasonar sus quin tipe de societat devèm bastir per respectar aquesta tèrra, los territòris e los pòbles de fRANÇA. L’efèit electoral sembla aver mai d’efèits positius sul còrs elitari que sobre la realitat de l’aumentacion de las decisions politicas per frenar lo nuclear.

En Euskadi per aver pas de centrala nucleara, èra la menaça d’ETA qu’a jogat fòrça… Se per totes los subjectes d’importança pels pòbles de fRANÇA devèm, amai de las eleccions, fa una pression d’aqueste escantilh, n’avèm pas acabat ambe la casta sciences-po al poder actualament.

Quora aurèm nòstre referèndum ? E puèi, benlèu que lo sistèma bonapartista que nos a imposat lo nuclear, es aital que zo sonèm nucleocracia, aurà tanben l’intelligéncia d’arrestar lo nuclear ; e en primièr arrestar AREVA and co, e benlèu condamnar lo pac de dirigents qu’an installat, ambe la filiara nucleara, una insecuritat permanenta sobre los pòbles europèus e lo continent,  e aiçò per mantunes sègles ambe las daissas mestresables tant qu’una centrala a pas encara petada ; alata pus lèu, aurèm estauviat la catastròfa sul territòri, sobre los pòbles europèus,  e podrèm desvolopar una vertadièra democracia en fRANÇA.

-°-

La rocada es periferica

A Montpelhièr es lo Bordèl que traversa del nòrd al sud, sèm la vila tipica de passatge parisenc ; a Tolosa avèm un periferic de tres vias (supausadas grandas), que sembla èstre l’objecte de sampitèrnes taps de circulacion ; cal dire que lo sistèma de circulacion tolzan a mestièr d’un debat reala e sobretot d’una volontat politica de pensar urbanisme, industria e comèrç, ambe los luòcs de vida, ensemble. A Bordèu es la rocada, es pichonèla se comparam ambe Tolosa, sempre èstre tanben objecte de taps de circulacion, mas lo sistèma de transpòrts collectius sembla melhor pensat e eficaç per demesir los problèmas logistics e collectius.

Mas dins caduna d’aquestas ciutats, amai de Marselha e Niça, avèm lo fenomèn de l’arribada de fòrça populacion nordenca, francesa.L’invasion migranta es del n┌rd, contrariament als discors que podèm entendre al govèrn, a la television, o dins los programas dels partits politics franchimands.

Dementre aiçò, la populacion páura de la vila s’en va lo mai luènh possible del centre ciutat. Aital per agradar a l’economia locala, e agreujar lo problèma lo Conselh General de Garona-Nauta a creat una zòna comerciala de bais còst a Nalhós, en Lauragués prèp de l’autorota. A Nalhós e dins aqueste sud departament lauragués de Garona-Nauta avèm lo fenomèn de la rurbanitat, lo monde urban fabrica zònas de pavilhons (ostal + garatge + pichèl òrt), per albergar mantunes fogals tolzans que trabálhan dedins l’aglomeracion tolzana. Aquò se podrà verificar parier a Niça, Marselha, Nimes, Montpelhièr, Tolosa, Pau, Baiona e Bordèu.

Avèm un fenomèn de classa pichona que, enluòc de viure dins los HLM costumièrs an prepausicions comercialas utilas e interessantas de constructors immobilièrs d’ostals individuals estereotipats. Mas la vida es çò que es, la vida economica se desvaloriza los revenguts, la finença bancària fonciona pus, avèm uèi de mai en mai de familhas en incapacitat de poder pagar aquestes ostals, o quitament encausa d’un divòrse, la familha que dèu partajar las dificulats de l’investiment sobre revenguts demingats.

Avèm aital tot un sistèma urbanistic favorizat pel sistèma politic ; es pietat de veire la quantitat de tèrra agronomicament vitadièra que pòt minjar, agafar. Mas es un fenomèn qu’a debutat dins las annadas 1960, per la construccions de zònas industrialas, puèi de zònas comercialas, puèi de zònas de supermercats, que financèt lo sistèma politic francés, e qu’afavorizèt una pensada economica desligada a las necessitats de la tèrra occitana.

Uèi, d’aquel sistèma politic que n’avèm cap de copable, nimai d’endreit per zo jutjar ; avèm pus cap de memòria militanta, nimai l’administracion, res. Per castigar un sistèma o un politic o l’autre, podèm pus destriar, son totes de castigar.

