Fèstas d'estiu per l'occitan

Pampaligossa se debanarà lo dissabte 8 de julhet, 14h, sobre la prada del pont canal d'Agen.

Organizada pel tresen còps per l'associacion Per Doman, la fèsta Pampaligossa es un festenal de familha, ludic e creatiu ; l'objectiu es de perpausar un temps e un espaci de léser, d'encontre, de juecs e de creativitat.

Segond enjuec, es la descobèrta de la lenga occitana que pòrta una cultura particulara ; se farà aital de manièra dolça. Agen se vòl al còr d'Occitània (la granda), ambe sa lenga emplegada aquí dempuèi 14 sègles ! E fau apondre que mantunes documents ne fan la pròba, document ESCRITS ...

-°-

D'un autre costat d'Occitània, a costat de Montpelhièr tanben fan pinha per aver una visibilitat per l'occitan.

 Es precisament a l'entrada de Montpelhièr, un endreit famós per una manifestacion per la signaletica en occitan, a vilanova les maguelona ; divendre 7 de julhet se presentarà un espectacle en viu ; los organizadors lo faràn excepcional, car pel primièr còp dins la ciutat, al pè de la catedrala famosa.

Beucòp d'umor e d'enèrgia militanta per aquel concèrt faràn parodias e creacions, cançons e musicas en Occitània, portada per la musica ròck'n ròll per aver la nhaca !

Christian Almerge, cantaire occitan, convida, ambe lo grope TEST, per un viatge cròs la fantasiá e la descobèrta, esmovent pel public. Se debanarà lo 7 de julh a las 21h30 prèp de la comuna de la vila de l'Erault en Occitània administrativa francesa.

Entrada liura e a gratís ; se beurà per amistat aprèp lo concèrt !

 -°-

Puèi Vilamur, Garona-Nauta, Occitània, pels agèndas de cadun, de notar la jornada occitana del 28 de julh.

De notar la conferéncia d'Istòria d'Occitània a las 11 oras, lo 28 de julh a Vilamur.

 -°-

Vasatz Novèla/Navèra Aquitània, la lenga tanben es presenta per l'estiu 2017, per l'estiu hen hèsta en Vasadès.

 -°-

Puè fau pas oblidar en Arièja, lo festival occitan Festen’Oc d'estiu començèt dissabte 24 de junh per un bal pels enfants pèi la serada de Sant Joan e contunha lo dijaus 13 de julhet per 4 jorns de fèsta, de musica, de danças, de cants ... informacions mai grandas sul ligam.

Es un grand festenal engimbrat pel monde associatiu, bravament luènh de tota manipulacion politica.

Grops concèrts e bals  :

            24/06 : Parpalhon, Les Irètges

            13/07 : La pèiro Douso, boisson Divine

            14/07 : lou Davi, Branka bodegaires, le Bal Brotto-Lopez, Lou Tapage

            15/07 : Les Irètges, Lou Seriol, GoulamaK Les Diables

            16/07 : Arredalh, Tuk Tuk

 Lo programa sancièr en ligam aquí.

Jorn catastròfa es anuèit

I a jorn que se pòdon veire coma Jorn Catastròfa ; aital anuèit de doás manièras en foncion de la catastròfa.

Lo rei Loís XIV es estat coronat e l'avèm agut de suportar sus la fisclaitat de la zòna fiscala Languedoc pendent tot lo seu moment de poder solelhós, per pagar Versailles mas pas sonque, tanben per una diplomacia de guèrra sampitèrna, notament contra Espanha ; lo rei catastròfa es plan Loís lo XIVen.

Puèi lo XVen en seguida e lo XVIen ... los Parisencs en revòlta aprèp mantunas autras revòltas en Occitània, l'an descapitat. Una solucion radicala per non lo veire tornar. Mas cap leiçon es estada enregistrada pels Europèus quand Napoleon Buonaparte es estat exilhat sus las còstas toscanas ; es tornat.

Sembla que l'istòria fabrica corses de l'emmerdament permanent pels estudiants, mas ges resolucions pel futur dels pòbles sotmetuts o pas, ni per cap classa sociala.

L'autra catastròfa es puslèu lingüistica, mas tòca de prèp Occitània, e sa fragila lenga mesprezada. 

Es l'annada Bolega lo Piège, Shakespeare ! La creacion de la semantica es una especialitat de Cassignac, Cassinhac, pels intime ; e la fabricacion aguèt de resson car -sempre en retard- l'occitanisme a pas vist l'interès d'Internet a la debuta per expandir la lenga occitana, e donc sa semantica.

Ara l'efèit creatiu cassinhaquenc passat, criticat dins la revista papièr e seriosa Lo Gai Saber, los occitanistas an vist que se podiá installar la lenga seriosa sul net. Una lenga seriosa es pas una lenga romanesca, es una lenga viva que la populacion a emplegada o emplegarà  car l'istoric lingüistic es pro plan conegut e l'environament lingüistic latin e grec tanben.

1 / per Internet i a lo Congrès qu'assaja de recampar l'ensemble de las letras (en diccionari) occitanas. Es un organisme que se vòl permanent. Es sobretot l'immanacion dels vièlhs Conselhs Regionals (abans la reforma socialista). Ai causit la pagina en francés, volontariament, car lo site exista realament coma una veirina francesa pel poder jacobin, per poder dire al cap -a París- que fan quicòm per l'occitan ; pel moment es patrimonial, 75.1 segon la santa constitucion de mèrda que ierarquiza las lengas, sempre lo patois parisenc primièr.

2 / i a l'Academia Occitana que se vòlon dins una dinamica independenta e sobretot ligat a tot l'ensemble occitan, tot en preconizar una modernizacion de la lenga sul modèl de las lengas latinas vesinas. Aital son a la redaccion de « l'òbra de l'Academia Occitana, lo DGLO, diccionari General de la Lenga Occitana »

2 / Plan evidentament podètz aver dins las vòstras bibliotècas los diccionaris de Per Noste, fargats sus basa plurala (çò qu'es raríssim dins lo mitan de l'egò-sociolingüistic occitan), es una aisina tanben ; e coma diccionari occitan (variacion gascona) oblida pas de dubrir la finèstra al lengadocian vesin, li fautava moneda per dubrir a Gavotina, Auvèrnhe, Lemosin, e Provença. Es mai de trenta annadas de trabalh.

