Visitar los dictators

La causa es regulara per la casta al poder, lac asta republicana, jacobina, centralista, imperialista, mas quora un occitan visita un dictator, non pòt qu’interessar lo cronicaire tolzan que soi.

Se trapa qu’aquel occitan es deputat, en Gérard Bapt, e qu’es tolzan, plan conegut de las esfèras politicas e dels militants socialistas tolzans ; l’avèm aps encara vist dins reünion privada de l’occitanisme tolzan, mas soi segur qu’i serà un jorn ; l’ipocrisia tròba pas frontièra entre França e Occitània.

Las visitas dels dictators son regularas, per Espanha, e aquò a pas arrestat amb la dita «democracia espanhòla», qu’es mai que tot l’arribada de la casta castilhana al poder contra los pòbles sotmetuts d’Espanha (i a gaire de foncionaris catalans en Castilha, per exemple), e lo concepte de pluralitat d’Espanha es un autre biais de los far calar, un modèl francés per enganar los pòbles o nacions qu’an dreit a una pichoneta linha dins l’engandoira constitucion castilhana.

La primièra linha de fòtos son las dictaturas plan conegudas que s’encontran, e que fan ara istòria e que semblan jà oblidadas.

La segonda linha es lo Partido Popular qu’encontra las dictatura ; caldrà remembrar als internautas europèu que lo PP es causa d’espanha, e membre del PPE, e qu’a fabricat un vici-president del Parlament Europèu qu’es devengut militant d’un novèl partit espanhòl, Vox, qu’es etiquetat clarament pòst-franquista. Aquelas visitas PP amb un bon dictator fabrica un pichona caloret de freg, al modèl valencian, dins l’esquina dels democratas catalans, bascos o galicians, mai tanben occitans.

Nòstre deputat tolzan e socialista a donc visitat Damasc e «la societat civila» (seriái curiós de saber quina societat civila) ; lo companh parlamentari en jacobinisme, lo famós jacobin e integrista catolic Jacques Myard (plan conegut per èstre contra las lengas ditas regionalas), el a visitat lo dictator. Los dos autres personatges me son mens coneguts, mas dèu èstre autanplan «brilhent»...

Mas la frasa meditizada del deputat Gérard Bapt m’a questionat, fòra la capitala sembla que l’Estat existís pas, per el. La frasa entenduda dins los mèdias franceses es «On voit qu’à Damas l’État est présent». Quand l’Estat es present a Tolosa, es per delegar son poder centralista, e decentralizar tròçes pichons de poders que l’Estat central non podrà jamai regentar conrrectament ; lo contracte État-Région es una engana antidemocratica de la decentralizacion de 1982.

Donc per Gérard Bapt, deputat socialista de Tolosa, l’Estat val una capitala que fonciona. Sense capitala non i a Estat, non i a regime politic digne d’èstre encontrat, visitat, e la bona «societat civila» dèu èstre dins la santa capitala del sant Estat. Donc o pòdi escriure : lo Gérard Bapt es tocat per la sindròma Enric III de Navarra.

Qu’es aquò la sindròma Enric III de Navarra ?

Sabètz pas quí es Enric II de Bearn ? sabètz donc pas que Enric III de Navarra es lo filh de Joana d’Albret, la reina de Navarra ; lo numèro II e lo mesme personatge que Henry IV de France.  Enric III de Navarra diguèt la famosa francesa, en s’amagar dels integristas catolics : «Paris vaut bien une messe», la traduccion concreta èra la negacion de la pensada politica de na Joana d’Albret que suplicava al en Enric III de Navarra de pensar a son reialme abans lo vesin del nòrd. Enric III de Navarra li agradva d’aver un Parlament franc sotmetut, amb tresòr public a sa disposicion, alara que lo Parlament de Navarra el decidava lo budgecte de l’Estat, realament pel pòble de Navarra.

La sindròma Enric III de Navarra es far quicòm o dire quicòm al país occitan, e un còp arribat a París (elegit o amb un marridatge reial, o una messa reiala o republicana) oblidar lo país que viu en suportar l’Estat qu’escana lo país que lo farà elegit o rei, o descendent dinastic.

Serà lo 22 de setembre de 1792, que la sindròma Enric III de Navarra davalarà al Parlament de Navarra quora votarà los plens poders legals al Parlament revolucionari parisenc ; èra la fin de Navarra, coma Estat independent, prèp de las realitats occitanas. La votacion podrà èstre sonada un acte d’infidelitat al país occitan de Bearn o Navarra.

Las visitas dels dictators an jamai desbocat una bona gràcia* pels pòbles, ni en Occitània, ni en Catalonha (* per damorar dins la semantica catolica).

S’espèra encara una lei per la lenga occitana, una lei que los deputats e senators an d’escriure ; benlèu que las visitas pendent las vacanças del Parlament son mens utilas ?

Unas mapas pel debat, Libération

L'OCCITAN ES PAS UNA LENGA REGIONALA ; o caldrà dire a LIBÉRATION. Los dos bilhets personals, un, dos, e lo tres  explica : l’occitan qu’es aquò. Mas abans de legir aquel bilhet, cal legir lo meu ancian bilhet. Libération nos baila mantunas mapas per explicar de quina manièra se reformarà, eventualament, ambe de l’umor, un umor basat sus las ignoranças francesas, aquelas que fan los racismes lingüistics franceses, de totas las classas politicas parisencas ; que suportam cada jorn, SUPORTAM – las descriure es jà assajar de las concretizar per los ajudar a oblidar que son sampitèrnes ignorants, sègles aprèps sègles.

Alara soi forçat de tirar e cridar una frasa francesa, calara per els que –sovent- vòlon pas far sense qu’un esfòrç (e la ràbia es alara aquí, dins los escrit occitan), esfòrç per saber un mendra lenga de l’Estat imperialista e europèu francés :

Puèi, de l’ignorança francesa, se fabrica una mapa, unes estereotips modèl franceses, gaitarètz la mapa publicada per Libération :

Dins un article modèl Libération, mas que reberta jà una faiçon de pensar qu’anèm destriar, podèm trapar aquesta mapa de las «langues régionales», un manièra dels mèdias franceses de probar qu’an pauc de conseisséncia en sciéncias politicas, alara que mai que tot sortiscan gaireben totes, los jornalistas, de l’IEP e de las ignorantas escòlas de jornalisme (publica e privada), Tolosa comprès.

Lo concepte de «langue régionale», agrada als mèdias per poder ajudar l’administracion centrlaista d’aver una «reforma territoriala» ; Libération se plaça aital coma una ajuda a-n aquela reforma parisenca e una vision de las region vist de París.

Aquel article es la pròba d’una maissanta fe francesa en la matièra, o piège, s’en trúfan de las regions, per una manca reala de las sapienças antropologicas regionalas. Quitament per las «langues régionales» francesas, l’article se trufa, per, aital, assegurar la supremacia de la lenga de Villers-Cotterêt, d’un edicte reial (coma un devís d’un primièr ministre socialista en junh de 1992), un parçan que s’i vòta, en 2014, FN, non ? Libération a jà oblidat…

Per préner la lenga occitana, que quitament Frederic Mistral negava pas l’unitat dins la diversitat, coma l’eslògan de l’Union Europèa.

L’article de Libération parla un pauc de tot, per fabricar una region al modèl franchimand, li fauta la mapa de la cosina a l’òli o al burre ; benlèu tanben la mapa del dreit escrit e del dreit oral, etc. Enfin tot çò qsue podrà desfavorizar París e la seuna evidenta prepotencia per causir las demarcacion es evidentament oblidat. E l’article s’acaba per la sorga del poder, la casta d’una elitocracia que fa referéncia a Libération per clavar l’article.

