Leis e magouilles made in fRANCE

«Jamais je n'ai commis un acte contraire à l'Etat de droit»

Jamai ai cometut un acte contrari a l’Estat de dreit, qu’explica «lo ciutadan coma los autres», sus TF1-Europe-1 (enregistrament en miègdirecte abans) al jornal de 20h00. Èra una intervencion coma un president en plaça, al govèrn centralista francés, coma s’aviá pas enganat pendent 5 ans, coma s’aviá pas enganat los militants de l’UMP a prepaus dels comptes de campanha, de las santas facturas bygmalion, coma se los ciutadans, els, pòdon pas saber que lo nivèl de facturacion bygmalion es d’un autre monde, aquelas d’una casta qu’engana o que se servís del sistèma per enganar los pòbles de fRANÇA, quitament los sotmetuts. MEDIAPART aurà aital, ambe Le Canard Enchaîné, ajudat a despertat las facturacions modèl BYGmalion.

L’Estat de dreit es l’Estat nacionalista francés, fait per la casta republicana franchimanda, e sonque d’emplec per ela. L’Estat de dreit es pas Occitània, mas aquò vòl pas dire qu’Occitània a pas mestièr d’un real parlament per aver las seunas pròprias leis, las seunas dignitats legalas que seràn pas aquelas d’un «ciutadan normal» que lo lendeman d’una mesa en accusacion, per la «justícia francesa» (que los Occitans pagan tanben, e qu’aplica la lei qu’es de la gestion francesa en Occitània), lo lendoman, passa a la television devath lo pretèxte qu’es un ancian president d’una republica parisenca numèro 5.

Facebook es un instrument formidable per saber que ne pensan los militants UMP ; es extra-ordinari de veire l’avuglament partesan. Es veire de quina manièra l’esquèrra oblida aviat lo cas URBA dels socialistas d’un còp èra.

Dèu èstre «lo melhor d’entrenosautres», coma explicava Jacques C. tanben inculpat per …. la «justícia francesa». E es pas perqué es pas originari d’Occitània, que Jacques C. es pas inculpable a París !

Mas tornam a la frasa : «Jamai ai cometut un acte contrari a l’Estat de dreit» Nicolas Sarkozy. L’estat es aquel del jacobinisme.

Es extra-ordinari de veire que la casta en plaça sap emplegar las leis que s’es autovotat per explicar als angelets, bisounours, de la ciutadanetat francesa que la casta respecta la lei, sa lei ; la lei parisenca faita per la casta parisenca, senon l’auriá pas votada ! E l’autoregulacion legala es la seuna tanben.

Pensi a-n aquel moment als presonièrs bascos, còrse, polinesian, etc. qu’an els a suportar la «justícia de la casta francesa», e son pas sus TF1 lo lendoman per explicar lo punt de vist d’«aqueles terroristas» antirepublicans, coma se fraudar ambe l’argent public èra pas antidemicratic.

Aital, tot parier, i a una causa que los Parisencs arríban pas d’entendre es la resulta del procès Bonnemaison a Pau (vist sus Facebook). Aital un mètge (per èstre mètge cal èstre listat dins un club montat per Philippe P. un «democrata» sampitèrne modèl francés, mas aquel es del temps dit d’occupacion) a donat la mòrt a malauts en fin de terapia, impossible de suènhar, e bravament sostengut per lo seu environament gascon e basco.

Ai agut vesins que son estats campions d’Euròpa de batèu amb rams, èran neerlandeses, e un jorn an decidat d’anar morir als Païses Baïsses ; èran pas inocentasses de la darrièra plèja, èran estats deportats pels «democratas» amic de Philippe P., per èstre josius neerlandeses ; e son tornats de Dachau, magre, de magre, puèi an agut una vida de productius europèus multilingües, avián una bibiotèca que cada libre aviá una lenga diferenta, e jamai una lenga pariera costejada una autra lenga sus lo taulet, la television èra alucada que per l’informacion, e en França parlavan francés, jogavan ambe los vesins en serada o velhada (integrat d’integrat), e un jorn son quitament tornats ajudar la recerca, en plena retirada, de l’entrepresa Shell. Puèi un autre jorn an decidat de partir de l’umanitat. Es una causa qu’en la meuna familha èra pas costumièr, aquela causida ; avèm aprèp qu’èran tornats a Maatricht, a l’edat de 95 ans, e avián viscut en Occitània de 1974 a 1990, integrat coma un Parisenc o sap pas far en Occitània ; per els, aquò pausava pas ges problèma que lo país que i an viscut fosquèsse Occitània e pas França. Quora avèm après l’informacion, i a jamai agut dins la granda familha nòstra, nimai dins lo vesinat una protestacion integrista catolica, jamai res ; lo tristum èra present, mas jamai un comentari sus la causida personala. E totes o sabiam, integristas catolics d’Occitània, tot parier.

D’aqueste fenomèn social e politic, ai tirat una leiçon : las leis per Occitània devon pas èstre las leis de l’integrisme pòst-catolic francés, las leis de la casta parisenca, dita leis republicanas. Las leis francesas devon èstre diferentas de las occitanas. Perqué ? Perqué la societat, quitament se parla pus occitan, es una reaccion bravament diferenta, la societat occitana es pas una societat francesa. E tanben perqué las leis parisencas son adaptadas a una casta e pas brica aquelas aplicadas per egalitat republicana, a totes, la pròva per l’afar BYGmalion-Sarkozy.

Alara quora vesi arribar un «ciutadan normal» que parleja sus la cadena francesa, TV Bouygues (un amic seu), e una radio dels seus amics, per nos explicar que la justícia francesas (lo personal de justícia) es politica, e engana los ciutadans (del o dèu plan saber far) ; aquò me far rire.

Dos actes de justícia establits per la casta parisenca (e cal pas pensar que los representants que mandam alai a París posquèssen cambiar la via, lo cors, de la magouille made in France per establir las leis ; lo sistèma es pron plan fait per amagar aiçò e enganar los meteisses escolhit pel sistèma francés d’eleccions en Occitània.