Sul papièr, e de manièra isolada (per la fabricacion), avètz evidentament los diccionaris (serioses) francés-occitan de Lemosin, de l'Auvèrnhe, e de ... Provença (sovent en oblidar Gavotina e donc un ensemble politic qu'es la Comtea de Niça sancièra). 

Lo problèma principal dels letrats occitans es que diccionari, per els, vòl dire diccionari francés/occitan (modèl Frederic Mistral) o occitan/francés, la sotmission al mèstre jacobin es granda dins aquel mitan; Cantalausa es estat lo sol a prepausar sus papièr un diccionari de la lenga, es puslèu conservador coma diccionari, tròp pastat de las influéncias binàrias, rurala e catolica. Es lo meteis e diferenciat conservatisme tot en vóler una modernitat, conservatisme que trapèm dins lo mai que bèl e polit, al editat çaquelà, diccionari d'en Cristian Rapin. Quí a pas lo diccionari d'en Cristain Rapin non pòt florir sa lenga de sinònims, car de diccionari de sinònim la lenga occitana .... li fauta ! Lo diccionari es partit d'una necessitat de terrenh, d'una vida de conselhièr pedagogic qu'a dubrir escòlas per immersion lingüistica en Agenés, sense autorizacion d'Estat, mas qu'ara son trabalh es desgalhat pel sistèma politic en plaça dedins l'Éducation dita Nationale.

E pendent aqueles tempses longasses, lo mèstre jacobin passa a l'anglés, en tèrras de conquèstas du citoyen du midi, o al patois parisenc matinat d'anglés, parce que ça fait chic. La còpia estupida dels Parisencs la fabrica Montpelhièr, la ville du citoyen du midi !

 

E nos an demandat de venir manifestar per l'occitan ! Quí, QUÍ ? D'occitanistas de Montpelhièr car son salvatjament a suportar tot aquò. Resulta de la manifestacion : zèro. Enfin pauc vesedor... car sabi qu'a l'amagat es estada utila. Es que se podrà suportar per l'occitan d'èstre la sampitèrna lenga de l'amagat ?

Se d'unes sábon pas perqué cal votar "Occitanie" pel nom de la novèl region (serà jorn de catastròfa pel Conseil d'État e l'Estat centralista e totes los Jacobins); ne vaquí una autra rason. Ai jà votat sul site; fasètz parier (damora dos jorns), es pas sovent que los jacobins nos demandan de causir dignament.

Tolosa se cerca lo seu bilingüisme, encara

Tolosa se cerca lo seu bilingüisme, encara, encara e encara !

E çaquelà i a unes exemple dins la vila de Tolosa que mòstran l'exemplaritat :

Es un entrepresa basca !

Cal notar qu'en Euskadi, que los "fòr e costuma" occitans i son aplicats dempuèi la fin del Franquisme, la lei per la lenga basca ajuda las entrepresas a melhor comprendre l'interès del bilingüisme, mas tanben a la seguida una fòrta demanda politica ajuda l'economia a emplegar la lenga basca (politica lingüistica).

S'espèra a Tolosa una reala presa de consciéncia politica per l'occitan, non pas l'occitan sonque coma element cultural, compassional, mas occitan coma element d'identitat economica per la vila mondina, dinamica lingüistica e economica.

Vertat que lo libreton (fòto junta) es utile, mas pas brica sufisent per desvolopar una politica per la lenga occitana. Aquel libreton es distribuat dins los servicis tolzans, mas jamai un foncionari de la comuna anirà lo distribuar dins los comèrcis de la vila, car digun o pensa aital dins lo sistèma politic tolzan ; es encara un libreton assumit per una minoritat de letrats e de ciutadans que fan la demarcha d'anar dins los luòcs culturals de la vila.

ÒR LA LENGA OCCITANA DÈU ÈSTRE DE TOTES/AS ! 

Donc s'espèra un emplec dinamic de la lenga occitana, e dedins las publicacions de la comuna, non pas per far plaser al sistèma associatiu, mas per emplegar la lenga dignament.

La lenga occitana dèu èstre de totes/as, coma per OGI BERRI que avenguda de Narbona a Tolosa (!) dona la lenga basca per totes/as, quasiment en faàcia una universitat qu'emplega pas l'occitan. E lo minjar distribuat es etic per la biologia de la vila de Tolosa, amai ! 

Podèm notar que lo personal politic tolzan a encara paur de distribuar la lenga occitana a l'exterior de la vila, dins totas las universitats, e que la lenga basca d'OGI BERRI sembla pas far paur als consomators tolzans ; donc la lenga basca s'exporta ! Lo mercat dels Bascos passa per la vila occitana de Tolosa, sense emplegar l'occitan, çaquelà ; mas qui gausarà lor demandar, quand las entrepresas tolzanas o lo politic o fan pas !

Dels comunicats recebuts de qué ne podèm pensar ?

A la fin de la setmana, i a una manifestacion per la lenga occitana, e recebi comunicats dels occitanistas per i anar manifestar (es normal, e ne recebi fòrças - aquò donarà una granda manifestacion) ; aquò sembla normal. Ai seleccionat aquel : 

Ai pas res recebut dels amics de Montpelhièr, dels «citoyens du midi», ni del FN que certans occitanistas vòlon veire arribar al poder dins la region (article d'en Jacme Taupiac dins La Setmana), o dels parachutats dels ministèris parisencs (PSf-PRG, o UDI-UMP, Unióñ Madrid París o Les Républicains), dels amics de las ecologias de totas las colors que se vòlon democratas, ni dels partits (levat lo POC) que fan aligança ambe EELV.... dins un «projecte comun» que l'es bravament mens en Aquitània (la novèla granda region electorala de l'Oèst d'Occitània).

E s'espèra un comunicat del super sapient grope autoproclamat unic partenari del govèrn en plaça (s'es d'esquèrra, plan segur, e bravament parisenc, car son jacobins), aquel grope autoselecciona los professors de l'universitat francesa en letras occitanas (es la garantia de la mestreja politica dels contenguts dels corses, e sobretot d'ensenhar pas coma acarar la repression lingüistica francesa sul terrenh), aquel gropeton de Montpelhièr que la santa MarridaJoana, «era concepcion de las letras medievalas non merdicas», ne fabrica l'orquestracion politica pel compte del Front de Gauche o lo Parti Communiste. Un jorn l'universitat francesa de letras se despertarà per la far calar ? Donc, quand fasètz allegéncia o vassalatge a las loras «bonas» pensadas estalinianas, vos desíran plan coma partenari per discutar, senon ...anatz-vos far fotre ! Per tot dire, son, tot, levat professors democratas. E vos cridaràn que son democratas, la faciada, mas que discutaràn pas ambe la critica, pas jamai. Anavi oblidar se díson autoproclamat antinacionalista, alara qu'o son, nonmàs qu'expansionistas e franceses, mas se sábon pas jamai gaitar dins un miralh social e politica.

