Mon problèma : las misericòrdias francesas

Dempuèi sègles, fòrça, l'Estat francés, reial o republican, veire napoleonic, s'es installat sus un trauc carnissièr, qu'a bastit son expansion regionalista parisenca sobre la sang dels pòbles de totas las religions, en castigar per rasons religiosas o pas, e dins cap mesura politica i aguèt repentida dels actes de chaples dels «bons cristians» o catars en Occitània, per exemple ; anuèch son d'extremistas musulmans que fan chaples en Africa, en Asia, o quitament en Mar Miègterranèa en daissar traversar las populacions cristianas castigadas sus tèrras devengudas 100% musulmanas (o supausadas coma talas) e interditas d'avion per venir sus lo nòstre continent, interdit per rason de politica migratòria per l'Union Europèa, e d'incompeténcias europèas, l'Union dels Estats Europèus a fabricat una entitat politica qu'es suceptibla d'èstre cristiana basicament. 

E avèm lo dòl que nos arriba dels descendents de l'imperialisme francés, brilhents representants en Occitània, son ultra-catolics o pas brica, e son pas o pro-ultra-extremistas afidats al Vatican de cada 7 sègles qu'an pas jamai recebut un sul castig internacional al contrari.

 

Lo crimi contra l'umanitat, es matat un catar devath lo pretèxte que sap directament legir la Bíblia dins sa lenga, e volgut pregar paure, volgut per aver lo libre directament en mans, e aquel «bon cristian» es nascut en territòris que cal annexar al reialmet dels fRancs. 

Anuèch a Lahòra unes extremistas musulmans an matat dins un pargue ciutadans del Paquistan (cristian e musulmans, la proporcion es pas clara) qu'amerita un piulet, pichoneton comunicat per #twitter ; ma reaccion es quasiment similara a totas las reaccions qu'ai de donar per l'ideologia francesa que mena Occitània, e que la desclassa dempuèi sègles :

Joan Tarís es conselhièr regional d'Aquitània, segurament pro simpatic, gente e democrata, color politica simpatica de la dreita nacionalista francesa, pas extremista, mas çaquelà cada vagada que cal, la bandièra francesa e lo seu nacionalisme son plan d'aquel regionalisme d'expansion parisenca, e de color blava.

Alara quora los Franceses daissaràn d'èstre compassions, compatiments, còrdolors, miseracions, commiseracions, misericòrdias al modèl catolic o vaticanesc, pietats al modèl de Lorda, planhenças, commocions, sonque compassions, mas qu'aplicarà a els çò que lo politic umanista se dèu aplicar a d'autres pòbles e pauc impòrta la religion, quand ?

La Bíblia en lenga occitana es estada salvada, car enregistrada dins una bibliotèca que li a estauviat d'èstre cremada per integristas catolics francs, puèi oblidada ; escrita al entorn del sègle XIen, la Bíblia aquela es legibla per tot locutor modèrne de l'occitan ensenhar, pauc mas ensenhat ; mas cal anar a Lyon per la veire, car sa re-edicion es pas encara finançada per la misèria catolica de Lyon, s'espèra un repentiment catolic, e perqué pas sa re-edicion per aver accès a un document en lenga dita vernaculària, fins a Vacitan II interdit d'edicion. La re-edicion trigosa, e donc lo castig contra los «bons cristians» contunha dins la catolica e integrista fRança, republicana o pas.

Coma combatre lo terrorisme, quina educacion ?

La question se pausa de saber combatre lo terrorisme, la solucion dels imperialistas es la violéncia per la violéncia, la policiarizacion de la societat (n'i a que son plan emplenat del seriós dictarial e vestit de camiset CRS per l'explicar), alara que jà lo pauc de polícia, de sapiença de la societat, lo mal de justícia, lo malgovèrn (que trapa pas solucion rasonabla per totes/as) avián jà pas resolgut lo present problèma, l'integrisme religiós qu'amaga plan d'autres problèmas societals, violéncia ontologica, problèma de generacions, compreneson del sistèma politic enganador, etc. Es clar tanben que l'educacion es pas la solucion de cort tèrmi, una bona educacion es un sistèma politic complicat d'installar, e complicat d'aver que fosquèsse pas conservatisme, passadista, fantasmagoric (fabricant de fantasme democratic). Lo CRS-militant Internet de la propaganda distatoriala tanpauc.

Nos vòlon far tornar a un «Moyen-Âge» (en francés car son sovent francofònes tanben, aqueles extremistas) Edat-Mejan fantasmat (lo CRS-militant a l'inquisicion militara), mas aquel periòde conceptualisat pel istorians dels Estats d'anuèch, èran çaquelà emplenats de guèrras de religions, atanben. Fasèm pas exprès de promòure DAESH-ISIS, i a un passat, e lo passat es pro cargat, quí la cargat aital (sembla que son encara al poder, o la renavida es una simplassa transmission d'educacion tanben) ; se podrà pas comprendre los extremismes religioses d'anuèch (musulmans, protestants, bodistas, catolics, etc.), sense entendre e comprendre (o assajar) la guèrra de las religions cristianas, debutat per l'inquisicion, o benlèu tanben per la guèrra del iotà (Aquitània contra Neustria, en Gàllia), inquisicion qu'a marcat mai contra los « Bons Cristian» o «Catars» en Occitània, sègles XI e XIIen. Se podrà pas entendre, e un pauc comprendre, sense saber los ligams qu'i aviá entre occident cristian (Occitan, Castilhan, Portugués, Catalan) e lo monde musulman de Al Andalós (en global, e tanben de la rivalitat entre Al Andalós e Síria e la novèla Babilònia, Iraq). E los Musulmans d'anuèch doblídan que son que la creacion recenta de çò que los lors aujòls daissèran en tèrras de conquèstas. E farai cort, sense trapar un parallèl, entre las guèrras entre Protestants (Religion Prétendument Réformée, Luterian o Calvinistas) e Catolics (papistas, Lo Vatican e los Inquisidors) en fRança e pertot sul continent cristian, donc dins tota l'Euròpa del XIVen et XVième sègle, puèi lo tot exportat ambe las colonizacions europèas en seguida. Se podrà pensar los fenomèns religioses suls tempses corts, un, sol, sègle ? E en pensar sonque a la sociologia dels barris «à problèmes», o a comèrcis illicits que l'Estat refusa de regular, vigilar e taxar, basa de finançament de l'integrisme o de la populacion que trobarà dins la religion fantasmada, la redempcion o absolucion, o desliurança (las vièrjas del paradís), l'expiacion, lo pardon d'aver mal praticat l'umanitat en fenir per la matar, fin finala trapar lo salut de l'èime, personas umanas que crídan lo libre unic que traparà tanben «sants», per las solucions finalas, la mòrt ?