Es pas estonent de veire Libération sovent dins lo camp de Madrid, de Roma o de Londres per parlar dels pòbles que vòlon amanar lo dreit a l’autodeterminacion segon las règlas de l’ONU de 1947, o de la societat de las nacions de l’aprèp guèrra dels nacionalismes europèus d’expansion, aquela de 1914/18.

Dins los comentaris se podrà legir : «tot aiçò es maissant, cal gardar las mapas (de l’aEstat regionalizat e centralista francés) coma son», es un pauc çò que Libération assaja de probar a la finala, vist la legida de l’article ; es amusent de veire que Libération –del camp del progrès- fabrica un conservatisme aprèp la lectura de l’article. Pregar lo faus per aver de conservatisme.

La mapa que publicavi recentament es pas publicada per Libération … es normal, perqué çò que lor agrada es d’èstre legitimista, legal a l’Estat centralista francés. Es tanben estonent vist l’esséncia de Libération, la seuna istòria, sortit de la batalha de 1968, ara farbica coma mantunes etudiants de l’elita parisenca de 1968, fabrica un conservatisme editorial, coma Le Figaro.

L’article pròba al mens, que volontat imperialista o pas, lo monde a cambiat, e imposar una novèla dimension regionalista francesa non podrà pus se fargar sense los pòbles concernits. Alara, la meuna mapa es interessanta, es un pauc la règla del dreit escrit e del dreit oral :

Per l’amusament, sus la mapa de Libération, caldrà notar que Tolosa es considerada coma gascon, e lo basco assimilat al gascon. Aquò daissarà pas de far rire los que son de Tolosa e qu’an la mendra idèa del gascon e del basco, çò qu’es pas lo cas de Libération ; la question es la mesma per l’Òlt-e-Garona, Libération a legit l’article compassional e tòrt de GEO… encara un jornal parisenc que s’engana. Les Échos, La Croix, Marianne, Charlie Hebdo, Le Canard Enchaîné, Le Parisien, L’humanité, Regards, La Terre, Le Figaro, L’Opinion, L’Express, Le Point, Le Nouvel Obs, Rue89, Alter Eco, Le Monde Diplomatique, Sciences&Vie, L’Histoire, Voici, Gala, Paris Match, Pif Gadget, France Télévision, TF1, M6, Europe 1, RTL, iTele-Canal Plus, Télérama, Valeurs actuelles, La Vie, etc. Son totes dins aquel camp del nacionalisme francés d’expansion.

Mas tornam a la mapa, ambe d’unas precisions ; Los Peirigordins del Sud e los Carcinòls del nòrd son de la valèia de Dordonha, e seràn contents de veire que son de «langue régionale» diferenta … sobre la mapa prepausada, que mescla lo lingüistic, los fantasmes parisencs, per fargar un sistèma administrat e pensat a París.

Los de Blaia qu’an lo parlanjhe coma lenga, un variacion dialectala del francés, que talament diferenciat del francés, ameritèt per l’UNESCO lo títol de lenga. Mas qu’es pas brica de l’occitan de Gasconha. Lo quite FN o sap en Gironda, pas Libération !

Coma lo Colectiéu Prouvençau, o l’Unioun Prouvençau, Libération trapa pas de sortida al pont d’Avinhon, un pauc coma los fantasmics exilhats qu’ajúdan L’Express a escriure sul tèma, e trapa lo Ròse coma un limit lingüistic d’unas «langues régionales» : auvernhat e Provençalo-Alpin, e Lengadocian-catalan e Provençal-Alpin. La Gavotina es estrangièra a la redaccion parisenca de Libération, coma als Provençalistas separatistas e maurrasians, amai coma als provençalistas que vòlon imposar l’idèa de la lenga provençala a Niça.

E en Arièja, non pas saber que Corserans e País Foixenc son pas del meteis ensemble dialectal occitan (gascon e lengadocian), es una fauta d’informacion lingüistica parisenca. Las ignoranças rebertan aquel document, los estereotips fan l’article…

Lo nòrd del Roergue, de qué pòt pensar los qu’an enquestat sul terrenh per notar l’unitat de lenga entre lo nòrd Roergue e lo Cantal Oèst e Èst ?….

Dins lo meteis article e sa sampitèrna recèrca de separatisme qu’agrada a París, li fauta los subdicalectes de l’occitan, e soi segur que Libération auriá tornat a la departamentalizacion, veire la tombadas occitanas classicas ; mas zo sábon a Libération çò que son las tombadas e los parçans occitans ?

Ai gaitat sonque la partida occitana … endedins l’Estat imperialista francés. Aquel que designa encara nacionalistas extremistas franceses a l’acadèmia francesa, en 2014 coma a la constitucion reiala d’aquel drac de la lenga imperialista francesa (e lo nacionalisme expansionista francés èra pas conceptuat).

Vos podètz imaginar tanben que Libération a pas demandat la fusion entre Varossa, Bigòrra, Comenge e Corserans ambe la Val d’Aran, per establir un Estat pririnenc independent de las pensada parisenca.

Ni del mesme biais, la fusion entre la Gavotina de l’Estat francés e las valadas occitanas al nòrd del la Comtèa de Niça, que ambe la 4ena vila de «França» tornariá a un ensemble coërent e alpenc, d’abans 1860, e l’invasion francesa, militarista e d’un modèl que Putin a pas oblidat per la Crimèa. Tot aquò es oblidat per Libération.

Nimai la fusion de Iparralde ambe Euskadi e Nafarroa.

Nimai la fusion de Perpinyà ambe Figueres e Girona.

L’objectiu es plan de marcar lo còp d’una reformeta que capitarà pas de sortir, l’article per l’ignorança del seu redactor fabrica la non relevança politica d’aquesta reforma d’un catalan exilhat e sotmetut a l’ideologia jacobina, coma lo redactor de l’article de Libération.

Libération es pas encara liberat dels nacionalismes franceses (i a una varietat impressionanta, mas sistematicament contra l’occitan e los sabers accumulats al fial del XXen sègle sul tèma), e de las seunas ignoranças sociolingüisticas occitanas, mas pas sonque.

-°-

Ambe PP es aiçò la democracia

Ièr al moment que totes los tele-espectadors an degut suportar las oblidanças e ipocrisia del PP, de la Camacho en chef PP de Cataluña, dins lo debat sobre la votacion per la sobeiranetat de Catalonha ; abans la fin son partits, els per non entendre la votacion del Parlament que ne fan partit.

Dins la vídeo de la lectura de la declaracion, aviái remarcat que lo grope PP èra absent. Esperavi veire la fòto d’aiçò, lo depart del Parlament de Catalonha, del grope nacionalista espanhòl ; son pas totes partits, çaquelà, sonque lo PP.

Se cal questionar, els an lo dreit de dire estupiditats a la cantonada e en mai en lo dreit de partit de non entendre la resulta finala.

De qu’es aquel grope antoidemocrata ? Es que l’Euròpa podrà longtemps considerat que lo PP espanhòl es encara membre de la democracia europèa, e membre del grope PPE al Parlament EZuropèu ! I a unes membres europèus que o diràn naut que lo PP es un problèma per la demcoracia europèa ?

Lo PP es encara l’amic politic dels conservadors alemands, dels conservadors angleses, nerrlandeses, portugueses, de lUMP, del grope de Berluscoini, etc. ?

Atencion, mai diplomatas los socialistas ortodòxas son pas melhor ; la pròba lo socialisme catalan es acabat en division aprèp l’imposicion d ela votacion en companhiá del … PP.

