Dignitat del feminisme occitan d’anuèch ?

#feminism #féminisme #Occitània #Occitan Après lo collòqui del 4 d'abrial, la sola causa que mantunas feministas occitanas e tolzanas an tropat per criticar l'organizacion es la fauta de femna dins lo personal politic francés que fabrica una gestion decentralizada d'Occitània.

Remarca : sus l’empont, es estat lo personal politic de la gestion francesa d’Occitània qu’es estat convidat ; e es pas la fauta dels militants occitans s’i a gaire qu’òmes ! Alara la guèrra de farlabica installada per una professora de Tolosa me crida …. una enveja de li dire : calma-te sètz pas al nivèl politic que cal.

L’intervencion d’una professora d’universitat (que se presenta a las eleccions, e qu’es plan) a lançat l’afar, sa presa de paraula dedins lo collòqui del 4 d’abrial l’a ajudat a escriure aquelas linhas per aver de son, plorar coma una vit podada, me sembla pas la bona tecnica per se far entendre dins un ceucle de militants :

Apondon 1 : la letra-peticion es en lenga francesa, segurament per èstre melhor entendut de totes e totas (soi capable de me plaçar al nivèl intellectual de l’intervencion del 4 d’abrial, tanben).

Apondon 2 : farai pas tanpauc un apondon sus la territorializacion de la critica, es un modèl politic que me sembla pro francés dedins lo cap de la redactriça.

Ieu m’agrada de veire la realitat :

- Pôle Emploi, 85 % de femnas ; aquò se verifica aviat quora se va sul mercat de l’emplec e quora l’empelc es pas securizat coma una professora d’universitat o de licèu.

- Agéncia immobiliària, 70% de femnas (e podrai listar comerci que son près sonque per femna e que d’òme i podrián èstre tanben)

- universitat e professorat, majoritat de femnas, e aiçò pausa un grèu problèma d’autoritat dedins las classas e per la potencialitat de reforma, reforma indispensabla.

- secretariat de las collectivitats territorialas e entrepresas, 90 % de femnas, aquò tòca quasiment al Bore-Out. Dins las formacions en creacion d’entrepresas son tanben monopolizat per òme, e cada formator explica que fauta femnas. M’agradariá de veire professora d’universitat crear son entrepresa, especialament las de Tolosa.

- espital e sentat publica, tòca al 95 % ; e soi segur qu’a la CPAM i a femnas al cap de l’establiment public e que la gestion es parisenca, centralista contrariament a Alsàcia-Mosella qu’i dèu aver femnas segurament.

E la lista podrà èstre perlongada ; se cal demandar perqué i a pas mai de femnas dins los sectors coma la creacion d’entrepresas, coma la recèrca, coma l’inconegut en general dins las sciéncias … Bon per l’armada es una causida que pauc a pauc cámbia.

Se lo feminisme occitan se vòl utile, li cal criticar primièr lo sistèma masclista francés que prepausa un sistèma de gestion que concentra las femnas ont i a pas de poder.

Per las femnas que son a preparar una responsa al bilhet, vos pòdi ensenhar qu’en 1991, èra plan complicat de trobar femnas per las botar sus una lista, e çaquelà (èri candidat), èri candidat a la paritat sense la lei francesa !

Ieu, soi a l’espèr de veire l’organizacion de «feminisme occitan» prepausar un collòqui (a Montpelhièr per exemple) sus la gestion masclista de França en Occitània ; pel moment los militants occitans –que son pas masclistas- fan çò que pòdon ambe las femnas occitanas que vòlon plan defendre la lenga occitana e lo país. Mas al mens cal pas èstre ipocritas e femnas, un pauc de dignitat, fauta sovent en politica !

Ieu m’agrada de veire femnas ont ne fauta, e òmes ont ne fauta, mas dins las criticas me sembla que, per las femnas, lor cal ajustar melhor la direccion politica d’aquelas.

Jòcs Olimpics a París, perqué non.

Vaquí una pichona rason, ontologic a las federacions francesas d’espòrts.

#‎Marcafrança‬ = racisme ontologic e arrogança de superioritat que se reberta dins las federacions esportivas ; es la rason perqué cal pas los jòcs olimpics a París, senon n'anèm flestar.

"Dans la vie, il y a deux choses que je déteste par-dessus tout : les Corses et le chou-fleur. Je trouve ce légume particulièrement affreux au goût, quant aux Corses, ils me font vomir. Pour certains c’est les Roumains, pour moi c’est les Corses." Frederic Thiriez, pdt de la federacion francesa del fótbol demissionari.

“Dins la vida, ia causas que detesti per amont del tot : los Còrses e lo caulet. trapi aquela verdura particularament afrosa pel gost, per çò que tòca als Còrses, es vomitiu. Per mantunes son los Romaneses, per me, es los Còrses.” Frederic Thiriez, ancian pdt de la federacion francesa de fótbol, demissionari.

E coma es demisionari, sembla que la federacion es neta sus aquel tèma ; òr, cal plan dire qu’es estat elegit abans per aquesta federacion ; ieu oblidi pas München 1936…

L’Estat francés amerita pas de recebre competicions internacionala, cap competicion, ges.

Quora se sap que lo caulet es una especialitat alsaciana e que lo sabèm tanben pro plan cosinar en Occitània… Se podrà questionar sus la capacitat d’aquel personatge de non pas sonque viure dins las 5 bòrdas reialas ancianas, «cinq grosses fermes», sus la mapa de 1732.

Sabi pas çò que cal pensar de l’arrogança francesa, mas sembla que puja al mesme nivèl que la pujada de l’expansionisme parisenc, e del seu regionalisme francilian, o quitament de l’assimilacion politica de la sotmission a-n aquesta idèa mediatizada, assimilada pels pòbles sotmetuts.

L’arribada dels jòcs olimpics agreujarà la causa, donc :

Es una urgéncia de far saber al pus naut nivèl internacional.