Que cal far ? La politica liberala es aquela qu’avèm suportat per aiçò bastir.

Se trapa que lo PP en País Valencian a aplicat la meteissa politica e qu’es castigat pel sistèma europèu, sense que realament las causas aguèssen cambiat ; un reportatge de TV3 l’explica sul net. Mas avèm tanben en vídeo sul men blòg una informacion audiovisuala que l’explica tanben per Arcaishon, en Aquitània. Podèm tanben notar las manifestacions occitanas de las debutas de las annadas 1970 sobre la còsta lengadociana, manifestacions qu’an pas gaire limitat lo fenomèn.

Que cal far ? Los terrenhs aital bastits son sense cap de dobte perduts per l’agriultura (veirèm dins l’avenidor çò qu’avèm perduts), puèi se los voliam recuperar, quí n’a las capacitats per tornar apagesiar l’afar ? Los sabers trandicionals son pus transmetuts, e los sabers oficials dels licèus agricòls son per contunhar lo sistèma tal coma es…

Que podèm far per frenar lo sistèma ?

-°-

Question editoriala tanben a la DDM

Entre Corrída e Ors !

La portada e la dobla pagina per la DDM per la corrída espanhòla es pas estonanta pel jornal qu’es pastat de nacional jacobinisme republican francés. Mas çò d’estonant es la quantitat de paginas ambe de contenguts que son ligats a la politica de lisa-sabata correnta dins la redaccion de la DDM, mai tanben de l’estrecha ligason entre lo comèrç de bièra nordenca en país occitan, comèrç que paga regularament suplements a la maison DDM, e al grope de premsa. A Fenolhet l’organizacion de corrída èra possibla gràcia als vendeires de bièra d’importacion nordenca, e als prètz importants de las plaças de corrída, plaças per una casta d’elita tolzana, qu’a la costuma de nos explicar un fum de causas per la morala dins las loras escòlas republicanas.

Se podrà notar dins las doás paginas prepausadas per la DDM, una mapa de las localozacions de las arènas de corrída espanhòla, mas pas brica una informacion sobre la meteissa zòna per las corsas landesa o camarguesa, corsas pacificas, e pas ges ajudadas per la multinacionala de la Bièra, nimai gaire pels politics que vesèm sosténer la matança oficializada de l’ors.

I aurà pas cap comunicat de sosten als anticorrída, levat los que son ligats al FN, Brigitte Bardot. Lor cal dire qu’an plan agut rason vist lo retard que lo Partit Occitan li aurà calgut per non ne far un … alara que per l’ors lo Partit Occitan es present, e ges publicat çaquelà ! Aurèm pas tanpauc un comunicat del Partit Occitan sobre l’arribada del l’Institut Bearnés e Gascon dins los agrements subvencionadors del Conselh General socialista recentament elegit a Pau.

Comunicat del Partit Occitan de Bearn, e mandat pel secretariat centralizat a Tolosa, sobre lo tèma de l’ors :

Pau, lo 03 de junh 2011

Comunicat de premsa

Electoralisme e desresponsabilizacion

La decision de subersedir a la reintroduccion d'ua orsa en Vath d'Apsa qu'ei ua decision electoralista. Un còp de mei que pròban que non i a pas nada coëréncia en aqueth dorsièr. Qu'ac hèn tot au còp per còp e que navigan a vista. Non i aurà pas arrés qui seràn acontentats per aquesta decision e lo dossièr que demorarà tau com ei dab las pelejas qui coneishem. L'Estat que contunha de s'encuentar d'aqueth ahar shens nat seriós.

La question que's poderà reglar sonque se i a dialògue e en har çò qui cau entà que la question sia presa en compte per las collectivitats territoriaus (regions e departaments pertocats). Dialogar que vòu díser que tot lo monde que's deven trobar a l'entorn de la taula e que non cau pas mei esperar que l'Estat e prenga un dia ua decision favorabla tà l'un e un aute dia ua decision qui agrade a l'aute.

Qu'ei dens la descentralizacion deu debat que trobaram la solucion . Los elegits deus territòris que deven estar responsabilizats e, com aquò se hasó dens d'autas regions d'Euròpa, que deven assumir ua decision shens descargar-se a contunhar sus l'Estat, en esperar atau que poderàn díser que n'ei pas de la lor fauta mes que tot lo mau e vien de l'Euròpa o de París.