Quand se son pas assassinats, kamikazats, que cal far d'aquela populacion, los botar en preson, els que se son son empresonat dins lo libre unic qu'an mistificat ? Solucion, o problèma novèl ?

(document de «Atles d'Història de Catalunya», magnific libre qu'ajuda a melhor entendre lo monde modèrne del XXIen sègle.)

Sense oblidar la Mapa de la logistica de la crozada papista cap a Jerusalèm, ciutat devenguda sanctificada per decision papala, l'impèri cristian d'Orient èra «en dangièr». Tot aquò orquestrat per una istòria vist pels Franceses del XXen sègle qu'oblida que la primièra crosada a debutat en Occitània.

I son los que se pausan de l'interès de saber la geografia, las lengas e l'istòria, la filosofia, la vida de las populacions e de las idèas, dins totes los sistèmas de l'educacion, quitament en formacion de plombièr, o panissièr, secretariat, espitalièrs, quirurgians, publicistas, o païsans ... 

La question es donc l'actualitat : perqué se fabrica unb marqueting de DAEH-ISIS anuèch dins los mèdias e dins las parladissas, los platussatges de las populacions europèas ?

Sembla que la formacion de las escòlas de jornalismes, o simplament de las sciéncias politicas fosquèssen pas pro grandas, longas, prigondas, per desvolopar una melhora presentacion de l'actualitat. Perqué l'ignorança istorica, geografia, filosofica, e lingüistica s'es desvolopada, per daissar la plaça al mercat, al marqueting, al viure ambe sonque lo mot economia o estauvi en boca e aital las populacions sábon pus descodar, recuolar per melhor comprendre un crit que serà un dangièr pus tard, nimai los jornalistas descriure ambe un recuol pro grand un eveniment o atemptat, per la television exprès, an mestièr d'expert que pensa tecnica, simplisme, matièra d'estudi que fabrica aurelhons per la pensada globala, lo gai saber d'un Kant o de la civilizacion occitana, del pensar trobadorenc.

Detalh, la laïcitat modèl erradicador francés, modèl religiós francés, resoudrà pas lo problèma, al contrari, lo rendrà mai complicat. E çaquelà aquela laïcitat es nascuda de las guèrras religiosas viscudas en Occitània, e interpretada pels legislators republicans parisencs. E per laïcitat, caldrà retornar a las sorgas grègas de la semantica aquela per convéncer París que l'interpretacion es faussa ?

Me sembla que las conferéncias d'en Alem Surre-Garcia, occitanista de tria a Tolosa, vos podràn ajudar a melhor entendre aquestes ligams istorics que fan l'actualitat.

De qu'es Palmira (Orient latin e politeïsta) per aquel extremisme que s'amaga darrièr un libre sant ?

De Dunkirk a Tamanraset, l'arrogança una e indivisibla

De Dunkirk a Tamaraset, istòria de l'arrogança francesa, se podrà escriure, o viure ! Un article de l'excellenta revista francesa BOOKS ( o cal escriure qu'es francesa, car lo títol modelic es en patois parisenc, la novèla novlenga de l'elita jacobina, l'anglés), nos explica de quina manièra se podrà viure e explicar de manièra independenta, en anglés plan segur e de l'interior.

Se cal rmembrar, encara una vagada, 1830 arribada dels Franceses per panar lo tresaur dels Turcs e finançar campanhas electoralas, un instruments francés novèl, las eleccions, puèi se cal remembrar totparier qu'en 1860, lo referèndum de Savòia e Niça èra una farlabica de modèl Purin en Crimèa. Lo problèma es ... l'imperialisme republican francés, ontologicament.

Vist per un Anglo-american me sembla d'una granda utilitat.

Me sembla important de veire que totes los problèmas democratics de l'Estat francés de l'aprèp-guèrra de 1939/45, son encara un problèma al XXIen sègle ; mas atencion lo problèma francés es vièlh coma l'existéncia de l'Estat francés ; çò que pròva que la santa République française es ontologicament las eguida d el'Estat reial, conservatriça e sobretot respecta de cap manièra la volontat dels pòbles, dedins l'Estat o colonizats.

Dins aquela magnifica revista de lenga francesa, ai notat tanben un article utile sus un pòble mesprezat aprèp la destruccion de l'impèri otoman, pòble meprezat per Anglatèrra e fRança, lo pòble Curde.

Los dos articles son d'una ajuda granda per pensar lo XXIen sègle en patz, e evidentament autrament.

Mercés a Bordèu de nos mandar aiçò :

La darrièra mapa (carte en francés) de la vila que nomma clarament la vila, se trapa al musèu de Blancahòrt, BORDÈU es de lenga occitana plan abans que tolosa o revendica ; Bordèu a perdut sa lenga a l'arribada dels Francs, dels mercenaris violents dels monarcs parisencs, 1453 ; la fin de l'emplec co-oficial de le lenga es clara en 1470 ; l'istòria de fRança explica qu'es pas bannir lo latin, en clar en Aquitània, es la lenga de Bordèu qu'es percaçada. Se disián Gascons, mas èran pas totes de Gasconha, e la lenga l'emplegava de manièra modèrna, quasi de manièra oficiala tal s'entendràn mantunes sègles aprèp.

Donc la fòto qu'avètz aquí :

Es d'una granda importança per la dignitat occitana. Aquela dignitat que respecta l'occitan dins sa diversitat e qu'oblida pas (coma o sábon un La Biéçia, Montaigne/Montanha, Montesquieu o Pierre Baile/Bayle).

Bon e se devèm passar la compassion, es clar que la situacion lingüistica e politica qu'aviá l'occitan (lo gascon politic coma Montaigne o explica) dèu tornar al ròtle qu'a perdut a Bordèu quand los Francs son arribats violentament en Ducat d'Aquitània, quand an voidat las «petites gavacheries» que se sap plan çò que son en Aquitània, netejament politic e etnic, d'aprèp la batalha de Castilhon, 1453 ; es lo monde ortodòxe cristian qu'en 1453 vegèt arribar a doçina los Turcs otomans musulmans. S'oblida pas leugièrament aquela bandièra :

S'oblida pas qu'en 1200 lo Ducat d'Aquitània aviá son Parlament per la legalitat, legalitat que serà copiada a Londres aprèp la batalha d'Hastings, e son Duc que se li contra-rotlava los comptes cada mes de decembre (pel Parlament, per l'an en seguida), e un modèl reprès de totas las vilas latinas d'un còp èra. S'oblida pas jamai aquela granda Aquitània :

Aquel modèl d'Aquitània es pel moment pas ges lo modèl francés de la santa e docetista o tresetista République française. Çaquelà, non se cal enganar, cada vagada que Bordèu o Tolosa an volgut portar lo modèl occitan de democracia a París, los politicians parisencs l'an pervertit e an panat lo sens politic per l'interdire d'emplec pels Occitans, aital per la lenga occitana d'anuèch al XXIen sègle.