Amb aquel bilhet, avèm una rason essenciala de dignitat epr l’umanitat, e per la borsa de cada ciutadan d’Occitània, qu’es sempre aleugerida pels las errors nacionalistas francesas.

Car la pensada politica es la pensada d’un regionalisme que pensa dins l’espaci de las «cinq grosses fermes» de l’ancian regime reial, una dictatura borbonica. Sa definicion de «nation» es fabricada per non pas destrusir aquel espaci de pensada per un pòble conquestaire, e matador dels autres pòbles, per las armas, per imposicion lingüistica, en emplegar lo papisme e l’integrisme religiós, o simplament per l’arrogança parisenca en vacanças en Occitània (veire bilhet següent).

Espèri que París ganha, espèri que las regions occitanas (Granda Occitània de La Rochelle a Evian, es de dire las «provinces réputées étrangères») non pagaràn per aiçò, al mens !

-°-

SNCF : foncionarà melhor a Tolosa ?

Al moment que s’inaugura virtualament la gara futura de Matabuòu, encara elonhada de l’aeropòrt de Blanhac, es lo moment de listar los problèmas que fabrica la SNCF en Occitània.

- 1 / lo bastiment inaugurat recentament es plan polit, tot nòu e tot subvencionat, e pagat pel Conselh Regional de Miègdia-Pirinèus.

Pendent l’inauguracion Martin Malvy a pas poscut mesurar realament la longor del bastiment, mas sembla que fauta 10 m per poder dintrar los novèls TER-Régiolis …

- 2 primièra / Los novèlas Bombadièr que fan la glòria de las subvencions del Conselh Regional son estats jà remarcats per aver dimensions en largor qu’anavan pas ambe los vièlhs quais de las linhas jamai entretengudas per la SNCF, novèla donada pel Canard Enchaîné (ni per RFF). Mas los jornalistas qu’an difusat l’informacion, an pas mesurat la nautor dels TER-Régiolis, aital mantunes pòdon pas passar devath los tunels de la region administrativa actuala de Miègdia-Pirinèus. Aital los TER-Régiolis son forçats de s’arrestar a Fois e non pòdon pujar dinca Andòrra-L’Hospitalet e Puigcerdà. De l’autre costat de la frontièra la RENFE farà pas melhor, a recentament renovelat la linha …. a 100 % balast comprès, mas la dimension de las vias es estada causida coma es de tradicion en Espanha, modèl rus, per encara emplachar de dintrar las tropas napoleoninas en Espanha (coma sabèm dempuèi 2 sègles), donc ambe un cambiament, al XXIen sègle, un cambiament forçat e una ora d’espèr en Cerdanya.

- 2 segonda / se lo sistèma electric frena d’aver los trens directes entre Barcelona e Tolosa, dedins la region administrativa de Miègdia-Pirinèus, avèm tanben ambe los novèls TER dit Régiolis (e que pòrtan pas un sol nom occitan e dins la lenga), un problèma electric que frena la consomacion d’enèrgia dels materials, perqué una fòrta demanda electrica dels Bombadièrs farà petar los catenèrs.

- 3 / De mai, la gestion dels incidents de la SNCF es un grèu problèma. Los servicis de la SNCF se fan la guèrra per donar als clients l’informacion (per exemple sus las aplicas dels mòbils), aital i a dos sistèmas per informar los clients ; li cal saber de quina manièra la SNCF fonciona, per saber de quina manièra l’incident arriba. Recebre subvencions dels Conselhs regionals es una prioritat per la SNCF, mas respondre als clients, e los poders politics damòran mut sul tèma (perqué es dedins lo sistèma tòrt centralista francés). E dedins los burèus, las consultacions servíscan a pas grand causa, car lo sistèma sindicalista (volontariament o pas) frena tota reforma globala, per rason clara d’una descredibilizacion de la ierarquia que gestiona mal l’entrepresa, la tecnocracia SNCF es pas melhor que la tecnocracia de totas las grandas entrepresas o las prefectoralas.

- 4 / se sap que las doblas vias faràn l’eficacetat que cal per Tolosa, per anar dins lo Tarn qu’es devengut, pauc a pauc, una granda balega, mas la linha subvencionada a un pichon problèma, un tunèl, que serà sonque a una via,  de cap a Sant Sulpici ! e donc que se las doblas linhas installadas ajudas dinca la dintrada del tunèl, dins lo tunèl, lo sistèma fabrica risques ferroviaris futurs per far crotzar los trens.

- 5 / se cal recordar quora la SNCF a promòugut lo TGV cap a Barcelona, an pas agut pro bandièras espanhòlas (sense l’escut, coma del temps del franquisme) per ensenhar la novèla ofèrta, associat a la bandièra parisenca simbòl de la santa République française; son unas fòtos que podrètz tropar tanben sus aquel blòg dins un vièlh bilhet de colèra contra lo sistèma de gestion centralista de la SNCF. Dins aquel bilhet se vei tanben de quina manièra lo problèma lingüistic portat per la RENFE es estat integrat per la SNCF, dins lo simplàs nom de las garas TGV novèlas en Sud-Catalonha.

- 6 / sense oblidar la rigor que la gestion francesa de la SNCF en region occitana, fòrça al monolingüisme francés, e OBLIDA (es un acte politic de l’expression nacional-expansionista francesa sul tèma), oblida l’emplec normal de la lenga dita regionala, l’occitan.

En resumit, la SNCF es una gestion parisenca, coma la RENFE es una gestion madrilenca ; dins los dos cases de figura, un poder regional qu’auriá pas sonque de pagar lo servici al pòble occitan, mas veire de quina manièra lo bordèl de servici public francés fonciona e se dèu reformar, es una granda necessitat se volèm aver un SERVICI PUBLIC (al pòble d’Occitània, primièr), servici qu’estauvi la moneda publica e dona salaris convenables a totas las competéncias del salariat, ambe una creacion d’una dinamica d’invencion ontologica a l’entrepresa ; detalh, tornarèm un jorn a l’eficacetat de la Compagnie du Midi ?

