Ségolène Royal : République française… egalitat ?

Dins la «guèrra» dels projectes al Parti Socialiste francés, soi dobtós, mas es que cal pas èstre dobtós per totes los actes politics modèrnes, o per tot acte de societat, collectiu, d’un collectiu nacional qu’es un impèri que podrà pas longtemps amanar correctament la democracia, se la tòrna pas dimensiona ?

Donc, per dobtós seriosament, cal pas aver páur d’anar veire sul terrenh, veire dins las reünion publica, veire quí pòrta un projecte, de quina manièra es presentat (l’avèm jà fait), de quina manièra s’adiciona ambe los mots de la lenga imperiala.

Ségolène Royal se fa esperar ambe un cantaire espanhòl de Tolosa, avèm agut dreit a un flamenco, una sevilliana e un «Oh Toulouse» de Nogaro.

Sul pupitre de l’intervencion, corsa al maraton de la candidatura socialista, i a notat «La Force Citoeyenne», ne cal de fòrça per contra l'o tsunami de sondatge que díson qu’a pas cap de chança politica de passar l’eleccion al Parti Socialiste.

Los primèra es un moment d’encontre ambe los Franceses que díson dins los mèdia ; ai pas encara comprès ont se passava aqueste encontre.

Mas parlèm del contengut del devís.

Al mièg del «Ségolène Présidente», se podrà ausir la debuta de devís «Cher amis, camarades» … puèi dintrèm dins lo còrs del messatge portat als militants : «tous nous rassembler» la division sembla encara una descripcion que fa páur, o un fren a l’accession al poder.

Se parlarà de «quatre annadas d’infèr» pel «peuple français», segur aquel que canta en espanhòl a Tolosa.

Ségolène saludarà «los joves d’Espanha» dins l’Euròpa en crisi. Se farà aital una referéncia al Partido Socialista Obrer Español, coma un exemple, una paradòxa (?), e sobretot per sa preséncia dins la sala de Barcelona a Tolosa, lo PSOE es activista per far votar a Tolosa, la bandièra republicanista francesa s’explica aital melhor. Sabèm aqueste maitin la resulta de las eleccions espanhòlas e sabiam las resultas de las politicas economicas socialistas a Madrid e sas manifestacions estudiantas, dintrar las manifestacions per portar un messatge popular dedins l’Estat francés pels socialistes, me sembla aquò tanben estranh.

Las pòrtas son duberta : lo «pòble» (al singular) a «lo mal de viure», una critica sobre la sentat per desvolopar una descasuda francesa al nivèl de la filiara sentat, del primièr reng al 11en reng mondial, e es vertat aiçò es degut per la politica del govèrn, mai tanben a l’impossibilitat de produsir e donc d’estauviar dins lo sistèma europèu que los socialistas an causit per nosautres en téner ges compte del referèndum que lo non aviá ganhat, e que la tecnocracia denegava la valor.

«On disait les socialistes battus, nous sommes là», nombroses, es vertat … una vertat pastada de nostalgia. Es estonant de veire tantes monde, tanta nostalgia. Lo «pòble» francés es nostalgic ? Per sempre ?

L’inèrcia es vertat, una causa que critica Ségolène Royal ; lo daissa-far del liberalisme de dreita o d’esquèrra es l’inèrcia de l’Estat, mas l’Estat sanctificat es lo projecte de las bandièras installadas dins l’aula ?

Alara cal OSER L’ESPÉRANCE …

Zo dirà dos còps, cal d’espèr, es vertat, car cal «la promessa republicana l’a destrusida la dreita».

Cal esperar que fosquèsse vertat, esperança. Es un mot occitan ?

La bandièra aurà la rason de sas preséncias : contrar lo devís del FN dins lo public de las banlègas, qu’an pas que la television per saber pensar en politica, es alara aisit de bastir una preséncia per explicar als ciutadans inocents. Es «le drapeau de la révolution», se sap pas de quina revolucion, la primièra partida, federativa o pre-bonapartista, robespierrista ?