Occitània, Aquitània, Provença, o Borgonha segonda, an portat sovent a París l'èime politic, Paris l'a sempre maltractat, malemplegat, malorçut ;e sèm devengut los nègres republicans dels Parisencs.

Tornam a la fòto per ne bailar explicacions importantas ; se debanarà en Gironda una tradicion d'animacion al entorn de la lenga occitana, per i tornar la dignitat ; aquelas manifestacions se fan dempuèi mai de trenta annadas, ambe sempre un succès de progression de l'idèa occitana en tèrra de Gironda ; la manifestacion se sona "Gironda Tèrra Occitana" sempre la lenga es presentada oficialament per totas las comunas que ne fan la recepcion, cada annada.

Quatre punts sus la fòto aquela :

Alain Juppé es lo cònsol màger de Bordèu, son intervencion baila un nivèl d'interès que non pòt que marcar sa campanha de «les primaires» de la dreita UMP-Les-Républicains. L'intervencion es sus l'empont de l'inauguracion de la manifestacion, remarcatz lo bilingüisme darrièr la seuna esquina, e las presentacions de l'ensemble de las manifestacions, s'acaba per «l'escòla en occitan» ; lo papièr amanat per Alain Juppé es en lenga occitana e pòrta plan la nocion de «Bordèu Metropòli», un element que totes los elegits d'Occitània auràn plan vist per remarcar qu'es un biais clar e simpla de valorizar l'occitan, en l'emplegar dins las aglomeracions o metropòlias novèlas, novèlas estructuras politicas de las grandas ciutats en Occitània.

Alain Juppé sap çò qu'ADISHATZ vòl dire, en partir per Quebèc o en tornar...

Remarcarèm que lo document es difusat sus FB, per una pagina que podètz fintar aquí. Los comentaris son plan avizats, los cal legir.

Notatz que recebi regularament d'informacions de Bordèu, comunicats oficials de premsa ; ai pas recebut oficialament aquela fòto ; sembla que l'administracion de la comunicacion i an pas vist res d'un interès politic, causa sampitèrnalament.

Dins los comentaris aprenèm que Noël Mamère, cònsol ecologista de Bègla, èra present, ai pas recebut sa fòto, mas vist qu'a sempre sostengut tota revendicacion per una politica occitana, non podèm pas escriure quicòm de novèl. La manifestacion se debanava a Bègla.

Aprenèm tanben que la generacion de cònsol Alain Juppé a encara al cap las sonoritats lingüisticas dels aujòls, per el de la Gasconha fosca, mitica, mitificada, aquelas dels Drac que fan los contes de Gasconha, e que son contats a Bordèu (per exemple), son encara dins totes los caps politics d'Aquitània (aquela de la generacion De Gaule, 1969, coma aquela dels socialistas, 2016). Las sonoritats son aquelas de la lenga occitana de Gasconha, aquela que parlava Montaigne, Montesquieu e quitament La Boéçia. Mas cal pas oblidar que las diferéncias de parladoira en occitan e en Aquitània son plan importanta, mas pas brica una dificultat de compreneson coma l'explica Montaigne, lo lemosin es per l'ostal e lo gascon per la politica, cadun i traparà sa plaça sociala ; l'occitan i ganharà.

La comunicacion es faita pel grope Grit de Prat, e en lenga occitana, causa que pauc grope musical occitan de Tolosa emplega per la promocion. Encara aquí, l'Aquitània es un modèl per Occitània, l'Oèst-Occitània dona leiçon a Sud-Occitània ! 

Anuèch al XXen e XXIen sègle, la leiçon la dona Bordèu, perqué a Bordèu, se coneis plan lo sistèma lingüistic de Iparralde, de Bearn e tanben de l'autonomia d'Euskadi, endreits politics que Bordèu sap gaitar, pro-abans d'escotar la votz occitanista. A Bordèu, lo dreit es causa politica e fabricada ontologicament pels Jurats de totas las ciutats d'Aquitània, e pel Parlament del Ducat d'Aquitània. Quand per Occitània se doblida Aquitània, se doblida una granda dignitat per la lenga de Bordèu, donc per la lenga de l'ensemble occitan, la «granda Occitània». Occitània ma bèla, te fau gaitar a l'Oèst per veire lo dreit e lo politic amassat istoricament e a l'ora d'ara.

Pel moment los militants d'Aquitània an pas puntejat l'interès de montar una campanha per dire lo nom de la region Oèst-Occitània ; lo modèl tolzan es lo bon ? Pensi que los dos modèls son complementari, coma sempre Occitània o dèu saber, de Mónegue/Mónego al Medòc, d'Angolesma a Narbona, de Garrat a Baiona, de Barceloneta al Cap-breton. Occitània es un tot, un tot ambe complementaritat que fan sa diversitat.

La fòto d'Alain Juppé es alara una aisina pel despertat d'una vida lingüistica d'un pòble qu'a un problèma similar, lo sistèma politic pasterizat pel Parisencs, e assimilats, es pas lo bon per Occitània.

Bonas Pascas !

 

M'agrada l'umor occitan

S'acaba de publicar en 2015 un diccionari d'Arvé Cassinhac, plan conegut per sa lenga occitana un pauc artificiala e sovent fosca, mas farlabica sul tèma, un grand plaser operatiu e lingüistic : se cal elonhar al maxímum del francés, la maissanta lenga. Donc se publiquèt un diccionari Cassinhac per èstre lo pont entre lo francés e l'occitan e al revèrs. Primièr, ai pas crompat aquel diccionari, mas la lenga cassinhaguenca exista sovent dins la boca d'animators de ràdios qu'an pas agut léser o far crompar diccionaris de bon nivèl tal aquel que prepara l'Acadèmia Occitana, o que cumula lo Congrès, mas i a un fum d'autres diccionaris disponibles ; quitament se son criticables car lo despart es sempre la semantica emplegada per Frederic Mistral e fauta d'actualitat, de semantica viscuda dins aquel monde del XXIen sègle, los professors que los fan son un resumit de la societat occitanista, un pauc redusida en diversitat professionala, e del viscut de cada jorn ; donc lo diccionari de Cassinhac auriá benlèu un interès sus aquel terrenh, e o a pas brica (vist en fuelhetar).

