Tibet : siam solidaritat

Soi pas un pro religion, mas me sembla una catastròfa quora legissi aquò. China desperta-te.

Parlar de la politica de Ségolène Royal es partesan ?

Mantunas personas m’an questionat : perqué t’interessas a Ségolène Royal ? La causa es simpla, l’ai vista passar a Rodés (2 oras de camin), e francament (soi pas al primièr candidat sul terrenh que passa), e ai vist una candidata qu’es venguda de faiçon ipocrita presentar sa candidatura per L’Estivada (una bona causa per Peitieu-Charanta e l’occitan) e, l’ipocrisia es aquí, passar per far companha per las eleccions de la candidata socialista… Aquel passatge aurà al mens una causa faita dins mon cap : es una candidata dinamica, fòrta, mas que sap escotar e interessada al problèma francés sobre las lengas, ça sembla (sabi pas encara s’i a ipocrisia aquí).

Mas quin es lo son programa, quinas son las seunas volontats ? Li podèm far fisença coma candidata ? Mas coma presidenta ? Sabèm que Robert Lafont faguèt fisença a François Mitterrand e sabèm que tre lo dimècres següent de son eleccion aviá jà cambiat…

Contrariament a mantunes, es son costat filha de militar que m’interessa !

Ai debutat d’apréner l’occitan ambe un ancian militar, a la retirada … Jacques Capelle, èra de Tolosa. E sabi pas s’es mòrt o pas, mas pus digun me n’a parlat. M’agradariá d’o tornar veire, e visitar en granda amistat per m’aver ensenhar l’occitan pendent los estatgis intensius d’occitan de Picapol.

Alara en pagina 10, ai jà l’incripcion que m’agrada dins aquel libre : los tecnocratas franceses, sul terrenh, se pòdon cambiar en “regionalistas” … Jà es una granda novèla. Atencion, aquò escrich, aquò vòl pas dire qu’aqueste camin m’interessa, aquel del regionalisme : SOI PAS REGIONALISTA. Lo regionalisme es un reformisme del jacobinisme.

Mas concretament, per una tecnocracia francesa qu’a pas mai conegut e cresegut coma una fe papista que lo sistèma bonapartista es sol per governar l’Estat, aquesta pagina me sembla interessanta :

Primièr punt

«Lo budgecte de la region es pas aquel de l’Estat, […]», es clar qu’avèm un Estat qu’a páur de las regions, e de mai que dona mai de mejan financièr a un sistèma destructor coma la bureucracia de l’Éducation Nationale (2 còps lo budgecte del CR en Miègdia-Pirinèus) qu’al Conselh Regional. sabèm que l’educacion dèu èstre una prioritat, tant que serà de l’Estat central, serà fotut, perqué ? Perqué l’a sempre emplegat per desvolopar son expansionisme nacionalista, e pas mai.

«[…], e lo poder reglamentari de las  collectivitats territorialas es pron limitat.», nos podèm questionar de l’utilitat del Sénat –elonhat del terrenh- per votar leis d’aquestas que son supausadament adaptadas perqué los Senadors serián elegits tanben localament e especialista dels cumuls dels mandats. La question se pausa de l’elonhament de las decisions parlamentàrias francesas, sovent bravament mai que lo Parlament Europèu ; es una paradòxa.

Segond punt

Es evident que la region Peitieu-Charanta es pas melhora qu’una autra region de l’Estat francés ; aquelas regions an autanplan problèmas ambe l’Estat que las autras regions de l’Estat francés, alara es evident tanben que l’occitanisme auriá dedins l’ALE un ròtle de jogar per prepausar una novèlas estrcturacion politica dins l’Estat francés, accordat ambe çò qu’es estat dich en primièr punt. Soi segur qu’ajudariá lo Parti Socialiste d’aver una idèa sul tèma, e donc sobre las lengas de fRANÇA, coma es estat demandat a Ségolène Royal a Rodés. La delegacion a un elegit de Martinica es d’un simbolisme que sufís pus.

Tresen punt

Es l’explicacion del problèma que pausa l’Estat als elegits locals. Un tecnocrata parisenc zo podrà pas mesurar, jamai ; es la mesura de l’urgéncia d’aquela refòrma que jugi prigondament democratica e urgenta.

Quatren punt

Lo darrièr punt don un espèr grand a la candidatura de Ségolène Royal, sobretot se los amics d’abans eleccion, son los mesma qu’aprèp l’eleccion, es de dire Jean-François Macaire.

Tot camin fasent, se podrà sempre plaçar un dobte sobre una candidatura socialista, coma tota candidatura qu’es plaçada dins l’encastre del jacobinisme francés, e d’una proteccion prigonda d’una casta al poder parisenc. Se volèm lo poder en region, benlèu que cal tanben se prendre en carga en region (totas las regions, e las occitanas seràn capdavançièra o i aurà pas de revòlta institucionala regionala en fRANÇA) e refusar las estupiditats de l’Estat central e totas las seunas combinazione.

OUSITANIOVIVO , revista de las Valadas : unica !

Aquel periodic es un mesadièr, publicat a Vanesca, tombada de Coni, dins la region Piemont. Es una vièlha revista occitana (38ena annada), autotitolada “Jornal Occitan” dempuèi bravament longtemps.

Encara un còp ai agut en man, lo numèro de febrièr 2011, que cridava contra una decision del poder de Piemont contra las ajudas a las associaicons de promocion de la lenga occitana. Lo tèxte es en italian, una lenga que mestrezi gaire quora es escricha ; la lenga italiana sonada m’agrada melhor.