Se farà l’associacion de tres mots : République, Résistance, Patriote. RRP, aprèp RPR… Aquí la frasologia èra adreiçada al public del Parti de gauche, lo meteis nacionalisme de las bandièras.

Avèm pas poscut saber se ambe las frasas de La Marseillaise, contra los pòbles europèus en lor prometent la via sangnosa, avèm un projecte novèl ?

Per contra avèm la confirmacion que lo projecte francés es enganador sul subjecte de l’egalitat : «il n’y a pas de république sans égalité», caldrà explicar la diferéncia entre egalitat e uniformitat, o explicar perqué una casta de rics pòt arribar al cap d’un partit per èstre estat un candidat putatiu.

Puèi tornèm als militants, «quora l’unitat fauta, la victòria fauta», es una frasa que ajudarà los ciutadans de comprendre perqué quora las causas van quitament pas correctament per desvolopar una politica al govèrn, los elegits del Parti Socialiste se cálan. Criticar es far perdre. Perqué ? Perqué lo pòble pòt pas bastir un rasonament poltiic. Quí vòl un «pòble» d’inocentàs que s’en va votar en jòia, sense questionar…

Espèri las meunas responsas a las questions despausadas sul site Internet de Désir d’Avenir, lo site oficial. Pel moment,compreni pas coma i pòt aver un escambi ambe la vida de cadun e un retorn al personal politic per bastir un programa, soi en cerca de la solucion.

Avèm enluòc : «lo concors de sondatge fan pas l’eleccions, lo poder es vosautres que l’avètz… prenètz e daissètz pas caser»

Espèri las responsas a las 9 questions pausadas sul site de Désir d’Avenir.

Contrar l’argumentari UMP-Sarkozista es simplista, Ségolène Royal explicarà coma farà de faiçon trinari, aquí tanben las solucion son per tres… Un concepte francmaçon tot aiçò.

«las eleccions presidenciala son pas un combat de gladiator, mas son ciutadans que se vòlon rebertar dins las valors de la republica» Las valors de la republica, quina ? Aquela que França desvolopa dempuèi 200 annadas ? Per mantunes Occitans e per mantunas Occitanas, es alara NON. Per la fraternitat, sabèm qu’es estada emplegada sonque per aver bons soldats, coma avèm bons militants de la partidocracia. Per l’egalitat de las lengas, sabèm qu’es l’uniformitat lingüistica, e las lengas son l’aisina per exprimir tala o tala democracia, la lenga francesa tricolorada es alara l’anma occitana destrusida. Per la solidaritat, gausi pus ne parlar quora se lista la fortuna d’un DSK… candidat putatiu e talament ganador un còp èra, coma s’èra vaquí un sègle.

Lo seu programa serà pas alara un catalògue de solucions, 101 solucions la chifras èra presa. Lo marqueting politic fabrica de mal per l’ausir.

De còps fasèm bilhet que pòdon semblar autanplan inutile que lo libre sobre l’amor de Badiou.

-°-

Complement d’informacion d’una reünion publica que se ne parla pas tanpauc (tot subjecte dificile, se ne parla pas al Parti Socialiste), per evitar de confondre “développement durable” e ecologia.

 

Pendent la reünion de Tolosa, Ségolène Royal a fait parlat un representant de Pierre Cohen, capitola de sa municipalitat… sul tèma, per explicar qu’èra contra e que la supression del nuclear èra cap utopia.

-°-

Entre dos bilhets sobre Ségolène e…

Perqué lo nom es pus en boca dels socialisats franceses, la descripcion de la casta… socialista que vòl lo poder.

Pel contengut del discors de Ségolène Royal, lo cal relativiza a la lum de la fortuna dels dos aucèls qu’avèm aquí, e qu’èran la causida del sondejaires per nos far creire qu’èran cridat pels Franceses per èstre los magnifics aucèls per èstre a L’Élysée per remplçar dos autres aucèls.