Mais c’est pas fini. RFI lista 7 afars coma los 7 jorns de la setmana. Nicolas Sarkozy es un dieu de la republica francesa, la dolça republica castica parisenca, que los pregadieus son los militants UMP.

Lo Made in fRANCE mata Occitània, per las leis tanben. Alara demandar una lei per l’occitan es una exigéncia del sistèma francés que nos escanarà melhor, es pas una assegurança per salvar l’occitan, sa dignitat e sa sobrevida tal que l’esperiariam, tal que los vesins-amics neerlandeses Groot o aurián poscut esperar, per la dignitat manténguer.

-°-

Apondons cartografics

-°-

Editat ièr en Catalonha, gentes catalans :

-°-

Umor en lenga francesa, berlusconizacion o Sarkozy la chance !

Declaracion Unilaterala d’Indépendéncia

Los Estats Units d’America del nòrd èran 13 a la debuta per establir la Declaracion Unilaterala d’Independéncia, DUI, fàcia a l’imperialisme londonian e los comerçants de tè…

Vist lo nombre de dificultats que pausa lo poder centralista espanhòl per comptar los independentistas catalans, en un referèndum «constitucional», i a mantunes catalans que veson clar aquesta declaracion unilaterala, coma un exemple de seguir.

Dins lo cas dels EUAN èra pas tanpauc de colonialisme, vist que lo colonialisme l’an suportat los qu’an pas donat la declaracion, l’an suportat las nacions nòrd-amaricianas qu’an descobert la diversitat europèa dels pòbles installats sus la còsta Èst de lor continent.

La fèsta dita nacionala dels EUAN serà lo 4 de julhet.

Alara una DUI ambe un parlament independentista seriá o serà una potencialitat politica granda.

-°-

Visibilitat del Parlament Europèu

I soi estat al Parlament Europèu, ai vist e comprès qu’èra bravament elonhat de las realitats dels pòbles d’Euròpa.

Un sol exemple, dedins la cors interiora del Parlament Europèu, i a vigiles per imposar l’abséncia de bandièra de cada ciutadan qu’arriba per visitar, e lo costuma de l’endreit es puslèu lo gris EU, ambe cravatas de l’ancian sègle, pas brica aquel de l’obrièr d’usina… ni del païsan de la FDSEA que çaquelà manipula la sola granda politica europèa (gaitatz las chifras del budgecte).

Anèuch recebèm un fum d’informacions que nos arriban d’aquel Parlament Europèu, sabi pas realament se fan mai clara la postura europèa o se ajúdan pas melhor los eurofòbs. Ièr, ai poscut escotar ARTE sul tèma, mai fosca las questions son, mai tenebrosa son las responsas ; soi pas segur que los pòbles de França posquèsse comprendre quicòm aital.

Mas ne vaquí una que vos agradarà, per evidar una aligança a dreita ambe los eurofòbs (UKIP + M5E), e a l’esquèrra ambe los liberals (ALDE) e lo eurofòbs d’esquèrra (Podemos, Siritza), i a una aligança modèl alemand:

E los liberals franceses son fièrs de nos explicar que los franquistas (UPyD o Ciutadanos) qu’arriba dins l’ALDE es melhor que N-VA !

Dins lo darrièr Parlament Europèu, son los socialisats qu’an votat per un franquista Alejandro Vidal-Quadra, de Vox (ex del PP).

E quora se lor pausa la question, la cara es muda, quora lo ciutadan vòl informacion, la sorga de la deputada que vòl plan que transmeti la seuna informacion (de naut a bais, modèl francés), la deputat del MoDem refusa de respondre. Sembla qu’i son questions que cal pas pausar… e donc, las questions que son pas pausadas, son las questions que son tractadas pels Eurofòbs !

La campanha de Guy Verhofstadt es estada plombada per un succès en Belgica de la N-VA, e una desfaita granda en França, e Itàlia. Donc cal comptar que lèu i aurà segurament mens dos deputats a l’ALDE…

-°-

Teisson occitanista que demanda subvencions

Cal far sempre una pichona interpretacion de las creacions polidas ; aquí avèm un document plan presentat e que rebèrta la vida d'un occitanista (lo teisson es la manièra qu'es vist coma un païsan qu'enboca teissons per viure a la campanha, artesania), un occitanista que demanda subvencions (còcas) dins un sistèma politic jacobin (freg politicament) de la decentralizacion francesa (supausadament agradiu coma una còca fresca  o coma lo refregerador en estiu, en estivada). 

En l'abséncia de lei per l'occitan, ne serà sempre aital, lo malastre es que benlèu aprèp serà parier.

Nissa : Estupiditat nacionalista francesa

Lo fótbol es lo revelador de l’estupiditat francesa, estupiditat dels nacionalistas franceses e pas sonque al FN-RBM ! Christian Estrosi sembla combatre l’'idèa d’un nacionalisme expansionista francés intelligent.

Vesètz la darrièra : L’emplec ostentatòri de bandièra serà interdit, resumit de l’edicte de pachà local ; e l’usança ostentòri de la bandièra d’importacion francesa, lo 14 de julhet, o serà tanben ?

Se lo personal politic aviá la mendra bona educacion sul colonialisme francés, republican o imperial, benlèu que las estupiditats politicas vendrián pas de Nissa.

L’edicte del rei de Nissa oblida francament que Nissa èra pas francesa, quora an vist passar un referèndum manipulador e organizat per l’armada bonapartista francesa per ensenhar lo sol butletin per votar OUI a l’assimilacion modèl FN-RBM.

Quand Nissa e lo mèstre en collaboracion frances, Christian Estrossi mana, los edicte de Nissa semblan als edicte de l’AOS d’abans 1962, del temps que lo ministre socialista declarava la guèrra en Argèria.

Es pietadós que lo personal politic de la partidocracia francesa fasquèsse error istorica d’aquel nivèl. Pròva al mens que la basa de lor reflexion politica es nullíssima.