Qu'avem l'immensa responsabilitat e la grana escadença de poder mantiéner la preséncia d'aqueth animau dens los Pirenèus. Non la cau pas mancar. Los nostes mainatges non ns'ac perdonarén pas. Mes aquò ne's harà pas shens assumir las decisions e las consequéncias d'ua tau accion. Au dia de uei tot lo monde que que son desresponsabilizats e la politica de l'ors qui s'ensegueish qu'ei sonque la deus grops de pression. Un dia qu'ei òc e un dia qu'ei non. Lo resultat qu'ei quasi segur la disparicion de l'ors e los qui viven en montanha, non vederàn pas pr'amor d'aquò, arribar la solucion a las lors dificultats.

L'ors n'ei pas per arren dens las dificultats de l'economia montanhòu e de l'agricultura prumèr.

David GROSCLAUDE, Conselhèr Regional, Partit Occitan

+

Avèm alara un títol que parla e bufa pel sotlajament politic redaccional, qu’explica fòrt tanben la linha editoriala de la DDM ; «il n’y aura pas de nouveau lâcher», ouph… :

La redaccion de la DDM sembla pas aver lo punt de vista de l’Europe Écologie, nimai del Partit Occitan. Lo telefòne dèu pas èstre dins los agèndas… de la Pradeta.

O cal tornar dire la corrída es un afar espanhòl per matar la tradicion occitana que son las corsas landesas o comarguesas. E aiçò de la corrída es del meteis nivèl que l’installacion d’Andaloses a Barcelona per Franco per destrusir lo catalan. La corrída ajuda a imposar un biais de far la fèsta, har la hèsta, coma se las corsas èran pas en capacitats tanben de portar aiçò.

Un jorn aurèm un mèdia en Occitània que podrà donar lo punt de vista de totes e totas…. cal aver d’espèrs dins la vida, non ?

-°-

Se debanava uèi en Aquitània, Sud Gironda, debat a Barsac, en companhiá de  Philippe Meymard, MoDem-Force Aquitaine, Conselhièr regional d’Aquitània, David Grosclaude, EELV-Partit Occitan, Conselhièr regional d’Aquitània.

un mes per un capvirament editorial

Es dins lo moment important de la vida poltiica que se podrà notar la linha editoriala d’un jornal. Aital es parier per la DDM, en comparar las doás paginas politicas a un mes de distança, sonque.

L’afar DSK aurà ajudat a mantunes nivèls, editorial e venda. De cara-a-cara passarèm al decodatge.

Me sembla que las doás paginas son de remarcar, un mes l’una aprèp l’autra… Las doás paginas son un fòrt bon supòrt per las obrejetonas dels estudiants de sciences-po a Tolosa… o endacòm mai.

Dins la primièra se remarcarà la manièra de presentar las candidaturas (color e equivalença politica e de personalitat, mai tanben lo CV ministerial, indispensable per un punt de vista jacobin), en notar los oblits, los oblits son pron importants ; los oblits dónan l’idèa de la pensada de la redaccion, e dons del Jean-Michel Baylet, lo capdal del PRG… Car la DDM es un jornal engatjat politicament. Los oblits son tanben dins la fuèlha un mes aprèp, mas Hollande damora lo sol candidat d’aver dreit a la pagina.

La redaccion s’estaca tanben a l’importança d’aver Christina Lagarda al FMI, una manièra d’agradar a l’UMP-NC.

La redaccion es tanben mesquina [primièra presentacion valoriza un éloignement/puèi una maison als Estats-Units-d’America-del-Nòrd], mas abans mesquinejava pas ambe lo roge per valorizar la candidatura de lo que «la prison dorée qui gêne le PS».

Ièu soi sempre espantat ambe l’acceptacion de la populacion tolzana per la manipulacion politica que fabrica la DDM, jorn aprèp jorn es l’intox politic PRG. dempuèi quantas annadas la DDM a près en ostatge lo lectorat de Tolosa ?

Se cal recordar que las vendas a Tolosa dels jornals, en un mes, an mai que doblat.