Lo ressentiment dins l’istòria a trapat un autre capital, lo socialisme francés. Marc Ferro ne farà un autre libre ?

Al poder son complicats o dangieroses pels pòbles d’aqueste planèta ?

Aital se cal recordar que la bandièra blanca dels reialistas franceses en 1788, èra tacada tanben del meteis biais que lo blau-blanc-roge de la republicana… françAIaise.

Podèm tanben notar lo tèxte d’un grand socialista sul tèma :

« Ah DSK. L’esquèrra que perd (encara) en 2012, lo PS sempre atanben engabiat dins la lenga de fusta d’un Harlem Désir. Sarko qu’exulta e qu’espèra un neneton. Lo FMI descapitat. Grècia en desfaut de pagament. L’èuro que trantalha,  Portugal qu’espèra, puèi Espanha ambe las manifestacions al modèl Printemps du Jasmin, e tot çò que arribarà encara que se veirà pas venir. DSK es una crisi mondiala per el solet.» Didier Lestrada… dempuèi Paris, la santa capitala, ont se pensa que la casta representa lo monde, lo planèta politic mondial.

Boicotar la democracia ?

Un jornal qu’es jamai estat del costat dels democracta titola sul tèma “boicotar la democracia”… me sembla qu’amerita un comentari.

I a pas mai grand anticatalanista qu’aqueste jornal, donc i a pas mai antodemocratic qu’aquesta redaccion en cap.

La portada d’aqueste jornal se divizarà en dos : la partida DSK, escandal a l’aficha per un politician plan conegut per èstre engatjat politicament del costat socialista, puèi las manifestacion d’estudiants que fan la grèva per criticar lo sistèma poltiic qu’a pas sabut gerir l’economia e los desvolopament de las entrepresa dins un contèxte europèu de liberalisme agut simbolizat justament per lo FMI dins los Estats africans, puèi ara europèus.

La democracia se podrà desvolopar ambe un sistèma colonialista d’Estat centralista ? Cornelius Castoriadis, en fasent la descripcion de la democracia grèga, explica que non.

La democracia es pas un sistèma de votacion e los partits qu’acompanhan.

La democracia pòt èstre portada per una dimension umana dins las relacions entre los pòbles. Los sistèmas jacobins, elonhats dels pòbles, se podrà jamai titolar de democracia.

Lo sistèma liberal, prezat per la redaccion de la Razón, es un sistèma que l’economia mana fòra las decisions dels pòbles, que fosquèssen sotmetuts o imperialistas.

La democracia se podrà pas biocotar, mas podrà èstre un mite dins mantunas situacions : – dictatura que fabrica partidocracia illusionàrias (ex: Tunísia, etc.), – la partidocracia centralista espanhòla o francesa, – l’imposicion armada d’un poder d’Estat, – los soviets obrièrs (totes los Estats de l’Euròpa de l’Èst s’autoproclamavan «democracia populara»), – quora las accions dels govèrns son presa en foncions dels interès particulars de las entrepresas (en sistèma de lòbis entrepresarials, sistèma qu’agrada a la redaccion de La Razón).

La Razón manipula autanplan que los jornals gratís distribuat a Tolosa per aquesta temporada : 20 minutes (imprimat per La Dépêche) o Direct Toulouse (grope Bolloré), Métro es puslèu de mens criticar… Veirèm aiçò en seguida d’aqueste bilhet, dimenge maitin…

-°-

Royal, soi estat veire una candidata

Lo darrièr còp per las eleccions presidencialas passadas ai mancat de visitar totes los candidats. Aquí preni d’avança, soi estat veire una candidata a la candidatura partidocrata, aquela del Parti Socialiste francés.

Ségolène Royal èra en vila, dimenge vrespal per la picto-charantesa candidata socialista francesa.