L’informacion aquela es pas jamai arribada per Internet, a jamai circulat. Es pietat, perqué aital auriam poscut desvolopar una solidaritat e un biais d’informar melhor los poders de la Liga Piemontesa a prepaus d’un títol de premsa qu’auriá jamaiagut d’èstre.

Sembla talament a çò qu’arriba a Sijan, pendent l’estiu 2011, ambe la Calandreta e lo poder comunal dich d’esquèrra, influenciat pel NPA e lo sindicalisme d’ensenhaire del monopòl d’Estat d’ensenhament (e que refusa l’occitan dins las escòlas, per fauta de formacion e de recrutament convenient). es evident tanben que lo site Internet del mesadièr donarà informacions mai regularas, e comparar los castigs contra la lenga nòstra, lenga occitana dels Alps als Pirinèus.

Alara, ambe las riscas de desaparicion de las ajudas, OusitanioVivo crida en primièra pagina per anar a l’Espaci Occitan, per s’organizar per respondre a la risca aquela. Pel moment coneissi pas las responsas donadas, lo 5 de març de 2011 ; l’informacion circula mai d’un costat a l’autre d’Occitània : domatge.

Per tornar a la presentacion de la revista OusitanioVivo, es segur la melhora revista de l’Èst d’Occitània, d’una qualitat informativa granda e d’un contengut dubèrt al public lo mai bèl de las valadas, quitament aquel que saurà pas escriure la lenga occitana normalizada de l’Espaci Occitan, la majoritat dels articles son en lenga italiana oficiala. Uèi es la revista que cal informar de las creacions occitanas, coma l’a poscut pensar Macarel per i botar publicitats.

La revista tanben es implicada dins lo fialat de las entrepresas de las Valadas, los comèrçes ; i a publicitats qu’ajúdan al desvolopament de la melhoracion de la presentacion : ai agut en man aquela revista dins las annadas 1990, e vos pòdi assegurar que la qualitat de la revista a res de veire en comparason de l’edicion anciana.

La revista, la revisda, es implicada dins la presentacion de las raiças culturalas occitanas de las Valadas, coma es escrich dins l’article de la primièra pagina adreiçada a las autoritats de Piemont. Ai poscut legir la pagina sobre lo Carnaval e las aisinas per poder cantar las cançons tradicionalas de la temporada de febrièr.

Lo mesadièr còst 1€50 e se tròba dins las valadas occitanas en fin de mes. Son dètz paginas passionantas, per una revista sense equivalent en Occitània granda. L’abonament me sembla quasiment obligatòri per totes Occitans e totas Occitanas que vívon dins los Alps, e quitament per los que son de la Comtea de Niça.

-°-

Occitan e francoprovençal amassa valorizats a Lyon !

De susprèsa en susprèsa, aquela Estivada 2011, i aviá tanben una brava representacion occitana per Ardècha e Droma, per defendre la lora preséncia a Rodés, lo còr d’Occitània.

Visatz aquel document que presenta l’occitan e lo francoprovençal, en pagina centrala avèm una mapa que me sembla fòrt instructiva, vist qu’es una territorializacion de doás lengas dins la region la mai espandida de fRANÇA e ambe la segonda vila de fRANÇA , Lyon sembla vóler portar la pèira a l’edifici de la dignitat lingüistica en fRANÇA per doás lengas mesprezadas, occitan e arpitan o francoprovençal.

la promocion se farà çaquelà a dimension redusida, contrariament a l’Espaci Occitan, que totes los mejans i son plaçat per aver l’occitan coma instrument de promocion exteriora. Aquí l’Institut d’Estudis Occitans aviá d’estauviar los document. E çaquelà èran plan fait, simple mas pedagogic.

Un document qu’esplica an mena d’editorial que «lo 8 de julhet de 2009, lo Conselh Regional (Ròse-Alps), pel primièr còp de la seuna istòria, adoptava una debidaracion en favor de las doás lengas regionalas de Ròse-Alps : lo francoprovençal e l’occitan» Se sembla qu’èra important d’o tornar dire.

E p♫9di aital apondre, que msque París, i a un problèma ambe las lengas ! París es lo sol endreit, ambe benlèu Lille, per refusar la diversitat lingüistica. Nos podèm alara questionar sobre las dificultat parisenca de fa foncionar lo neurònes del meteis biais que pertot sul planèta, question : perqué ? Ai un fum de responsa, e segur un bilhet positiu se dèu pas èstre enegrit per la pensada parisenca sul tèma.

Lo document recòrda, de faiçon generosa, que las «doás lengas son al còr de la region» administrativa francesa. L’elegit en carga d’aquela promocion lingüistica es un elegit de Europe-Écologie-Les-Verts, e amai es tanben lo president del Congrès Mondial Amazigh. A L’Estivada nos a explicat l’estonament dels elegits d’esquèrra quora «l’òme de la diversitat» a decidit de prendre en man la comission qu’a portat a la lutz las doás lengas, sense realament debutar una politica de grand dimension. Uèi a Rodés a assegurat qu’aviá una clara intencion de desvolopar una poltiica lingüistica per l’occitan e pel francoprovençal o arpitan. La volèm clarament aficada, coma per exemple l’Espaci Occitan en çò dels vesins del Piemont alpenc (veire bilhet següent).

lo document editat en francés aurà segurament una melhora difusion en Ròse-Alps, l’esperèm.