La question se pausa, quí esplicarà un pauc l’estatègia melhora a la CUP per els tanben se tramar dins lo camp del PP, PSOE, C’S e PSC-PSOE tot en estar … independentistas ! Lo PPCC es un argument que non val, sénher Hernandez, senon l’independéncia d’Andòrra non existariá tanpauc, l’etnisme lingüistic es un sistèma que non fonciona en democracia, pas mai que l’estalinisme politic (referéncia a Navarro).

Es urgent d’anar votar :

La prepausicion una.

De qu’es universal en ‘République Française’ ? Pas grand’causa.

I creson a las « valeurs républicaines » o al messatge « universel » qu'es portat per fR-nça, e sa supausada «République française» …

La «modestia nacionalista» èra de retorn dijòus passat a Tolosa, ambe un míting del nivèl bèl, en ipocrisia e antileberalisme ; lo verbiatge d’ATTAC èra a la man-òbra.

Se parlèt evidentament del mentidèr Nicolas Sarkozy, e i a pas melhor qualificador que lo qu'es autanplan mentidèr, l'esquèrra trotskista de l'Estat jacobin francés ; quin melhor instrument per arribar a imposar als pòbles de fR-nça la votz unenca de la pensada unica, que l'Estat bonapartista francés ; jà a las 17 oras se podiá jà veire que mantunes sindicalistas que se díson defenseires de l'occitan, èran en pòste per arcuelhir l'onda de nacionalistas francesas d’esquèrra. O negarà, mas zon fan inocentament, coma Mèstre Jourdaion fasiá de pròsa.

La comuna aviá jà explicat als militants de la lenga occitana, Anem Òc, que l'endreit èra per securitat limitat a 15.000 manifestants, èrem mai e digun a pas vist res coma dificultats ; alara m'imagini que lor an degut dire als legitimistas de l'esquèrra francesa ? Doás possibilitats : - an pas respectat la republica, e los representants de l'Estat jacobin francés, es de dire las autoritats comunalas, - o la causa lor es pas estada indicada, e alara podèm clarament dire qu'i a una lei per l'esquèrra (los clients, los amics), que la dèvon pas respectar, e i a una lei pels Occitans e occitanistas per frenar totas las activitats dichas subversivas, tal «bon temps» de la Terror, Ernest Renan e Maurici Barrès. Quí parla de l'egalitat republicana ?

Uèi s'acaba lo resson de l'extremisme d'esquèrra francesa a Tolosa, aquela esquèrra expansionista, e n'avèm agut la confirmacion quora s'indica que «La France es universelle, […] jusqu'en Kanaki e Polynésie » ; aquò recòrda lo «polit temps» de la tresena republica, o la quatrena republica (ambe un ministèri de l'esquèrra, nommat François Mitterrand.) d'aquel temps de l'egalitat republicana, egalitat qu'aviá dos tipes de ciutadans, la primièra e la segonda classa (tal dins lo tren del servici d'Estat nommat SNCF), los Europèus o considerats aital, e los autres, los musulmans (encara que la collaboracion amazigh podiá èsser plaçat dins lo camp de la collaboracion, per ignorança, e benlèu dins lo primièr camp, dincal moment de la fugida de la morala militarista francesa a la prima 1962).

D'unes locutors vièlhs de lenga occitana an gausat pensar lo moment istoric, benlèu, un pauc coma lo primièr míting d'Hitler a München ; mas quora sabèm la resulta... prenèm páur dinca quitament pensar que votar Nicolas Sarkozy devèm la sola solucion per tornar a la patz sociala. Avèm çaquelà una fotografia politica que sembla mantunes jorns abans l'arribada del Front Populaire... mas sèm en 2012.

Al meteis moment la coordinacion Anem Òc preparava un comunicat per determinar al prèp de la premsa sa non responsabilitat per las barralhas entre ciutadans d'extrèma-dreita e ciutadans d'extrèma-esquèrra, l'un e l'autre aguent la valorizacion aisida en obténer un afrontament, que ne resulta un ferit, subjecte del rei d'Espanha, e sembla èstre un Catalans.

Dins lo cas de l'extremisme que cal far ? Èstre partesan e sosténer la batesta entre les extremismes, èstre fòra jòc ? Puèi èstre accuzat per cada costat de sosténer l'oposion extrèma en fàcia ? Dins aquel pichon jòc politician franchimand, sabèm a qué podrà menar a Occitània, l'avèm testat aprèp la guèrra de 14/18, que los nacionalismes a frontièras dichas naturalas, lo nacional dels monuments militaristas pagats per la populacion francesa, aqueles plasers prefectoralistas e militaristas, e aqueles de la tresena republica qu'anavan de Dunkirk a Tamanrasset, lo pantais de Jean-Luc Mélenchon pel XXIen sègle e de mantunes extremistas de tot caire, pel productivisme republican e sindicalista. Es evident que la situacion sembla talament a las annadas 1930 (nos fauta çaquelà un enemic exterior alprèp de las frontièras) … avem una pròva de mai que lo sistèma politic francés es un sistèma qu'enbarra a las absurditats passadas, dins un replegament sampitèrne, sense donar a la mendra escasença una resulta positiva pel pòble o la nacion occitana e l'administracion bonapartista francesa ne jòga, fai tirar Marius dinca l'afrontament ontologic o extèrne.

La politica del sarkozisme a portat als extrèmas una fòrça qu'Occitània ne patirà encara mai.

De qu’es universal en ‘République française” ?

- L’ensenhament a gratís m’a dich un jorn un cercaire-professor d’universitat, e elector nacionalista francés d’esquèrra, car filh de pè-nègre ; en oblidar que lo ‘a gratís’ l’an donat per melhor matar los pòbles de fR-nça dins las guèrras per las colonias o las «frontières naturelles», per ajudar las ierarquias de l’armada francesa (ela que perdiá tròp las guèrras per non pas poder donar los òrdre dins la lenga del bais-pòble de trufions) ;

- los dreits de l’Òmes pendent la revolucion dicha francesa (ma s’oblida que son estats tradusits en 7 autras lengas, e que dempuèi las illusions dichas revolucionàrias son estadas enterradas pels nacional-expansionisme parisenc) ;

- las rotas dins las colonias (es oblidar qu’èra una aisina per panar oficiala e «de bon dreit» republican las riquessas dels territòris conquesits) ;

- la recèrca industriala (es oblidar que la recèrca industriala existariá pas sense projectes militaristas franceses, etc.) ;

- lo fialat de las LGV (lo TGV es un projecte que valoriza sonque en estela lo centralisme francés, parisenc), etc.

La lista es talament longa, que nos podèm questionar sobre aquesta volontat de determinar universala de l’Estat francés, senon es legitimar son expansionisme, son nacionalisme d’Ernest Renan o Maurice Barrès, e donc la sotmission dels pòbles que s’en vòlon desliurar, en accòrd ambe la Charta de l’ONU o de l’anciana societat de las nacions (justament es un projecte dels nacionalistas franceses del FN, s’en sortir de als Cartas de l’ONU)… en accòrd ambe la volontat de destrusir Austro-Ongarés, un impèri que se podiá èstre amenaçant contra Anglatèrra e fR-nça, en servar los imperialismes republican o reial del continent europèu sul planèta… La paradòxa es talament bèla, que non la podèm oblidar.

Se cal realament questionar : quina son las valors republicas francesas que amerítan d’èstre valorizadas pel planèta, pels pòbles del monde, e que son pas jà estadas mesprezadas per las autoritats meteissas del centralisme francés, per totes los regimes que s’i son establits ? E de quina manièra los podèm far fisença pel futur ? Ai pas encara trapat un camin de la fisença politica francesa, e soi dedins lo sistèma jacobin qu’escana lo pòble occitan, soi dedins per fòrça militara e administrativa ; la Française des Jeux damora benlèu l’unica solucion per l’avenir d’Occitània, quitament dins lo cap en fòrma de clesca sec, lo cap de mantunes creadors musicals occitans (Org&Com ne fabrica la promocion).