La revista plan istorica, plan vièlha e plan tolzana Lo Gai Saber publica sovent presentacion de libres novèls ; son sempre documents de granda qualitat : esperavi donc l'arribada del novèl numèro per legir la descripcion de libre Cassinhaguenc.

Soi estat pas decebut, Lo Gai Saber es alara devengut una revista d'umor de letrats de grand nivèl ; cal mercejar en Jacme Taupiac per aquel tèxte sublime. 

Quí melhor qu'en Jacme Taupiac per descriure un diccionari, el qu'es a la basa de l'elementari diccionari occitan que nos ajuda a passar a l'esperanto, e al francés, en praticar una lenga occitana basica ? S'espèra lo volapuc...

Quí melhor qu'en Jacme Taupiac per descriure un diccionari umoristic e semiologic, el qu'es estat tanben un dels grands actors de la nòrma aranesa de l'occitan, de l'occitan gascon pirinenc qu'a Solan son pas fotut d'escriure (Solan e endacòm mai dins los Pirinèus) ?

Quí melhor qu'en Jacme Taupiac, professor d'ensenhament professional e tanben professor militant d'ivèrn e d'estiu pels militants de las annadas 1970/80/90, el qu'es estat un grand del desvolopament d'un occitan simple, «clar e de bon compréner» ?

Donc cal felicitar lo cap-redactor de Lo Gai Saber d'aver causit lo tèxte d'en Jacme Taupiac per illustrar aquela sortida, non podiá donar qu'un grand tèxte per entendre lo «bon compréner» de l'umor occitan en matièra de semantica : la causa èra pas aisida ; dona alara un grand tèxte.

Mercés a Arve Cassinhac d'aver sortit aquel diccionari, lo tèxte del Gai Saber que lo descriu, gai e sapient, es d'una grand nivèl literari, e l'article sublime auriá jamai existat sense la lenga cassinhaguenca.

Vos conselhi sul pic de vos abonar a la famosa revista Lo Gai Saber. 

Bona referéncia en matièra lingüistica occitana : Lo Congrès, Acadèmia Occitana, E per apréner l'occitan : CFPO, Collègi d'Occitània, clubs locals d'occitan, estatgis d'estiu de la lenga en Sud-Occitània, Èst-Occitània, o Oèst-Occitània. 

La novèla region de Bordèu aurà de causir : TER o TGV

Dins l'edicion d'anuèch dins La Montagne se questiona sul finançament de la linha Peitièu-Lemòtges, mantunes jorns aprèp l'arrest per fauta de client, arrest de la prepausicion comerciala TGV de Briva a Lille.

Es una question qu'interessa clarament Tolosa, tanben, e donc la granda region Oèst-Occitània : 

E donc forçadament la linha que partís de Besièrs e que camina cap a Milhau, Rodés, Fijac e Briva-Lemòtges, per anar de cap a Nantes. Ont es çaquelà l'ofèrta SNCF sul tèma, res de res. I son incompeténcias cumuladas car lo politic fa encara fisença al sistèma SNCF.

Ara, los elegits de la novèla region auràn de causir TER o TGV, car las finanças publicas son pas bonas e cal estauviar e trabalhar ambe la SNCF es contrari clarament a l'estauviar de budgecte public.

Per me, es clar, cal una societat occitana de camins ferrats publics, e oblidar la SNCF.

Sindròma nacionalista: Polònia, Turquia, fRança, Belgica

L'evidéncia es clara : los terroristas son ambe los papièrs administratius de fRança o de Belgica ; es donc plan l'administracion d'Estat qu'a pas sabut reglar lo problèma d'aqueles extremismes d'origina marrocana o simplament d'una interpretacion de l'islamisme qu'a res de veire ambe la majoritat dels musulmans. Escriviá i a pas gaire que l'integrisme extremista que l'afar Merah a despertat a Tolosa, es un problèma educatiu... E donc me soi fait tractat d'islamofòb per l'aver escrit ; mas concretament dempuèi l'aver escrit, me sembla que sabèm qu'es vertat (qui gausarà dire que los mafioses d'etiqueta ISIS, an pas un problèma educatiu) ; es donc plan lo sistèma educatiu francés e belga que son en causa, e l'ensemble del projecte politic francés e belga qu'es questionat, mas pas sonque. Se podrà pausar la question de la venda d'armas e de la venda dels materials per crear bombas, o de cercar sul net coma ne fabricar.

Lo govèrn polonés actual i trapa motiu per non pus arcuelhir los migrants car es «sinonim de terroristas». 

L'extremisme turc, modèl franquista, jòga tanben sus aquel terrenh, e assegura aital sa politica de destruccion de las libertat de premsa e de la libertat d'expression (tot cort), en descreditat l'administracion dels Estats francés e belga ; los individús èran plan mençonats coma terroristas potencial, 14 de julh 2015 ; directament per telegrama diplomatic (donc discretament). 

Polònia

Donc es urgent de non pus acceptar Poloneses dedins l'espaci politic de l'Union Europèa, e de los tornar en Polonha, aquò farà espaci, luòcs de trabalh, e de l'emplec pels autres ciutadans europèus normals. Cal sul pis tanben estauviar en foncionaris europèus d'origina polonesa, en deputat al Parlament Europèu. Del meteis biais, cal agir ambe los Angleses e arcuelhir los Galleses, Irlandeses (del nòrd) e Escoceses dedins l'Union Europèa, e sortir los deputats angleses del Parlament Europèu, e quitament pels foncionaris angleses de l'Union Europèa (gròssas economias), urgent ! Lo govèrn polonés e lo pòble que vòta per el, son lo problèma en Polònia, e la situacion es similara en Anglatèrra. Cal sortir lo govèrn de Polònia, Polònia, e ajudar Ucraïna !

Turquia

Lo problèma de la Turquia es pas l'Estat o sa populacion, mas puslèu lo seu govèrn actual, la causida electorala d'un nacionalisme pauc dubèrt d'esperit ; e lo dobte que la teoria dels Joves Turcs es pas encara an foncion pel netejament etnic que l'Estat turc pensa aver mestièr. Per contra Turquia sap que los migrants son pas lo problèma, car els sábon qu'an Turcs pertot en Euròpa, e especialament dins las zònas germanicas de l'Euròpa. Aital se podrà tanben entendre lo problèma Turc en gaitar lo programa d'Arte sul tèma de l'Istòria de la fin de l'Impèri Otoman (dos documentaris essencials).