La visita del Miralh s’imposava, Christine Lemorton l’acompanha, e l’elegida en carga dels desvolopaments duradièrs a la comuna tanben («per representar Pierre Cohen, se Martine Aubry es elegida, aquel serà ministre…). Lo pòble es estat rencontrat, sèm salvat.

La visita del Miralh, un «barri abandonat» pel govèrn, aurà durat, una ora de mai que previst; los militants podràn esperar.

La debuta de la reünion, es de dire a l’ora (15h00), pas mai de 150 personas dins la sala, puèi pauc a pauc, 15 minutas per 15 minutas, 50 personas e l’organizacion se carga de trapar cadièras.

Podèm aital admirar lo decòr, los tres triangles installar sobre un linçòl blanc en cap de sala, tres triangles de las colors nacionalistas francesas. Ségolène Royal explicarà lèu perqué son aquí, dins una ora…

Podèm tanben verificar los tèmas de sa campanha interna :

Un messatge per la classa sociala persenta dins la sala, qu’espèra la candidata. Un messatge tanben als militants que son estats decretats “citoyen” vigile, “la force citoyenne” sul pupitre dels discerses; avèm l’explicacion lèu : es per far votar melhor que lo darrièr còp. Cal remarcar que lo nombre de vòts per Ségolène Royal èra superior al nombre de vòts per François Mitterrand en 1981… Cal remarcar que lo nombre d’electors a aumentar tanben.

Esperèm … e cerquèm las cadièras.

Las taulas reservadas son aucupadas…

S’espèra la candidata, lo nombre de militants sembla inesperat… Lo comitat d’organizacion es un pauc leugièr, mas fòrt content de la vrespada. L’aiga espèra a l’entrada, cal long serà lo temps per esperar la candidata.

Lo temps de gaitar melhor l’aficha de la pre-campanha socialista… Simpla, artesanala, minimalista, e volorizada en blau, blanc e roge.

La candidata arriba ambe las colors del vestit inversat, uèi, camiseta blanca e vesta roja… sul triangle blau, serà mediatic. Quasiment un nívol de jornalistas, camèra, canon o estílo en man, arriba ambe la candidata, e «los elegits» (pauc çaquelà).

S’espèra Ségolène Royal… la sala es plena, las cadièras fáutan.

Ségolène Royal arriba, lo comitat Désir d’Avenir es a la pòrta per l’arcuelhir, ela e los elegits.

Es lo torn de França de Ségolène Royal, Nancy mantunes jorns abans, dins la premsa parisenca èra Lyon en fin de setmana, e ara Tolosa. Martine Aubry, la candidata putativa, es estada a Tolosa dins la setmana, encontre ambe los capolièrs dabans la premsa ; s’espèra François Hollande. Se podrà alara verificar los sostens de cadun … legitimistas ; los cap-elegits socialistas sostènon Martine Aubry ; per François Hollande, lo novèl candidat chouchou dels mèdias sondejaires (criticat per Ségolène Royal), es Kader Arif, lo deputat internacional europèu. Per Segolène Royal es Christine Lemorton, la deputada eficaça e de terrenh per Tolosa, que non cumula mandats.

Ségolène Royal arriba :

La nostalgia tòrna dins la sala Barcelona de Tolosa, un pauc isolada, mal senhalada e sense cap luòcs per daissar un VTC… Se podrà entendre un «Ségolène Présidente», dins un version feminine que sembla pas èstre decretada aprèp dimenge passat. Dimenge maitin la premsa mondiala parla de DSK, totas aquesta setmana se ne parlarà pertot, levat a la sala Barcelona de Tolosa aqueste dimenge.

«Vous ne semblez pas sonné, vous êtes bien là et fort» explica Ségolène Royal per debutar son discors de 40 minutas, aprèp los discorses de Christine Lemorton e una conselhièra municipala encarga oportunement del desvolopament duradièr.