-°-

Cal aclarir las causas politicas francesas

La reforma territoriala qu’amassa las doás regions administrativas francesas de Miègdia-Pirinèus e Lengadòc-Rosselhon es decidada per París, car dempuèi Le Terreur, lo legal es establit a París. Es París que decidís totas consultacion que la fabrica referendària o ciutadana, i a aps de garantia que la consultacion fosquèsse fair play. Serà una consultacion sul modèl castica, o jacobina.

Lo comunicat d’en Martin Malvy me sembla de bona vista politica ; los Occitans e las Occitanas, coma an pas jamai agut consciéncias que perdre los poders legislatius de Bearn e Comtat Venaissin, e donc an jamai pensat qu’èra pas grèu, auràn de suportar aquel tipe de foncionament democratic francés, type République française.

Lo comunicat d’en Martin Malvy escrit aprèp lo jornal dit regional de Montpelhièr e Tolosa, France 3 Télévision, se sembla plan eficaç e clar.

Los mèdias centralistas o decentralizats an mestièr de polemica per poder donar dins lo son democratic, mas concretament faràn jamai l’organizacion d’unes debats sul tres meses que venon ambe l’intervencion de totas las sensibilitats, faràn sempre dins la polemica per agradar 3 minutas (lo temps del reportatge), los polemistas de las barras dels estanquets.

Cal donc esclarir la causa politica francesa en Occitània, e s’assegurar que la gestion francesa, dedins las prefectoralas o dedins las redaccions decentralizadas o de ment jacobin, es una pietat politica e democratica per Occitània, Sud-Occitània, la novèla region.

Es una pietat politica e caldrà far ambe aquò ; aprèp lo decret administratiu francés de 2016.

-°-

Week-End toristic al Sud o al nòrd ?

Dins una revista especiala, sonada Week-End, lo grope de premsa de La Pradeta parla al torisme interna a Occitània ; evidentament o fabrica ambe las publicitats dels oficis de torisme, que sovent son pauc competent en marqueting toristic, mas que fan la construccion farlabica d’una identitat pels toristas.

Pr èstre clar, çò que díson – los ofici de torisme «Sud», es tanben al nòrd … lo concepte de «Sud» infòrma sus la vision nacionalista francesa del sistèma educatiu francés, seriam lo «Sud de France», sense domicili fixe... SDF. E lo torista que sap lo non dit toristic, es de dire educat dins lo sistèma de formacion nacionalista francés, o saurà far, los autres deuràn legir libres abans de venir (es un conselh, e questionar perqué l’occitan es pas present, ajudarà una lenga de non crevar).

Ai trobat mantunes documents que pensi importants per demostrar aquò ; mas ai remarcat que tot torista dèu saber que val melhor crompar un libre o guida per saber sus l’istòria e la geografia del país o recanton que vòlon visitar ; o fan los Angleses, los Alemands, los Neerlandeses, etc. Perqué los Occitans de la quita region visitada, novèla granda region, o devon far tanben ? La responsa es donada per Martin Malvy que demanda a la ministra de l’Éducation dita nationale de crear una formacion dins las escòlas de la novèla region, formacion de doás oras per mes, per saber «l’istòria rica de la region» (dixit).

A còp, lo torisme dèu plan espepiçar los documents per veire una bandièra lengadociana, coma se èra interdit de presentar dins los documents publicitaris del grope de premsa de La Pradeta.

 

E çaquelà l’emplec de l’occitan, podriá èstre d’una facilitat trebolenta ; alara perqué l’emplegan pas ? Sovent perqué son pas capables de ligar la lenga a la vision que fosquèsse pas «du terroir», coma se lo «territoire» èra estat donat sense la populacion que parla o/e qu’a parlat occitan, e aiçò per èstre dins lo vent de la mondializacion que vòl «agradar al torista» que parla evidentament anglés. L’industria del torisme en Occitània li agrada lo torista mondializat, e la populacion que parla pas sa lenga, mas puslèu anglés, e sonque anglés farlabicat modèl francés de las santas escòlas d’en Jules Ferry.

Es un fenomèn tipicament OCCITAN ; aquò se fariá pas en Iparralde, Corsega, Savòia, Bretanha, Alsàcia, Flandras o quitament dins las tèrras d’oltra-mar ditas francesas. Malastrosament en Catalonha del nòrd se fabrica parier sistèma pel torisme dels vièlhs franceses que devon pas èstre perturbat per una politica que en catalan assaja d’ajudar a far venir los Catalans del sud sense lor donar l’idèa que la République Française seriá un pauc coma se lo Franquisme aviá imposat sa lei al XXIen sègle : «ça marquerait mal» per un país que se vòl «l’accent et Catalogne du nord», mas lor a calgut de temps per entendre lo torisme «espagnol» (los oficis de torisme –de France- fan estadisticas suls modèls franceses per Estats unicament). Mas en Occitània, la reflexion es encara limitada al nivèl toristic, pro limitat, lo suplement Week-End del grope de premsa de La Pradeta ne fabrica la pròva.

Se parla de Week-End e se liga pas la desaparicion de l’occitan a la futura desaparicion de la gastronomia OCCITANA !

E çaquelà emplegar la lenga occitana, frena pas la comunicacion, cal aver curiositat, inventivitat, originalitat, interessar totes los publics realament curioses per descobrir un recanton del continent europèu :

-°-

Tot es relatiu, en matièra d’etiqueta, de qu’es lo Sud per populacions occitanas qu’an degut fugir los poders franceses ?

Resultas del collòqui del 4 d’abrial darrièr

Me sembla que serà que la debuta. Ai listat tres elements per la debuta.

