Antidemocracia francesa 49-3, Valls òbra.

L’Estat francés fabrica la «representativitat» per explicar als pòbles que son representats ; es una falordissa francesa de mai, per enganar los pòbles dels ciutadans de l’Estat actual ; mas l’engana èra d’una autra dimension ambe los reialistas…. que 1789 lor a copat lo cap ; d’unes pensan qu’èra sanitós. Mas dempuèi La Terreur, la borgesiá, en fasent sortir la casta d’abans,  a plan comprès los dangièrs que podián èstre los pòbles autonòmes, que se vòlon prendre en carga. la casta de l’ancian poder se èra pas lo cap copat, èra sul camin de Lorrena.

Passèm sus mantunes periòdes franceses d’expansion continentala. E arribèm a l’aprèp guèrra de 1939-45, aprèp que lo parlament de representants, a Bordèu, votèt los plens poders a Pétain, socialistas comprès.

Donc De Gaule qu’explicava que «Les Français sont des veaux», a creat un sistèma constitucional de representacion parlamentària qu’es tot levat democratica. Ara sabèm que De Gaule aviá rason pel qualificatiu, sobretot quora  a la television francesa en 2015, i a encara 56 % dels tele-espectadors que pensa -56 %!- que lo solelh vira al entorn de la Tèrra, coma mantunes falords integristas en Aràbia Saodita. Mas De Gaule per èstre segur de la continuïtat de la seuna santa republica (Debré l’a plan manipulat al referèndum de 1969), la republica cinquena engana pels pòbles sotmetuts, a creat lo concepte d’Article 49-3, un dels nombroses articles antidemocratics de la constitucion francesa, o del regionalisme d’expansion parisenca (pensi tanben a l’article 2 e 75-1, per las lengas parladas pels pòbles de França).

E aquò es sonque per una cambra, se creèt tanben lo Sénat qu’es la sola cambra parlamentària d’Euròpa per frenar las «estupiditats dels pòbles » sotmetuts pel regionalisme parisenc. E sabèm que còsta :

François Mitterrand aviá jà donat idèa que lo sistèma li agradava, en contradiccion sancièra amb çò que diguèt pendent d’annadas e d’annadas ; la casta al poder non lo podiá acceptar sense acceptar sa damorança en viu, e la constitucion ajuda a la casta de damorar en plaça, contra los pòbles –aital sotmetuts- en França.

Mas anuèch es donc un ministre de l’economia que demanda a un filh de republican espanhòl de dintrar dins la dança (Manolito Valse), en oposicion sancièra o supausada (deviá èstre de comèdia politica abans), en oposicion ambe lo president François Hollande qu’a sempre agut mantunas modalitats d’un verbiatge per criticar aquel article 49-3 emplegat per la dreita ; coma èra de dreita aquesta constitucion, la critica d’esquèrra èra aisida per agradar al pòble –sentiment religiós- al pòble dels militants socialistas.

Ièr la burqa de la casta politica socialista al poder es tombada.

La constitucion francesa es un instrument contra loS pòbleS de França, totes sotmetuts o pas. e jà entendi, sonat dins las vals, los republicanistas franchimands, avugles ontologics, en Occitània, nos explicar la bontat del sistèma e nos cridar coma una evidéncia e es vulgar :

Los filhs de republicans espanhòls se despertan per “España una y indivisible”

Los Républicains Espagnols se despertan mai franquista qu’abans, ambe la cara de salvar l’Estat per un èime social per l’Estat ; es tròp tard, ara.

Aquò se debana a París :

Alara la meuna primièra reaccion es estada aquesta :« bè les Catalans sont en train de la fabriquer....la démocratie, tranquillement, comme ils auraient du le faire après la transition, dès la fin du Franquisme. Cette manifestation sonne tellement pour sauver ... España, una y indivisible, que val melhor non ne parlar !»

Puèi aprèp un recuol sobre l’istòria e las coneisséncias economicas que me damóran, es possible d’analizar aiçò, de mai perqué la television espanhòla privada debuta los plors per non «pierder Cataluña» dins programas especials que son difusats en espanhòl madrilenc al principat de Catalonha ; la pression mediatica debuta per donar la páur als Catalans, e a las Catalanas per non votar la creacion de l’Estat pròpri, per non seguir lo camin de la dignitat democratica reala, donc catalana.

Mas la manifestacion parisenca sona coma los republicans espanhòls que son arribats a Barcelona en non pensar encontrar la republica catalana en 1939. Puèi aquestes républicains espagnols qu’an practicat la negacion istorica dins totes los collòquis, en occitània o França, a prepaus de la tres republicas que fasián la guèrra a Franco, e aiçò tanben dins totas las universitats francesas en Occitània. Aquestes républicains espagnols an fabricat un Manuel Valls, per exemple ; tot l’argument contra las nacions catalana o basca, per un sistèma bonapartista en fRANÇA o Espanha ; de còps los filhs se son trobats dins los rengs del FN o al servici comunicacion dels socialistas republicans franceses per frenar la pujada de l’occitan, las demanda de l’occitan.

Ambe la fòrça del negacionisme moderne espanhòl (per ex, l’abséncia sancièra de la liteartura catalana dins los Casas Cervantès, ostal de promocion de la sola lenga espanhòla, dins los festenals de cinèmas, etc, res de dres pel catalans, res de res pel basco), podèm dire que la resulta es aquí, la nacion catalana non vòl pus entendre res senon lo camin de l’Estat pròpri, son fortament sul camin de l’independéncia. Las cadena las an rompuda los espanhòls en desparlar sobre Catalonha e Euskal Herria (de còps en empresonar ciutadans bascos o interdissent partits bascos). E de còps pièger, en crear ligam politics per fòrabandir la ciutadanetat basca al poder en navarroa, ambe d’aligança PSOE ambe UPN-PP… causa qu’es aps estada possibla en Aragon, vist la flaquessa de la Xunta Aragonista. Al Vernet d’Arièja, per exemple, dins un camp de Républicains Espagnols, coma díson, se podrà confirmar qu’i son estats tanben republicans catalans, mas dins las memòrias dichas lo catalan es absent, l’èime republican catalan absent, la bandièra tanpauc es presenta (e la seuna abséncia es dicha quasiment normala per ciutadans locals). Se practica parier, dins d’autres camps franceses, pels republicans bascos en Bearn. La negacion istorica de las nacions catalana e basca es la basa del sistèma de pensar Républicains Espagnols. E son los filhs que fan una protesta a París per salvar España, una y indivisble, coma lo dictador F.Franco l’aviá «pantaissat», e sobretot castigat militarament pendent 40 annadas, massacrat, interdich las lengas, la vida de doás nacions basca e catalana.

«Aidez Espagne» es salvar España, coma Franco la pensava.

Non francament, la resulta de l’independentisme catalan, se la deu questionar Espanha, tanben, mas ara es tròp tard ! Los aplecs parisencs son talament un re-edicion istorica que non pòdon vóler aprèp mai de trenta annadas d’enganas espanhòlistas, de nacionalismes pòst-franquistas, de nacionalismes expansionistas sul modèl francés, non i a pus de camin pel federalisme en Espanha, de sampitèrna transicion o engana politica madrilenca ; tot aiçò es la consequéncia de la fauta politica espanhòla, de las estupiditats espanhòlas, la culpabilitat es dels meteisses Républicains Espagnols, filhs o descendents.

Adiussiatz ESPAÑA UNA Y INDIVISIBLE, per fin !