Serge Dassault prepausa Le Figaro per organe de campanha de l'UMP

Serge Dassault es proprietari de mantunas entrepresas de frabricacion d’armament militar (qu'an dificultats per vendre e que son supausat vendre e exportar dos o tres meses abans las eleccions), e proprietari del jornal Le Figaro.

Podèm verificar que l’entrevista del Nicolas Sarkozy aquesta dimenjada a agut un tractament diferenciat per Hachette distribution de premsa e per la distribucion de Le Figaro.

Gaitatz aquí :

1 / lo nombre d’exemplars de Le Figaro es anormal aquí dun dimenge al ser entre 17h30 e 20h15 se vendèt sonque un numèro), podèm alara pensar que la distribucion sap pus fabricar una distribucion coërenta per non podèm damorar un exemplar, o pensar que la populacion de dreita a mens crompat lo jornal de l’UMP-Dassault, o … que la distribucion de Le Figaro a sortit un nombre mai bèl d’exemplar e que ne damora.

Es lo darrièr punt que cal enregistrar. Mas çaquelà tot aiçò pròva que Le Figaro es plan l’organe de premsa del candidat UMP per 2012. Serge Dassault es tanben deputat UMP.

2 / lo Sud-Ouest Dimanche a tanben titolat ambe Nicolas Sarkozy en primièra pagina, e malgrat las vacanças e donc un nombre mai bèl de visita dins aquel endreit de venda, las vendas an baissat.

Dins aquel meteis jornal se podiá legir la responsa a una ignoranta francesa que viu en Occitània (Bearn, sabètz aquel territòri qu'a votat a la revlolucion de 1792 los plens poders legislatius als Parisencs) e que segurament a pas pron agut d’informacion sobre l’occitan devath los uèlhs, e donc que pròva que la politica d’informacion sobre la lenga occitana es pas pron sufisenta  !?!?!

 

Alara la responsa arriba de Baiona, la vila que pòrta un nom basco e occitan.

Es plan evident que l'article de maissanta-fe publicat per Sud-Ouest e vengut d'una Bearnesa ignoranta amerita plan segur una responsa, mas clar mai bèl que la responsa publicada. Alara Sud-Ouest gausarà donar d'espaci redaccional que cal aprèp aver publicat una letra d'una ignoranta sense mesurar las consequéncias que cal per restablir l'egalitat dels sabers ?

Occitània supòrta la dreita francesa e sa premsa, mai tanben las incompeténcias lingüisticas dels redactors en Occitània.

Chibanis, Armenians, e UMP-NC, majoritat actuala a l’Ass.dicha Nacionala.

Las eleccions son aquí - 500.000 vòts pels Armenians, una lei ! Pels Chibanis, qué ? S'espèra un decret ...

La majoritat actuala de l’Assemblée dicha Nationale e lo Sénat an votat la lei qu’espèra los decrets d’aplicacion, decrets del govèrn UMP-NC (la majoritat actuala). Ont i a un problèma donc ?

E los meteisses que fan leis pel Chibanis, pels Armenians, pels omosexuals, pels sabi pas quin grope comunautarista, refúsan de pensar a una lei que seriá pas que salvar una lenga, lenga parlada per un grope e que se mesura pas son apartenença al luòc de naissença, ambe eles !

La pensada francesa en politica (e sa conceptualizacion), coma dins d’autres caires de la pensada umana en fRANÇA, es un vertadièr problèma de coëréncia, de logica. Un païsan francés, castigat per èstre elonhat de la «bona pensada» francesa, es benlèu mai lògic que la mendra persona francesa que se pensa la lutz de la pensada republicana francesa, e que sortísde las formacions universitàrias actualas en sciéncias politicas.

Es pas novèl :

 

Remarcatz la grafia francesa, un pauc especiala, aquel patois d’acadèmias es talament cambiadís que l’occitan del meteis moment es encara legible per un alfabetizat occitan de uèi, alara que lo francés es puslèu un problèma.

Pourquoy ? E perqué donc ?

E se cal pas enganar, Nicolas Sarkozy n’es que lo visu de l’iceberg del problèma francés :

En fRANÇA es pas sonque una question economica per aver una degradacion dels passes politics que la nacion expansionista daissa sul planèta !

Fabuloses vòts de cap-d’an novèl, 2012

Lo Colectiéu Prouvenço escriu a Nicolas Sarkozy

Vaquí lo document ; per discrecion ai enlevat los escriches amontnaut e l’adreiça ‘prouvençalo’ (en lenga francesa) de l’onorable foncionari europèu, que francament ajuda pas las institucions europèas en signar la letra.

Unioun Prouvençalo son braves gents que nos fan saber que pòdon defendre la lenga, e que la párlan pas ; verificat personalament, un jorn en viatge a Marselha/Marsiho !

Res de novèl aquí sobre, senon qu’avèm la lista de las personas a quí cal tornar una informacion sobre los tèxtes ancians d’un Frederic Mistral, lo discors de l’inauguracion de l’estatu de Gensemin, Jasmin en francés, per exemple, mai tanben las òbras lingüisticas seriosas (del monde sancièr, del Japon als E.U.A.N. o del Brazil, obratges qu’an jamai agut de mal de traversar Ròse). La populacion aquesta es en general gaire de practiquents de la lenga que se ne vòlon los aparaires, per exemple un Guilhem Pépin, exilhat en Angletèrra perqué pus un cicle universitari vòl d’el aquí en fRANÇA, o retirats que pensan lo país bearnés dempuèi la region parisenca ambe lo sisten clar de l’extrèma-dreita francesa installada dins las universitats francilianas (ambe lo sosten clar de las grandas edicions mediaticas parisencas coma L’Express). Podèm perségre la lista e traparèm aital mai de turuferari de la lenga occitana que non pas monde que se son fait remarcar per bastir escòlas associativas per far sobreviure la lenga, per bastir festenals pels joves, edicions pels pichons, etc.

Avèm dins aquel non-res, gaire de novèl, sonque una informacion sobre lo desvolopament de l’ignorança, de l’excepcion francesa dins los rengs d’associacions que se son fait remarcats mai sovent per aver decidat de votar o participar dins los rengs del FN*, que non pas dins los rengs de la democracia, e d’aver participat a la destruccion lingüistica (son jamai vist dins las escòlas de Bearn per exemple, e es benlèu astrós) ; son çaquelà costumièr de letra mai poirrida, mandadas als elegits locals e quora respóndon pas positivament a lor faiçon de pensar, aquestes son listats coma malfasents al modèl pétainista de las causas ; de còps, alara an recebut tanben los elegits favorables a la lenga occitana, puèi an recebut letra misogina quora èran femna al poder.

Es de se demandar tanben que devon pas saber que la crotz dels Comte de Tolosa arriba de Provènça, coma a poscut l’afirmar mantunes istorians de grand renom o d’especialistas de la ierardica. Podèm trobar aquela afirmacion sobre la pagina dels enemics (determinats per aquel colectiéu prouvenço), vòli escriure l’Ostal d’Occitània ; podètz legir la lora argumentacion, aquí.

La lista qu’avèm aquí, podrà verificar se legíscan aquel bilhet, totas las informacions son independentas ; soi membre de cap associacion occitanista, mas a còps, cal èstre seriós e alara se questionar : perqué son aital ambe un èrnha granda ? Es l’expression d’un bais politic de foncionar, en Avignhon ne sábon quicòm dins las redaccions que recebon letras de pura mèrda (es malorosament pas una metafòra poetica).