Puèi arriba l’explicacion de la bandièra presenta sobre l’estrada, lo punh e la ròsa i son pas. Perqué daissar la bandièra republicana francesa sense qu’al FN ? Perqué daissar l’imne «simbolic republican» francés defòra de las salas (çaquelà se cantèt pas, sèm plan dins una eleccion socialista intèrna – e aquò m’estauvièt de sortir de la sala).

Vos daissi pensar lo discors e los elements claus, ne farai un autre bilhet…

Vaquí que la candidata acaba son devís :

Lo quioquièr de Sant Pèire a Tolosa parla de la madòna de las eleccions, un client del quiòsque s’estona de l’aver aquí tant prèp e talament discreta (es l’efèit de la sala Barcelona segurament), podèm veire sobr ela fòto que lo qualificatiu es gaire exsagerat.

E contrariament a çò qu’es dich (comunicacion en anar e tornar), es pas estat un moment de comunicacion a sens unic, de la candidata cap als electors-militants.

Occitània : solidaritat e esperitat d’entrepresa.

Sovent los Franceses an un castig simplista de donar a l’idèa d’Occitània, la fauta de solidaritat, zo pòdon far perqué an pas cap estudis sul tèma, castiga, castiga ne damorarà sempre quicòm dins un contèxte mediatic plega-esquina… Per contra l’actualitat pòrta sovent los arguments contra, e especialament en matièra de solidaritat e d’esperit d’entrepresa Occitània es sovent en avança suls ments de las escòlas de comèrç franchimandas.

Un jorn l’entrepresa L’Occitane en Provence serà tanben solidari ambe la lenga occitana, mas pel moment avem pas l’estructura fiscala per aiçò far.

L’entrepresa provençala es installada sul mercat mondial dels accionariats del Sud-Èst asiatic…

Es una entrepresa de nivèla mondial e solidari, mai tanben una raiça de riquessa per Provènça.

Es realament important d’aver mai de poder en region occitana.

LGV/TGV o linha classica e Pandolino

Enfin una organizacion entre las companhias nacionalistas de tren per desservir Brussels e Straßburg, Zürich ... enfin una linha ralh importanta que passa pas per París ! Lèu aurèm una linha Straßburg, Lyon, Marselha/Niça, Narbona, Barcelona o Tolosa ?

Per astre, la podèm pensar possible car lo CR de L.-R. aurà près sas responsabilitats per finançar la partida Nimes/Narbona/Perpinyà, finançar solet.

Es clar que la LGV atlantica novèla aurà inconvenients clars : lo temps de fabricacion, – lo còst, – la destruccion de tèrras agricòlas, – desorganizacions umanas, per un avantatge segur, favorizar las entrepresas que sosténon la partidocracia.

La causida de pandolino entre Brussels e Straßburg/Zürich es estada longuassa, mas es faita e l’installacion de la linha aquesta es de notar car passa pas per París…

-°-

Mas concretament avèm pas encara lo continent coërent pels desplaçaments pel ralh, un jornalista alemand l’a probat en préner lo tren a l’estacion de Bielorússia a Moscó dinca Niça, linha qu’a ameritat un comentari sobre aqueste blòg jà, ambe un grand espèr, espèr que sembla destrusit per l’article prepausat.

L’article es publicat aquesta setmana dins lo Courrier International en lenga francesa.

la linha passa pas per París, encara una autra. Car es clar, França es la clau logistica europèa, mas li cal pas passar per París, un trauc logistic.

-°-

Grussan : Nacionalisme espanhòl en Occitània, Hace Calor

Perqué cal oblidar aqueste tipe d’animacion, non es pas perqué la gojada fabrica novèls DSK (encara qué…), un membre de FB, inocentament, explica tot sol l’afar, legissètz :

Se cal rapelar que lo modèl es conegut en Catalonha, èra lo modèl de Francisco Franco.