La sola responsa utila que cal bailar es de lor donar idèas positivas e pas sonque de pensar interdiccion republciana e francesa. Una revista sonada Magreb e que presenta una accion parisenca, assaja :

Son polemicas puèi trapar CONVIVÈNCIA

Entendi jà los esquerristas de Barcelona (CUP) o d’endancòm mai, soi xenofòbe benlèu mai, islamofòbe.

Lo tabó actual es parlar de l’integrisme musulman, sembla que ne cal pas escriure un mot ; sembla qu’es un pauc coma Le Figaro que refusa d’integrar dins las seunas informacions la visita d’anuèch al pòst de polícia d’en Nicolas Sarkozy…. per un afar de finançament de partit politic, l’UMP.

En Argèria de 1970, pas una femna portava lo velh (un petaçon sul nas), en tot cas, pas mai qu’en Euròpa. L’integrisme important d’Aràbia Saodita e los satellits èran inexistents, Internet tanpauc. En Argèria en 1970, èra pas jamai carnaval qu’en febrièr …

Anuèch France 24 tracta lo subjecte, devon èstre xenofòbes ?

Interdire a l’administracion francesa que respondèsse en occitan, als ciutadans occitan es un cinquantièr per la libertat lingüistica del ciutadan occitan, en Occitània.

Interdire de portar una crotz occitana en aràbia es una enfèrria, que las femnas en cotilhons an tanben.

Interdire lo fumeton del canabís es un entramble, o una jòia pel comèrç sosterran de Tolosa, e per la libertat de fumar.

Interdire a una monja de traversar un sauna de gai es un tortilhon a la libertat de saber ont mantunes òme i trapan lo dieu sèxe.

Interdire a un monge tibetan de traversar una bar de nuèch lesbic, es un tabastèl a la libertat de trapar clients ont la capolièra pensa bon per la chifra d’afar.

interdire als musulmans de crompar charantesas, es jà pensar que lo netejament de la mosquèa frena la libertat de legir Al Còran.

Etc.

Ara, l’important de costuma de l’Aràbia e de la Persia sembla èstre l’ultra-chic d’un carnaval permanent, dins las carrièras europèas, per mostrar SA religion ; se sona postura ostentatòria, coma l’explica lo nacionalista francés Christian Estrosi a Nissa a prepaus de las bandièras estrangièras.

La femna aital pròva, quora es musulmana, la seuna sotmission al dictat de l’òme ; ai jamai vist una linha dins Al Còran qu’explicava que caliá portar aiçò, ni pels òmes, ni per las femnas. Cal notar qu’aquel vestit dèu èstre utile dins un desert d’arènas finas ; o denegi pas, dèu èstre utile per quicòm.

Avèm agut catolics que se passejavan de temps en temps, femnas plan segur, dins las carrièras ambe lo vestit similar, benlèu mens a l’amagat… mas pas bric per tota la populacion de femnas, me sembla bravament un dictat masclista, los musulmans an una religion masclista (benlèu ?) ; podèm dobtar al XXIen sègle, car pel XIen sègle èra pas vertat dins Al Andalós…

Aquestes integristas musulmans fan de dòl a tota la religion musulmana, e tanben a las autras, seriá la rason perqué ne cal pas parlar de la responsabilitat dels capolièrs de musulmans de França qu’an acceptat aquel tipe de comportament e de revendicacion d’èstre musulman per aqueles integristas, e ambe aqueles vestits. Es pas lo vestit que fabrica la fe, o alara ai pas tot comprès dels tèxtes dits sacrats (que ai legit e que regreti pas de non pas acceptar tal coma son) ?

Per astre, e los malastres dels Occitans, los Catolics an un capolièr que decidís per totes-as, a còps es estupid (o cal reconéisser), mas sovent i a revòlta quora lo dictament es pron estupid, o lo dictament gaire en accòrd ambe la realitat de l’accion dels curats o avesques (per exemple en Occitània al XIen sègle).

Ara, me pausi la question, ne cal pas parlar d’aiçò ; quí ne trapa un interès alara, se ne parlèm pas, se n’escrivèm pas sul tèma ? Senon los extremistas anti-musulmans ? Es de dire lo que pensan que val melhor l’integrisme catolic puslèu que l’integrisme musulman ?

Personalament, soi per ne parlar, e per donar règlas claras e respectadas per totes-as dins un sistèma ciutadan (occitan ofrancés) que la règla es de non pas revendicar sa religion, amb vestits, o per una causa ostentatòria. Mas soi pas d’aqueles qu’oblídan las inquisicions contra los supausats integristas que demandan als Catolics d’èstre en accòrd ambe la Bíblia, lo sol libre qu’an jamai agut dins lor bibliotèca (testimòni de Jehovà per exemple). Cal trapar un bon balanç per conviure amassa, mas ne cal parlar.

La convivència demanda a Tolosa un sistèma educatiu occitan, en lenga occitana e francesa, per TOTES e TOTAS.

Serà pas en s’amagar sul tèma … la politica de l’Austruga es pas per aquel blòg ; sembla èstre la règla dins la premsa Internet e en lenga occitana.

La Seria, objecte occitan e audiovisual

La Seria es un objecte occitan, audiovisual novèl per l’expression culturala occitana. Son en cerca de finançament per desvolopar un projecte de cort-metratge en seria e en lenga occitana. Serà donc una primièra per l’audiovisual en lenga occitana.

Traparètz l’entrevista sus SoundCloud.

Dona una idèa del projecte en 12 minutas, es cort, mas vos indicarà sobretot qu’an mestièr d’ajuda de co-finançament per aquela seria audiovisuala en lenga occitana. Lo finançament serà tanben ajudat per una co-produccion per una television europèa ; espèran la trapar per l’espaci de difusion lo mai grand, a la dimension d’Occitània.

Podètz trapar tanben una idèa audiovisuala del projecte.