1 / Martin Malvy a tirat lo primièr en mandar una letra a la ministra de l’Éducation dita Nationale per demandar : « un ensenhament de 2 oras per mes…. per ensenhar l’istòria de la novèla region » E tanque i sèm, coma l’istòria es fortament ligat la lenga, i a 4 setmanas en un mes, 2 oras per l’occitan, 2 oras per l’occitan pont lingüistic latin, 2 oras per la geografia d’Occitània ; aital seràn pro plan format per entendre çò qu’es Occitània, e benlèu que sauràn aital crompar produïts del país occitan e dels vesins.

2 / la Generalitat de Catalonha demanda la creacion d’un sistèma TER entre « Barcelona, Perpunyà e Occitània » Jà sembla qu’a Barcelona lo mot fasquèsse mens paur qu’a l’interior de l’inteligéncia jacobina francesa. Mas cal notar que per aver lo triangle Barcelona-Girona-Perpinyà-Narbona-Tolosa-Puigcerdà-Barcelona, cal saber que la RENFE a renovelat la linha de Puigcerdà dinca Barcelona, sense pensar al triangle aquel :

Aurèm donc clarament totas las entrepresas centralistas contra nosautres e la causida legitima del pòble occitan e catalan sul subjecte.

3 / La Dépêche du Midi pensa coma ieu, qu’un referèndum per demandar a la populacion de confirmar la causida del nom de la region es inutile. Se volèm pensar que los politicians regionals auràn un colhon (cal èstre positiu, e sobretot grandament positiu en escotar los discorses tecnocratics del maitin, ministerial, e las pensadas de la vrespada, levat Gérard Onesta e los representants catalans), prendràn lo nom modèrne per la region e lo sauràn installar dins la geografia francesa : Sud-Occitània. E benlèu que s’an doás colhons o faràn en occitan !

O tòrni escriure @CaroleDelga (qu’a enlevat, o fait enlevar, los messatges del seu twitter … car èran en occitan segurament ! mas que pausava clarament la qualitat de candidat per representar la region novèla e dins la lenga de la region novèla), e a un elegit UMP (lo cònsol de Carcassona en campanha per èstre lo cap de lista regional), que o prepausèran, que lo referèndum per aiçò aver –elegits amb colhons- lo referèndum real serà las eleccions de decembre 2015, que los ciutadans de la region novèla seràn convocats per donar la causida dels elegits e de las elegidas, e se los ciutadans son pro fòrts, e las ciutadanas pro fòrtas, valents/tas e tot e tot, o faràn amb intelligéncia, en causir los que prendràn Sud-Occitània coma nom.

Dins lo discors de na #CaroleDelga, lo mot «territoire» es estat dit 15 vagadas ! Coma se lo territòri jogava sense la populacion o que la populacion èra manipulabla ; es vertat fins ara… Dins lo dicors de #CaroleDelga lo concepte de «nation» es aquel qu’es la basa de «La Terreur», es la mesma definicion de nacion qu’a los militants de totes los partits franceses… etc. Mas lo grand espèr, es que Martin Malvy es partit del meteis nivèl politic, e qu’a bravament cambiat en caminant sul «territoire», e sobretot en costejar melhor las populacions occitanas puslèu que los burèu del jacobinisme francés.

Dins los espèr per la novèla region, es simplament per la preséncia d’una pichona ministra francesa a Tolosa, lo 4 d’abrial en matinada, i aviá lo que decidirà a la finala, un sosprefecte qu’a poiscut enregistrar un discors istoric e plan bastir de totes los intervenents de la matinada ; la pietat es que fosquèssen absent, sosprefecte e ministra en vrespada, coma çaquelà lo president de la region actuala ; alara que las intervencions èran puslèu de la populacion, una reala presa de paraula d’una basa qu’a enveja de far participar la ciutadanetat a-n aquela novèla region decidida sense gaire de noblessa pels poders jacobins e cantralistas franceses ; nos ne caldrà adobar.

Çò qu’es domatge, aprèp los articles magnifics de divendres 3 (un pauc retrò, nostalgic, passadista) e dissabte 4 (modèrne e plan documentat), La Dépêche du Midi, a publicat aquel article polemic sonque dins la pagina Tolosa. E lo debat debutarà : mas ont ? Sus quin supòrt mediatic global ? Abèm pas de television que portèsse una enveja de fargar lo debat, realament al pus grand public, e pas sonque la regionalisme francés dins la novèla region administrativa francesa.

Un peatge al nòrd d’Occitània ?

Al moment que la santa capitala parisenca pensa que la pollucion serà limitada per unes peatges de vila, me sembla normal de vos indicar que los Parisencs en automòbil a Tolosa fan foncionar la vitessa de l’arrogança quand arríban en vila mondina, en Lamborghini nòva, e descapotable.

Fintatz aquel veïcul de luxe, que segurament se dèu aparcar a París, coma a Tolosa aqueste vrespada :

Un tolzan li a fait remarcar qu’èra mal parcat ; responsa : « oui je sais ». Aquel Parisenc en dimenjada, amerita qué ?

Es vertat que los Parisencs, que prenon ni l’avion, ni la LGV, mas que venon en veitura de luxe a Tolosa, an pas pro de moneda per pagar lo parcatge ?

Es vertat que la via liura la devon fabricar los Tolzans, e recebre totas las esmendas, per poder daissar la via liura pel parcatge dels Parisencs en dimenjada, e que son pas brica civics, amai que respectan pas la signaletica rotlièra ?

La veitura es de luxe e sembla que lo luxe anguèsse plan ambe l’arrogança del menaire mascle de l’automobile. Pòdi melhor comprendre de quina manièra es complicat de gerir los veïculs a París. Mas coma sembla pro complicat, nos venon far cagar a Tolosa en respectar pas la signaletica rotlièra per anar cercar moneda a la caissa bancària o crompar produïts dits regionals abans d’anar en Espanha (benlèu, ai pas questionat, mas per el es jà lo Sud tot aquò !).