Dins aquel mes, çaquelà, i a una causa qu’a pas cambiat. Quora l’occitan es dintrat dins la constitucion parisenca, coma «un element del patrimòni francés», lo jornal fasiá un pichon paragrafe, quora la corrída i arriba, serà una portada e doás paginas (vos las botarai lèu aquí sota…), mas serà sonque un edicte de ministre kultural, pas una votacion parlamentària.

Gestion del productivisme

Cada còp que vesi una informacion d’aqueste escantilh :

Ai al ment un passeron, qu’a un pauc d’istòria de las idèas politicas dels sistèmas centralistas franceses, un mercat-Estat-nacion, productivista per esséncia.

Aquesta informacion apareis al jornal perqué la CGT a repotegat, e perqué l’afar de l’amianta es sortida dins los grands jornals abans, es benlèu plan, mas pendent d’annadas e d’annadas la CGT e lo republicanisme francés son estats las claus del productivisme nacional-expansionista francés, a l’avuglat. Un jorn los partits nacional-expansionistas e los sindicats d’aquestes escantilhs auràn un temps per determinar l’utilitat de las presas de pausicion economica passada ? Lo salariat e lo sistèma politic semblan pas aver memòria de lor escrich passat, aquí en fRANÇA o al Japon… Mas tanben dins d’autres sistèmas politics. Se cal çaquelà pausar question sul tèma.

Car es plan la CGT-EDF qu’èra pron nuclear… per aver lo maxímum de sindicalizats. es un pauc coma la CGT de l’espectacle que mescla la diversitat e l’obtencion de subvencions per multiplicar lo nombre d’espectacles e la cultura de l’aver.

Justament parlèm del problèma del productivisme e de las escòlas de comèrç (o del sistèma agricòl) qu’ajúdan a la pensada unica.

Dins lo fial de la produccion d’una idèa, i a lo que pensa que l’idèa es bona per la societat, los que pensan que l’idèa es bona e valorízan sa difusion, puèi l’aplicacion de la tecnica per aver un ben de produccion, puèi sa venda e la determinacion de coma vendre melhor, puèi se trapa mejans per multiplicar las manièras de produsir e ambe lo mendre còst, per respondre a la consomacion… fabricada pel marqueting, e la pression politica o de marqueting per crear lo mercat, lo mercat-Estat-nacion arriba a èstre un bon objecte politic per aiçò far. Tot aiçò es finançat per una fisença bancària, sense cap idèa que las matematica pòdon èstre la bona responsa dinerièra. Puèi un jorn l’afar s’arresta o es remplaçada per un’autra… e alara aquí pus res es previst e la fisença bancària ajuda pas a barrar la pòrta de l’environament desgalhat pel productivisme… Car aprèp aver emplegat lo territòri per sobreprodusir seriá plan de tornar lo terrenh e lo planèta al nivèl qu’èra estat a la debuta.

Avèm aquel fenomèn per totas las produccions, lo nuclear es la mai bèla representacion d’aquesta ignorança sobre la sortida, e lo còst d’aquesta sortida.

Per entendre estupiditats sul tèma avètz una seria d’economistas sobre France Culture aqueste maitin.

Per entendre la faiçon tecnocratica qu’es imposada l’idèa del productivisme, al nivèl europèu (mas coma tota societat umana a la caracteristica d’èstre pas venguda del nient), avètz una solucion ; lo fenomèn dels lòbis es plan conegut pertot ; cal escotar tanben un programa de France Culture.

Un politician qu'a dins son burèu de conselh un sol biais de pensar la politica, alara qu'es representant de totes (elegit per aiçò), pòt pas èstre un bon representant, «es pas defendable» ... la question se pausa tanben dins los Conselhs Regionals en Occitània.

O tornarai dire aquí tanben, la podrariá de Cassanuèlh-Santa-Liurada dona un exemple –recentament publicat en libre- de las inconsequéncias tecnocraticas sul tèma, e aquí ligat a un Estat que la manièra de pensar es gaire elonhada de las pensadsa unicas dels tecnocratas del productivisme en entrepresa.

A65 l’autorota sense cap utilitat per Gasconha

Lo jornal tolzan a prepausat un article recentament sul tèma de l’A65. Lo mercat que l’autorota a despertat es pas realament çò d’esperat per l’entrepresa privada que l’a finançada… Nos podèm alara questionar.