Normalizacion lingüistica de l’occitan alpin

I a sempre leugièras diferéncias de grafia en occitan, mas aquí son sonque dins la practica locala de la lenga, verificada. la nòrma aquela es coërenta ambe l’ensemble lingüistic occitan, dei Alps ai Pirinèus, de Bearn/Oèst de Peirigòrd dincal nòrd de la Comtea de Nissa.

La chausia, la causida, es de non pas separar l’occitan de l’ensemble occitan, es justament de trobar los ponts grafics qu’ajúdan de passar «dei Alps ai Pirinèus». Lo document es de 230 paginas, totas autanplan utilas per la dignitat lingüistica occitana. Aquel libre es editat OFICIALAMENT per l’Espaci occitan,  e soi segur qu’es distribuat normalament dins fòrças escòlas de las valadas concernidas. L’ai agut en man a Rodés, per L’estivada, e quin plaça d’escriure un bilhet sul tèma !

Res que de l’aver en man, es jà una anóncia de bona novèla per la dignitat occitana, en itàlia, mai tanben per Occitània sancièra.

Podètz aver ambe lo tèxte següent doás confirmacions, als dobtoses, als Franchimandasses : – l’occitan sicientific sembla fòrça al catalan, las nòrmas ortogràficas ajúdan a veire l’occitan non coma una “lenga regionala” mas coma una lenga pont de la latinitat, coma una lenga universala per tot escriure e desvolopar, çò que confirmava lo prèmi Nobel d’en Frederic Mistral, – l’occitan se pòt legir quitament d’un cap a l’autre d’Occitània, l’afabet es lo mesma ; la vida de la lenga a agut de suportar lo francés, l’espanhòl e l’italian, e encara uèi i trapèm una unitat lingüistcia clara, es un miracle que non farà plaser als etnistas expansionistas e modeladors franchimands ! Mesuratz aiçò masqu’aquí.

O disèm sovent, la descripcion sistemàtica e didàctica de la prononciacion de l’occitan es utila per melhor entendre la grafia occitana, vist que la practica lingüistica a aboçinat en parlar e dialectes, fabricant elonhament degut a la repression.

Las tècnicas occitanas de la grafia son pas complicadas, simplament ne cal aver la volontat, per la dignitat manténguer, se forçar un pauc, benlèu ; mas quí vòl pòt.

Sonque o masque l’occitan ? Non totas las lengas del monde an diferenciacions entre la grafia e la fonia, entre la teoria grafica, la marca e la practica orala, la praula ! Masque o sonque los Occitans e las Occitanas se páusan las questions, aiçò es masque o sonque degut a la repression que los locutors e las locutriças an degut suportat sul tèma, e paus a pauc oblidat e acceptat. i a encara d’Occitans e d’Occitanas d’Auvernhe o Lemosin per explicar que «le patois est différent d’un village à un autre» ; en 1939, quitament mon grand-paire que parlava masqu’occitan a l’ostal de familha, diosiá lo contrari per aver fait l’armada en Provènça, e el èra d’Agenés, de Pena d’Agenés, un país que se díson Gascons e que fan una locucion occitana lengadociana.

la publicacion oficiala d’un document aital, non pòt èstre oblidar per totes los que vòlon la dignitat de la lenga, car es un document d’una dignitat granda. Distruibuat a totes que ne faràn la demanda a l’Espaci Occitan, en Itàlia, dins l’Estat republican italian.

Vesèm aital, e encara, aprèp la lei der occitan, aranés en Aran, lo retard près dins Occitània granda per la dignitat lingüistica occitana es enòrma, e siam lo mai grand nombre dels locutors e de las locutriças, coma s’èra volontariament acceptat d’aver un retard d’aqueste escantilh per acabar de matar la lenga dels Trobadors e de l’oficialitat del Ducat d’Aquitània, primièra lenga vulgara latina normalizada a Lemòtges.

A la finala del libre avètz unas paginas de semantica per tradusir de l’italian a l’occitan, per ajudar a sa difusion e las traduccions, per una melhora visibilitat de l’occitan.

L’Espaci Occitan èra plan oficialament representat.

La poralhera de Lapèira a Jurançon

A l’endreit lo patron Jean-Bernard Larrieu explica als Franceses coma cal prononciar, es un endreit pedagogic. Es mai aisit pels Angleses, o Bascos, o Aragoneses, o Navarreses, o Catalans, etc… PORALHERA, vos daissi imatginar de quina manièra un Francés podrà prononciar.

S’acaba de bastir un endreit que pòdi sul pic recomandar, es un endreit d’arcuèlh de gropes per acompanhar una visita dels melhors vins de Jurançon, aquí n’i un, e per poder trabalhar. Coma soi segur que lo minjar e lo beure i seràn mai que de granda qualitat, vos pòdi sul pic explicar qu’es l’endreit que fauta a l’occitanisme per trabalhar sul tèma de l’argumentacion occitana, sul tèma de viure en Occitània, per parlar politica e platussar a plaser, dins un endreit meravilhós.

Un endreit d’aquesta qualitat fautava en Occitània, un endreit que s’i parla la lenga e qu’i fauta pas d’arguments per explicar qu’es un luòc de promocion e de defensa de l’occitan.

Per la qualitat del vin, ai pus res a escriure, d’autres l’an jà fait dins mantunas lengas mondialas. E tot lo mitan occitan de Bearn sap ont cal aver de vin de qualitat dempuèi mai de trenta annadas.

Lo clòs Lapeyre es l’endreit recomandable.

Perqué l’estela a la bandièra occitana d’anuèch.