Cal remarcar de manièra sancièra la situacion, ambe doás autras fòtos (car es plan clar qu’es de l’incivisme e que la circulacion èra pas blocada) :

Se caldrà demandar al poder parisenc se cal pas installar un peatge a l’entrada d’Occitània, a un endreit jà marcat, per assegurar que los Parisencs respectèssen la signaletica a Tolosa…

Benlèu que seriá plan un peatge especial Parisencs, sus aquel limit ?

Quand la necessitat fabrica pas lo politic

Aquò se debanava en …. 8 ans, jà ; per las eleccions municipalas que l’esquèrra es arribada al poder a Tolosa. Ambe ciutadans d’una lista qu’a pas capitat de fargar una resulta correcta, e donc èstre elegit sancièra aviàn plan vist l’interès e l’obligacion d’aver un «transpòrt collectiu» modèrne per l’aeropòrt. Coma lo mètro èra decretat pro car per fargar una linha, la vision politica portava per aver un tramvia : serà l’esquèrra donc que portarà lo projecte menat per una autra lista.

Doman lo tramvia de l’aeropòrt serà dubèrt, enfin !

Malgrat tot e abans tot, es lo politic que decida e sovent decidís mal,  e fòrça lentament. Aital lo tramvia prioritari es estat lo tramvia nòrd-Sud (per ajudar Blanhac a pagar) sus l’Oèst tolzan alara que los fluxes logistics son Èst-Oèst e Oèst-Èst ! Serà pas lo darrièr còp que lo politic tolzan fan pas las causas coma cal pels transpòrts collectius tolzans.

Aital a quatre km del terminal de Ramonvila (qu’es pas sus la dita comuna), i a 9000 personas que trabalhan, e cap mejan collectiu de transpòrt, sonque una «navette» de mèrda cada ora, e donc un cambiament logistic forçat dins l’estacion de mètro, e un parcatge plen a costat.

Aital i a una estacion que serà jamai duberta entre Sauçalong e Sant-Miquèl. Podiá èstre l’extension per anar cap a Portet de garona, la zòna de l’Oncopòle.

E ai d’autres exemples de fauta politica qu’an pas trobat finança per bastir una logistica coërenta dins la vila mondina e son aglomeracion grandassa. I a de la fauta per totes los partits franceses al poder tolzan.

Donc coma lo tramvia causit fabrica una orientacion nòrd-Sud, l’antena per l’aeropòrt tanben e fabrica un cambiament logistic a l’estacion Las Arènas, per anar aviat al centre ciutat es mancat ; benlèu que l’enjòc èra de servar una clientèla als taxistas ? Lo lòbi lo mai escotat en vila tolzana.

Doman es donc l’inauguracion –non oficiala- del tramvia que costeja aital la vila mondina e son centre aeroportuari, mas pas brica encara del terminal dels TGV de Matabuòu. Aital Merinhac qu’es complementari de Blanhac, es encara elonhat per las decisions politicas que fan la caracteristica del « Sud-Ouest de France» e qu’es considerat coma un maissant «radicalisme» (es aquí lo referent als «Radicaux du Sud-Ouest» que sábon gaire decidar, l’esquèrra cassolet) pels poders parisencs, e ambe rason granda. Lo Georges Frêche n’aviá acabat amb aquò, mas se fasiá grandament criticar pels Parisencs, pels mèdias parisencs, totparier !

E plan evidentament, lo tramvia aurà sa debuta sense l’occitan, malgrat totas las promessas politicas.

Lo secret del Fabricat a Tolosa

En patois parisenc, seriá estat Made In Toulous’. Mas serai pro seriós e alara vos vòli presentar doás accions pichonas, mas que fan que Tolosa se vòl a l’unitat (una dinamica), mas que questiona lo collectiu tolzan e lo monde sancièr.

Vista de Tolosa que canta.

Las visitas de Bèl Cant de Veronica Antonelli son una prepausicion unica per visitar una granda vila europèa, Tolosa del dedins en tot gaitar los secrets arquitecturals e occitans de Tolosa. Tot aquò un tolzan o sap veire, mas Veronica Antonelli a volgut far florir las flors tolzanas a cada visita, ambe una etiqueta occitana per l’acompanhar (Jacme lo “contaire de país”).

Ambe “Tolosa Canta” – la prepausicion pòrta un títol en occitan, es la volontat de l’artista. E soi urós de vos indicar que Veronica Antonelli aurà tanben la jòia de representar Tolosa dins lo programa popular de TF1, The Voice (sempre en patois parisenc !).

Se visitarà los monuments secrets de Tolosa, sovent privats e embarrats al public. Tolosa es un luòc privilegiat de visitas occitanas potencialas. Una dimenjada bastarà pas, e las doás oras de visitas son un aperitiu qu’ajuda als toristas e Tolzans de veire la ciutat mondiana d’una autra manièra.

Las Caras tolzanas

o la solidaritat ofèrta al monde

En Sébastien Langloÿs es un grand artista tanben e de Tolosa, amagat dins un recanton de la Balbada (ont s’espèra encara los panèus de Calandreta plan ortografiat), gaire luènh de Calandreta (donc) e del Conservatòri Occitan (amagat darrièr l’etiqueta tecnocratica COMDT), o de l’artista restaurant Point d’Ògre, que prepausa un Becut que dona una iodèa de l’inventivitat de las generacions precedentas tolzanas ; tot aquò es dins un recanton amagat de la vila ramondina.