Se cal questionar çaquelà sobre aquesta volontat politica que voliá d’aquesta autorota : UMP-NC e PSf, mai tanben totas los partits productivistas que podràn existir del nacionalisme francés, del productivisme del mercat-Estat-nacion França. L’autorota dona pas al nivèl dinerièr las resultas esperadas, es que seràn castigats per aver causit una causa inutila de bastir ?

Car concretament an bastit quicòm qu’a destrusit un ecossistèma balançat per installar un sistèma que favoriza lo tot petrolièr e los desplaçament egoïsta dels ciutadans, a un moment que l’ecologia debuta una pujada calara dins los esperits.

Aquò me recòrda la podrariá de l’Agenés, volguda pel sistèma militarista francés, per salvar las «frontières naturelles» de l’Estat republican e centrlaista francés, fàcia a l’Alemanha pantaissa de la guèrra de 14/18… Ai legit e particularament trapat lo libre sul tèma interessant.

La podrariá es jamai estada bastida, los païsans son estats espoliats sense èstre pagat, e la podrariá jamai destrusida, lo luòc a servit al pus nègre de la santa republica francesa, per tot tipe d’autras expropriacions de populacion, per la gloriola del centralisme francés, de sos ministèris parisencs (armada, torisme e jovença, e agricultura).

Es que cal perseguir longtemps d’aver projectes d’aquestes escantilhs, costoses, e que servíscan gaire qu’a valorizar lo nacional-expansionisme francés, per exemple l’autorota entre Tolosa e Castras … per prendre un exemple prèp de Tolosa (las entrepresas Fabre pòdon segurament prendre una rota a doás vias normalas, non ?).

Ambe l’argent d’aquesta autorota gascona, una ligason ralh de qualitat auriá estada potenciala dins lo quadrat Arcaishon, Pau-Baiona, Auch, e tanben per desvolopar la linha  existenta cap a Agen, e aital ligar Tolosa ambe una autra linha cap a l’Atlantic sense passar per las montanhas pirinencas… nimai per Bordèu. Facilitar la ligason ambe Bilbo. La pensada seriá estada alara autocentrada sobre las necessitats localas, pensadas localament e ambe un budgect limitat, per considerar las finanças publicas actualas.

Es de  se questionar se lo personal politic de la decentralizacion n’es capable ? Es que lo personal politic de la decentralizacion es sonque capable de se pagar autorota en moneda de servici public, per ajudar las multinacionalas de la logistica installadas a París ?

-°-

Jordi Barre en 3 CD en venda a Perpinyà

L’Autocràcia tolzana es Pierre Izard

La vièlha autocràcia tolzana es a contrasens de las necessitats economicas e geograficas tolzanas.

Dementre que Bordèu avança, per sa logistica e per un urbanisme coërent, son tramvia avança tanben, per una crida a la participacion cutadana.

L’Autocràcia tolzana, encapcelada per Pierre Izard a sempre diferenciat los mercats de la logistica tolzana, un mercat pels amics de sempre, pel productivisme, e una pensada ecologista sul tèma del desvolopamement de la ciutadan mondina.

Aital avèm poscut veire que la logica de l’antiLGV e del nuclear coma enèrgia dangierosa escapava a l’autocràcia en plaça. Mas coma son talament segur d’aver rason que supòrtan pas d’aver debat en public*.

Pierre Izard es d’aqueste qu’an desvolopat lo tot autorota per installar pus tard un centre comercial a Nalhós, per concurrenciar lo centre-vila que votava pas pel socialista. Uèi los socialistas son al poder, e malastrosament per els, la logica d’una pichonèla linha de tramvia entre Las Arènas e lo Gradn-Rond escapa als ciutadans que se son planh de l’afar… a la justícia que lor a donat rason.

La democràcia se pratica pas dins als reünion publica ambe los amics que son aquí per aplaudir, la democràcia se pratica ambe d’oposicion a quí cal saber respondre. Pierre Izard es d’aquestes autocrata qu’a pas suportat d’aver un contradictor dins l’emicicle del Conselh General (s’èra esperat que fosquèsse comunista, lo darrièr còp, mas avèm vist que non, en realitat lo comunista elegit es pas capable de respondre a l’autocrata). Per contra l’ecologista qu’a bastut un socialista dins lo mai estalinian canton de Tolosa, el sap debatre e combatre las idèa de l’autocracia, veirèm lèu que serà desfait pel sistèma, s’es pas sostengut per la populacion.