I a un problèma educatiu francés e belga, mas tanben una problèma de justícia, lo sobrecargament de la justícia es principalament degut a la dròga e lo trafic de dròga, l'oficializacion de las drògas (= taxa europèa per exemple), aurà consequéncias claras, fabricarà pus màfias coma aquelas que son estadas la basa de ISIS en Euròpa. car per èstre militant d'ISIS cal en primièr trobar una estabilitat financièra de cort tèrmi, la dròga e son trafic ajuda un pauc. Quí finança ISIS, ara ?

Car lo sistèma del comèrci de la dròga fabrica Ibrahim El Bakraoui, mas tanben lo sistèma actual podrà fabricar Imad Ibn Ziatan :

E sembla qu'aiçò fosquèsse oblidat en Polònia. Lo nacionalisme es capable de transformar ambe los immigrants la societat en plaça, o sabiá lo dictator Franco quora importèt Andaloses a Barcelona contra lo pòble catalan.

Donc avèm aquí quatre nacionalismes d'Estat (Belgica, fRança, Polònia, Turquia) que son quatre problèmas pels pòbles europèus, basicament educatiu. I a donc urgéncia d'una ciutadanetat europèa, mas pas d'una union d'Estats nacionalistas, e de l'administracion que ne vòlon far una còpia, donc cal fugir l'idèa de l'espaci europèu coma un mercat (modèl anglés, AELE). Los Estats an favorizat un mercat nacional (la nacion pantaissada segon poders imperialistas), mas lo mercat es pas la solucion de patz per l'Union Europèa. Cal bastir una Union Europèa, democratica, sense los Estats, e que la ciudanetat poquèsse se defendre dirctament sense passar per las desfaitas sampitèrnas d'administracions imperialistas ancianas.

Se l'Union Europèa se federaliza pas, i capitarèm pas jamai a veire respectar los pòbles europèus e la ciutadanetat europèa, per totes/as. Soi aital perfaitament en accòrd ambe Dany ... lo cronicaire pensionat de l'estacion radio Europe 1.

París maneja lo juridic, es lo problèma

París maneja lo dreit, lo juridic, es lo problèma d'Occitània ; dementre que la paraula politica de París sembla mai fòrta que la paraula dels elegits en Occitània (32 departaments, 16 milions d'habitants tanben, un espaci territorial sense cap mesura mai grand que l'espaci parisenc dit d'Iscla-de-fRança), avèm un grèu problèma pel pòble d'Occitània, ciutadans franceses per fòrça. Avèm donc un twit parisenc que questiona : de qué pesa Occitània dedins la lei que l'Estat francés nos imposa ? 

Responsa, res car lo sistèma politic jacobin francés en Occitània o refusa. Car lo sistèma cambiarà pels motors diesel sonque se la lei s'imposa a París o Estrasborg-Brussels, e los lòbis o sábon fòrt plan que son concentrats ailà. Cal remarcar qu'aqueles lòbis an sempre agut de desvolopament sul mercat-Estat-nacion e qu'an sempre favorizat aquel sistèma.

E mentre aiçò, lo jacobinisme destrusís totas las potencialitats de trobar solucions politicas autonòmas, per exemple en Corsega, en favorizar un sistèma mafiós e militarizat, en militarizar las prefecturas, en ajudar un sistèma de tipe AOS de se desvolopar en Corsega.

Donc quand vesi la novèla campanha per aver una transicion clara per la democracia en fRança, ai un dobte quand se tòca pas al sistèma centralista jacobin.

Tota cambiament real e democratic en fRança passarà per una destruccion del regionalisme d'expansion parisenca.

Mas la reforma passa pas per un imposicion parisenca dels cambiaments politics en «région», cal daissar las regions e las autoritats poltiicas causidas prendre lo camin que lor agrada lo melhor. Donc caldrà que lo sistèma centralista acceptèsse la pratica diferenciada en foncion de las regions de l'establiment de la lei. E lo jacobinisme deurà acceptar de perdre poders juridics, vist que fins ara los a poscut aplicar de manièra tòrta e sobretot en patologia politica que podrèm descriure coma dangierosa pels pòbles qu'an plan assimilat coma èstre sotmetuts a el, lo sant jacobinisme.

La democratura francesa mata los pòbles, la vida, l'umanitat, e pas sonque las lengas.

 

Nacionalismes franceses, guèrra de la commemoracion, 19 de març

Los unes vòlon pas aquela data (19 de març de 1962 - ai entendut los arguments sense problèma), los autres ne fan una commemoracion oficiala, e ne fan mòstra dins lo FB de cada deputat de la majoritat nacionalista al poder actual. Lo Ménard del FN a suprimir lo nom de carrièra del 19 de març de 1962 per lo remplaçar per un activista del centralisme violent francés ; mas la dreita e l'esquèrra francesa son pas a questionar aquel centralisme, cal pas oblidar quen 1962, lo ministre de l'interior èra un François Mitterrand, e qu'es el que considerava Argèria coma fRança, «départements français», de Dunkirk (Flandras dins lo novèl Hauts-de-fRance) a Tamanraset (País Tamazigh), e ara son a questionar perqué los migrants d'Argèria, Tunísia o Marròc, vòlon venir gaudir aquela «generositat expansionista francesa» ?!?!? Lo jacobinisme francés a memòria corta malgrat las commemoracions !

Aquelas commemoracions, 19 de març 1962, 8 de mai de 1945, 11 de novembre 1918, son sempre manipular, enpaquetat, pel regionalisme d'expansion parisenca per enganar politicament totas las ciutadanetats de las populacions sotmetudas e que valorízan sonque l'ignorança de l'Éducation dita Nationale. E se un professor de l'Éducation dita Nationale gausa plaçar lo subjecte sul tèma, i a sempre protestacion nacionalista francesa, e de tot biais serà alara interdit de promocion dedins lo sistèma universitari, sèm dins un sistèma de repression de las idèas que fan claras las faussetats francesas.

Lo dessenh umoristic indica pas realament que l'enpaquetatge que vos vòli ensenhar, car pel títol, «La fRance n'est plus ce qu'elle était», o pensi pas brica, serà sempre aital dins la mesura que fasèm aquelas commemoracions regularas, esponsorizadas per la pensada francesa e lo sistèma militar francés.

Lo 19 de març «ajuda a commemorar totes los sofriments» que díson, es lo president actual que zo dís, una novèla generacion de sotmetut, un «médaillé de l'Occitanie» en campanha electorala ! Soi pas brica d'accòrd, i a un sofriment que cap majoritat per o contra lo 19 de març de 1962 potinga pas es lo sofriment que devèm suportar : «une et indivisible République fRançaise». Los Parisencs e aligats, o collaborators en regions occitanas, devon suportar la division d'un impèri que sonque la fòrça militara a fabricat.