Sébastien Langloÿs aima los defís, challenge en patois parisenc, aprèp l’estatua plaça de Gaulle a Tolosa, estatua del cantaire occitan Claude Nogaro, estatua autofinançada pel pòble d’Occitània, prepausa de donar al regionalisme parisenc, un grand moment sul tèma de la solidaritat internacionala, especialament mondiala.  Mas cal pas oblidar tanpauc Aimé Césaire qu’es estat fabricat tanben per Sébastien Langloÿs, lo Tolzan, e la medalha del Sénat … la lista de creacion tolzana que fan referéncia son estadas nombrosas dins als mans d’aquel Tolzans de la Dalbada.

L’objectiu es parisenc, un glòbe que las peças terrestras seràn emplenadas per caras pagadas pels pòbles-ciuitadans del monde, cada cara serà una ajuda per una politica de solidaritat ambe los pòbles mesprezats e fabricarà lo monument. Es un projecte tolzan de granda dimension simbolica donc.

Tolosa brilha d’iniciativas d’aqueste escantilh, sovent amagada dins la premsa papièr e que lo public ciutadan amana gaire per sa tòca pro tolzana. Perqué ? Perqué l’èime tolzan es oblidat de transmetre dedins los caps dels Tolzans, mais tanben que l’escòla oblida de transmetre, o non vòl transmetre, per nos imposar las directivas pensadas dempuèi Paris, dempuèi lo voide de la pensada politica jacobina, o la guèrra de bonapartismes per arribar al poder.

Son iniciativas tolzanas perqué son fabricadas a Tolosa, e pauc impòrta la soca ADN, impòrta melhor la filosofia occitana que las caras pòrtan (sovent sense mesurar la dimension istorica), son realament de dimension universala, e que questiónan l’univèrs, e lo jacobinisme que nos vòlon imposar los Parisencs.

Complicitat guerrièra francesa al Ruánda

Malgrat las pressions internacionalas, los actors franceses de la guèrra etnica del Ruánda son jamai estats tocats per la justícia internacionala ; l’actualitat explica que los arquius franceses son estats meses a disposicion… Tant de temps per amagar las errors de la diplomacia francesa e dels actes armats dins un conflicte etnic, supausa un nivèl de complicitat granda que pòrta al vomitòri.

Es donc politicament leugièr d’explicar que l’Estat republican francés es «la patrie des droits de l’homme», alara que concretament al Ruánda es estada l’actors armats del conflicte etnic, armat e diplomatas. E aquí o sabèm perqué, sul conflicte los autres actors an poscut explicar un pauc l’implicacion francesa, mas quantes conflictes que l’omertà francesa fonciona al pus naut nivèl administratiu e diplomatic e dins los mèdias parisencs ? Quantes autres conflictes per la fin del sègle XXen ?

Herodote, setmanièr Internet e nacionalista francés, explica clarament l’istoric d’aquel conflicte etnic que l’Estat francés (armada, diplomacia e partidocracia) i son estats un grand actor e benlèu que sense els, lo genocidi ruandés seriá pas estat.

-°-

L’exposicion oblidada al Conservatòri

Lo Conservatòri Occitan es una creacion de la comuna de Tolosa del temps que l’Estat s’en aucupava gaire ; puèi la tecnocracia francesa i a trapat un luòc de creacion de foncionariat, sovent pauc competent o afocat a l’afar de sa promocion, e a creat aital una associacion regionalista per s’aucupar del fons d’aquel establiment tolzan, en oblidar l’entorn ont sa promocion deuriá èstre un objecte d’externalizacion e de recrutament dels estudiants pel Conservatòri Occitan ; lo sistèma politic i a trapat son interès, las òbras occitanas mens, e sa musica encara mens.

Aital, una exposicion es actualament en mòstra dins los corredors ( lo bastiment es pauc adaptat per aquelas exposicions e una aula es voida a costat e se sona Frederic Mistral ! ), se parla dels Aboés de Corserans dins los corredors aerats del bastiment nòu aquel ; es un remirable trabalh d’un passionat, que lo sistèma COMDT a abandonat a la promocion dempuèi l’atemptat de Charlie Hebdo. La podètz visitar, dins los corredors del Conservatòri Occitan, dins un corredor per una exposicion de granda qualitat e BILINGÜA, quina pietat !

L’exposicion es fabricada –fabricada de cap a cim- per Pierre Rouch e amb l’ajuda d’una subvencion europèa, que, en contracte especial ambe l’autor, interdit la reproduccion e la venda del libre qu’acompanha (!) …. L’exposicion aguèt una promocion de premsa que sembla pas èstre dedicada a la premsa en lenga occitana o al mitan dels militants occitans ; benlèu que l’administracion d’aquela associacion para-estatala los cal pas costejar ? Perqué parlan la lenga que vòlon pas veire sens que dins l’article 75-1 de la constitucion, coma un element antropologic e non pas dinamic …

Es çaquelà una exposicion qu’amerita d’èstre presentada dins totas las mediatècas de la vila tolzana (lo grand Tolosa e al delai), pel moment s’en anirà lèu a Sant Orenç, mas a l’arcuèlh sábon pas quand i anirà. L’exposicion, de moment, se perlonga en abrial 2015, e deviá d’arrestar en març 2015.

La promocion de son installacion s’es faita al moment «dels afars de Charlie Hebdo», « afar qu’an monopilizat los mèdias» que díson a l’acuèlh del COMDT. Es pietadós que l’exposicion aguèsse pas agut una promocion autanplan digna que la dignitat d’aquela exposicion, d’una civilizacion occitana de la musica, civilizacion qu’amerita de passar mau d’un lindal de conservatòri de musica, per exemple aquel del conservatòri musical de Tolosa, al delai dels corredors aerats del Conservatòri Occitan de Tolosa.

Es pietat que l’associaicon foncionariala d’Estat COMDT posquèsse pas trapar l’idèa de l’ajuda del servici comunicacion de la comuna de Tolosa o de l’aglomeracion, per una promocion que visiblament sábon pas far. Es tanben una promocion que sembla pausar problèma per, en dinamica, prepausar l’exposicion a d’autras bibliotècas de la vila de Tolosa, a mantunas carrièras del bastiment nòu del Conservatòri Occitan, e mal adaptat per aiçò !