* se cal recordar de las reünion publica, ai après a melhor conéisser Pierre Izard en foncion de sa aparicion publica sul terrenh, pe aver póur dels ecologista que caliá davalar a sant Albin. Sabiái jà que lo ròtle primièr de Pierre Izard èra las fauta d’ortografia en francés suls documents dels Conselh General e sul site Internet, aprèp una reünion politica pendent la campanha darrièra, e que me soi desplaçat, ai poscut verificar que Pierre Izard èra lo patriarc per donar son punt de vista al grope dels socialistas, mas tanben per reglar mantunes problèmas politics entre els. Sembla que la familha socialista estima pas lo debat suls tèmas prigonds en def♫9ra del burèu de Pierre Izard. aquò se sona la democràcia al modèl socialista de Tolosa.

Fonciona talament plan … que Bordèu lo tramvia avança e que Tolosa lo tramvia es freinat per d’inportuns ciutadans qu’an res de fótre de las batalhas politicas dins los burèus privats de la partidocracia (PSf-PRG o UMP-NC).

Bordèu avança, Tolosa se lamenta.

Dins lo meteis debat de las cantonalas, ai agut de pausar mantunas questions, que cap d’elas an recebut responsas claras, e podèm assegurar que los socialistas an una vision d’avenidor per Tolosa, levat que sábon gerir la decentralizacion en bon pòst-tecnocrata del sistèma centralista francés...

Ai pausat una question : «soi dins un barri qu’i a fòrça maisons individualas, seriá plan d’aver un plan d’informacion del Conselh General per installar placas de solari sobre totes aquestes ostal ? Per convéncer de las enèrgias altenativas, dolças e seguras» Responsa de la conselhièra qu’es estada re-elegida : «farèm una minuta de silenci per Fukushima». Aprendrai lèu que la minuta èra per illustrar la páur qu’an dels ecologistas, «nos pòdon far harakiri» (electoral, plan segur) … e s’aquò èra possible per las eleccions presidencialas ? Lor fariá plan de ben.

Ai pausat una autra question sul tèma de la bicicleta : «perqué i a pas d’estacion de bicicleta dins lo meu barri ?» Auriái poscut perlongar las questions sul tèma a prepaus de las pistas installadas qu’an pas cap logica de contunhuitat, per exemple del costat del barri entre Las Arènas e Purpan, un luòc que las pistas son nòvas e fabricadas per Tisseo … que me sembla lo president es pus ecologista, mas un capolièr de l’autocracia, ben seleccionat per agradar al chef.

A Tolosa, los enemics semblas non èstre la dreita, puslèu pauc aisinada per se defendre (podèm rire de l’exemple donat per la femna als braçes crotzats que viu a Montalban, e que sap pas prendr elo tren per venir al Conselh Regional per blablatejar ambe son grope politic en sesilha publica), mas puslèu los ecologistas [EELV], se pòdon damorar independents del sistèma partidocrata de dreita e d’esquèrra, coma a Colomiers.

A prepaus de la LGV, caldrà explicar a M.Pierre Izard qu’es puslèu tocat per la cagadoira politica per aver un 31 en panèu nòu a l’entrada del departament, puslèu que de saber la geografia de Tolosa. Alara pel non geografe Pierre Izard, Barcelona-Tolosa es la meteissa distança que Lyon-Paris, segur que Pierre Izard qu’a lo ment parisenc e jacobin, numerologic e identitarista, saurà explicar perqué Lyon-Paris se farà uèi en quasiment mens de 2 oras, e que Barcelona-Tolosa (meteissa distança quilòmetrica) caldrà mai de 5 oras pel melhor dels cases, ambe la linha novèla de TGV de Perpinyà a Girona puèi Barcelona… Los clients de AIRBUS son internacional, se vòlon venir a Tolosa-Blanhac, lor cal pas un aeropòrt, mas una linha mètro directe (10 minutas normalament) entre l’estacion TGV dels clients que vendràn de Barcelona (aeropòrt intercontinental)… per visitar la fabricacion e los burèus d’AIRBUS, e crompar a un industrial bèl del cuènh, desvolopar l’industria.