Pèire Bec es mòrt

Ancian president de l’Institut d’Estudis Occitans, professor d’universitat de Peitieu, Pèire Bec èra tanben un grand de la litaratura trobadorenca. Ajudèt pel reviscòl de la cançon trobadorenca, mantunes gropes musicals li devon la basa de la creacion artistica occitana.

Es estat tanben membre del CAOC occitan.

Ambe lo seu occitan gascon, ajudèt Aran a reviscolar la dignitat de la grafia occitana d’Aran.

Escriviá de temps en temps dins la revista Lo Gai Saber, e se passejava encara per Occitània per portar la bona paraula de la dignitat lingüistica.

De la dangierosa e sampitèrna politica

Lo bilhet d’anuèch es escrit ambe l’ajuda de Miquel de Palol, qu’escriu un bilhet dins El Punt Avui de diluns passat. L’autor èra jà passat a Tolosa, e l’aviái jà encotnrat.

Quin es lo càsting ? Quin contengut politic al cambiament ? Del contengut politic, o d’aver passar lo lindal, que ne faràn las futuras generacions ? La paur del ciutadan es : de qu’es lo contengut de la causida que nos farà passar lo lindal ? Miquel de Palol se questiona anuèch dins lo jornal catalan, El Punt Avui.

Ai viscut gaire de temps, ai viscut gaire de temps en un sistèma politic variable que jamai a tengut las promessas que portavan abans las eleccions, lo cambiament de caps, mens promessas aplicadas, mai politicas mesprezablas. Ai çaquelà viscut dins u nsistèma que se podiá pensar que lo cambiament èra en passar dels candidats d’esquèrra als candidats de dreita. Ne soi mens segur ara, bravament mens.

sabi que la nocion de dreita e d’esquèrra per clarificar la votacion e la causida de l’elector, es una engana politica, es deguda al sistèma revolucionari que nos engana dempuèi.

Quora las revolucions de l’Estat francés, 10 ans de revòltas quasiment pertot dedins l’Estat francés, se debanèt ambe la fin la revòlta parisenca, que l’istòria nacionalista francesa a notat coma una revolucion, aquel de 1789 (aprlan mens de 1848, perqué i a pas agut realament de sistèma administratiu cambiat) ; sovent aquela de 1789/1792 es estada presa coma un modèl per los mai grands extremistas politics d’Euròpa. Aquela revolucion es estada un cambiament d’estructura administrativa, donc sèm passat de l’Estat castica de la sang blava (familha dels Borbons), a un novèl …. Estat castic que los poders èran pas dins las meteissas mans (familha plutocratica e dita republicana). S’es creat un Estat tal que la modernitat del XIXen sègle explicarà l’Estat dit modèrne. Aquò qu’escrivi vòl de cap manièra dire que l’Estat ancian èra bon, perqué pas modèrne, o reformable ; o pensi pas.

Mas concretament, quora Miquel de Palol vòl saber quin Estat serà Catalonha aprèp la data d’independéncia, es un pauc demandar a las diplomacias europèas d’acceptar l’independéncia de Catalonha abans d’èstre realament independent. La revolucion dita francesa, e en realitat, la revòlta parisenca (que serà pauc a pauc la basteson del nacioanlisme d’expansion parisenc) a explicat en primièr temps que cal una republica d’egalitats, Égalité, de fraternitat, Fraternité, e sobretot de libertat, Liberté ; quina es estada la resulta : 1 / egalitat entre los ciutadans mas en negar l’identitat individuala e collectiva dels ciutadans e dels pòbles de l’Estat novèl, ambe un avantage a la casta qu’a la moneda e la capacitat d’escolarizat los dròlles dins las escòlas ditas grandas, 2 / fraternitat, per anar matar los que pensavan pas coma els, los bons republicans, ne sábon quicòm en Euròpa, mai tanben dins mantunes parçans d’insotmission del territòri francés de l’epòca (Vandèa, Savòia, Nissa, Corsega, etc.), 3 / e la libertat, aquela de fargar la guèrra a tota l’Euròpa, libertat d’èstre esclau, conscrit, d’un novèl sistèma castic que parla pus las lengas dels pòbles sotmetuts, mas que fabrica guèrra sus la planeta per l’expansionisme republican e la riquessa de mantunes coma per l’ancian regime. Etc. Non francament la politica es una fabricacion de paissièra, per passar rius o problèmas politics, mas la resulta la sabèm jamai, sabèm jamais se de la plana frictuosa passèm pas a la montanha cranhenta, e quora avèm pujat a còp se trapa una novèla plana meravilhosa o dangierosa ambe maissants vesins, o lo contrari.

En politica, se sap jamai res.

Dobti que Miquel de Palol, o posquèsse pas saber. Mas alara perqué demandar l’impossible, al moment que cal assegurar de passar lo lindal, la pòrta de la declaracion d’independéncia ?

Per exemple, la moneda del petròli pòt èstre emplegada per crear un Kurdistan independent e pacific, o una oligarquia musulmana e la guèrra a las populacions, als vesins, a las femnas, a la vida en general.

Quin es lo filosòfe que sap pas que los actes politics an consequéncias que son inprevisiblas ?

Alara perqué la question de l’aprèp, Miquel de Palol ? Perqué lo lindal es dangierós d’o passar ? i aguèt quantes Estats novèls dempuèi l’idèa filosofica dels Lumières ? Catalonha amerita pas de passar lo lindal, es pas pron madura per installar un sistèma politic novèl ?

Me sembla çaquelà que las questions de Miquel de Palol an jà trapat mantunas responsas sul camin de l’independéncia catalana qu’a debutat, mantunes libres an respondut (quitament se los entendèm pas dins los mèdias mondials que se son interessats al subjecte), respondut vaquí mai de tres annadas, e contrariament a las revòltas ditas francesas d’abans 1789 e dinca 1792, an pas jamai pausat damnejaments grèus a l’umanitat ; dona esperança granda per Catalonha dedins lo continent europèu e per la gràcia de l’umanitat.