Atanben, se pausa la question de la foncionària en carga de l’occitan dedins la comuna, lo servici cultural l’enbarra perqué ? Quin ròtle li vòlon pas far jogar ? (e aiçò dempuèi sa genta nominacion per una comuna d’esquèrra).

“De Garonne à Rio Loco” an pas tradusit

La cultura es causa politica, e per l’occitan encara mai.

“De Garonne à Rio Loco” an pas encara trabalhat la traduccion, sempre que digun a la comuna de Tolosa mestrejèsse la lenga occitana. Se cal demandar ont es la cargada de mission, non ? E sembla que n’an agut l’idèa, mas pas lo temps. Es clar que la politica per l’occitan, pauc a pauc s’installa a Tolosa.

Donc soi estat a la conferéncia de premsa del festenal Rio Loco, lo mai grand festenal de Tolosa, exista dempuèi 20 ans, la programacion occitana i èra leugièra, e en 2015, sembla que los servicis de la comuna (servici de las musicas actualas) an pro plan trabalhat per organizar quasiment doás jornadas occitanas ; es un grand eveniment, de Garona a Rio Loco.

Aquel títol non tradusit pròva que los panèus en occitan son pas estats installats benlèu perqué digun de la comuna es passat per la Val d’Aran abans ? Quí sap ? O benlèu que los estauvis per la visibilitat de l’occitan es causa anciana, mas los panèus i son pas, anuèch. E alara l’administracion tolzana sap pas escriure GARONA, nimai prononciar las finalas atona de la lenga latina prononciada a Tolosa, e que se son ara OCCITAN. L’accent tonic es una causa qu’escapa a mantunes franceses, quitament dins las administracion de las musicas del monde, la musica lingüistica sembla desconeguda !

E coma l’auriá cantat Claude Nogaro, i cal botar los dos accents ortografics a la lenga mondina modèrna :

Lo festenal la dona fòrta, l’administracion tolzana aurà anuèch las dents al còl per desvolopar un projecte musical, cançonièr e dancaire, OCCITAN, mai d’una jornada ! E la fèsta de la musica lo dimenge serà tanben pastada d’occitanitat.

Se comptam plan, la programacion que vòl recordar 20 ans de programacion occitana, es efectivament un concentrat de la pichona programacion dels darrièrs vints ans, en una jornada. Es donc un eveniment cultural per Occitània, enfin oficialament la comuna se carga de prepausar la cançon, musica e dança occitana dins un festenal que pòrta una identitat mondiala, e qu’oblidarà pus Occitània ( o cal esperar).

Se debanarà lo dissabte 20 e lo dimenge 21 ; vos cal reservar las datas. Totas las vrespadas emplenaràn de junh, abans la diada nacionala occitana, emplenaràn de las sonoritats universalas OCCITANAS ; es un eveniment tolzan, que «farà data per la novèla granda region» segon l’elegida en carga de las musicas actualas, na Marie Déqué, un pauc coma lo collòqui de dissabte passat, qu’a jà lo seu retorn. Un comunicat d’en Martin Malvy que demanda l’ensenhament de l’istòria d’Occitània dins las classas republicanas. Es evident que l’Istòria bastarà pas pro, caldrà saber tanben la geografia de la granda region, e pensar a la vida e la musica, las cantas e las danças per aver una bona basa de la novèla civilizacion occitana que cal reviscolar.

Donc amb un Rio Loco, festenal tolzan, cal esperar que la musica occitana dintrèsse un pauc pertot dins las aulas de la comuna mondina, de Rio Loco a l’opèra de Tolosa. Se Tolosa pòrta plan sa mondialitat, per l’aver mai fòrta, la musicalitat dels accents occitans serà pas d’oblidar, pus jamai. E per la musicalitat occitana, nos caldrà reviscolar las sonoritats occitanas de totas las instrumentacions occitanas, de la votz d’opèra, del Bèl Cant, a la canta de l’estanquet, totes los estanquets.

Es clar que Rio Loco anoncia benlèu una reala politica per desvolopar l’occitan dins las escòlas e la musicalitat occitana dins las escòlas tolzanas ; quin compausitor modèrne europèu a pas sas raiças dins lo «folklore» del pòble, quitament un Mozart zo sabiá re-interpretar per ennauçar la prepausicion. Coma se far que las escòlas municipalas de musicas per totes e totas, an poscut oblidar pendent tantas annadas la musicalitat occitana ?

Rio Loco mercés per aquel futur plaser per las aurelhas tolzanas, e malgrat las restriccion dels budgectes. Donc, i a plan una demanda politica clara, que lo public respondèsse coma a Rodés, l’exemplara Estivada, o coma al Festenòc en Arièja, o Hestiv’Òc a Pau. La Fèsta d’Òc serà estada destrusida pel govèrn FN-and-Co de Besièrs.

Jean-Michel Baylet serà pus president

Jean-Michel Baylet, cap-d’entrepresa de La Dépêche du Midi, serà pus president del Conselh General de Tarn-e-Garona. La dreita del departament aurà tot assajat per l’en sortir (quitament crear un jornal concurrent e a còps que paga mal los emplegats), quitament li botar una femna dins las cambas a Montalban, una femna que brilha pas per sa democratica tenguda, segur, ni aquí a Montalban la protestanta, ni a Tolosa la legitimista.

Mas en Jean-Michel Baylet serà pus president, es encara un brilhent elegit de Valença d’Agen, la centrala EDF ajuda bravament a donar de l’interès politic a Jean-Michel Baylet, sus aquel terrenh, la linha es segura dempuèi mai de quaranta annadas. la sola causa de verda dins lo departament es lo país toristic (bravament polidet Carcin de Montalban e meravilhosa Lomanha), e lo site Internet del departament a la sortida de las darrièras eleccions.