E donc malgrat tot, e perqué totes los ciutadans democratas son esperats per defendre o promòure l'occitan, s'esperava un comunicat sus aquela manifestacion, en donar un punt de vista original, estalinian (la paradòxa) mas original (enfin). Mas enluòc d'aiçò, avèm agut aquel comunicat politic de mèrda, o allergista e d'alencada politica ; enluòc avèm ...:

Aquel clubeton, engabiat coma en preson de Besièrs, comunica per las «langues de France» ; aqueles fan donc un club estalinian de la pensada politica francesa, e sobretot pro jacobina, en Occitània (e d'unes lor dónan encara una paraula sul emponts politics occitans (perqué ?) ; es un clubeton que se podrà legir la pròsa per assegurar que la pròsa lora es utila per crear pòstes afidats en politica lora, per èstre professors d'universitat de letras dins las universitats  francesas «du midi». Son indispensables per donar diplòmas per la licéncia d'occitan, o santificacion d'èstre del bòrd politic que cal (dins los bastiments de l'universitat o per correspondéncia), donc lo sentit critic (en sentit filosofic) dels estudiants de la filiara es jamai sus aquel tèma... o cal pas senon auràn pas lo diplòma d'Estat. Alara, un jorn vos demandarà d'èstre solidaris, de pregar que lor barra pas la filiara, alara aurai una sola responsa : vos anatz fotre endacòm !

La causa es dita, ara cal anar manifestar, perqué al mens aqueles «faux-culs» franchimands, o botiflers occitans i seràn pas !  

Ieu me pausi la question : coma los ecologistas an farlabicat una lista dins la region Tolosa-Montpelhièr-Perpinyà per i installar tal tipe de militant politic, autanplan mediòcre per promòure l'occitan ?

"Citoyen du Midi" c'est ça votre identité ?

Aquí èra la vídeo que donava dins la poësia d'ofici de torisme, ambe ciutadans volontaris en camiseta nègra e lo seu messatge illisible, brica illisible.

Fin finala, me pausi una question, aprèp aver agut de suportar los canons franceses quichats fàcia a la ciutat ancianament catalana (data 1330), e donc contra la populacion de la vila lengadociana, los de Montpelhièr an pas un pichon problèma amb fRança ? Sembla que lo cònsol-candidat es istorian d'universitat, mas que los seus corses d'istòria de la «region» administrativa de Montpelhièr fosquèssen mal transmetuts.

Aquela vídeo èra pkla pro fabricada e per la musica nos explicava que la region fantasma bastida per fRança e que «serà destrusida per fRança» (sense consultacion coma es la nòrma politica francesa, o devon saber los productors videasta ?) es la region que se sona Occitània (Catalonha sense dobte ne donarà una apreciacion d'estonament !), o «mon pays», «my country» (per tal de non pas pausar lo problèma real !). Sortida del cap d'un jove volontari per «son país» que pòrta pas de nom, un país o tombada sense nom (!!!), aquel ciutadan videasta dèu pas aver cap idèa de çò qu'es una identitat de país amb nom. Es benlèu aquò tanben que se donarà urgent d'aver un nom de region administrativa novèla que posquèsse evitar aquel tipe d'ignorança publica.

Benlèu qu'ai pas comprès aquela vídeo, mas trapi aquela vídeo d'una tristessa abicinala ; resumar una identitat regionala a l'administracion francesa d'una region, sa dimension imatges pels toristas ambe ciutadans ridiculs que sautinejan per mostrar la jòia de, de qué ? Es tristàs ; o benlèu es una identitat regionalista que non m'agrada ; comprèni clarament los Catalans de Perpinyà quora devon costejar aquel tipe de personatges a identitat farlabricada pels Franceses e talament administrativa e artificiala, materialista, de l'identitat de païsatge !
Me demandi ara, se los canons franceses installats contra la ciutadan de Montpelhièr, aurián pas degut èstre emplegats en 1330, per èstre segur de non pas trapar aquelas estupiditats en vídeo sus Internet !
E ara a Montpelhièr son «citoyen du Midi» ... an sempre lo cap pivelat a París, me sembla !

Militants ecologistas e lo baston d'Alternatiba

Per un relai ideologic Alternatiba a mestièr del baston coma en Atletisme, transmetre, lo problèma es que lo baston correcte en partent d'Iparralde se transformèt baston d'ideologia francesa aprèp la sortida de fRança ! Per far avançar l'ase cal un baston, mas cal verificar lo contengut de l'ideologia d'aquel baston ... Çò que faguèri dimenge passat, en demandar «l'occitan sus la pancarda, e donc TOLOSA, notat». O fariái per tot grope d'ideologia diferenta d'aquela.

La semantica es ecologista e PUNT per Alternatiba en fRança, passar l'Adorn, lo discors es pas estat transmetut sancièr, e o serà jamai pels ecologistas de fRança qu'aital fan pròva de nacionalisme lingüistic francés, una vergonha que frena lo desvolopament de l'idèa d'una ecologia per totes/as, totes los ciutadans e totas las ciutadanas d'Occitània.

Aqueste dimenge ai encontrat militants ecologistas d'Alternatiba ; lor auriá pas degut parlar e filar a l'anglesa, non pas coma aquel occitan anglofòne qu'es devengut un eròi, soi damorat e ai volgut explicar lo messatge d'emplec de l'occitan, en public, mas un messatge occitanista segur que non pas ; ai donc près aquesta fòto, abans la tempèsta ideologica Alternatiba Toulouse :

Soi sempre estat del costat de BIZI qu'a lançat l'iniciativa en Iparralde, e aquò foncionava plan ; mas l'exportacion fòra Iparralde, en mesclar ecologisme ponchut e l'ignorança francesa fabrica un sistèma ideologic qu'oblida la filosofia d'Alternatiba en Iparralde ; soi pas segur tanpauc qu'un sol militant d'«Alternatiba Toulouse» posquèssen saber çò qu'es Iparralde !