L’occitanisme es modèrne, es pas de passadisme, zo cal pas oblidar, per la bandièra es lo meteis problèma ; sèm pas a revendicar anciana província reiala, sèm a criticar las regions actualas republicanas ; Occitània es pas lo provincialisme o lo regionalisme, portat per París.

Aquí sota avètz l’escut de Tolosa e del vièlh comtat de Lengadòc. Es de cap manièra lo simbòl de Montpelhièr o Bordèu, Pau o Niça, o Lemòtges e Clarmont d’Auvernhe.

Es l’escut medieval del Comtat de Tolosa, plaçat sobre un teissut del meteis roge sang, podèm constatar qu’es una bandièra onrejada per mantunes militants de Lengadòc majoritariament, e del Partit Occitan.

La crotz dicha occitana es estada fabricada a Forcarquier en Provènça (n’i a Provençals qu’o vòlon pas saber). Mas pauc a pauc es estada assimilada al Comtat de Tolosa, a Tolosa (es pas segur que fosquèsse una bona referéncia istorica per rapòrt a l’Istòria de la familha del Comte de Tolosa, e de sa borgesiá-sordatesca pendent la batalha de Murèth). Donc al reviscòl del movement 'occitanista' (que serà puèi dich occitanista), i es estat apondut l'estela del Felibrige, per plan diferenciar Lengadòc, Comtat de Tolosa, e las autras regions de lenga occitana (Provença-Niça, Dalfinat, Auvernhe, Lemosin, Guiana, Gasconha), romaticament Lenga d'Òc. Òc arriba de la prepausicion locutoira positiva en lenga latina, ambe Oïl, e Sí. E quora s'explica la bandièra occitana a Bordèu o Niça, la reconeisson pas ambe la crotz de Forcalquier, sonque (crotz de Tolosa), lor cal l'estela per non pensar a l’imperialisme tolzan (qu’es vertat çaquelà). La preséncia de la crotz occitana de Tolosa, sonque, pòrta als separatismes lingüistics, al desgalhar de la lenga occitana e son istòria de dignitat nacionala, pòrta aiga al molin de la destruccion franchimanda (mas pas sonque franchimanda). La Copa Santa –devengut un imne- escricha per Frederic Mistral, e qu'èra onrejat coma un present catalan (la copa santa), l'explica de plan, fòrt plan.

Se cal cantar un imne per Occitània avèm evidentament lo Se Canta –qu’es pas de Tolosa, mas de Gaston Fèbus- e la Copa Santa. Podèm alara melhor entendre perqué una estacion radiofonica d’Avinhon (primièr sièti del Felibrige) acaba de nàisser ambe aquel nom famós. Avinhon es pas a mièg camin entre Forcalquier e Tolosa, mas quasiment.

Uèi la crotz dicha occitana sobre la bandièra es vist coma un imperialisme lengadocian (soi de l’Agenés e donc d’una tèrra donada pel Duc d’Aquitània a Tolosa per present d’un maridatge), e me sembla que lo modèl francés es pas bon per Occitània. Occitània es pluricentric (cal pas mesclar pluricentric e ortopedic); la pluralitat es tanben la democracia e un umanisme, zo cal pas oblidar ; l’umanitat es complèxe e diversificat, Occitània tanben.

Aprèp podèm guerrejar sobre lo qu’a pensada aquesta bandièra modèrna e fabricada per l’aver en plan bona vista per revendicar una dignitat occitana, sa lenga e son país … Mas es pas mestièr d’aiçò, per entendre melhor que, per la dignitat occitana, cal amassar puslèu que dividir.

Alara avèm una bandièra, e m’engani pas de l’emplegar a Tolosa e en Lengadòc :

Es un bilhet a la seguida de la publicacion d’un bilhet sobre un blòg d’un dessenhador de Lemosin (ai reagit dins un comentari qu’es pas estat publicat).

Menú occitan, vertat ?

Es l’estiu, los menús pels toristas son sobre los trepadors de Tolosa. Ai notat aquel.

Es un menú especial per toristas franceses, aquel que sap designat lo “Sud-Ouest” sobre una mapa que plaça París, al centre. Non pas lo torista ambe los guidas, mas los toristas de l’excepcion francesa, la fabrica de l’ignorança.

Un amic cosinièr critica lo menú aquel, aprèp li aver escrivut qu’esperavi lo menú en lenga occitana :

« Que pensi qu'espèra tanben la sua cosina... Lo Cassolet..., plan! Lo magret de qué? Auca ou guit? Salade gourmande: que çò qu’i a d'occitan? Qu'aurè podut s''aperar salada Lauraguèsa o Sant Çupranèsa... Dessert a la causida... Quin ei la causida ? E sustot, non pas desbrembar: aqueh menu a 26 € dambe l'apelacion aquèra que s'amerita los compliments de l'admnistracion competenta... »

L’avètz comprès l’amic es occitan de Gasconha, e cosinièr d’un restaurant plan conegut. Ièu me pausi la question : QUINA ES LA FORMACION SERIOSA EN CULTURA OCCITANA DE LA COSINA DINS LAS ESCÒLAS COSINIÈRAS D’OCCITÀNIA ? QUE FAN LOS COSINIÈRS PER SE FORMAR PER GARIR D’AQUEL MAL DEL “SUD-OUEST” qu’escana la credibilitat cosinièra occitana ?