Dobla nacionalitat del FN e dels autres

La definicion de la nacion es aquela del dreit aplicat a las personas que vívon dins lo territòri administratiu francés. Mas aquelas personas devon aver un títol de residéncia europèa o d’oltra-mar, e èstre acceptat per l’ensemble administratiu francés, levat per los que son nascuts sul territòri, coma ieu que refusi d’èstre indicat de «nationalité française», vist que soi de «citoyenneté française» (vòti e respecti las leis) e de nacionalitat occitana (soi nascut en Occitània, gestion République Française. La populacion venguda de l’imperialisme francés son dins un bordèl que sol los balançes reals dels comptes colonialistas franceses podràn far, e es pas per doman.

La nacionalitat del FN es aquela de basa la seuna expression politica nacionalista francesa e d’expansion en Occitània. Es la meteissa nacionalitat del Ernest Renan e del Maurice Barrès, es lo problèma francés de la manipulacion de las definicion de sciéncias politicas, e aiçò dempuèi La Terreur, moment istoric que los pòbles de França an perdut la revolucion contra un sistèma equivalent a lo que La Terreur a installat. La nacionalitat del FN es la nacionalitat que parlan totes los partits franceses, es per aiçò que lo FN es sonque l’experssion extrèma del nacionalisme expansionista francés ; Marine Le Pen explica plan que lo sistèma francés es per assimilar las populacions : vòli veire qu’una sola tèsta que parla francés, «en France on parle français», e la constitucion explica, sonque, dempuèi 1992 que lo vòt dels socialistas es estat primordial, l’article 2 que lo francés es la SOLA lenga de la republica (l’unica lenga vòl dire netejament lingüistic, netejament de la ciutadanetat per forçar los pòbles de França de parlar la lenga de l’administracion, es de l’assimilacion).

Donc, quora crida lo FN sobre aquel tèma :

Me sembla que cal protestar, non pas perqué lo sistèma administratiu francés es nacionalista (perqué o seriá pas) e contunha l’assimilacion forçada (expansionisme), mas perqué es encara una engana francesa de non pas aver reglar los balançes (far los comptes reals) de l’imperialisme d’oltra-mar francés, e tanben en Occitània, tèrra d’arcuèlh de las populacions enganadas pels nacionalisme francés d’oltra-mar.

L’idèa de respectar la lei, es una idèa, generosa, que lo FN es pas lo sol partit a demandar, de populacion que la respectaràn jamai, vist que lo sistèma politic francés respecta pas los pòbles, los indigènes (mai de vint ans d’installacion suls territòris annexats dempuèi mai de dos cents ans), o los recents venguts (per rasons politicas francesas e colonialas, o pas).

Lo problèma, ara, es coma se desfar del nacionalisme d’expansion parisenca pertot en França, e tanben de quina manièra explicar aiçò als novèls venguts e que lo sistèma istoric e legal local o pòdon pas conéisser…. vist que fRANÇA e la santa République Française n’an fabrícat l’omertà politica.

Lo FN jòga d’aquela omertà politica, la sedimentacion dels problèmas non resolguts per la santa République Française, fabrica un vòt FN docil e fabricat sus l’umús de l’ignorança politica francesa, de l’extrèma dreita, coma de l’extrèma esquèrra.

Es interessant de veire la situacion de Sarajevo d’abans-ièr per la commemoracion de l’assassinat orquestrat per l’estremista anarquista e sèrb Princip. Las doblas interpretacions de la commemoracion per rapòrt a l’Union Europèa, a l’Euròpa e a las diversitats d’identitat. i a un fum d’anarquistas (modèl CUP) que son e serián estats dins lo camp de Princip, e ara, al XXIen sègle, los nacionalistas sèrbs lo vòlon recuperar… per li donar una explicacion colonialista autriaca (çò qu’èra una realitat tanben, es aquò lo mai grèu problèma : quin balanç ne podèm far, soi pas segur de trobar la solucion). La guèrra 14/18, en seguida, es estada una granda manipulacion dels imperialismes contra d’autres imperialismes ; dins totes los cases, son los pòbles qu’an suportat la guèrra primièra del XXen sègle, jamai los qu’an pensat los conceptes politics que vòlon imposar. Un anarquista, o supausat aital, assassina un capolièr d’un Estat monarquista e federal, la guèrra debuta contra un Estat de Serbia qu’es agressat, e una federacion que se vòl purificatriça d’un legitimisme de govèrn autriaco-ongarés. Los autres imperialismes europèus vendrà a l’ajuda de Serbia, las amistats germanicas ajudaràn l’aligança de l’impèri autriaco-ongarés ambe las poténcias prussiana e turca.

Vesèm a Barcelona, tot l’interès que la CUP a per crimi racista, crimi que cal comdamnar, mas que la CUP assaja d’instrumentalizar.

Dins l’extremisme, la causa primièra es de quina manièra recuperar los mesprezats … Los elegits del FN jògan plan d’aquel discors, levat quora un pòble sotmetut es dins l’airial de poder administratiu francés, aquel expansionista qu’amaga lo seu apartheid lingüistic e republican ; los elegits de la CUP tanben. Los mesprezats son alara sovent los mens aisinats politicament per acarar aquela manipulacion, en Occitània, Aran comprès.

Fins finala, lo FN dèu pensar que la dobla nacionalitat es un pauc coma lo dobla jòc politic ? Res es clar, levat lo biais potencial d’arribar al poder.

Tolosa : realitats de la gestion UMP-UDI

A Tolosa pauc a pauc la gestion de la vila se fabrica per l’UMP-UDI.

Una fotografia dona la realitat al cap d’un centenars de jorn. Jean-Luc Moudenc s’aucupa de qué ? Lo prinicpal trabalh que lo vesèm far dins lo mèdia es de plaçar un sistèma polic pertot ont li tròba necessitats. Es lo meteis trabalh que Pierre Cohen faguèt en arribar, e pendent un an de poder socialista avèm esperat una politica per la vila.