Dinc èran sul mercat de Sant Albin, dimenge, coma faguèron sus mantunes mercats de l'Estat centralista francés ; un Estat que BIZI a la costuma de trabalhar politicament en Iparralde sus basa que son pas regionalistas.

Donc, en plan de fisença, en la transmission del messatge politic conegut, ai agut un comentari sus la pancarda qu'oblida l'occitan, e lor ai parlat (error!) ; es una causa qu'ai remarcada al fial del camin d'Alternatiba en fRança, s'oblida las lengas de fRança, e donc la fusion qu'a permetut de bastir un discors coërent en Iparralde, o «Pays Basque français» pels ignorants de l'Alternatiba de «Toulouse» ; aquel comentari èri simplament «fauta Tolosa en Occitan», sul pic una femna del grope (presenta sus la fòto) arriba ambe lo discors maurrassian de «çò que me gèina ambe l'occitan es qu'oblidan lo provençal, e lo provençal es pas d'occitan» ; aital podèm reconéisser clarament l'ignorança francesa, e lo discors de l'extrèma-provencalisme de tipe Coulectiéu Prouvenço.

Donc aiçò que me sembla un discors d'ignorança, l'es de vertat, en descalatge sancièr de la reala Alternatiba qu'ai seguit dempuèi la debuta, m'enràbia. Donc un membre autre del grope (sus la fòto sempre), assaja de me sortir del luòc public perqué «derengavi» ; son pas monde grandament democratas, en tot cas aquel e aquela de «l'occitan es pas de provençal». Per astre, un autre membre (sus la fòto sempre), qu'es immigrat del nòrd, es vengut me sosténer ! La paradòxa es que los Occitans m'an castigat coma l'extrèma-dreita o fariá (!), e un immigrat francés a Tolosa es vengut m'invitar a las jornadas per «far ausir l'occitan».

Tanben, se me conselhèt de venir convéncer que l'ignorança francesa amagava lo subjecte del contengut del messatge d'Alternatiba Iparralde, en reünion privada, a l'escondut : l'occitan es presat, mas a l'escondut … coma l'extrèma-esquèrra de Jean-Luc Mélenchon nos l'explica. «mas que fasiatz quand i aviá de reünion d'Alternatiba?» Es un biais de dire, aquí en public, acceptèm sonque un discors, lo nòstre, pas de debat, «vos pregam de partir ! », sus una plaça publica, alara vos podètz imaginar quand seràn al poder !

Avèm discutit sus lo biais d'esciure Alternatiba en occitan, «es pas grèu de l'aver en basco» ai respondut ; mas lo problèma es d'aver sonque marcat «Toulouse» devath, aiçò lo gente militant a pas comprès tanpauc.

Ai refusat la genta convidacion a las jornadas de setembre : soi pas l'indigène que parla la lenga d'aquí, soi pas l'occitan que se sortís per explicar que lo discors d'«Alternatiba Toulouse» es coërent. Es pas coërent parier qu'aquel d'Alternatiba Iparralde. Detalh, al moment de la manifestacion pel departament Pays-Basque, se me preguèt d'anar parlar sus l'empont, coma representant d'Unitat d'Òc, e «sobretot pas en francés !», dixit Jakez Abeberry, cap redactor d'ENBATA.

Per clavar, farai tot mon possible de pregar qu'Alternatiba damorèsse en Iparralde. Per rason d'eficacetat politica, de civisme, de civilitat en Occitània, e de non amalgame ambe lo nacionalisme francés qu'es prigondament enraiçinat dins l'ignorança francesa, e sobretot en Occitània.

-°-

Per clavar vòli felicitar aquel occitan anglofòne qu'es estat un eròi dins un Thalys entre Amsterdam e Paris, atudat dins la vila d'Arras en Picardia.

Estatuas pertot en Occitània e aprèp…

A Montpelhièr se leva una protestacion contra l’estatua de l’Abbat Grégoire, arquitècte del nacionalisme lingüistic francés, regionalisme d’expansion parisenca, regionalisme lingüistic per la lenga regionala o patois parlat al pè del Parlament seu, una clara ierarquizacion dels emplecs lingüistics, la debuta de l’apartheid lingüistic francés. E sempre que Grégoire agrada als elegits de Montpelhièr !

Mas cal remembrar qu’a Tolosa en 1922, es una estatua de Jeanne d’Arc qu’es estada intallada, e que dona ara lo nom a una estacion de mètro, una plaça e un parcatge, amai de mantunas botigas de l’entorn. Me remembri la question màger, «coma cal dire aquò al mètro» … ma responsa èra estada, « cal remplaçar l’estatua e donar un autre nom a la plaça» ; dins lo conservatisme pòst-nacionalista francés (avèm fait aital fins ara, alara podèm contunhar, mai o mens), la responsa agrada pas.

L’estatua es clarament simbolica del regime ancian (coma entendi jà d’unes elegits tolzans que pensan a Languedoc, pel nom de la novèla region, ancian regime e quitament sense saber de qué lo mot Languedoc podiá dire per Tolosa al nivèl fiscal), donc del fantasme nacional-expansionista parisenc que la vòl salvatriça de fRança, mas qu’es estada comdamnada clarament per un avesque de Normandia, aligat al Ducat d’Aquitània (capitala politica Peitieu, parlamentària Bordèu, eclessiala, Santa), es de dire l’enemic del Comtat de Tolosa… vesi d’aquò per veire la rason d’aver bastit aquel simbolic de l’arlerisme o fanfaronada republicana IIIena sus una plaça de Tolosa. Al meteis moment, un an abans, se designava la plaça W.Wilson (que digun sap pus perqué !) a Tolosa al entorn de l’estatua del poèta Godolin.

Anuèch a Agen, una autra placa prendrà una placa suplementària, al pè de l’estatua per … sabi pas qué encara ! Car pel moment, ni a la gara, ni sus las carrièras de la vila l’occitan se vei. E quitament la presidenta de l’associacion qu’organiza, serà pas presenta per aquel «grand eveniment», e cal notar que dins lo mai grand licèu de la vila agenesa, l’occitan es pus ensenhat aprèp 40 ans d’ensenhament militant.

Se podèm clarament criticar l’estatua de l’Abbat Grégoire, lo lingüiscidari francés, lo manipulator lingüistic francés, se cal plan recordar qu’una placa suplementària o una placa en occitan, revicolarà pas l’abséncia sancièra de l’istòria d’Occitània dins las escòlas d’Occitània, una reala politica per una lenga en dangièr.