Se volèm realament formar un sistèma toristic “duradièr” coma la politica ecologica, se volèm agradar al torista de la realitat occitana (pas cap faciada), caldrà tornar a las raiças e donc enriquir los corses de la sapiença occitana per la cosina, amai de la lenga exricha (per dubrir al monde latin, qu’es mai bèl que l’ignorança francesa quitament se l’ignorança francesa nos plaça al “Sud-Ouest”), causa que deuriá èstre obligatòri en Occitània, per la dignitat occitan e per la dignitat de l’ofèrta toristica dins los restaurants de las regions occitanas de Niça a Bordèu.

L’avètz entendut es una tecnocrata de la cosina qu’a plaçat aquel menú en bona vista prèp de l’estacion Joan Jaurès a Tolosa.

Ai jà minjat dins aquel restaurant, ai pas trapat lo cassolet de bon fabricat, ni mai lo servici. Sembla qu’i a francament quicòm que truca dins aquel restaurant pron plan plaçat a Tolosa.

Çaquelà, lo pas cap a l’occitan es jà una granda valor … mas cal passar la faciada e cavar lo contengut, lo meu amic cosinièr a rason.

Lo nacionalisme d’esquèrra en fRANÇA nos engana.

I a un fum de monde d’esquèrra que se páusan clarament la question perqué pòdi trapar de semanticas d’esquèrra nacionalista franchimanda dins los lors tèxtes, sovent los mai son los autoproclamats non-nacionalistas franceses.

Ai trapar una frasa dins un libre d’un editor, çaquelà, que nos podrèm dire qu’es dubèrt e que sembla pas èstre nacional-expansionista francés. Lo libre es estat escrich per Gérard Noiriel, conegut per aver escrich un libre sobre «l’identité nationale», un libre fòrt bon.

Perqué los Franceses an páur dels Occitans e de las Occitanas ? Perqué son autoproclamats d’esquèrra sense saber que fan de nacionalisme francés, en préner lo devís de la dreita freancesa ? Perqué la municipalitat d’esquèrra de Sijan es terrorista contra Calandreta ?

L’avèm la responsa dins un paragrafe escrich dins lo libre aqueste, pagina 16 :

«Pastat de cultura classica, los filosòfes tòrna explicar sens qu’a Atèna los ciutadans s’aplegan sobre la plaça publica per causir los lors representants e préner amassa las decisions ligadas a la vida de la ciutat. Dins las nacions¹ modèrnas, la democracia directa s’auriá non pas d’èstre practicada car l’Estat s’espandís sobre territòris bèls e aplega una multitud d’individús² que son dins l’incapacitat, reala e fisica, de s’amassar en un sol luòc. Çaquelà, la difusion³ de la⁴ cultura escricha⁵ baila una realitat a l’installacion d’un sistèma politic qu’ajuda a las exigéncias⁶ democraticas, mas indirectament⁷»

Avetz aquí un resumit, cada anotacion donarà un comentari en seguida.

Mas abans vos vòli far la descripcion d’aquela esquèrra nacionalista francesa, es expansionista, e per la dominacion de París contra lo país, Occitània. E aiçò l’explica Cornelius Castoriadis, dempuèi la segonda partida de la revolucion dicha francesa de 1789/92, e l’installacion a partir de 1792 d’una tecnocratura parisenca, de lenga etnica francesa.

1- La primièra partida del tèxte es trun pron clar e interessant, ajuda per duèrbe la pòrta an aquela esquèrra, mas pauc a pauc, los crums son de mai en mai nègres en debutar per l’emplec de “nacion” al sens que Ernest Renan e Maurici Barrès l’emplegávan. La nacion es alara l’organizacion de l’Estat francés contra la casta anciana, sense s’avizar que la casta es estada remplaçada per una autra. la nacion es la definicion qu’es mostrada pels diccionaris franceses sense s’avizar qu’es de manipulacion politica per poder acceptar la dominacion etnica francesa sobre d’autres pòbles, sotmetuts, provincializats, enclavats dins lo decentralisme (levar al centre çò que el vòl pus, e assajar de se ne petaçar).

2 - Coma per una entrepresa, la pensada francesa a mestièr d’individús, e se mesfisa del collectiu, sobretot aquel collectiu que parla pas la lenga del mèstre ancian, o del mèstre novèl. Aital la pensada d’esquèrra emplega la pensada dels merçants franceses, aquels que lo rei li a bailat lo mercat lo mai bèl potencial per far moneda, sobre l’esquina dels pòbles sotmetuts. E dons lo rei o lo dictador designat de mantunas manièra, aurà pas mestièr d’aver un collectiu, dificile de manejar, mas individús per poder crear lo mercat de l’Estat-naciona fRANÇA.

3 – Difusion se podrà aital determinar als confins de las dichas «frontières naturelles» de l’Estat republican e colonialista francés. Podèm alara confirmar que l’ajuda a la difusion de la francofonia pensada a París es ajudar lo mercat de las entrepresas francesas que lo sièti es l’EPADländer prèp de París, e de Neuilly/Seine.

4 - LA cultura (a l’unitat) … de creire que n’i a qu’una e solament aquela de la pensada per París. e donc es clar, es la lenga de l’autor qu’inspira la redaccion del libre, non pòt èstre d’un autre biais, son «universals», nos van autoproclamar aiçò sempre.

5  - La cultura escricha es lo pantais qu’i aviá res d’escrich abans l’arribada del sanctificat francés ! Alara avèm aquí l’ignorança francesa e nacionalisme per ignorança que s’exprimís. Entre 950 e 1050 podèm afirmar que l’occitan (se disiá gascon en Aquitània) èra a costat del latin, la segonda lenga acceptada, coma dins lo Reialme de Navarra o Albret-Labrit. Es totun pron extra-ordinari que los diches “intellectuels” franceses zo sapiguèssen pas, els que fan tot per destrusir aquelas informacions o sapienças sul tèma. L’esquèrra francesa practica aiçò a Sijan, e en d’autres endreits d’Occitània. Per astre avèm agut Joan Jaurès coma l’explicava Ségolène Royal recentament, dins un devís qu’ai poscut donar lo resson quitament aquí.