Quand una commemoracion francesa es un acte de l'expansionisme, e un acte que dona ges dins la repentança politica, negada dins la galgue de la sufisença academica e politica, dins las errors del centralisme francés, de l'expansionisme d'una ideologia «une et indivisible fRance», ideologia fabrica dels reis franceses e pro plan acceptada, ara, per un sistèma politic republican francés, e quitament en Occitània, aital que io afirmlan que son tanben nacionalista franceses quitament al PSf. Aquel nacionalisme que fabrica expansion per sobreviure dins l'opulença parisenca, per una casta que refusa la solidaritat dedins un recanton del regionalisme dels rics, 16en arrodissament.

Totas las commemoracions francesas son per valorizar la politica que lo regionalisme del 16en arrodissament promòu. Podèm aital mesurar que Mónego es independent, mas revendica pas un impèri, lo trilingüisme es ensenhat a Mónego. Dinc lo 16en arrodissament sonque la lenga de fusta es en practica de transmission de generacion en generacion per transmetre lo patrimòni immobilièr devengut carríssim, gràcia o encausa del mercat-Estat-jacobin-nacion-francés...

Las regions o províncias pòdon pagar e revendicar d'aver la «generositat» de l'Estat jacobin.

Occitània es pas lo (grand) sud, la pròva :

Escota per aquela cronica, un cantaire african explicar : « je suis à l'Ouest» !  La lenga francesa peta a l'antena de Africa N°1. Mas desorienta autanplan que los non-auditors occitans son desorientats, de vertat ; encara que pensi que dèu aver migrants africans nègres o magrebins que parlan occitan ! benlèu qu'orientaràn un jorn Occitània, quí sap ?

Mantunes occitans an problèmas per saber ont es lo "plein sud", lo "grand sud", lo quite "sud" (vist en campanha electorala), alara dempuèi l'Euròpa, e perqué ai trobat lo Sud, vos conselhi d'escotar una ràdio del Sud que dona d'informacions en directe d'Africa, Dakar via la BBC Africa, e qu'a frequéncias FM en region del Grand Sud, Iscla dels Franceses, grand sud de Belgica, en passar sobre los Hauts-de-France (los Franceses son desoientats tanben, e lo Occitans benlèu tròp Franceses ?) : Africa n°1 dona de l'actualitat en Afrique, lo continent sota Euròpa. Lo site official de la ràdio Africa N°1 e installat aquí : Africa n°1
Es una estacion que vira segon las règlas de la classificacion de las ràdios qu'an publicitat, la podètz donc trobar sus l'aplicacion dels mòbils, Les Indépendants

Pel moment i a cap estacion occitana que vira ambe la publicitat e i a cap estacion occitana que se podrà aver amb una aplicacion per mòbils. Donc es clar, sèm pas ni dins lo "Grand Sud", ni dins lo "Plein Sud", ni al "Sud", ni ciutadans du «Midi»!

Çaquelà cal notar que lo Sud d'Occitània es Catalonha (document d'illustracion, e complement en seguida), e lo Sud-Occitània es donc pas al centre d'Occitània mas plan al Sud (d'Occitània), Narbona es a costat de Salses, al Sud d'Occitània ! Ai de mai en mai al cap que los Occitans son un pauc perturbats geograficament (per èstre Franceses e Occitan, alara que los primièrs los castígan !) e per l'identitat (Acabi de legir Henri Espieux sul tèma, prefàcia Robert Lafont, aquò perturba !) que sábon pas plaçar sus una mapa de la planèta, ni dins l'espèctre de las raças d'aquela planèta (raças es emplegat aquí dins lo sens del XIXen sègle, volontariament). Espèri qu'ai ajudat aquí :

L'Oèst d'Occitània es una region administrativa francesa que cap occitanista a demandat que lo mot Occitània fosquèsse tanben indicat dins lo novèl nom. E son a repotegar que los de la region de Tolosa o fasquèsse ;en clar portèsse sus una mapa mondiala lo mot Occitània, renegat pels geografe europèu, o quitament universalistas republicanistas franceses. De l'autre costat, romanticament, los Occitans de Provença se ne trúfan, d'aquela campanha per indicar Occitània dins lo nom de la novèla region de Tolosa-Perpinyà-Montpelhièr.

O tòrni explicar l'Èst de Sud-Occitània, es Provença, Gavotina e al delai de Var, Niça-Mónego. Puèi parlar una lenga es pas sinonim de creacion d'un Estat, d'un Euroregion, d'una anciana província, d'una region administrativa francesa, ni d'assimilar Mónego a fRança devath lo principi que lo monesgasc es tanben una varianta del parlar occitan de Niça, e de Gavotina !

Tornarai explicar lo fenomèn semantic Catalunya, Catalonha en occitan. Cataluña es lo nom de la província de España ; lo franquisme a capitat de far oblidar que Perpinyà (Rosselhon, Cerdanha / Rosselló, Cerdanya) es tanben Catalonha (Catalunya, Catalogne, Katalonia, Catalonia, Cataluña) ; lo franquisme a capitat de far pensar que la zòna de lenga catalana èra redusida a Cataluña, tot en castigar la lenga catalana. Donc a la liberacion o sortida de la dictatura, lo catalanisme a tornat reviscolar la semantica (mas l'aviá tanben preparat abans, gràcia a Òmnium Cultural), en sortir lo concepte de Països Catalans. E Catalonha es devenguda una partida nòrd de l'espaci lingüistic aquel, an pas encara capitat de comprendre Perpinyà dins una pensada sancièra, malgrat las estiuencas universitats de Prades. Aquí la campanha Catalunya-Nord de la part dels catalanistas de Perpinyà, Perpinyà e Cerdanha, la partida Sud de la novèla region administrativa francesa ; a Perpinyà lor pesava d'aver Montpelhièr coma capitala, els qu'èran estats ambe la capitalitat d'un grand Estat de la Mar Blava. Donc al final avèm una Catalonha qu'es lo Principat de Catalonha (en Espanha reiala), semantica costumièra en catalan d'anuèch (aquela que demanda un estatut juridic independent), e dedins aquela Principat (la principala partida de Catalonha) i a un tròç qu'es OCCITAN ! Parli aquí de la Val d'Aran ; es una partida qu'a un degrà d'autonomia que Perpinyà amerita dins la novèla region administrativa francesa de .... Aquí arriba la campanha del nom de la region ; o sabètz soi per Sud-Occitània-Catalunya (en lenga occitana e catalana).

La meuna causida es clara es ARGUMENTADA, pas de sentimentalisme, pas de romantisme (classic dins l'occitanisme d'anuèch), cap de literatura, de letras d'universitats, cap nostalgia ; pensi avenidor e ai questionat mantunes ciutadans e ciutadanas implicats dins l'emplec del nom de la region (torisme, industria, restauracion, ostelariá, agricultura, etc. e de tot edat).