Mas se volètz estatuas d’Occitans pertot, sabètz qu’i a un productor occitan d’estatua a Tolosa ? El faguèt l’estatua d’Aimé Césaire en Goadelopa… Alara perqué pas d’estatua d’Occitans. Sébastien Langloÿs se farà un plaser de vos bastir un projecte e un biais de finançar.

Mas pietat, al moment que cal estauviar l’argent public, fasètz una soscripcion publica e donatz una partida del còst a las Calandretas.

Mas pietat, al moment que cal estauviar l’argent public, demandatz una politica oficiala de la lenga dedins totas las campanhas de comunicacion dels elegits, còsta res, còsta res d’i pensar.

Occitanisme e feminisme

De mai en mai, vesi un occitanisme qu’es pas inclusiu, o englobant per tota la societat, per totas las populacions d’Occitània ; e o fan de manièra genta, tranquilla ; aital una peticion per aver un occitanisme al feminin es estada lançada aprèp lo 4 d’abrial, per aver remarcat l’abséncia de femnas occitanas per descriure perqué cal un Sud-Occitània per la novèla region administrativa francesa per Montpelhièr-Tolosa-Perpinyà ; la critica es estada mal portada, mas es una realitat de societat occitana. Mas concretament quitament los que l’an signada, an pas vist çò que se debana al Reialme-Unit per ne far una manièra exemplara de fabricar la paritat en politica, e amerita segur pron de comentaris e un pichonet comunicat.

Dimenge s’apreniá que totes los partits, levat un los Tories, èran capcejats per femnas (pendent dos jorns) ; una femna al cap d’un partit en Escòcia (pas en Reialme-Unit, vertat), a ganhat las eleccions d’Escòcia, coma jamai lo SNP –partit concernit car membre de l’ALE aligança liura europèa qu’es estada capcejada un temps en fRança per un membre del Partit Occitan, o aviá ganhat tant bravament.

La mapa del reialme-Unit (lo reialme ara desunit) ne fabrica la pròva ambe la color jauna al cap de l’Isla granda. E quitament pòrta al comic suls mèdias Internet :

Mas anuèit se publica un article dins la mai granda television privada del Reialme-Unit, un article que pròva de l’importança per l’Union Europèa de l’eleccion d’una femna en Escòcia ; perqué l’UE ? Perqué lo SNP es pro-Europèu, Union Europèa, e los Tories o son pas … Donc se i a referèndum seràn los Angleses e los Tories-UKIP per donarà l’independéncia a Escòcia vist que votaràn per l’UE e pas los Angleses ; e espèri encara un comunicat occitan !

De mai, donc, la femna aquela qu’es al cap del succès electoral, se sona Nicola Sturgeon, qui n’a escrit un comunicat occitan ? Digun. Es pas de crànher que son pas estats informats, o faguèri (!) sus aquel quite blòg, qu’an la costuma de legir en massa….

Dins aquel meteis parlament, es la mai jova MP Mhairi Back qu’arriba d’Escòcia, es una femna encara estudianta, totes los mèdias angleses –angleses, ne parlan dempuèi tres jorns ; la lista es longa e exemplara dels elegits e elegidas a paritat del SNP ; lo SNP es donc un partit exemplar qu’amerita tota las valorizacions en Occitània.

Ai vist passar los comunicats de sosten de l’UDB – Bretanha, e del PNC –Corsega ; dobti pas veire leu lo comunicat EA d’Iparralde ; per Occitània, res de res ! Donc i a plan un masclisme politic en Occitània.

En Occitània, i a tanben un masclistofobisme important en çò del grope professoral occitanista, o cal plan escriure tanben. E o podrai estudiar dins un bilhet qu’arriba… Li farà encara pas plaser al feminisme occitan, mas me sembla que cal èstre balançat per las criticas sus l’occitanisme del XXIen sègle.

Anuèch fan una inauguracion d’una placa commemorativa per un poèta occitan a Agen, a Montpelhièr coma a Tolosa en 1921 (Estatua Jeanne d’Arc), fan una inauguracion d’una estatua Abbé Grégoire !

Occitània es malauta, lo feminisme e son abséncia, e sas exageracions, ne fan una descripcion medicala, sul mòde montpelhierenc ; Occitània es malauta.

-°-

SNCF : foncionarà melhor a Tolosa ?

Al moment que s’inaugura virtualament la gara futura de Matabuòu, encara elonhada de l’aeropòrt de Blanhac, es lo moment de listar los problèmas que fabrica la SNCF en Occitània.

- 1 / lo bastiment inaugurat recentament es plan polit, tot nòu e tot subvencionat, e pagat pel Conselh Regional de Miègdia-Pirinèus.

Pendent l’inauguracion Martin Malvy a pas poscut mesurar realament la longor del bastiment, mas sembla que fauta 10 m per poder dintrar los novèls TER-Régiolis …

- 2 primièra / Los novèlas Bombadièr que fan la glòria de las subvencions del Conselh Regional son estats jà remarcats per aver dimensions en largor qu’anavan pas ambe los vièlhs quais de las linhas jamai entretengudas per la SNCF, novèla donada pel Canard Enchaîné (ni per RFF). Mas los jornalistas qu’an difusat l’informacion, an pas mesurat la nautor dels TER-Régiolis, aital mantunes pòdon pas passar devath los tunels de la region administrativa actuala de Miègdia-Pirinèus. Aital los TER-Régiolis son forçats de s’arrestar a Fois e non pòdon pujar dinca Andòrra-L’Hospitalet e Puigcerdà. De l’autre costat de la frontièra la RENFE farà pas melhor, a recentament renovelat la linha …. a 100 % balast comprès, mas la dimension de las vias es estada causida coma es de tradicion en Espanha, modèl rus, per encara emplachar de dintrar las tropas napoleoninas en Espanha (coma sabèm dempuèi 2 sègles), donc ambe un cambiament, al XXIen sègle, un cambiament forçat e una ora d’espèr en Cerdanya.

- 2 segonda / se lo sistèma electric frena d’aver los trens directes entre Barcelona e Tolosa, dedins la region administrativa de Miègdia-Pirinèus, avèm tanben ambe los novèls TER dit Régiolis (e que pòrtan pas un sol nom occitan e dins la lenga), un problèma electric que frena la consomacion d’enèrgia dels materials, perqué una fòrta demanda electrica dels Bombadièrs farà petar los catenèrs.