Alara benlèu que, per prendre los òrdres a París, Pierre Izard aurà mestièr d’aver un TGV, mas me sembla qu’entre Brussels e Estrasborg i aurà lèu un pandolino, e que la possibilitat es encara possible entre París e Tolosa de passar pel Lemosin qu’espèra qu’aiçò… Un deputat europèu val plan un preisdent de Conselh General ?

L’Euròpa avança, Bordèu tanben,

e Tolosa se lamenta…

ambe Pierre Izard, l’ortografiaire en cap de la majoritat del Conselh General, adobaire d’opinions socialistas en privat, doás activitats prezadas pel president de la Garona-Nauta...

Reconegut a París, tocat per l’ostracisme en País Tolzan

Ièr a Tolosa, dins una librariá pichona carrièra Gambetta, la librariá latina de Tolosa, se poguèt escotar Julien Campredon, escrivan de novèlas en lenga francesa. Acaba de publicar son quatren libre, ambe un editor parisenc acostumat de publicacion de novèla d’aqueste escantilh, un especialista ; quatre libres abans d’èstre recegut a miníma pel centre de las letras tolzanas…

Nos a legit doás novèlas, qu’ai retengut la volontat de l’autor d’explicar son problèma ambe la ciutat que l’a fait nàisser en literatura. Tolosa estima pas los escrivans que son critica ambe la seuna faiçon de causir collectivament la sotmission a las idèas parisencas. De tal biais que podèm reconéisser un devís poltiic que frena los Tolzans, acotumats de pensar que tot çò qu’es parisenc es bon.

Per contra, l’autor tolzan explica qu’a París, Bordèu, Montpelhièr o Marselha, veire Baiona, Brest o Estrasborg, los lectors li son reconeissent d’aver escrich d’aquesta manièra e clarament dubert sobre unas realitats del monde modèrne, una certana ipocrisia mondialista e republicanista que pòrta al rire. Una librariá normala en França vendrà un centenar d’exemplars per mes de cadun de sos libres. A Tolosa, l‘exposicion al public es tala, que las vendas son frenadas al nivèl encredible de pas mai de 20 exemplars.

Tolosa estima pas la critica, aquò l’ajuda a escriure e nos farà rire, nos dona plaser al legir.

Recentament acaba de recebre una classificacion mesadièra, lo melhor libre de novèlas del XXIen sègle… pel moment. Mas sabi Julien Campredon a trabalhar per encara far melhor, e benlèu de passar a la television franchimanda, e donc trapar enfin un retorn de consideracions a Tolosa…

Nos pausèm question, el tanben … Julien Campredon es convidat un pauc pertot dins la region de Miègdia-Pirinèus, levat a Tolosa… Es un maraton de castig per aver pensar un quicòm coma una realitat a prepaus dels maratons dels mots a Tolosa, realitat o miralh qu’agrada ni als conceptors del maraton, ni al sistèma politic que ne fa la promocion ambe las subvencions (l’un o l’autre, l’un e l’autre, benlèu).

A Tolosa se los estima plan d’èstre una còpia d’un París pantaissat ; a París lor agrada l’escritura del Julien Campredon.

Julien Campredon regreta de non pas poder escrire una novèla en occitan, benlèu que, dins los ans que venon, i aurà una novèla dedins un dels libres, ambe la traduccion en ligason ambe lo site Internet de l’editor ? Quí sap. Julien Campredon es un autor sense frontièras, mas que trapa uèi que la frontièra entre Tolosa de sas grandas banlègas es segurament la mai bèla que posquèsse existir sobre lo planèta nòstre. L’excepcion tolzana se mesura al nivèl d’abséncia d’autocritica de la vila mondina, «critica qu’accepta pas brica», quitament s’èra per non pas que se melhorar...

Donc avèm escotat l’autor tolzan, e sabèm tot sobre M.Delacrotte, foncionari francés que pensa Tolosa coma una província dementre totas las colonias d’oltra-mar, e benlèu piège. Una novèla a plegar de rire, e de far pensar que Tolosa capita pas de poder avançar s’accepta pas la critica. Las novèlas de Julien Campredon son pastadas de l’umor occitan, e un umor plaçat dins un contèxte modèrne per un locutor jove e occitan, las novèlas son escrichas en francés per la fauta de mercat de la literatura occitana.

Dimarç aurà signat mantunes libres venduts, per Terra Nova.