6 – i a pas exigéncias democraticas, la democracia s’accepta, las exigéncias son militaras o jacobinas, republicanas de còps, bonapartistas sovent, son lo modèl francés. Es la finicion de l’Estat francés, una finicion qu’acaba pas d’èstre sobre l’esquina dels pòbles de fRANÇA, notatz lo plural. Nos podèm estonar  d’aver aiçò devath l’escritura d’un “intellectuel” d’esquèrra, non podèm pus estonar quora es nacionalista francés e d’esquèrra, sembla èstre natural, ontologic a fRANÇA.

7– es pas indirectament que lo pòble occitan supòrta fRANÇA, zo suportèm dempuèi que fRANÇA a decidit de destrusir, son pòble (Montsegur, confirmat per la conquèsta de Bordèu e dinca 1470) e sa lenga, e sobretot ambe aquelas esquèrras francesas dichas republicanas, NPA a Sijan e son sindicalisme en primièr, aquels brandísson la laïcitat sense saber qu’es un mot grèc qu’explica qu’es proprietat del pòble, mas qun pòble, lo qu’escana o lo que supòrta ? Es directament que podèm suportar l’integrisme francés, lo nacional-expansionisme parisenc.

Segur que podèm “dire la vérité” , mas los Franceses an sempre mal d’entendre lo devís occitan (multiplas), perqué ? Perqué pausa realament problèmas als mecanismes que fabrícan aqueles expansionismes, aqueles nacional-expansionismes franceses.

Nos fasèm sempre enganar, per pas èstre mai pornografic …

Avètz benlèu pas tot per descodar fRANÇA, aquela que nos engana, alara seguissetz aquel blòg.

Escotar la ràdio en lenga occitana quasiment pertot

Es un pantais per tot locutor occitan, per totas las locutriças occitanas, uèi la tecnologia dels mòbils ajuda d’aver aiçò a la man, la realitat de uèi, a la man e quasiment pertot.

Podètz notar qu’ai capturat la primièra pagina, mas se cal mesfisar, la primièra pagina es adaptada en foncion del ligam Intenet qu’avètz, que pagatz ; es localizat donc.

Per aver Ràdio País e las seuna informacion en lenga occitana (e pan-occitana), cal cercar l’estacion. Mas atencion es pas encraa una capitada d’aver una estacion tot en occitan. Car per l’occitan cal èstre generós e donc an la costuma de daissar una granda plaça a la lenga del poder central.

Dins las informacions pan-occitanas avèm poscut entendre Joan-Pèire Laval, jornalista de France 3 e militant de País Nòstre, explicar los problèmas d’extremisme jacobin per la comuna de Sijan, e lo castig contra l’escòla Calandreta. la situacion es grèva aquí, mas sistematicament, cal dire las causas, lo NPA e lo sindicalista de l’escòla publica aital van ajudar Calandreta de se tornar reviscolar dins melhoras condicions. L’encontre se farà dins lo burèu del prefecte per apatzimar tot… personalament, sabi pas, se cal apatzimar l’extremisme nacionalista francés, orquestrat pel NPA-sindicalizat, sabi pas… Ièu preferissi anar a la castanha, quora l’enemic es identificat clarament.

Per tornar a la vida de la lenga e las potencialitats d’escotas regularas (essencial per la transmission), per aver aquelas estacions radiofonicas occitanas, cal tanben aver un abonament de liure accès a Internet ambe lo mòbil o telefonet. Lo còst minímum per Orange es 29,90 €ttc/mes.

Per acabar podrètz aital veire que la musica occitana es pas censurada coma sobre Radio France Bleu, France Inter, Le Mouv’, Sud Radio, Toulouse FM, Flash FM, RTL, Europe 1, Radio Plus, Gold FM, ADO FM, RCF Lyon, Radio-Radio, Radio Campus,  RTS, Radio Présence Blagnac, Swing FM, RTF, Radio Espérance, Radio Arverne, Radio Scoop, FMR, L’Eko des Garrigues, Radio Star, Radio JM, Radio Kol Aviv, NRJ, Grenouille, Radio Gazelle, Wit FM, Canal Sud, FIP, Virgin, Skyrock, Nova-Sauvagine, e lo filiat de las estacions provincialistas que pópan l’informacion musicala dins las companhiás discograficas parisencas.

-°-

Pichona novèla al 13 d’agost, Radio Copa Santa se podrà ausir tanben per aquel sistèma de difusion.

L’ineficacetat UMP-NC es realitat

Recentament la SNCF a daissat sul costat de la linha de camin de fèrre una inscripcion an grand, èra a Los Sarrasins en Tarn-e-Garona : «Grèce, Espagne, le déficit sont ceux des socialos !» es una manièra publica de manipular l’informacion, amai de TF1 o Le Figaro, o Le Parisien, o Jacques Myard convidat per las antenas de Radio France.

Los Sarrasins, la ciutat carcinòla del Sud es plan coneguda coma la ciutat de l’armada francesa en Tarn-e-Garona. I a segurament cap d’astrada, la mala informacion sembla èstre lo contengut de totes los servicis de l’Estat francés. Sembla, donc, qu’un deficit se fabrica simplament aital, ambe un govèrn en plaça dempuèi 3 annadas per Grècia. Es oblidar que Grècia es estada governada tanben per la dreita, coma Espanha pel PP.