Sud, per explicar que aquela region administrativa francesa (o cal pas oblidar aquò), es al Sud de l'Estat francés, mas tanben a Sud d'Occitània. Mas coma sèm ni Catalonha (província espanhòla, soi pas a m'enganar coma un Lamartine que pensava qu'Avinhon èra jà Espanha), ni Africa, lo continent, mentre que tot migrant o refugiat african a lo dreit de saber l'occitan en Occitània, cap fren per l'integracion a la magnifica lenga e cultura d'Occitània de Niça a Bordèu.

Occitània, en lenga occitana, car la lenga occitana es lenga de totes los ciutadans e totas las ciutadanas d'Occitània, cap ostracisme lingüistic e politic, cap de pèl blanca per saber Occitània, o cap religion especifica a Occitània, josius, musulmans (totes los corrents), cristians (quitament los papistas), bodistas, politeïstas de tota mena, ateïstas de tota capela, etc. totes/as son convidats-adas per èstre d'Occitània ; e parlar occitan es pas un regionalisme (farai cort) PUNT. Cal far ambe las aisinas de dreit politic que nos daissa París e lo jacobinisme. Sèm pas pro fòrts per demandar melhor.

Catalunya, en lenga catalana, per plan indicar la plaça importanta que Perpinyà dèu jogar dins la novèla region, autonòma (modèl Aran al Principat de Catalonha) e un pont cap al Sud (Barcelona, València, Alacant, Elx), cap al Sud african tanben (Al Caire, Dakar, Johannesborg, Le Cap). Tornar donar a Perpinyà lo ligam qu'a agut del temps d'un filosòfe catalan, Ramon LLull.

I a tanben d'unes de Niça que pensan que lo Var es una frontièra (naturala car emplenat d'aiga), coma d'autres pensan que lo Ròsa es la frontièra del Sant Impèri .... Germanic (segurament), ambe lo reialme d'Arles ! Nostalgics ? E ai legit la melhora manièra de mesprezar la revendicacion occitanista de la region de Tolosa-Montpelhièr-Perpinyà : « los Occitans podràn far lor alià !» (עליה o עלייה, plurial aliòth). Es encara un arganhòl qu'a paur d'èstre invadit pels Occitans, o pels josius occitans, paur de la Ieridà occitana, de Lunèl, Narbona, Sant Remèsi de Provença o d'endacòm mai a Baiona o Tolosa :  La decision d'un josiu de migrar fòra de l'espaci politic d'Israël es sonat Ieradà (ירידה , la «davalada»)... Un jorn los Occitans faràn una davalada a Niça e ...Garibaldi tornarà, non ? Cal plan rire de las estupiditats de mantunes occitans, que fosquèsse renegant l'identitat clara de Niça o que valorisèscan lo separatisme niçard. Remarca geografica Niça es autanplan la meteissa latitud que Bordèu, donc Niça es al nòrd-Èst de Narbona, e Bordèu al Nòrd-Oèst de Narbona !

Los jòcs olimpics a París es NON !

Se diguèt al mes passat que París voliá competir pels Jocs Olimpics, per obténer los Jòcs, per melhorar l'endeutament francés (segurament) ... La sola causa que favorizarà aiçò, es lo centralisme parisenc, e endeutarà las regions, que plega-esquina sampitèrna, faràn jamai res contra aquela idèa. 

I a pas un moment de l'istòria de la ciutat de Paris, que LA vila s'es desvolopada sus l'esquina de las regions, las províncias, las colonias o las populacions geridas per son poder reial o republican. Los Bretons, la mai granda migracion de las regions a París, explicavan : Paris nous pompe ! 

Donc l'arribada d'una pensada per aver los Jòcs Olimpics que van monopolizar los finançaments d'Estat, e donc frenar los desvolopaments AUTONÒMES de las regions, me dona lo tristum.

Cal prevenir çaquelà los participants, la pollucion serà al sòm, per competir serà pas tòp de tòp, un pauc coma a Mèxico, mas l'argent serà pas sufisenta per cambiar las règlas ecologicas de l'Estat, ni de la santa capitala jacobina, lo sistèma République française n'es perfaitament incapable, nimai l'Union Europèu e lo seu Parlament bi-cambrista (Brussels-Straßburg) :

E se Occitània es polida, la gestion francesa d'aquela tèrra de conquèsta, farà que la lei pels veïculs s'aplicarà pas tanpauc e que la pollucion serà pauc a pauc similara a Mèxico. S'i a taps de circulacion a París, s'agreujarà per las annadas venentas, e pel moment en region occitana (Bordèu, Tolosa, Marselha, Montpelhièr, Niça, Tolon) lo temps passat dins los taps son sonque de 10 oras de mens (referéncia Libération). E las infra-estructuras seràn pas melhoradas coma l'explica la polemica tolzana sul mètro, nimai a París.

 E vist la propension dels Parisencs de davalar en Occitània, se melhorarà pas, tanpauc al nivèl ecologia. Es normal de davalar en Occitània, car la descripcion que se ne far en 1700, a pas gaire cambiat en 2016 per rason d'un desvolopament panat per l'«agrement» politic parisenc (gaire ecologic).

Mas Occitània es polida, entendut dins lo Gard un còp èra, dins lo Gard : 

Se lo Comité olympique vòl Jòcs Olimpics en fRança, val melhor pensar o far sense Paris, en Occitània ! O dins las Isclas de colonias francesas, Polinèsia, Kanaki, La réunion, Martinica, etc...

Seriá causa rasonabla de pensar Jòcs Olimpics sense París ? Pas mai irrasonable que los Jòcs Olimpics a París e que las regions los paguèssen !

Car concretament per tota organizacion mondiala installada a París, es una causa que las províncias o regions an de suportar de mantunas manièras. 

L'evolucion fRancesa es clara, los Jòcs Olimpics ne faràn que piejorà l'afar, podèm donar una conclusion rapida ; París de cap a 1732 mens de 30.000 personas (Bordèu 100.000 !), 2024 (perspectivas de la mapa presentada) 20 milions de personas, e sa pollucion gigantesca (car res es clarament previst per reglar lo problèma aviat) ; lo centralisme parisenc es una plega per totes los pòbles europèus, e per l'economia, e per la democracia, e per la vida normala de l'èstre uman, individú o lo collectiu. 1732 / 2024 = 297 ans aprèp, seriá una catastròfa pels pòbles de fRança, una de mai.

E pareis que vòlon los Jòcs Olimpics, per melhorar l'endeutament general francés, e que vòlon far pagar los equipaments per las regions sotmetudas, aquelas que son pas dins las zònas de las «7 fermes royales»....