Amai d’aver la lista aquesta, podèm donc verificar que se Nicolas Sarkozy es eficaç donarà la letra als deputats per un debat bèl, al Sénat e a l’Assemblée Nationale, podrèm aital veire se, a prepaus de las lengas, se podrà aver aquel debat (mai de 20 minutas) e aquesta lei qu’esperèm. Lo fait del rei-president seriá de seguir l’avejaire dels illuminats listats aquí. Benlèu que veirèm dins lo programa UMP-PACA la linha oficializacion del prouvençau ? Una linha per la region administrativa PACA qu’aurà l’aventatge d’èstre en simbòsi ambe las idèas nacionalistas francesas del grope e passar pas Ròse. Esperèm, aprèp aquesta magnifica cagada politica, redigida en fòrma de letra o crida de desespèr. Esperèm l’eficacetat d’un Nicolas Sarkozy sul tèma. I a de l’espèr, donc, vist los conselhs politics qu’un Sarkozy a agut per escriure lo discors de Dakar, sul tèma de l’Africa e de las civilizacions africanas.

La question es pausada tanben … perqué son pus generalament membres del Felibrige ? Benlèu que l’associacion dels Felibriges, quitament en Provença tanben, es psulèu mai seriós !

Justament per las causas seriosas, occitan e economia, gaitatz un reportatge de TLT.

* es un dreit fondamental d’aver una opinion politica, mas es un pauc fòrt de la vóler imposar a las autras, afrontar e negar aital las realitats istoricas, geograficas e lingüisticas, e quitament poeticas, o literaris, ambe un rebat internacional clar.

-°-

En occitan de Gasconha e francés, Ràdio Gasconha vos convida ; aital podèm veire que lo sistèma talament criticat per aquel Colectiéu Prouvenço e agropacion qu’explica que la diversitat se podrà pas exprimir ambe l’etiqueta lingüistica “occitan”, son mentidas de las polidas, polidas se n’èran pas politicas e instrumentalismes politics clars.

Podèm remarcar sobre aquesta mapa d’Occitània, carte géographique en francés, que los diverses parçan, tombadas o recantons d’Occitània son considerat e que, donc, las nocions lingüisticas e identitàrias i son respectadas. L’etiqueta occitana frena pas l’expression de la diversitat lingüistica, se al mens la populaicon dels militants la parla la lenga ! De mai, es pas l’escrich que fabrica la diversitat fonica d’una lenga, mas puslèu la transmission e una populacion que vòl o pas sa lenga emplegar, per la sosténer, la manténer o simplament n’aver una usança modèrna.

Los cercaires franceses e una enquèsta en Provènça-Gavòt-Niça

Aquel document es important, mas tre la primièra frasa la confusion entre la lenga (parlada e sociala, la lenga que deuriá èstre sonque descrivuda per la recèrca sociala) e las causidas escrichas me questiónan de la part de lingüistas serioses. Es una enquèsta de dos cercaires de Niça, dona aital un resson politica a-n aqueles escriches ; Guylaine Brun-Trigaud, Univ. Nice-Sophia Antipolis, Albert Malfatto, Univ. Nice-Sophia Antipolis, ambe un tèxte lingüistic an un engatjament politic clar, que se vòl amagar : dividir per regnar, la politic de l’amagança desfar la lenga en Occitània. aqueles punts de vista politic se podrián annular se una enquèsta lingüistica èra una realitat en Provènça-Gavòt-Niça, decidida per las autoritats politicas de la decentralizacion, tal en Aquitània e en Miègdia-Pirinèus. Segur serián pus impression de cercaires (coma l’avèm suportar pendent d’annadas e d’annadas en Occitània, per la recèrca francesa sul tèma), mas una vertadièra soma d'estadisticas oralas sobre la lenga, una fòto qu’ajudèsse al reviscòl d’una politica lingüistica (politica sociala tanben, coma lo darrièr encontre ‘occitan e economia’ l’a poscut provar).

Me sembla ara que cal passar a un autre estadis de las recèrcas per l’occitan, passar lo romantisme, e passar a las causas de la vida de cada jorn, delpoòble occitan dempuèi sègle ; lo pòble occitan a fabricar una economia fòrta dincal moment que los poders franceses son arribat al país nòstre.

Mantunes intervenent de l’encontre an plan fait de far remarcar que l’idèa èra jà desvolopada per L’IEO ; aquò farà mai de 21 annadas ; aurà calgut perdre 21 annadas per arribar a interessar lo sistèma politic de la decentralizacion. Quant de temps caldrà per botar en cluster l’occitanisme e los actors real de l’economia occitana ? En Euskadi lor aurà calgut una annada ! Vesèm nòstre problèma occitan, es aquí, e tèxte a costa vista, son pas aquí per ajudar, a Niça o Lemòtges, Clarmont o Pau, Vielha o Narbona.

Un cluster per l’occitan es donc una causa urgenta, e se caldrà tot dire, per avançar, e per donar un balanç sul tèma ; puèi arribar a trapar las vias de satisfaccion e de salvacion per la lenga dels trobadors, la lenga d’Òc (pels romantics) o l’occitan (per èstre seriós e pel futur, coma indica las enquèstas lingüisticas, las tòrtas o las plan faitas), o …pel provençal e nissart.

Dins lo meteis encastre, aurà calgut una intervencion associativa per explicar que los encontres urgents son d’organizar, e ambe totes justament per trapar una linha comuna (ambe totas las diversitats de vision) per avançar. Car coma l’escriu L’Humanité, l’occitan es en dangièr, mas zo sabèm jà dempuèi 20 annadas. Lo collòqui d’Albi zo disiá jà vaquí 21 annadas.

-°-

EXCEPCIONAL PER ENTENDRE OCCITÀNIA : Laurent Cavalhièr.

Languiments en escalas gasconas

Dins lo mot de uèi Ròda de Mòts m’a donat l’introduccion. Una introduccion de qualitat per far referéncia al Sénher Ramon Llull :

Llangor; estat de decaïment (de càder), físic o moral, prolongat.
   «En tristícia e en llanguiment estava un hom en estranya terra, e fortment se meravellava de les gents d’aquest món, com tan poc coneixien e amaven Déu...», comença el Llibre de meravelles(1289) de Ramon Llull.

Ramon Llull a Tolosa es sonque reconegut per una associacion membre de l’Ostal d’Occitània ; lo sistèma filosofic francés l’a largament oblidat, o benlèu classificat dins l’exotic.

Las escalas gasconas de la dimenjada passada èran tanben dins l’exotic. Mas aquí l’exotic pausa un miralh que farà vergonha a totas las politicas per l’occitan en Gasconha o simplament al entorn de l’abadiá del “patrimoine” del Conseil Général des Landes, XL40 que díson en redusit. Bon, fòrt bon, tot èra a gratís, levat lo minjar…

Aquela dimenjada avèm agut dreit a un macabrun de colors musicalas ; se vei que lo festenal es pron plan alimentat en subvencions departamentalas. E soi segur qu’èra tot de qualitat. Vertat es, per i aver participat un pauc, i cal pas anar en VTC o a pè perqué lo camin es dificile per la via ferrada e per reservar albergament. Lo minímum per albergar a l’òtel i serà de 50 èuros ; l’ofici de torisme presenta pas lo camping coma un luòc potencial d’albergament. A Pujol (los Franceses escrívon Puyoô e vos dísi pas la prononciacion francesa !– a Pujol, estacion, la marquisa es de salvar car RFF la vòl destrusir), a Pujol cal pas reservar l’òtel en avança perqué s’an un grope, ne serètz la consequéncia de dereservacion, sense vos o dire, sobretot se escrivètz pas en francés. Vesètz aital que lo parçan a pron conservat lo costat salvatge; mas ara, serà per la lenga dels indigènes, los Franceses an pacificat l’endreit e la lenga indigèna es totalament absenta de Peirahorada, la vilòta d’a costat de l’Abadiá d’Artós (Arthous escrívon los Franceses). Dins la vila de Peirahorada  (Peyrohorade) ai poscut entendre e “discutir” ambe un nacionalista francés professor de lenga espanhòla (e aital verificar que lo professor de lenga espanhòla a pas cap saber en sciéncias politicas nimai una mendra idèa de l’istòria de l’Espanha pòst-franquista, senon d’aver pron plan acceptat lo franquisme) ; son d’aqueles professors que vòlon servar lo sistèma educatiu francés tal coma es, perqué es magnific, e qu’an manifestat recentament.