Pauc a pauc, se favoriza la veitura, contra los ciclistas ; es vertat que pel ciclisme an segurament pas d’interesses dedins, vist que mantunes son ciclistas motorizats ; los parcatge en centrevila favorizat, las ajuda per aver VTC electrica abandonat, lèu segur la veitura electrica serà ajudada, coma a Bordèu. Benlèu que sábon pas que l’espaci per una veitura es mai important que per un ciclista dins l’espaci urban.

Jà sabèm que Tolosa, municipalitat endeutada, non podrà aver projectes ; es jà una bona causa perqué una gestion UMP-UDI d’aqueles projectes serà una catastròfa taurina. Lo deute de la vila mondina es estat fabricat per 50 ans de gestion dreita (maissanta gestion), e lo PSf a plan ajudat per la darrièra mandatura ; FO jòga dins la vila pel coorporatisme dels foncionaris en plaça, la dreita a ajudat, e l’esquèrra a emplegat mai d’amics.

Per çò que concernís l’occitan, vos pòdi assegurar, ara, que lo programa serà jamai aplicat. L’esquèrra ne vòl pas e fabrica un teatre politic per enganar los ciutadans seus que son contra, la dreita nos fabrica los clubs privats, e interdit de comunicacion per servar l’engana tolzana, e per panar las idèas dels socialistas, o autres militants de passatge.

Tolosa a ganhat una vila que la gestion es faita, ara, per un club privat que los membres son sortits del meteis establiment escolar tolzan ; la consanguinitat de las idèas ajuda pas brica al renovelament. Caldriá un còp matar lo sant pair mondin e dins l’arèna politica renovelar tot, de tot al tot.

Ieu comprèni perfaitament, que los ciutadans (enganats sempre), a la finala, votèsse FN.

-o-

Endacòm mai :

Perqué lo sistèma politic francés fabrica talament de candidats de baissa qualitat politica e financièra ? Ai una responsa… mas vos daissa sul canton per la jornada ambe aquela question.

-o-

-o-

Enluòc de considerar lo velò coma l’enemic, l’UMP deuriá trapar solucions ont son pas capables de ne trapar per Tolosa.

Mòda : escriure al govèrn socialista

Escriure al govèrn, coma se lo govèrn central èra a l’escota de las letras o peticions mandadas de «province» (oblidar l’arrogança, fabrica alara las manifestacions dels elegits, e dels ciutadans en Bretanha), escriure al govèrn es benlèu una espasa dins l’aiga, mas segur que donarà una idèa del reviscòl de las famosas «identités régionales» que los socialistas e l’esquèrra francesa non agradan de tornar veire. Ara, o podèm dire, las pauras regions administrativas republicanas francesas an creat regionalismes politics, mas pas los que París desirava, plega-esquina.

Dempuèi mantunes jorns, i a coma un ondassa de protestacions a prepaus de la reforma socialista e tecnocratica de las regions administrativas francesas. La melhora critica : «redessenhar per tornar centralizar França» es venguda del tèxte qu’an poscut legir los lectors de las DNA. Tota la premsa dona la paraula a la critica, levat La Dêche de la Pradeta. Lo POC critica lo metòde, es vertat, lo PNO aviza… res, ai res vist passar ; los dos movements dits occitanistas semblan en fasa, mas pas ambe las populacions dels elegits dins las regions concernidas (Santongés e Aquitània, Lemosin, Auvernhe, Montpelhièr)

Dins una manifestacion oblidada dels mèdias franceses, èran amassats totes a Naoned per la manifestacion bretona (17.000 manifestants), un Alsacian o una Alsaciana explicava que «cal pas préner las cigonhas per palomas» (en referéncia las «pigeons» e la seuna dobla definicion semantica en lenga reiala francesa, qualitat autoproclamada dels cap-d’entrepresas qu’an, els, ganhats contra aquel meteis govèrn, preste d’abandonar quora son cap-d’entrepresas que parlan, mens quora son los pòbles de las regions – ges sotmetuts per l’escasença) ; autra referéncia ; an tanben oblidat de dire la manifestacion del Santongés pel restacament a l’Aquitània : i a visiblament una idèa de la reforma que cal, sembla pas èstre aquela dels socialistas al poder, de la casta de sciéncias politicas socialistas al poder.

En partir d’Alsàcia, istòria qu’es a metre dins la saca de l’ignorança francesa, e totas las formacions ne fan una excepcion francesa de l’oblidança, quitament en Alsàcia, lo teologian explica que lo camin es jamai estat ben prèst per París per ajudar las populacions dels ciutadans alsacians a melhor engolir las reformas territorialas centralistas francesas ; mas aiçò, es sistematic per l’Estat francés, mas per nos far engolir los cambiaments qu’an decidit, i a sistematicament agut violéncia, militarisme. Aiçò es fRANÇA.

La democracia es una paraula dins la boca dels politicians parisencs, los del poder (que cambian regularament), mas ges dins las accions ; car fRANÇA es ontologicament antidemocratica.

Alara, jà sabèm qu’i a peticions en Alsàcia, Auvenrhe, Montpelhièr (se cal pausar la question, mas que se debana a Nimes, ai res vist passar), Perpinyà (per crear lo departament autonòme catalan), etc.

Pel cas catalan, benlèu que deurián aviat gaitar çò que se prepausa en «Pays Basque» per l’entitat que lo prefecte en nom de l’Estat socialista prepausa … Mas quitament aquesta prepausicion es objecte de criticas dels mai moderats dels Bascos ; es de dire que la reforma avançada de París correspond pas brica a las volontats politicas dels pòbles sotmetuts que fan rebelions, a mantunes endreits ; aquò’s grandament novèl.

Al Sénat son los paures senators que son de la revòlta ; l’assemblèa de las inutilitats politicas francesas se revòlta… Es de dire que, malgrat la majoritat senatoriala socialista, las causas son pas claras per aquel govèrn de jacobins franceses.