- 3 / De mai, la gestion dels incidents de la SNCF es un grèu problèma. Los servicis de la SNCF se fan la guèrra per donar als clients l’informacion (per exemple sus las aplicas dels mòbils), aital i a dos sistèmas per informar los clients ; li cal saber de quina manièra la SNCF fonciona, per saber de quina manièra l’incident arriba. Recebre subvencions dels Conselhs regionals es una prioritat per la SNCF, mas respondre als clients, e los poders politics damòran mut sul tèma (perqué es dedins lo sistèma tòrt centralista francés). E dedins los burèus, las consultacions servíscan a pas grand causa, car lo sistèma sindicalista (volontariament o pas) frena tota reforma globala, per rason clara d’una descredibilizacion de la ierarquia que gestiona mal l’entrepresa, la tecnocracia SNCF es pas melhor que la tecnocracia de totas las grandas entrepresas o las prefectoralas.

- 4 / se sap que las doblas vias faràn l’eficacetat que cal per Tolosa, per anar dins lo Tarn qu’es devengut, pauc a pauc, una granda balega, mas la linha subvencionada a un pichon problèma, un tunèl, que serà sonque a una via,  de cap a Sant Sulpici ! e donc que se las doblas linhas installadas ajudas dinca la dintrada del tunèl, dins lo tunèl, lo sistèma fabrica risques ferroviaris futurs per far crotzar los trens.

- 5 / se cal recordar quora la SNCF a promòugut lo TGV cap a Barcelona, an pas agut pro bandièras espanhòlas (sense l’escut, coma del temps del franquisme) per ensenhar la novèla ofèrta, associat a la bandièra parisenca simbòl de la santa République française; son unas fòtos que podrètz tropar tanben sus aquel blòg dins un vièlh bilhet de colèra contra lo sistèma de gestion centralista de la SNCF. Dins aquel bilhet se vei tanben de quina manièra lo problèma lingüistic portat per la RENFE es estat integrat per la SNCF, dins lo simplàs nom de las garas TGV novèlas en Sud-Catalonha.

- 6 / sense oblidar la rigor que la gestion francesa de la SNCF en region occitana, fòrça al monolingüisme francés, e OBLIDA (es un acte politic de l’expression nacional-expansionista francesa sul tèma), oblida l’emplec normal de la lenga dita regionala, l’occitan.

En resumit, la SNCF es una gestion parisenca, coma la RENFE es una gestion madrilenca ; dins los dos cases de figura, un poder regional qu’auriá pas sonque de pagar lo servici al pòble occitan, mas veire de quina manièra lo bordèl de servici public francés fonciona e se dèu reformar, es una granda necessitat se volèm aver un SERVICI PUBLIC (al pòble d’Occitània, primièr), servici qu’estauvi la moneda publica e dona salaris convenables a totas las competéncias del salariat, ambe una creacion d’una dinamica d’invencion ontologica a l’entrepresa ; detalh, tornarèm un jorn a l’eficacetat de la Compagnie du Midi ?

-°-

Week-End toristic al Sud o al nòrd ?

Dins una revista especiala, sonada Week-End, lo grope de premsa de La Pradeta parla al torisme interna a Occitània ; evidentament o fabrica ambe las publicitats dels oficis de torisme, que sovent son pauc competent en marqueting toristic, mas que fan la construccion farlabica d’una identitat pels toristas.

Pr èstre clar, çò que díson – los ofici de torisme «Sud», es tanben al nòrd … lo concepte de «Sud» infòrma sus la vision nacionalista francesa del sistèma educatiu francés, seriam lo «Sud de France», sense domicili fixe... SDF. E lo torista que sap lo non dit toristic, es de dire educat dins lo sistèma de formacion nacionalista francés, o saurà far, los autres deuràn legir libres abans de venir (es un conselh, e questionar perqué l’occitan es pas present, ajudarà una lenga de non crevar).

Ai trobat mantunes documents que pensi importants per demostrar aquò ; mas ai remarcat que tot torista dèu saber que val melhor crompar un libre o guida per saber sus l’istòria e la geografia del país o recanton que vòlon visitar ; o fan los Angleses, los Alemands, los Neerlandeses, etc. Perqué los Occitans de la quita region visitada, novèla granda region, o devon far tanben ? La responsa es donada per Martin Malvy que demanda a la ministra de l’Éducation dita nationale de crear una formacion dins las escòlas de la novèla region, formacion de doás oras per mes, per saber «l’istòria rica de la region» (dixit).

A còp, lo torisme dèu plan espepiçar los documents per veire una bandièra lengadociana, coma se èra interdit de presentar dins los documents publicitaris del grope de premsa de La Pradeta.

 

E çaquelà l’emplec de l’occitan, podriá èstre d’una facilitat trebolenta ; alara perqué l’emplegan pas ? Sovent perqué son pas capables de ligar la lenga a la vision que fosquèsse pas «du terroir», coma se lo «territoire» èra estat donat sense la populacion que parla o/e qu’a parlat occitan, e aiçò per èstre dins lo vent de la mondializacion que vòl «agradar al torista» que parla evidentament anglés. L’industria del torisme en Occitània li agrada lo torista mondializat, e la populacion que parla pas sa lenga, mas puslèu anglés, e sonque anglés farlabicat modèl francés de las santas escòlas d’en Jules Ferry.

Es un fenomèn tipicament OCCITAN ; aquò se fariá pas en Iparralde, Corsega, Savòia, Bretanha, Alsàcia, Flandras o quitament dins las tèrras d’oltra-mar ditas francesas. Malastrosament en Catalonha del nòrd se fabrica parier sistèma pel torisme dels vièlhs franceses que devon pas èstre perturbat per una politica que en catalan assaja d’ajudar a far venir los Catalans del sud sense lor donar l’idèa que la République Française seriá un pauc coma se lo Franquisme aviá imposat sa lei al XXIen sègle : «ça marquerait mal» per un país que se vòl «l’accent et Catalogne du nord», mas lor a calgut de temps per entendre lo torisme «espagnol» (los oficis de torisme –de France- fan estadisticas suls modèls franceses per Estats unicament). Mas en Occitània, la reflexion es encara limitada al nivèl toristic, pro limitat, lo suplement Week-End del grope de premsa de La Pradeta ne fabrica la pròva.

Se parla de Week-End e se liga pas la desaparicion de l’occitan a la futura desaparicion de la gastronomia OCCITANA !