Dins l’Abadiá d’Artós ai poscut minjar car e biò, ambe un confòrt desagradiu e relatiu ; relatiu car l’endreit es pron polit e plan adobat. Se cal felicitar que lo patrimòni de las pèiras fosquèsse aital conservat. Se cal felicitar del pichon musèu a l’interior (contengut interessant), e regretar que cap informacion fosquèsse donada sul tèma lingüistic, amai lo personal es pas gaire consernit per l’afar. Aquí a Peirahorada las informacions sul trabalh museal tolzan semblan pas èstre arribat, malgrat Internet, un país salvatge que quitament los còrbs lingüistics sembla volar al revèrs de non pas veire ; zo voldriái pas creire, elonhat de tot mèdias que posquèssen portar l’informacion. Las escalas gasconas pòrtan sobre l’aficha un lògo de l’estacion del netejament lingüistic oficial, Radio France. Aquí dins las “Landes”, Radio France Gascogne propausa un programòt en gascon, mas l’informacion sul tèma passa ambe dificultat dins las redaccions. Las escalas gasconas son pas en directe de RF e l’inforamcion es donada e pensada ambe lo patois parisenc, tal la signaletica en Val d’Adorn.

Dins l’Abadiá d’Artós una exposicion sul rugbí tòrna prendre la filosofia del rugbí faiçon televison francesa ; es una pietat pel rugbí d’identitat occitana, basca o catalana, mantunes díson lo rugbí de vilatge ; de creire que la visibilitat del rugbí identitari serà sonque basco o catalan ; e vos parli pas de l’abséncia de la lenga occitana, encara.

Pareis que cal pas dire occitan, m’es estat dich mantunes còps ; pareis que cal dire gascon ; soi pas segur que fasquèsse arribar la lenga, la visibilitat de la lenga serà pas clara que fosquèsse titolada occitana o gascona. Las personas que m’an dich aquò an segurament pas vist, la qualitat que lo public enquestat (enquèsta oficiala de la Teleperformance pel compte del Conselh Regional) pòrta a l’imatge del mot occitan, de sa dubertura d’esperit a lo que l’emplega. Es pas una revendicacion meuna… Mas es estat escrich e respondut aital per mantunes enquestats ! Per l’Abadiá d’Artós, per me, aprèp una escala gascona, gascon es sinònim de francizacion de las tèrras d’Adorn, coma provençal quora soi a Arles, Avinhon, Malhana o Marselha, etc.

Donc soi estat a gaitar e escotar sièis oras un dissabte vrespe dins l’Abadiá d’Artós, dins un moment cultural que se sona «Escales Gasconnes», al moment que l’associacion (ambe pauc de mejan) ACPL prepausa unas festassas pels 30 annadas, HÈSTAS GASCONAS dins las Lanas. Se podrà pas dire que la lenga es absenta, s’i podiá entendre, los organizadors i an pensat, son organisadors oficials, e encarga de l’occitan al XL40, felicitacions. Lo contengut èra mai que bon. Levat que sembla que la proximitat fosquèsse pas pensat, un membre de la corala locala gascona e que parla la lenga, viu a 500m de l’abadiá, lo grope coral gascon organiza dins la meteissa abadiá un festenal de coralas europèas (que la lenga es absenta tanben); es estonant çaquelà qu’i fosquèsse pas installat una pichona intervencion… Pensar local es pensar global ?

Dins lo pauc de temps qu’ai agut, ai poscut viure las intervencions de «Gara l’occitanista» ; l’umor fauta sovent en Occitanisme, e particularament dins lo mitan de la dança tradicionala gascona ; Gora l’occitanista i aurà donc portat un chiquetonet d’umor (plan vist l’organizacion). Tanben filmada DÈTZ.TV, bravò l’organizacion d’i aver pensat, aital, contrariament per las trenta darrièras annadas, aurèm pas sonque doás oras d’archius audiovisuals a mostrar e venent d’una sola fòrma de produccion audiovisuala, France Télévision (fau referéncia al festenal de l’audiovisual etnic que passarà lèu a Tolosa). Ambe Las «Escales Gasconnes», se vei clarament l’abséncia d’una television regionala (coma un servici public de ràdio e un servici public de trens , un debat sul servici al pòble occitan de Gasconha seriá lo plan vengut aquí dins l’Abadiá d’Artós ?), un programa que fosquèsse en directe, per presentar al public, “grand”, e que posquèsse venir, enfin. Radio France jòga pas aquel ròtle.

Senon pendent lo temps qu’i soi passat, lo public èra fait dels gropes musicals e dels personals del departament XL40. L’abadiá d’Artós es pron elonhada de tot lo departament per adralhar lo public tocat per la promocion departamentala, amai cap publicitat dins lo departament vesin qu’es los Pirinèus-Atlantics, ai près lo tren per arribar a Pujol e ai pas poscut veire la mendra publicitat sul camin. La Val d’Adorn fabrica pas una frontièra, mas lo sistèma departamental fabrica causas complicadas, departamentalizacion de las coneisséncias mediaticas e de las accions culturalas, de las difusion de las informacions. la geografia departamentalista fabrica masque frontièras, mas lo republicanisme francés ne parla jamai, estonant non ; lo bonapartisme a fabricat una tancadoira e al meteis moment installa lo francés coma “ciment de l’État” m’a explicat lo nacionalista professor d’espanhòl. La presentacion del País d’Òrte dins lo musèu aurà consequéncia a longs tèrmis ? La causa es pas segura se la lenga i tòrna pas ; pel moment es grandament absenta dins la vida de cada parçan enclavat per las departamentalizacions.

Per l’exotic, los organizadors an agut la bona idèa de convidat los migrants republicans de las Isclas colonizadas per fRANÇA dins las Antilhas, Áïti, Martinica, Sant Martin, Goadelopa, Guiana. En entrevistar lo menaire del grope “exotic”, ai après qu’èran totes quasiment de l’Iscla-de-France, e qu’an la costuma de préner l’avion per tornar al país ; Air France li agrada aiçò ; e contrariament a la SNCF (TER, InterCité, TGV, etc.) las lengas de las Antllhas son presentas dins l’avion, per totas las anoncias. Vesèm aital que l’occitanisme politic d’en çò nòstre, que refusa l’occitan sobre las afichas oficialas, dins lo tren o dins los programas de RF, es ambe al mens trenta annadas de retard sobre l’emplec de las lengas de las Antilhas per Air France.

Aital soi sortit a las 17:30 oras de l’Abadiá d’Artós, ambe una agènda 2012 en occitan de l’associacion Per Noste, una granda associacion de la Val d’Adorn del Gava, mas sortit ambe un lenguiment, es de dire lo contrari esperat pels organizadors. E la question : es que los socialistas son capables de fabricar una popularizacion de la lenga occitana perqué tòrna dins las populacions, dins la practica, e una visibilitat per destrusir la paradòxa figurada dins las resultas de l’enquèsta lingüistica oficialament sortida dijòus a Tolosa, pels departaments gascons de Hauts-Pirinèus e Gèrs, los vesins ; vos farai una subjestiu, anatz cercar l’enquèsta d’Aquitània, sembla qu’es amagada encara dins los burèus de Meriadeck a Bordèu, sul site Internet oficial, e qu’a pas encara agut lo temps de davalar a l’Abadiá d’Artós, un luòc patrimonial (75-1), ni mai dins lo burèu del Conselh General del Marqués de XL40.