Pareis que pòrta un nom catalan lo primièr dels sinistres socialistas, mas o cal plan dire : Franco èra galician, Napoleone èra còrse, Musolini èra sicilian, Hitler austriac, Stalin èra georgian, Cromwell èra gallés, Le Pen pòrta un nom breton, etc. Los melhors traïdors de l’umanitat o simplament del pòble d’origina, son aqueles que son recuperats per emplec politic del moment, pel poder que escanarà la populacion que li sembla ; Manuel Valls, [Manuelito Valse], es d’origina republicana catalana, aqueles republicans immigrats qu’an oblidat que la tecnocracia francesa e republicana a empresonat dins «camps de concentrations» los republicans catalans, bascos (mens per rasons religiosas e l’eficacetat de la diplomacia e logistica vaticanesca), e espanhòls.

Aquela reforma territoriala s’acabarà mal, o i aurà revòltas per tot l’Estat, una pauc coma abans 1789, per tot l’Estat francés. Un libre en francés, d’un occitan Jacme Servat vos podrà resumir la lista de las revòltas d’abans la dita revòlta parisenca, qu’es devenguda revolucion dins los caps dels poders manipulators republicans franceses.

La reforma dita territoriala dels socialistas aurà creat lo concènsus socialista –donc- per una bona revòlta que se cambiarà en revolucion dins las regions que se despertaràn.

E doblidètz pas la reforma territoriala es necita, la dreita nacionalista francesa o a pas poscut desvolopar, mas es necita. E lo POC a plan rason, lo modèl politic que pausa problèma per la democracia es lo modèl, e la tecnica francesa de la reforma.

L’unica reforma qu’estauviarà moneda, es aquela d’un Estat, d’una administracion centrala de sa diplomacia pletorica, que sap pas governar, ni los poder ciutadan, ni aqueles regalian e exterior, e qu’a mestièr d’èstre suprimida, en regions, e benlèu dins mantunes ministèris. Una reala reforma per l’Estat centralista francés s’espèra dins un programa electoral.

Cultura, çò del pòble en primièr.

Se sap pus en França çò que «cultura» vòl dire, es devengut,
ara, una creacion ex-nihilo pel plaser o lo pòrta-moneda d’una casta ; la
cultura es un mot desvalorizat per l’Estat imperialista e republican
francés.

Perqué ?

Perqué las lengas son estadas destrusidas.

Perqué lo ciment de la societat que parlava una lenga e que ne
fasiá una expression politica, es estat destusit per las escòlas, e per una
interdiccion de transmission per substitucion de mantunas ignoranças ditas
universalas e republicanas.

Perqué ?

Vesètz çò que cultura vòl dire : 

Lo poder estent violent e repressiu, la populacion occitana pas capborruda, la cultura e sa transmission se son pas transmetudas. 

La sola «culture» qu’a dreit de politica, ara, dedins l’Estat francés
es aquela d’una casta, en matar ambe gloriòla republicana la dita «culture
populaire» coma del temps dels reis.

Nacionalisme francés: obligatòri lo francés

Lo netejament lingüistic es una causa que tòca lo contengut ideologic del nacionalisme francés, aquel nacionalisme d’expansion lingüistica tòca l’esquèrra coma la dreita. Es çaquelà una causa recenta per la constitucion francesa per se «protegir » de l’exterior ; lo nacionalisme francés fonciona ambe la paur de l’exterior, levat quora i a sotmission de l’exterior, per las armas : Argèria, Africa centrala, Vietnam, Nissa, Savòia, Marròc, Tunísia … per gardar sonque lo XIXen sègle. XXen sègle, la guèrra contra los patois dedins las escòlas, dins la vida publica e los mèdias, e l’assimilacion per l’institucion departamentala e la lenga ambe Maiòta a la fin del XXen sègle (per far simple).

Aital en junh 1992, sonque, es plan una majoritat d’esquèrra (Assemblée Nationale) e una majoritat de dreita (Sénat) qu’escriguèt l’article 2 de la constitucion de la «santa» République Française. Dins lo debat un ministre del nòrd, ministre socialista, a plan explicat que caliá prendre la tradicion de Villers Cotterêt (ara una comuna que vòta FN) per escriure aquel article ; fins a 1992, la constitucion republicana francesa èra pas ligada a una lenga. Es donc plan un acte de nacionalisme d’expansion aquel article.

Aquel article  (document junt, en illustracion primièra) m’installa dins la clartat d’identitat, soi donc pas francés, mas vòti, e pòdi clarament dire que soi occitan e donc pas francés, aquò agradèt als socialistas, e bravament d’autres, e lo FN ne farà un valat per enterrar la democracia. Es un pauc coma un ministre socialista que refusa de negociar ambe lo MNA, en 1950, e que farà una convocacion de la soscripcion per debutar la guèrra d’Argèria. Lo FN, l’immigracion de la collaboracion francesa en Argèria e la descendéncia, l’expression socialista e de l’esquèrra en general, de la dreita autanplan, tot farà una expression dangierosa pels pòbles de França, e per occitània per l’assimilar en docina, aprèp aver copat lo cap d’una geenracion ambe la guèrra de 14/18 e encara totes las repressions de 1939/45 ; perqué lo nacionalisme francés es una pèsta politica, expansionista, mas pas sonque per Occitània.

Donc, lo FN qu’a pas brica una nocion de çò qu’es un contengut politic per un programa adreiçat als ciutadans, surfa sus l’onda del nacionalisme francés, preparat per l’esquèrra francesa e desvolopada per la dreita ; l’imaginacion es pas al FN, e a Marselha o dins mantunas vilas d’Occitània, son al poder, gràcia al sistèma e concepte politic francés.

Rendre obligatòri lo francés, perqué lo francés es lo sol biais de se pensar francés en França ; quí a pas jamai entendut un francés autoproclamat universal e republican, «en France on parle français» ; aiçò es pas considerat coma un replegament sus se, perqué ? Se trapa que una partida de la Belgica, del Luxemborg, de Mónego, de la Confederacion Helvetica, del Canadà, o de mantunes Estats d’Africa, si parla francés e es pas França, o èra pas França ! Dins aquela expression ia tota una valor de tipe Commonwealth pels Angleses, sense reina, ni lo bon biais de foncionar pel respecte dels pòbles ancianament sotmetuts.