Conclusion : que lo Comité Olympique causiguèsse d'autres Estats, serà melhor per nosautres pòbles de fRança.

Mèdia francés : referèndum oblidat

O tornamai cal dire, pe r èstre informat de manièra segura, lo melhor es d'èstre aluzerpit e abonat a un jornal catalan [ ARA per exemple] ; Aital lo referèndum qu'arriba, caldrà virar los uèlhs e lo ment cap a Den Haag, Rotterdam, Groningen, Maastricht, Amsterdam, cap a las Províncias Unidas, las regions baissas de la plana del Rhin e Meusa. Cap mèdia francés ne parla... Caldrà anar veire lo reialme de la familha d'Oranja, vièlh soca de familha de Provença, del Sant Impèri Germanic.

Es un article de ARA donc que m'encamina a èstre a la garda.

Los ciutadans neerlandeses auràn de votar per un referèndum que parla del tèma, cal far dintrar Ucraïna dedins l'union Europèa, mas pauc a pauc lo referèndum se transforma en un referèndum contra las institucion europèa (explica l'article), per o contra. Es donc un referèndum per mesurar dins lo cap dels Neerlandeses se l'Union Europèa es pro eficaça ! E o podèm prova al jorn d'anuèch, la tecnocracia europèa es d'una estupiditat diplomatica granda, e d'una fragilitat politica que confina a l'estupiditat d'accions politicas, granda, etc. Avèm cada jorn, los elements directes per entendre que l'Union Europèa es un grèu problèma per totes los pòbles d'Euròpa ; mas es pas sens que la fauta de la gestion de la diplomacia dels Estats ...

Jà vos pòdi dire que i aurà monde per amagar la resulta se es negativa, mas pel moment i a pas cap mèdia francés que ne parla, sobretot per non pas reviscolar que, aguent votar NON lo darrièr còp, es l'equipa Les-Républicains-UDI que nos a farlabicat un autre tractat (Lisbona) per nos imposar l'Union Europèa sense declaracion politica dels pòbles ; e la tecnocracia partidocrata socialista a seguit !

Dinca quin  nivèl d'anti-democracia, d'ipocrisia, l'Union Europèa dels Estats anirà ambe sa technocracia per nos imposar lo seu poder tecnocratic ?

Dinca quin  nivèl d'extrèma-dreita a las eleccions, aurèm enfin une remesa en causa dels camins percorreguts dins los trenta darrièrs ans dedins la forest fosca de l'anti-ciutadanetat europèa ?

Dinca quin nivèl de populisme a las eleccions, la plutocracia europèa calarà enfin ! Non pas per tornar en darrièr, mas per bastir una democracia en Euròpa (Union Europèa) que fosquèsse pas un mercat tal que lo vòl lo London Kingdom ?

Un jacobin que s'amaga dins la mòrt de cada occitan

Es sovent complicat de reconéisser los jacobins, la semantica es sovent traïdoira ; aital un jorn un elegit que pòrta bandièra regionalista, nos explica : « de qué ne pensa lo prefecte ? » 

A prepaus de l'installacion d'una Calandreta, escòla autonòma que los parents an de far esfòrçces per la bastir en tota libertat. E ara lo filh es devengut un afidat del liberalisme estent passejant oltra-atlantica aprèp mantunes corses de sciéncias politicas a Bordèu ; e vos assegurarà qu'es pas jacobin ; es de dreita e veïcula l'ignorança de saber çò qu'es lo poder politic en pensar a liberalisme modèl nòrd-american, ambe tota la semantica associada.

Puèi la dreita sembla pus aisit de descriure aital coma jacobina. Mas avètz tanben l'esquèrra, e alara aquí es mai subtil, fin, viu, e sovent s'en rendon pas compte tanpauc !

 

 Aquí condòls, e de que podèm sortir d'aquò ? Es vertat qu'es tristàs de veire un òme elegit e i trapar aquel tipe de comentari, mas cal dire qu'es estat elegit e qu'a degut pastat sa politica d'un jacobinisme escondut, un pauc coma Mèstre Jourdain fasiá de pròsa sense saber. Marie-Lou Marcel fabrica lo miralh jacobin qu'a segurament assegurat sa multipla preséncia dins las eleccions, e los seus succès al fials dels ans.

Gaitèm de prèp la frasa : «reconversion tournée vers le thermalisme, la culture et le tourisme»

Lo sistèma jacobin a destrusit l'aisina qu'auriá ajudat de transmetre la cultura d'un pòble, la lenga occitana e imposèt un biais de pensar la cultura transportada per las escòlas de pensadas parisencas ; e la lenga es devenguda un instrument lingüistic per una elitas de l'esquèrra clientelista de la candidata o del candidat. Urós que lo pòble es d'aver espectacle un còp l'an en lenga occitana (per la melhora de situacion).

Mas concretament, pas un panèu, pas una escòla que tòrna a TOTS e TOTAS, la lenga del país, nimai las sapiença ontologica al pòble que viu sus un «territoire» dins un país (que sabèm pus tanpauc se parlèm d'Estat o de tombada).

E la fòrça del jacobinisme es l'insinuacion culturala, subjectius agressius per los que sábon descodar, descriure, causa parisenca de cada jorn dins los mèdias, dins las escòlas, collègis, licèus, universitats, dins los estadis, dins los transpòrts, suls mercats, dins lo supermercat, dinc lo made in fRance de cada taulets, etc. e donc tanben al condòls mandats per una elegida.

Es per aiçò que lo nom de la region Sud-Occitània-Catalunya serà una granda avançada per atudar lo procèssus de sotmission al modèl cultural francés en Occitània.

Es per aiçò que tot panèu en lenga occitana es una avançada pichoneta, mas avançada per non pas oblidar sus quin «territoire» sèm e perqué i podèm viure en patz. Dins las annadas 1970, se parlava de Viure al País, lo Volèm ... es passat a la chiminèa a Nadal, e al fial de la vida economica de cada individú concernit ; alara es un Viurte al País quitament dins la mòrt, podèm dire, que lo jacobinisme mata, car, s'i a cremacion, messa, enterrament dedins lo cementèri, sul marbre del tombèu, lo francés s'impausarà «naturalament» ; per la granda fauta de non pas aver installat una politica lingüistica, dempuèi las annadas que l'uèlh avizat dels militants s'es integrat al sistèma republican, e an pas sabut descodar aquela semantica perversa que clava dedins una sotmission los engatjaments ancians en destrusir pauc a pauc las conviccions politicas claras e ancianas, e grandament desvolopada endacòm mai en Euròpa.