Puèi dins aquel signal d’una urgéncia tota militara e extremista, se podrà notar l’oblidança importanta : coma explicar lo deficit d’Itàlia ? Ambe un govèrn plaçat per Berlusconi e ambe l’ajuda de la Liga Lombarda, e l’ancian partit d’extrèma-dreita devengut respectable al fur e a mesura de sa participacion a un govèrn de coalicion.

Nos podèm questionar sul biais de presentar l’actualitat de faiçon propangandista, d’un territòri sensibla a la pensada militara francesa, en Occitània coma un aulor d’aucupacion de las mentalitats politicas. La dreita francesa es nacionalista e donc, dins lo motle de l’excepcion culturala francesa, e sabetz qu’es aquò l’excepcion culturala francesa : l’ignorança !

L’ignorança francesa es entretenguda pels mèdias, per l’armada e per la dreita francesa ; aital avetz entendut un sol mèdia francés explicar aiçò :

Espanha exigís de França, lo son govèrn UMP-NC e la seuna administracion policiària centralista francesa, que se protegíscan los camions que travèrsan lo territòri de gestion del poder parisenc. E sembla que las causas fosquèssen pas brica normala per la securitat dels camions. I aurà segurament lèu un discors d’en Nicolas Sárközy sul tèma …

Avèm aital una descripcion de l’ineficacetat, non pas de la polícia qu’es pas ela que fa la reparticion dels efectius, mas del govèrn (ministre de l’interior) e del seu president qu’a mai mestièr de garda del còrs santificat de sa presidéncia, que non pas d’assegurar la securitat sobre las autorotas francesas. La politica francesa, actualament UMP-NC, es desvalorisada o qualificabla d’ineficaça per la realitat de cada jorn, criticas lançadas pels Europèus que travèrsan l’Estat jacobin francés.

Es que caldrà per aver la securitat sobre las rotas, enlevar lo poder de polícia al govèrn central, coma los Mossos d’esquadra en Catalonha ?

De mai, l’intoxicacion mediatica fonciona plan per aquel govèrn, perqué lo sistèma jornalistic sembla èstre en vacanças etèrnas quora i a un govèrn central UMP-NC.

Gaitatz lo comunicat de Martin Malvy sul tèma de las finanças de l’Estat francés, e del darrièr discors ipocrit d’en Nicolas Sárközy :

L’UMP-NC, coma sa capolièra regionala, la santa de Montalban, pòrta pas los braçes crotzats cada jorn, es aquí per aumentar los deficits, un pauc coma en Itàlia, Grècia, Espanha o Portugal (Barroso èra un govèrn de dreita abans l’arribada de l’esquèrra socialista, e lo deficit aquí tanben èra de la dreita).

L’UMP-NC es la manipulacion de l’opinion [un pauc a l’imatge del Général De Gaulle que dirà ‘vive le Québec libre’ e que farà empresonar los militants bretons que diràn en còpia ‘Vive la Bretanha libre’], manipulacion ambe una man sobre los sistèmas mediatics que los Franceses pòdon ausir, o que supòrta sense saber realament ne fa la critica. Divendres passat alara que totas la premsa parlava de l’afar Tapie-Lagarda e lo FMI (ai agut an mans, La Croix, Le Monde, Les Échos, France Soir, Sud-Ouest), la television (publica e privada) parlava del crac financièr [en oblidar que se la borsa baissa, la tendéncia es que tornarà pujar, mas l’objectiu dels mèdias es pas de nos far páur al maxímum per engolir melhor la politica de los que son al govèrn, me recòrdi Montant qu’esplicava que lo liberalisme èra la solucion, un pauc coma Ronald Reagan, el tanben cavèt lo deficit del E.U.A.N. ambe la familha conservatriça Bush e las loras guèrras]… e sonque del crack pendent vint minutas del jornal del 20 oras o del 13 oras. En oblidar tot de l’afar de Lagarda-Tapie-FMI ! Estranh non ? Cal tornar explicar que Christine Lagarda es estada ministra de l’economia d’un govèrn UMP-NC, al poder actualament dempuèi la sortida de François Mitterrand, aquò farà quasiment lèu vint annadas.

Aquò farà mai de vint annadas que l’UMP-NC al poder, son pas a se crotzar los braçes coma la santa de Montalban en campnha electorala, son a cavar los deficits, en règla generala, pels amics monopolistics installats al moment de las privatizacion UMP-NC-Socialistas-Liberals, e a manipular l’opnion ambe las sortida del sant president acompanhat dels efectius de polícia que caldriá sobre las autorotas per prezar la securitat dels Europèus.

L’ineficacetat UMP-NC es realitat e còsta car a Occitània, mas i podèm res car lo sistèma politica actuals, sotmetut a París, ajuda pas per aver poders separats e eficaçes per Occitània.

PS : e i a benlèu quicòm de mai important que l’ineficacetat del sistèma partidocrata nacionalista francés, gaitatz en Somalia.

Coriandre, Tousis, Trapa-Bec’

Aquí, ai pas sovent bilhetejat sobre la musica occitana, mas en sortir de L’Estivada 2011, es quasiment obligatòri d’escriure quicòm.

Ai mancat Liza la provençala, e tanben Tousis. Mas ai encontrat Tousis e vist Coriandre sobre l’enpont. E per la Felibrejada ai agut en man e a l’escota Trapa-Bec’.