Es que se podrà curar ? Pensi que non, caldrà esperar d’autras generacions. E pel moment oblidar d’anar ailà. I a melhor de far.

AC OCH = pron caut en lengatge Internet francés sobre un clatussatge.

De la meteissa manièra aquel a Perpinyà… que sembla un ret comercial de fèsta tot faita e presta a l’emplec per personal politic qu’an pauc idèa de çò qu’es una animacion corërenta ambe los territòris occitan e catalan.

-°-

Res de veire e tot per cambiar la vida en Occitània, país dominat e plega-esquina…

Nakba e lo nacionalisme francés o/e israëlian

La Nakba, podèm veire la fotografia partesana per n’aver una idèa, aquí.

Aquel document es per la reflexion collectiva ; es de cap manièra mon punt de vista. L'Estat d'Israël es pichonèl, la proprietat privada a format l'Estat de las populacions que son devengudas israelianas, e vengudas majoritariament de l’expulsion europèa e d’una organizacion qu’a portat aquesta populaicon en tèrra santa o considerada aital, en crompar tèrras o espoliant tèrras als proprietaris ancians, arabes en majoritat. Debutas : La venda de tèrras agricòlas es un fenomèn que sabèm uèi en banlèga tolzana, en enlevar lo fenomèn de nacionalisme sul modèl francés, Israël, Estat novèl e legitimat per l’ONU a la sortida d’una guèrra mondiala, es format d'une dimension pichonela ; parallèls pòdon èstre fait simplament, ambe las dimensions dels departaments (Lanas + Gironda), en préner los departaments lo mai bèl d'Occitània. Lo problèma del nacionalisme d'Israël es qu'es estat transformat, partit del nacionalisme de la primièra partida de la revolucion de 1789, dinca 1791, es tranformat en nacionalisme al modèl francés d’anuèch, 1791 al delai, e sabèm nosautres Occitans e Occitanas coma aquel nacionalisme nos a enganat... De la ciutadanetat entre las nacions amigas (primièr 14 de julhet èra la fèsta de la federacion, los dreit de l’Òme èran tradusit en 7 lengas de l’Estat dels ciutadans autoproclamats per una elita que nos representava fins a 1791), sèm passat de la nacionalitat englobanta e ciutadana, que refusa, sonque a partir de 1992 per escrich dins la dicha ConstituTion française, lo plurilingüisme dins l'Estat centralista e jacobin. Lo modèl francés es ara lo modèl Israëlian, e coma en Israël se pausa en França la question del modèl ... de quina manièra se podrà far marcha enrèir ?

De quina manièra podèm oblidar Ernest Renan e Maurici Barrès per bastir un Estat de ciutadans, de quina manièra mo dèl engimbrat en Israël podrà èstre cambiat ? Se Israël lo sistèma sembla impossible de cambiar, es que lo sistèma frnacés actual podrà èstre cambiat per destriar la ciutadanetat (lo juridic per totes/as, e per totes los locutors e totas las locutriças) de la nacionalitat (la descripcion antropologica).

Vaquí l’error que cal pas desvolopar, la pensada aquí junta, de la revista Tornaveu en Catalonha, es la pensada de l’esquèrra francesa que l’amaga çaquelà, mas que reberta la vida politica dins lo cap dels socialistas catalans. O aquela tanben basada sul maxisme es tanben una error marxista.

La primièra pensada a creat lo netejament lingüistic francés (zo suportèm uèi), per aiçò es impossible d’acceptar del punt de vista de la sobrevida de la diversitat lingüistica, aquí e sobre lo planèta.

La segonda es fòrabandida per rason de l’Istòria del marxisme… e aiçò per longtemps. Michel Dubet, nacionalista francés, ne sap jogar d’aiçò, tot en explicar qu’es d’esquèrra dabans professors del SGEN-CFDT dissabte passat.