Rendre obligatòri lo francés es devengut una necessitat del nacionalisme francés, perqué lo sistèma de ciutadanetat es estat sistematicament ligat a la lenga, la definicion inventada per los Ernest Renan o Maurice Barrès, per manipulacion ideologica granda per poder fagocitar Lorrena e Alsàcia, es la basa del problèma francés actual. Es una causa forçada pel lo contengut del nacionalisme francés es lo netejament del cervèl politic, en debutar per la lenga de la familha, la lenga d’usança, lo patois ; mas se podrà pus dire, seriosament, que l’arabe dialectal es de patois, o quitament l’occitan ; per l’arabe, son aqueles locutors d’anuèch (petròli fòrça) que fan las liquiditats del sistèma francés d’ara.

Mas coma nos l’explica Argèria de 1950/62, la moderacion politica, lo compromís politic, es pas una causa francesa, una causa del nacionalisme francés ; totes los politicians franceses son pas d’unes Michel Rocard en èrba, o en accion, o melhor al poder. Mas totes los politicians franceses son dangièrs politics ambe un ancionalisme d’expansion que lo FN a pas sonque l’usança ; i a pas sonque lo FN qu’es un dangièr nacionalista francés per Occitània.

En Argèria lo poder nacionalista francé”s en 1962, a installat un clòne politic del jacobinisme francés e a ajudat a la destruccion dels democratas sul quite territòri continental europèu. Lo dangièr es pas lo poder en plaça en Argèria (se capita de cambiar d’ideologia sense dintrar dins l’integrisme religiós), es lo poder francés en general e sempre.

Lo nacionalisme francés a fabricat un bomerang politic ; lo nacionalisme francés a creat la guèrra d’Argèria e las populacions d’Argèria tocadas ; fasèm la lista : los famoses pès nègres tota las classas, los immigrats kabil, los sordats conscrits, los migrants arabes de l’Argèria en falhida per rason de l’ideologia en plaça a-n Argièr, etc. ; Las populacion d’argèria tocada son bravament inocentas del fait, e lo desconeisson grandament, es estada installada en Occitània, coma Franco installava Andaloses a Barcelona per espanholizar la vila. Las populacions d’Argèria vengudas en 1962 e aprèp en França, son pastadas de nacionalisme francés, de las illusions expansionistas francesas e republicanas, son pastadas de l’illusion d’un sistèma politic francés, e an vist las realitats sul continent europèu … al fial del temps, generacion aprèp generacion. Ara la populacion la mai fragila vòta FN-RBM. Ara la populacion la mai fragila sosten l’equipa d’Argèria al mondial de la FIFA… e crama veituras pel cap-d’an, o co-fabrica integristas musulmans.

Las populacions d’Argèria an suportat las causidas del nacionalisme republican francés, mas son pas plaçadas dins aquel concepte per melhor comprendre las loras situacions politicas d’ara, consequéncias de las causidas de las annadas nacionalistas de l’aprèp-guèrra d’Argèria : la République française es sempre un problèma politic per la planeta. E las aisinas del problèma son dedins una gròssa populacion de diplomatas franceses qu’es mai granda que la necessitat de l’Estat demanda, e tanben un sistèma politic –autoreproductible- qu’es pastat de nacionalisme sense realament saber ; lo FN-RBM es simplament la crassa d’aquel problèma francés, lo nacionalisme d’expansion en Occitània, e endacòm.

Del costat de l’esquèrra, notadament socialista, s’oblida que son nacionalista tanben e que aquel nacionalisme francés es un problèma, per una bona gestion d’Occitània. Lo PCf aviá refusat de considerar lo PC d’Argèria, aquel d’abans 1962 dedins lo sant territòri republican francés qu’anava de Dunkirk dins a Tamanraset ; lo PSf-PRG an pas jamai comprès Michel Rocard…

Es pas doman que lo problèma francés serà resolgut, vist lo nivèl d’educacion qu’es portat per l’Éducation (nacionaliste) Nationale. L’Éducation Nationale fabrica lo problèma de generacion en generacion. E lo problèma passa per una sistèma de professor que son incapables d’èstre adaptat al terrenh local, a Occitània, en simplament parlar tanben occitan per transmetre las sapienças popularas de la convivència occitana, e supausan –nacionalisme- que la santa République française es la solucion, alara qu’es lo problèma.

-0-

Lo nacionalisme francés de totas las colors a trapat en fàcia una immigracion o una generacion de descendents vius e violents, descendents de collaborators al colonialisme republican francés en Argèria, e l’esquèrra refusa de ne parlar, ne parlar o assajar de tractar lo subjecte es xenofobia o islamofobia.

Es pas perqué soi conscient d’un grèu problèma francés qu’es dedins lo grope dels musulmans, filhs de…, e CIUTADANS FRANCESES (causa que negui pas, ciutadans qu’an tanben lo dreit de saber l’occitan), que ne parlar es xenofobia, islamofobia. L’estupiditat e l’immateurisme politic de mantunes militants de la CUP, supausadament occitanistas perqué sábon escriure l’occitan, me dona lo desgost d’un ciutadan europèu. E sobretot, nòta lo dangièr de l’arribada d’una tala populacion de «jornalistas» militants al poder, los an suportat en URSS, o Alemanha de l’Èst, Polònia, Iogoslàvia, Romània, Bulgària, o supòrtan encara a Cubà, Corèa del nòrd, e benlèu encara dins lo club de pacifistas que son aqueles del Jihad finançat per borgeses de l’Aràbia Saodita o del Qatar.

Soi segur que Lo Jornalet es un instrument de propaganda que val pas melhor que la FELCO. Los jornal de propaganda del comunisme val pas melhor que lo jornalet de la parròquia del meu curat catolic qu’assaja de m’explicar perqué cal un avortament.