E çaquelà emplegar la lenga occitana, frena pas la comunicacion, cal aver curiositat, inventivitat, originalitat, interessar totes los publics realament curioses per descobrir un recanton del continent europèu :

-°-

Tot es relatiu, en matièra d’etiqueta, de qu’es lo Sud per populacions occitanas qu’an degut fugir los poders franceses ?

La nòrma e l’aficatge dels ostals comuns

En Occitània, l’aficatge de las bandièras deuriá èstre una règla, sense cap etiqueta politica, la nòrma deuriá èstre aquela :

1 / Union Europèa, perqué sèm dins aquesta union d’Estat, e cal pas oblidar qu’es una union d’Estats e qu’es pas la panacèa politica, ni una panacèa per las lengas mesprezadas pels Estats.

2 / França, perqué lo regime en Occitània, es plan un regime legal francés, dit République, perqué París a gardat, e li avèm donat tanben, lo monopòl d’establiment de las leis de ciutadanetat e que lo personal politic nòstre li es plan sotmetut.

3 / la bandièra occitana, que dèu respectar totas las particularitats d’Occitània ; es per aiçò que quitament en «Lengadòc», dins la zòna fiscala de l’ancian regime, Généralité de Languedoc, soi tanben per la preséncia de la bandièra ambe l’estela per respectar totes los parçans d’Occitània, e pas faire de la bandièra de la zòna fiscala, la bandièra de tota Occitània, un novèl centralisme sul modèl francés, una novèla centralitat de la pensada politica sul modèl fiscal lengadocian de Castrias.

Donc soi per las tres bandièras sul lindal dels Ostals comuns, ostal de la ciutadanetat per Occitània, la nòrma se plaçarà sus tres pals, o quitament quatre se la necessitat locala o crida ; per exemple en Fenolhedés que la bandièra de Perpinyà me sembla tanben apropriada, o en Ardècha e Droma que la bandièra de Lyon me sembla normala, o dins la Comtea de Niça que la manipulacion napoleonica faguèron «français» en 1860 sonque, o en Bearn e Avinhon que los borgeses vendèron l’anma politica del parçan en 1792, 22 de setembre, per un vòt que desplaçava la legalitat a París, en Auvernha e Lemosin que los pals an d’èstre quatre tanben, etc.

E conselhi a totes de tornar legir lo bilhet sul tèma de l’estela, bilhet qu’escriguèri vaquí tres annadas (me sembla !). Picatz aquí.

Lo bon companh occitan, Andriu Lagarda

Ai passat una matinada en companhia dels amics d'en Andriu Lagarda, una fèsta per lo mercejar de la seuna òbra bèla : « Los sabents parlarián tres oras sus un teule», mas Andriu Lagarda explica dabans lo cònsol « qu'a pas melhor qu'aquel miralh per se conéisser el ». La jornada èra pensada per Felip Carbona (veire las entrevistas sus costat esquèrra del blòg), e la jornada èra pel ceucle occitan de Carbona, qu’en Andriu Lagarda n'es estat annadas e annadas lo president.

La matinada èra la tresena partida de la jornada, ai poscut participar sens qu'al primièr terç. Èra çaquelà pro instructiu. Es pietadós que cap estudiant de l'universitat de Tolosa, Montpelhièr, Bordèu o Pau aguèsse poscut venir ausir. Nimai un elegit local, d'aglomeracion o de la region administrativa francesa actuala de Miègdia-Pirinèus. Èra una matinada pedagogica que digun a filmat sancièr coma professionals o sábon far. I aurà çaquelà un recapitulatiu de la jornada en vídeo.

Es lo filh en Chritian Lagarda, professor d'universitat a Perpinyà, que menèt lo bal de las intervencions e qu'ajustèt sul pic que la jornada èra el, la faciada, mas que representava un trabalh collectiu « e atanben la maire que durant d'annadas e d'annadas » a participat al finançament d'una granda partida de las autoproduccions librescas d'Andriu Lagarda. Es jà una polida fotografia de las dificultats de la debuta de l'occitanisme modèrne ; sèm pas vengut de res, mas d'una volontat de mantunas familhas de portar una idèa d'occitanistas cap al pus grand public, sense politica de subvencions !

O cal dire, lo moment èra important per l'occitanisme, aquel qu'acceptèt la maire, aquel de la dignitat e de las restriccions de familha per o poder pagar, car sense Andriu Lagarda en Miègdia-Pirinèus (al moment que lo regropament de region arriba), lo professorat de l'occitan seriá dins Calandreta o lo sistèma educatiu d'Estat, absent per ajudar a salvar l'occitan tal que l'UNESCO o demanda. La vida occitana seriá sancierament absenta anuèch, al XXIen sègle.

Per onorejar Andriu Lagarda, son venguts de luènh o de prèp, mas èran totes/as contents/tas d'aver un jorn o mantunas annadas costejats l'Andriu Lagarda al país de Carbona, prèp de Tolosa, e pro elonhat de la granda vila per s'i sentir encara en companha bona, Volvestre e Comenge, junts !

Per la primièra taula, son, un, lo lingüista de l'universitat de Tolosa-Miralh, Patric Sauzet e, dos, l'istorian occitan Patrici Pujada, professor d'universitat a Perpinyà, qu'an donat un cort devís, cort mas de qualitat granda.

Patric Sauzet insistiguèt sul pont coërent qu'en Andriu Lagarda a plaçat entre la lenga per la pedagogia e la lenga del pòble, del tresòr d'una lenga praticada (los seus estudis de terrenhs sus las lengas dels parçans sud de Tolosa), a l'assegurança d'una vida modèrna per la lenga del futur (La Palanqueta) ; aital Patric Sauzet assegura qu'en Andriu Lagarda a donat los elements per una reala politica lingüistica per l'occitanisme del XXIen sègle : « occitanista es aquel que dessepara pas la recèrca e sa grafia ». Un occitanista es alara aquel que «de la cultura que se sap sense apréner» o de la cultura que se fabrica al fial de la vida (Bildung), quasiment amassa. A tanben enregistrat dins la lenga, lo lengatge, d'en Andriu Lagarda « una facultat naturala d'anar del local a la prosodia trobadorenca». Cal notar çaquelà, que parier qu'en Andriu Lagarda podèm donar tanben lo defuntat e regretat Marcèu Esquieu en Agenés.