Soi tres biaises de prepausar las cançons occitanas de uèi e tres camins diferents.

Coriandre es lo mai conegut, e lo mai espectacle d’estiu, dubert sul public faraà la jòia de tot tip de public, quitament los que sábon res a l’occitan. Es benlèu la melhora faiçon de prepausar la fèsta ambe la musica occitana, sense cap de dobte … Puèi en escotar las paraula, lo cant es engatjat dins la vida de uèi (coma totas creacion me diretz !), mas per l’estonament dels ignorants del nòrd, per far desparlar l’excepcion culturala del nòrd.

De Coriandre m’a agrdat doás cançons en particular : Dins lo Desert, La Prima. Vos pòdi pas dire perqué, mas me sembla mai balançada, mai estudiadas, mai prèp de ma pensada sobre la musica occitana modèrna.

Per Tousis, l’ai pas vist en concèrt e çaquelà, val segurament lo còp per aver interessat un fum de monde a l’Estivada, es aital que m’i soi interessa ; aprèp lo son concèrt a l’amfiteatre, ai entendut dire son mon a mantunes endreits de Borran, lo Gascon de las Lanas a impressionat, coma que lo concèrt a mai aviat traversat lo pont entre Rodés (l’Alfiteatre) e Borran (lo novèl barri) ; es la cançon novèla engatjada gascona, e sul CD de promocion (demo) m’a agadat doás cançons : Paure Isidòr, Lo camin nau.

 

La factura de la cançon es puslèu la cançon classic a tèste, modèl francés (es l’experiéncia d’abans de Tousis). I a una vídeo artesanala del cantaire gascon (parlar negue) sul net, dedins un pàrquing de supermercat d’una marca breton coneguda.

Trapa-Bec’ es puslèu convencional e poetic, sense rebat politic a premièra vista, “mercant d’oblit” dona lo ton politic del CD. Es un CD sortit ambe l’ajuda del Novelum (IEO Perigòrd) e l’ADAM24. M’an agradat las cançons : Digatz-me, Mascarada. Es un grope intimista, per un enpont de debuta de serada.

Dins totes los cases, sobre aqueste blòg o sul net passarai far visitas a totes per unas entrevistas, o un concèrt, unas d’aquestes jorns de l’an 2012 o quitament en 2011 per Tousis.

I a una causa tanben que cal notar, lo grope ÒC es sempre en virada d’estiu, e regreti sempre de non poder melhor seguir en directe lo grope, car lo succès de moment que la meteò es aquí, lo succès contunha grandament; aquò fa plaser. Òc mescla istòria e musica occitana, es un grope pedagogic e que vira ambe lo plaser que cal per representar Occitània sul planèta, quitament en passar per China !

Lemosin, Trapa-Bec’, Gasconha, Tousis e Lengadòc ambe Coriandre e lo grope Òc podèm  dire qu’avèm viatjat a l’oèst d’Occitània en musica. tot per dire que aqueles gropes se pòdon desplaçar pertot en Occitània, cadun a lor biais, e tanben pensar a sortir d’Euròpa, seràn digne de presentar o representar Occitània.

Terratremòl en Val de Ròse : prevenir es garir.

Gas de sistre, nuclear, lo terratremol reglariá lo problèma en destrusir lo còr industrial occitan. Es benlèu aiçò qu’agrada a París, als Franceses, a mantunes afidats de la politica centralista francesa ?

S’espèra los comunicats d’autres moviments occitans, d’autres moviments politics.

Alara lo nuclear se podrà pas potingar, ni prevenir se fonciona al moment del terratremòl, petarà sense avertir. Savètz perqué los Japoneses an cambiat d’avejaire sul tèma ? Es que caldrà esperar un centrala que petèsse per aver un cambiament d’avejaire dels ciutadans de l’Estat nucleocrata francés ?

 

L’accident nuclear de Fukushima donarà la sapiença als decideires parisencs per arrestar las centralas del Val de Ròse  e de Garona ? Ne podèm dobtar…

Ara més Aranés, vò mas en oblidar que los de Banhèras de Luishon ?

Vaquí un site Internet per la promocion de l’emplec de l’aranés, es una bona causa ; mai de trenta de cent de la populacion de toristas de Lès, Bossòst e 10 de cent dels toristas de Vielha son de lenga francesa (Occitans de lenga francesa, cal dire la realitat).

Alara oblidar aquesta populacion que dèu tanben recebre lo messatge d’Aran sobre la lenga, es fabricar un localisme identitari, es oblidar la realitat del comèrç d’Aran.

Alara vaquí la resulta dins un conversacion Facebook :

A Tolosa, pensi personalament, que lo torista franchimand a tanben dreit a la lenga occitana, coma l’Alemand, l’Anglés, l’Italian, l’Espanhòl, l’Irlandés, l’Escossés, etc. e una formacion sul tèma.

Alara en Aran ! Miladiu, encara mai.

Soi contra tota fòrma de localisme, en Aran totparier.

Es plan lo primièr còp que demandi la preséncia del francés, endacòm : gràcia o a causa dels Aranesi !

Pêr Denez es partit

L’aviái encontrat cada còp qu’navi en Bretanha, un òme extra-ordinari per la promocion de la lenga bretona.

Quora se passejava en Occitània, èra tanben per presentar sa Bretanha, e per ajudar los Occitans de se despertar.

Pêr Denez

Fòrum d’Alan Stivell :

O lo president del Conselh Regional de Bretanha, en bilingüe :