Me podètz explicar que còsta d’aver un panèu en doás lengas ?

Sabètz ara çò qu’i podrètz veire un «week-end» d’octobre per 2012… I aurà de l’occitan (gascon) se sap jamai !

Tot es fait per integrar populacion francesa, que sovent vòlon pas entendre la lenga (e quitament son dins actitud per imposar sonque lo francés), e que cal far venir a l’afar. Sabi pas s’es una capitada ; mas pel moment es masqu’un endreit de languiments per los qu’an fait òbra de visibilitat de l’occitan, al moment que cal valorizar per destrusir una de las paradòxas del public bèl que refusa de transmetre la lenga en familha.

Fasiá un polit temps a Artós-Peirahorada,  caval sobre Adorn, lo public ciutadan èra a la platja ? Espèri qu’i aurà mai de monde a Saubrigas o a la Hèsta Gascona de l’ACPL, e que l’occitan i serà afichat ! Car sonque portat lo berret e verificar qu’es fabricada a Nai, ambe unas fustas de país, dona pas l’identitat gascona o occitana.

[coma per illustrar lo bilhet, podrètz fintar unas vídeos de la serada de dissabte, pendent una setmana –es pron-, perqué soi pas estat lo sol a aver los laguiments amars per aquel moment]

-°-

 

Crida socialista e tardièra contra l’Estat centralista

Un comunicat per la premsa e lo braç de fèrre son lançats ambe l’Estat UMP-NC ; Incapables de finançar lo retrecissament volgut pels electors de l’UMP-NC e tanben FN, mai tanben dels liberalistas socialistas e PRG, o MoDem, l’Estat centralista de l’UMP-NC debuta de prendre dins las caissas de las regions.

E alara, promessas en mans, las direccions dels Conselhs Regionals en cap dels socialistas an signat un document de vint paginas per protestar collectivament e per cridar per un projecte politic per 2012, las eleccions presidencialas, un projecte que las regions se lor donarà finança per restablir los comptes de l’Estat centralista.

Pel moment lo ròtle de las regions e dels departaments es ligat als budgectes que pòdon pas èstre en deficit, levat que l’Estat los carga de mantunes budgectes suplementaris sense lor donar lo dreit de poder cambiar los projectes, nimai d’aver resorgas suplementàrias, projectes pensats, els, pel poder centralista e lo Parlament centralista de majoritat UMP-NC.

La crida es normala, mas es la fauta de quí ? realament ? Quí sap pas jamai modificat las estructuras regionalas per las daissar en mans democraticas de las eleccions regionalas, quí a pas sabut fabricar constitucions regionalas per fa viure las regions una aprèp l’autra dins sistèma democratics adaptats (l’exemple de Corsega per totes) ? Dins la republica federala alemanda, son los Länder que fan l’estructura de la politica interiora de l’Estat ; lo modèl es presat ambe budgectes respectats, e per una gestion monetària exemplara ; perqué lo modèl es pas estat adapatat dempuèi 1988 pels socialistas que son arribats mantunes còps al poder centralista francés ?

E ara, fan una crida unida (car son quasiment totas d’esquèrra) contra l’Estat centralista (de dreita).

Sembla donc que la tecnocracia de la decentralizacion e las estructuras d’esquèrra francesa aguèsse jamai agut finença en las regions per lor donar los poders que lor aurián permetut de non cridar pas uèi.

Aquí se podrà dire qu’es fauta de l’Estat e de son govèrn sarkozista, mas per fauta de vision sul tèma, alara l’esquèrra francesa es tanben de castigar.

Aquò contunharà longtemps aital ? De se trufar dels pòbles de França ?

-°-

Vaquí Provènça que tòrna fòrt, en musica e instruments provençals, venguts del pòst bonapartisme.

-°-

Dab l’aida des Conselhs Generaus, un placard que pesa … e que harà charrar suus estadis de Bigòrra (Nauts-Pirinèus) e deth Armanhac (Gèrs) : era lengua deth vilatge suu placard oficiau de la federacion de rugbí !

Èireann : lo primièr debat sobre TG4 per las eleccions e sénateur Courteau de Lengadòc

Se cal pausar la question de saber perqué los mèdias internacionals s’interessan sonque al monde arab, alara que lo chòc bancari a debutat ambe l’Irlanda, e que lo còst pel pòble irlandés es estat pron grand. L’objecte d’aquestas eleccions es de saber quin es lo responsable politic, es lo tèma del debat de TG4.

Uèi sembla que los unrests del monde arabe son descributs coma la consequéncia del liberalisme sistemic dels regimes en plaça ; la casta araba en plaça, o sortida, a causit lo liberalisme coma en Irlanda, non ?

Cal notar qu’es estat lo primièr debat televisual fòra de Bailà Àtha Cliath (Dublin pels colonialistas ontologics)… dins una cadena de lenga gaelica (per la cadena en occitan serà dins 50 annadas ?). Es aiçò lo mai estranh, Irlanda es independenta dempuèi 1921, e sonque una television en gaelic es arribat en fin de sègle XIXen, e lo primièr debat es en 2011 ! Avèm un camin de far per Occitània, pel moment avèm pas de television que pensa en Occitània, nimai dins la lenga del país… E lo personal politic es pel moment preste de parlar de l’occitan mas de faiçon compassionala, la pietat lingüistica es actualament la vision politica dels nòstre dirigent de la decentralizacion, senon auriá pas mestièr de dire «volèm veire un sol cap per bastir una politica de subvencions a las associacions», senon la lenga l’emplegariá jà dins totes los servicis al nivèls de las competéncias potencialas, senon … seriàn pas en un sistèma de decentrlaizacion, sistèma autrejat per pietat politica pel jacobinisme sense rason democratica al sistèma.

Sabi pas se lo debat se debanèt en gaelic, sembla la causa clara… car degun n’escriu quicòm. L’escrich sul tèma es dins The Irish Times en lenga originala del debat ? Zo sabi pas donc, mas vaquí l’article en gaelic, al mièg de l’anglés del jornal ; se cal recordar, remembrar que l’anglés es la lenga coloniala, coma lo francés en Occitània.

Cap jornal occitan, es de dire francofòne o francés difusat en Occitània, es uèi capable d’aver un article en occitan d’aqueste escantilh dins sas paginas.

Segon punt, lo debat es pas estat sobre lo cas de la lenga gaelica, mas suls problèmas de la societat sancièra de Éireann. Es plan una lenga collectiva, lo gaelic d’Irlanda, quitament los que párlan anglés sempre tota la jornada.

D’aquel debat, ne podèm mesurar lo camin que damora de far per Occitània, per arribar a la dignitat d’Éireann, e los d’Irlanda nos donaràn una dignitat elonhada, encara, dins mantunes meses, quora fan pujar las demandas pendent las campanhas electorals. Alara Occitània serà encara e encara laissada sul costat del passat gloriós, mas s’esperarà la dignitat. Los Irlandeses an pas esperat que Londres lor donèsse aquesta dignitat, l’an presa. E la prendre, assegura pas tanpauc una dignitat lingüistica normala.