Las meunas referéncias son los libres d’en Cornelius Castoriadis «la cité et la loi», «Histoire et création», «Thucydile, la force et le droit», o lo libre de na Isabel-Clara Simó sobre lo nacionalisme, o d’en Jürgen Habermas sobre l’Estat aprèp lo nacionalisme (d’expansion, per aver la patz en Euròpa), Monserrat Guibernau sobre los nacionalismes (per n’aver una fotografia independenta e sapienta), d’en Marcel Détienne «l’invention de la mythologie» per destrusir los mites dels nacionalismes d’expansion e los autres, d’en Marc Ferro «le ressentiment dans l’histoire, comprendre notre histoire», d’en Lorenzo Bonoli «Lire les cultures, la reconnaissance de l’altérité culturelle à travers les textes», d’en Robert Lafont «L’État et la langue», d’en Pierre Leroux per sas idèas umanistas,  etc… Mas cal pas oblidar Montaigne, Montesquieu o La Boétie, e los plaçar dins lo contèxte gascon o occitan, una expression en lenga francesa per explicar a França çò qu’an matat en Aquitània (nos cal pas èstre tocat per l’assimilacionisme francés, que pensa francés tot çò qu’es escrich en francés, en lenga del rei dels Francs, es de nacional-expansionisme).

Lo problèma del primièr sistèma es que se pensa gaire reformable, e segur d’el, per imposar lo sistèma de faiçon sampitèrna, aquí e pertot, quitament en Africa (aquí ont caldriá cambiar las frontièras coma al Sodan)… Existís çaquelà sonque dempuèi un pauc mai de 200 ans. Lo sistèma d’Aquitània, destrusit per l’arribada dels Franceses en 1453 (chaples dinca 1470), existava dempuèi 400 annadas, 400 ! Lo sistèma de Navarra existiguèt dinca la votacion per donar lo poder a París en 1791, coma pel Comtat Venaissin a la meteissa data… Podèm dire tanben que lo sistèma de Piemont es estat destrusit per assimilar Savòia e Niça a França, la diplomacia francesa es logica, legitimista (normal), e fonciona ambe lo patern següent : lo nacionalisme francés es englobant e sempre aital, l’avèm poscut verificar ambe Mayotte, e, la francizacion forçada o departamentalizacion que s’i installa contra lo plurilingüisme, e lo respecte de las lengas del territòri, totas las lengas, dins un contèxte que sembla per la dimension geografia a la Palestina-Israël.

Podèm tanben notar los dreits e costumas d’Agen, Bordèu, Peirigüers, Tolosa, etc. Quasiment son constitucions de micro-estructura, comuna-Estat, similara al sistèma italica. Aquelas estructuras son segurament pas del bon nivèl pel XXIen sègle, mas per l’epòca èran melhorras que lo sistèma dictatorial reial franc… transformat en 1789 per una revòlta importada a París, alara qu’èra jà dins tot l’Estat reial emergenta dempuèi dètz annadas. A Bordèu abans l’arribada dels Francs, lo poder centralista e dictador francés, lo ciutadan aviá lo dreit per se defendre… çò qu’èra pas brica lo cas a París ; l’arribada dels futurs Franceses en tèrras occitanas es estats un retorn a la republica romana, una piada en darrièr.

Es que podrèm longtemps interdire als pòbles d’exprimir autras causas que conceptes qu’an res de veire ambe la realitat del terrenh, las realitats istoricas, e la geografia politica e fisica dels territòris concernits ambe l’installacion de pòbles qu’an dreit a la dignitat coma l’explica la Carta de l’ONU de 1947, e la partidocracia interdire longtemps aquesta expression en França coma en Palestina per la partidocracia d’Israël ?

Es pas sonque un subjecte, o question, conceptual, es tanben una faiçon de viure la representativitat dels elegits, d’èstre democrata o republican, se volèm oposar los dos tèrmis segon Michel Dubet :

La republica, sa partidocracia e los sindicalistas CGT, an imposat lo nuclear en França, vesètz ma linha politica de menar las causas publicas. Es complicat de téner, mas es la democràcia, es lo complèxe contra los simplismes tecnocratics.