Patrici Pujada faguèt la ligason entre lenga e istòria, e sa debuta ambe lo castèl de Montsegur, dedins los escrits d'en Andriu Lagarda, mai tanben dins la lectura d'un desconegut Jordi Plantaurel (1), ara malastrosament desaparegut dins La Dépêche du Midi. L'Istòria en occitan, en occitan, èra per Patrici Pujada una causa novèla, es vertat que l'Istòria d'Occitània s'escriguèt mai que tot en patois parisenc. E alara quora l'Istòria d'Occitània es en occitan, Patrici Pujada se recòrda en Andriu Lagarda : - dedins los escrits o recuèlhs literaris, - dins las antologias de Comenge o del País d'Òlmes, - dins los collectatges de la memòria, - dins los estudis d'una question istorica, la santa crotz de setembre o las migracions occitanò-catalanas a Carbona.

Per la literatura, la mai polida fotografia es estada donada per doás professoras d'universitat, na Joëlle Ginestet de Tolosa, e na Clara Toureilles de Montpelhièr. O cal plan dire « lo glenat e imaginat» de Tolosa donava las doás paginas de letras sarradas per donar l'òbra d'en Andriu Lagarda, e o donava amb una granda poësia, una granda assegurança de donar l'enveja ; e o podèm assegurar donar a las jovas generacions -pauc presentas dins l'aula- de legir totas l'òbra d'en Andriu Lagarda. Dins «Al temps que te parli », ed. Letras d'Òc (2014), Clara Toreilles faguèt una presentacion de l'interès antropologic e romantic de l'òbra ; de l'occitan rufe, en Andriu Lagarda ne faguèt un tresòr d'una civilizacion desapareguda (2) ambe l'emplec costumièr de la lenga.

[Christian Lagarda, Joëlle Ginestet, Clara Toureille – sobre la pichona fòto]

Al final, coma un fuòc d'artifici anonciat (pel filh Christian Lagarda), Maria-Joana Verny, «granda professora e militanta» (la sola qu'ameritèt tantas elògias, segur endacòm necitas), nos donèt una leiçon de comentaris literaris, una brava leiçon de literatura, vegèt « lo ieu de l'escrit e lo ieu biografic» dins las doás òbras presentadas ; lo regentòt a plan inspirat la militanta de l'ensenhament de Montpelhièr, e lo libre editat en pichona edicion locala, del Gai Saber, l’o a portat una parallèla que me sembla tortuós : « passar d'una pedagogia respectuosa del monde a una pedagogia occitanista» ; l'interrogacion es interessanta e se dèu acompanhar sul pic per una question : « - de qu'es una pedagogia occitanista respectuosa del monde?».

Josiana Bru del CMDT de Tolosa (donc de la region administrativa), un acronim administratiu qu'amaga un ostal de la compilacion antropologica occitana ligada a la cançon, lo raconte popular e la musica, que vos gausi pas dire lo nom real (!), Josiana Bru, en francés, expliquèt sa jòia de trabalhar ambe lo contaire Andriu Lagarda, enregistraments e escrits. Dedins l'Ostal aquel, bastiment II de l'Ostal d'Occitània a Tolosa, s'i parla tanben d'accumular los racontes, en Andriu Lagarda es donc essencial per aquel trabalh unic a Tolosa.

Joan Eygun, umil editor associatiu, s'expliquèt coma passaire de mots, mas un passaire de mots per un autor especial per l'occitan de l'entorn tolzan, «d'un mèstre de paraulas», coma Lengadòc «ne coneguèt ambe Joan Bodon», o encara «Antòni Perbosc». Se podiá dire melhor ? Non. Los libres d'en Andriu Lagarda èran disponibles suls taulets, en companhiá dels libres de l'IEO Aude, al moment de l'aperitiu pagat per la comuna de Carbona arribava.

En parlar de la comuna, sembla que, per èstre «citoyen d'honneur» de la vila, títol creat per el, lo cònsol aguèsse gaitat wikipèdia per listar sonque 20 òbras d'en Andriu Lagarda, soi segur que l'umor de Joëlle Ginestet serà pro grand e del modèl d'en Andriu Lagarda per far seguir sa lista, lista de justament-amb-dificultat-per-claure-sus-doás-paginas, amb linhas picadas sarradas, mas lo cònsol aurà per escotar las intervencions del maitin, èra pas present. I a dins lo mitan politic, una granda ipocrisia sul tèma de la lenga occitana e dels aparaires (veire document junt).

Na Marie-Jeanne Verny a notat l'umor literari d'en Andriu Lagarda, sempre per exemple literari, es amb un gra d'umor que son filh a debutat la matinada per una question: « se cal pausar la question de la traduccion de l'occitan per aquesta matinada?» ; un buf de protestacion a pujat de l'aula pas encara emplenada, èrem a las 9h30 ; sembla que l'umor matinal es causa subtila e de familha, en çò dels Lagarda ; Sempre lo gra de rire del professor d'universitat, en explicar qu'es capable tanben d'o far en d'autras lengas que la francesa o l'occitana.

Sempre per l'umor, cal notar la pancarta comunala qu'establís que l'occitan es per l'activitat anciana de la vila, aital non podrèm listar dins los panèus de la vila una «plaça» Jules Ferry, o quitament una «carrièra» Gambetta ; benlèu que portaràn un jorn lo nom d'en Andriu Lagarda, e – per l'umor necite en politica- zo faràn SONQUE en occitan, quí sap dincal gra d'umor lo sistèma politic francés podrà elevar la lenga occitana ?

En Andriu Lagarda l'a suportat tantas annadas ambe un gra d'umor indispensable. Mas es estat talament productiu que segur lo personal politic l’a pas remarcat al nivèl que cal.

1. Lo jornal local, malgrat d'èstre pendent annadas, lo bilhet de Jordi Plantaurel, faguèt pas una linha d'anóncia sus aquesta reünion de Carbona.

2. Mai o mens çò que se pensa a Carbona a prepaus de l'occitan, una civilizacion desapareguda, vist lo biais de donar la signaletica dins la vila que barra la val de Garona dempuèi sègles.

-°-

Se cal pausar la question çaquelà, es pro present l’occitan dins la vila ?

Me soi sempre demandat perqué un panèu en occitan isolat se la politica es pas de rendre TOTA LA VISIBILITAT E DIGNITAT a la lenga occitana, e pertot ?

Quina es la diferéncia entre compassion politica o lingüistica e volontat politica reala ? Carbona dona un autre exemple. Notacion del professor, seriós e que respecta la dignitat occitana, signaletica a Carbona, pòt far bravament melhor.