Se d’unes vòlon pas far parallèls entre lo gaelic e l’occitan, zo farai per mantunas rasons :

- a Bordèu, independenta, las poësias europèas se desvolopèt en latin e gaelic, quora l’occitan (a l’epòca disián gascon per una lenga parlada de Lemòtges-Perigòrd al Medòc-Bordèu, dinca Roergue, Gasconha èra pas que territòris dels reis gascons, res de veire ambe los poders ducals d’Aquitània) èra just normalizat, per demanda politica clara.

- en Irlanda, lo gaelic èra la lenga clau de la poetica europèa, a Bordèu, mas per tota l’Euròpa ; çò que serà lo latin vulgar d’Aquitània ambe los Trobadors un sègle aprèp.

- l’occitan èra lenga de comèrç, coma lo gaelic a travèrs de dos sègles de comèrç atlantic.

- lo sistèma politic semblava una democracia grèga del nòrd, coma la vida publica al entorn del Parlament de Bordèu…

- los gascons d’Aquitània sabián aplicar las leis e lo dreits, quora a Lutècia los poders francs existávan pas bric.

Éireann ara

Es per aiçò que ièu de l’Irlanda ne vòli saber mai. E coma los fenestrons regionals fan de localismes teleguidats per la pensada parisenca audiovisuala, podèm pas aver una equipa de television per donar lo punt de vista occitan (avèm pas d’Al Jazeera occitan, ni pel net ni pel satellit), de l’occitan de l’oèst, sobre l’arribada del gaelic dins los debats electorals en Irlanda, Irlanda de uèi, Éireann ara.

La paradòxa es que los Irlandeses an seguit aital una installacion de l’occitan dins los debats politics en Occitània, e nosautres sèm pas capables de seguir çò que fan per desvolopar la dignitat de la diversitat lingüistica en Euròpa, car avèm pas los mèdias que cal per poder expleitar la paraula occitana del sistèma politic de uèi.

Uèi aprenèm que lo grope socialista, lo senador Courteau, es ufanós d’aver fait passar una lei al senat sobre los panèus en occitan. Midi Libre zo escriu en lenga francesa dins sas paginas. En Irlanda, los panèus son en irlandés-gaelic, TheIrishTimes escriu en gaelic per parlar d’un debat ciutadan e public sobre TG4 ; e çaquelà lo public toristic francés i passa vacanças sense èstre desrengat per las localitats escrichas dins la lenga del territòri, nimai pels avions privats de la ministra cargada d’afar de familha ; puèi ailà, es lenga oficiala dempuèi 1921… E çaquelà, la baissa de l’emplec de la lenga, fa pensar que lo gaelic es tanben en dangièr coma l’occitan.

S’una pichonèla lei se dona en orgasme per un senador, sèm bravament mai luènh de las necessitats politicas per l’occitan. Irlanda ne dona lo camin, mas an debutat l’afar del reviscòl lingüistic en 1921 ! Podèm ratrapar lo subjecte politic sobre l’occitan ?

Charlie Hebdo demanda l’independéncia de … Bretanha.

Aquel jornal saturic franchimand, e sobretot nacionalista francés, es comòde ambe l’umor contra totes las nacions sotmetudas per França (aprèp 1791, nos sèm fait enganat per França, Ernest Renan l’a teorizat, e son a l’aplicar dempuèi), es sa faiçon d’èstre nacionalista, nacionalista d’expansion dins un sistèma de pensada que sembla sempre fòrça a la pròsa de Mèstre Jourdain. Lo setmanari acaba de fabricar una portada de revista que tòca a l’esperit occitan, per mantunas rasons.

Los Franceses nos an donat la decentralizacion, 1982, per amusar lo conilh abans de passar a la cassòla, politica UMP-NC contra los departaments e las regions, tot aiçò fabricat per els, los centralistas e jacobins.

Avèm ambe Charlie Hebdo de l’umor nacionalista francés, car darrièr aiçò i a l’idèa qu’«una mícro-nacion es ridicula en demandar l’independéncia», coma lo monde arabe benlèu ? Lo monde arabe que deuriá èstre sotmetut a las dictaturas de las finanças mondializadas, e orquestradas dempuèi Nòva Yòrk, per servar lo deficit budgetari de l’administracion dels E.-U.d’A.del nòrd, e dels integrismes islamistas, integrismes qu’avèm coneguts en Occitània ambe los poders franchimands e catolics o papistas ? Es aiçò que pensa la casta al poder actualament en França, aquela que viatja ambe los amics econòmes de la Tunísia del Ben Alí, en avion privat, o que vòl ajudar d’exportar las casèrnas de CRS en Tunísia, o qu’a mestièr de panar 2 iòts de «grands» financièrs parisencs en Corsega. Chez ces gens-là monsieur, coma zo cantava Jacques Brel, i a pas de lei per pas panar l’oposant o lo concurrent, per pas panar als pòbles sotmetuts ; Chez ces gens-là monsieur, la piratia es la nòrma.

Lo pirata de las identitats bretona o alsaciana, es Charlie Hebdo.

Darrièr l’ironia, i a lo racisme ordinari contra lo supausat mícro-pòble, aquestes pòbles potencialament independentistas, perqué an una lenga pròpria, e que l’Estat francés –estant etnista e ambe sa lenga pròpria e talament estacat a sa republica que ne fan discorses a l’Assemblée Nationale per refusar una lei- que l’Estat francés dempuèi 1992 s’es bastís al entorn de monoteïsme politic e lingüistic, del sol francés ne seriá lo modèl, Charlie Hebdo ne fa una expression escricha e supausadament umoristica.

Uèi imaginatz una portada ambe un Occitan e una Occitana que davant lo meteis panèu explicariá, m’en vau a París abans que demandèssen l’independéncia ? Unrest for independence in París, auriá titolat Le Figaro…o piège France Soir.

Per exemple auriá poscut aver un “POURRIE HEBDO” que los quiòsques franchimands podrián difusar autanplan, non ?…

Un jorn, benlèu, los Franceses faràn un pelegrinatge a París coma d’autres fan un pelegrinatge a La Mèca ? En avion o tren FRAM segur ! Son a bastir una LGV ambe la nòstra moneda, e se trúfan de nosautres, els an donat l’independéncia a Luxemborg, Mónegue, Liechtenstein, Malta, San Marino, (quasiment) las Isclas de Gernezei dicha anglo-normandas, Singapour, (ancianament) Hong Kong e Macao, Israël, Melilla al mièg del Marròc, Gibraltar, etc. (atencion, soi pas pel restacament de cap d’aquestes Estats, pichonèls, a una granda poténcia coma França, Anglatèrra, o Espanha, o Rússia, non pas brica).

E se trúfan dels Bretons, 3 còps l’Estat d’Israël per esperar argumentar sobre l’abséncia de realisme dels Bretons independentistas, dels independentistas catalans (dètz còps Israël), Euskadi (3 còps Israël), etc… Charlie Hebdo es bravament Pourrie Hebdo.

E se trúfan dels Còrses, qu’es l’equivalent d’Israël en superficia !?!

E se trúfan dels Alsacians, qu’es l’equivalent d’Israël en superficia !?!

E se trúfan dels Savosians, qu’es l’equivalent d’Israël en superficia !?!

E se trúfan dels Occitans ?…

Tunísia e Egipte democratica es lo mocador de cap sobre nacionalista franchimand, es lo treslús a París, Londres e Washington, Moscó o Beijing, sabiam jà, mas n’avèm aital la confirmacion, confirmacion que son pas considerada paraulas engatjadas d’un militant qu’es «sonque aquí pour faire chier».

E aprèp la Tunísia, e l’Egipte, quí serà ? Iemèn, Líbia, Marròc, Síria, Jordània, L’Iscla-de-França ? Quí m’o nòta sul comentari … Mercés als Franchimands de lançar lo debat.

-Opinion en francés e manifestacion-

-°-

 

-Umor occitan-