-°-

Puèi, debuta en fin de mai 2011 lo festenal Sèm e Serem a Tolosa.

Oaaaa inesperat : França tocada dins la seuna arrogança nacionalista

I a pas una boca d’un elegit francés qu’a pas agut en boca lo mot FRAAÔÔAANCE.

L’afar DSK a revelat dins lo meteis camp del referèndum de la constitucion europèa, los mèdias de l’Estat francés.

Vesètz l’escantilh :

E coma l’ai jà escrich, abans l’afar DSK èra conegut sonque per èstre lo director del FMI, coma s’aquel pòste èra pas politic e tengut per una casta mondialisada plan coneguda (e escrivi tanben pas ligada a la comunautat josiva, per evitar tot comentari sul tèma).

Avèm ara la fisença nacionalista francesa a la baissa, lo caval que deviá ganhar las eleccions es empresonat.

E tota la premsa mondiala ne parla ara, al meteis moment …

Pels actes sexuals agressius, en Belgica, los avesques son fòrts per cobrir l’informacion … E aquí i a pas cap mèdia parisenc per ne far una comparason.

La FRANÇA es tocada a tres nivèls : – sa partidocracia, aquí la socialista, es puslèu fosca dins son sistèma de causida dels candidats per las eleccions de la clau electiva per rason d’un sistèma bonapartista, – al nivèl de las seunas elitas mondializada e financièra (lo cursus matematica e sciéncias politicas de França es tocat ! la finança mondiala pesca dins los cursus matematic francés per aver las seunas elitas), e tota representacion diplomatica francesa es ara desvalorizada (çò qu’es enfin una realitat mediatizada per un afar de cuèissas), – al nivèl de l’expression mondiala del nacionalisme francés, els que se vòlon la referéncia republicanista mondiala en l’amanag rdevath una pseudòdemocracia.

Lo títol de LeDevoir dona un espèr que l’afar durarà longtemps …

La portada de La Libre Belgique explica gaire, per contra dedins podèm legir causa qu’agrada pas en general als pòbles qu’an de pagar per las loras elitas e que veson sonque aquel cinèma electoral.

Uèi soi content : fRANÇA tòrna a sa plaça mondiala, lo ridicul que mata. E pas sonque per l’afar juridica que pesa sobre Strass-Kahn, mai tanben sobre una faiçon de viure sobre nòstra esquina de las elitas francesas (cambra a 2100 € per nuèit).

Uèi pensi a la femna qu’es estada agressada, e segurament es pas la sola dins aquestas situacions.

La presentacion de DSK per la justícia americana m’estona pas e la tròbi normala, vist la manièra que la justícia francesa tracta lo subjecte Yvan Colonna, coma presonièr politic sense cap dreit que la volontat del rei-president. Vist lo tracatament de totes los presonièrs politics bascos, bretons, e còrses, soi pas mal content de l’afar d’un exemple de l’elita francesa que «lutine» (segon Gérard Slama aqueste maitin sobre France Culture) França a son bon nivèl, lo mai bais.

Yvan Colonna es l’oblidat dels mèdias parisencs … e çaquelà la justícia o supausada aital es a París coma del temps colonial.

Espèri qu’un jorn lo personal politic francés, tots amassa, serà condamnat per la justícia mondiala, per la gestion que fan de lor nacionalisme d’expansion parisenca, un malastre per l’umanitat.

-°-

 

Escotatz (picatz sul lògo) tanben la revista de premsa de :

E en Itàlia, son las eleccions municipalas que son en primièra pagina de l’actualitat :

eleccions en Itàlia, o chaples al Nigèria :

Avètz tanben gaitat la publicitat sobre l’exposicion tolzana en lenga occitana ?