Jean-Michel Baylet es encara çaquelà president del PRG, li damora d’infuéncias politicas. Mas del PRG podèm aver dobte sus la linha clara al nivèl politic, qu’agrada o pas al seu president. veire l’entrevista de France 3 que dona un comentari d’el sul tèma de la perta de la presidéncia de Montalban.

Donc es normal de recebre los condòls electorals d’un vièlh amic de campanha, en Martin Malvy.

Lo mai estonent es la candidatura que ganha la plaça, lo paisan elegit Christian Astruc –astruc vertat (!)-, lo cònsol de Dunas, es plan conegut per ajudar, coma republican clar, lo devolopament de la pedagogia politica al torn de l’occitan ; çò qu’o cal dire, es jamai estat lo cas de Jean-Michel Baylet, malgrat sa preséncia a Pau per Hestiv’Òc, vaquí tres annadas ; tres annadas aprèp e malgrat las promessas de campanha dedins lo PSf per la candidatura a la presidenciala del partit amic, lo Conselh General de Tarn-e-Garona a res vist venir per l’occitan, pas d’aument de budgecte e pas de visibilitat per l’occitan … E dins las comunas que lo PRG es al poder, l’occitan s’i vei pas grand causa desvolopar.

Donc l’amic del nuclear* «tarn-et-garonnais» (* de las seunas finanças amigas, vos podrai contar de quina manièra lo nuclear ajuda a votar plan coma cal), serà pus president del Conselh General, e la majoritat UMP a causit un candidat que se presentava coma «divers gauche» (classificacion prefectorala, que me sembla aver un grèu problèma dobla, ne parlarèm un autre còp). Aquò me recòrda un fum de causas, per exemple, lo cònsol de Vilareal (departament vesin e productor de prunas confidas tanben), elegit grand (per la talha e factur de profession) qu’es estat un «grand amic» d’en François Mitterrand dinca aver un secretariat d’Estat, puèi qu’es passat a CPNT, puèi a l’UMP. Aquel se donava mens cotria ambe la promocion de la lenga occitana.

Çò que rassegura – ara- es que La Dépêche du Midi aurà recuperat al plen temps son pdg.

-°-

La nòrma e l’aficatge dels ostals comuns

En Occitània, l’aficatge de las bandièras deuriá èstre una règla, sense cap etiqueta politica, la nòrma deuriá èstre aquela :

1 / Union Europèa, perqué sèm dins aquesta union d’Estat, e cal pas oblidar qu’es una union d’Estats e qu’es pas la panacèa politica, ni una panacèa per las lengas mesprezadas pels Estats.

2 / França, perqué lo regime en Occitània, es plan un regime legal francés, dit République, perqué París a gardat, e li avèm donat tanben, lo monopòl d’establiment de las leis de ciutadanetat e que lo personal politic nòstre li es plan sotmetut.

3 / la bandièra occitana, que dèu respectar totas las particularitats d’Occitània ; es per aiçò que quitament en «Lengadòc», dins la zòna fiscala de l’ancian regime, Généralité de Languedoc, soi tanben per la preséncia de la bandièra ambe l’estela per respectar totes los parçans d’Occitània, e pas faire de la bandièra de la zòna fiscala, la bandièra de tota Occitània, un novèl centralisme sul modèl francés, una novèla centralitat de la pensada politica sul modèl fiscal lengadocian de Castrias.

Donc soi per las tres bandièras sul lindal dels Ostals comuns, ostal de la ciutadanetat per Occitània, la nòrma se plaçarà sus tres pals, o quitament quatre se la necessitat locala o crida ; per exemple en Fenolhedés que la bandièra de Perpinyà me sembla tanben apropriada, o en Ardècha e Droma que la bandièra de Lyon me sembla normala, o dins la Comtea de Niça que la manipulacion napoleonica faguèron «français» en 1860 sonque, o en Bearn e Avinhon que los borgeses vendèron l’anma politica del parçan en 1792, 22 de setembre, per un vòt que desplaçava la legalitat a París, en Auvernha e Lemosin que los pals an d’èstre quatre tanben, etc.

E conselhi a totes de tornar legir lo bilhet sul tèma de l’estela, bilhet qu’escriguèri vaquí tres annadas (me sembla !). Picatz aquí.

Renovelament e eleccions, mas de qué ?

Se parla de renovelament del personal politic, per las eleccions departamentalas passadas, renoveladas tanben (que díson), se parlèt d’una lei de paritat per las candidaturas a-n aquelas eleccions, se parlèt fòrça, e los mèdias ne faguèron lo resson …. per la lei socialista que deviá provar que lo masclisme èra pas del costat socialista (PSf-PRG).

La resulta l’avèm aguda, la taca ròsa per una granda partida d’Occitània (gràcia a una preséncia gròssa dels segonds torns ambe lo FN, partit de la terror nacionalista francesa d’extrèma) ; que s’i espèra una lei per l’occitan (que votaràn a París? Dobti), lei socialista, e que los departaments i deuràn marcar tanben una volontat. (es per aiçò que ièr se manifestèt a Tolosa e Montpelhièr, de la part de Catalandreta).

Se l’occitan s’espèra quicòm, un vam novèl ; per las femnas elegidas al cap dels Conselh Departamentals novèls e d’esquèrra s’esperava FEMNAS, resulta :

Aquestes masclas seràn pro simpatics, ambe las femnas a l’Ostal per cosinar occitan, mas es pas una resulta que los quites militants socialistas esperavan, un real renovelament … e mens de masclisme politic.

Sembla que lo personal politic francés en Occitània portèsse sempre decepcions. Dins las decepcions, se parla tanben de problèma electoral al Sud de Tolosa, dins lo recanton de Castanet-Tolzan, un pauc coma en Africa un còp èra (dins las ancianas e «melhoras democracias» de la françafrica).