Urgéncia internacionala, crear un dreit per divisir los Estats imperialistas

Anuèch es un aniversari important per Lituània, la violéncia sovietica e militara contra lo pòble de Lituània a liberat un pòble (aquel violéncia es presada per una elitocracia jacobina francesa, sovent d'esquèrra e ges pragmatica parisenca), aquela libertat es estada obtenguda car la flaquessa de l'administracion d'Estat sovietica èra abaissada, mens fòrta, Lutuània se libera. Ara aprèp 25 ans, vesèm dels regionalismes d'Estats centralistas d'expansion (Anglatèrra, Rússia, França, Itàlia, Espanha, ex-impèri austrico-ongarés, ex-impèri suedés, ex-impèri otoman), tornar als grands dracs dels imperialisme vièlhs ; es donc urgent de trobar un biais pacific per enlevar lo monopòl administratiu centralista, bonapartista, centralista, a d'Estats qu'an pus d'interès pels pòbles concernits, e sobretot que son un problèma per la democracia ; anuèt es moment de gaitar un filme sus ARTE+7, tèma: la vida d'en Stefan Sweig, e la déchéance de la nationalité portada per la politica Nazi de las annadas 30, e qu'entendèm sonar encara dins la boca d'un govèrn socialista parisenc al XXIen sègle ambe un ministre francés d'origina «espagnole».

Lituània es un pichon territòri comparat a l'ex-URSS, e segon los imperialistas franceses cal un territòri grand per èstre independent ; donc totas las rasons del monde son donadas pels imperialistas, o jacobins, o regionalistas d'expansion, per non pas cambiar lo monopòl de la lora administracion (prefectorala o pas, militarista o dictatoriala o pas) sus un territòri sotmetut, pacificat al modèl romanic, ges romantic, sotmission d'un pòble capbaissat sempre per la fòrça e contra la democracia, lo poder al pòble concernit ; e pauc impòrta sa dimension territoriala, geografica, car Montenegro amerita autanplan d'èstre independent que Mónego o Andòrra, Liechtenstein o Luxemborg, Comòras (sancièra) que Kanaky, Corsega que Djibotí, etc. O Argèria que Marròc o Tunísia.

Los vièlhs sistèmas de descolonizacion devon èstre modernizats, e ajudar a crear la liberacion de novèls Estats, puèi ajudar a l'organizacion entre els ; car un Estat es pus independent tal qu'o pensava lo monde al XXen sègle.

Lo monopòl administratiu se dèu criticar, reformar, autanplan coma lo modèl monopolistic de las entrepresas sus un mercat.

Avèm dins lo futur, una Espanha que cambiarà :

 O un Reialme Unit -UK- tanben que cambiarà :

Mas dins las democracias se discuta, se parla, en Espanha : NON, e pauc impòrta la color del partit al poder (Vox, pòst-franquista, PP, PSOE, Ciudadanos, Podemos, Quicòm en comun, o compromis en comun); sembla que l'afar politic de l'arribada dels nacionalistas en Corsega s'encaminèsse al meteis avuglament francés, qu'un Frnaçois Mitterrand coma ministre d el'interior francés abans 1962 !

Es clar qu'aque problèma es tanben las causidas de creacion d'Estat contra l'impèri otoman, e la regulacion a faguèron los imperialistas europèus, e donc avèm un problèma dins l'Orient-Mejan. Mas los Estats (ancian o novèl, francés, ongarés, slovac, sloven o polonés, arabic sunista, walafista o un Estat sionista), vision hitleriana, pur etnicament o religiosament, es una estupiditat europèa tanben.

Donc al nivèl mondial, i a urgéncia de pensar a redefinir un Estat de dreit, de fondament plurinacional (antopologicament), e sobretot un biais de crear Estat(s), o fusion d'Estats, per poder evitar los chaples, las violéncias, una vision militarista o bonapartista del poder politic.

 Es qu'un regime politic internacional podrà ajudar a la patz sense crear aquel dreit dels pòbles per se liberar del monopòl d'una administracion jacobina o imperialista ?

Junker : mas de qué li es lo seu ròtle ? Complicat

Intervencion europèu dins las regulacions de la politica dins un Estat europèu (article del Movement Europèu), contra lo questionament del pòble per referèndum ; de qu'es aquò ? Car cada còp que los Estats, unes govèrns d'Estat, an regulat ambe un referèndum es per manipular lo pòble contra las institucions europèas ? Mas es que las institucions europèas representan clarament la vision d'una pòble europèu en patz ? Es que la partidocracia europèa representa clarament los pòbles europèus ? Mata pas la democracia dels pòbles d'Euròpa ?

Es complicat, pels elegits europèus, es que cal o pas intervenir dins las relacions politicas entre un pòble, un Estat membre e l'Union Europèa, per préner una decision politica ?

Jà sabèm que l'oligarquia europeïsta li agrada pas un referèndum negatiu contra las institucions europèas, Irlanda, fRança, Portugal... E ara arriba un referèndum al Païsses Baisses.
E al meteis temps, las institucions europèas son pastadas d'una diplomacia escolhida pels Estats qu'an fabricat regionalisme o nacionalisme d'expansion per s'acarar e se guerrejar sul continent ambe coma resulta la mòrt dels ciutadans europèus en massa. Donc avèm un comissari europèu de l'ecologia qu'es actor fosc d'una politica d'amagança dels trebucs politics del PP en Espanha, per exemple.... la partidocracia -elonhada dels pòbles- car partidocracia d'Estat, fabrica DRAC per las institucions europèas. Junker es d'aqueles DRAC ; el qu'a favorizat la fugida fiscala cap al Luxemborg, es ara en cara de la regular en nom de l'Union Europèa, e ara interven en Païsses Baisses ... per una campanha electorala, ambe un subjecte qu'es evident que l'Ucraïna li agradarà pas. 
es que cal o pas integrar l'Ucraïna dins lo concèrt dels Estats europèus de l'Union Europèa ; Junker interven per indicar que lo Reialme-Unit es un problèma per las institucions europèas, non car lo govèrn es de las seunas majoritats politicas foscas, e que la li cal per damorar a la comission e fàcia al Parlament Europèu !
E çaquelà lo govèrn anglés es francament anti-europèu ; es que Junker interven per ajudar a l'independéncia d'Escòcia, alara que son pro-Union-Europèa, non car : « cal pas intervenir dins la dimension (NDLR imperialista) dels Estats-membres actuals ».
La comission pòrta a dreita e donc del costat del PP, sa diplomacia es donc aquela de la fallàcia politica del govèrn Rajoy, en minoritat en Espanha actualament (e sense govèrn per un briu!), donc Junker aguent mestièr de sa majoritat al Parlament Europèu, a mestièr dels vòts PP, donc accepta pas la lenga catalana (mai parlada que lo maltés) coma lenga oficiala a egalitat de l'espanhòla o la portuguesa, nimai, e encara mens, accepte una decision democratica del pòble catalana de partir sul camin de l'independéncia. Çaquelà accepta que la minoritat unionista marquèsse la barca de sa politica europeïsta, e clientelista ; o farà quand la minoritat russa farà parier en Lituània, Letònia o Estòria ? (e aquela minoritat a representants als Parlaments tot parier, Moscó non, mas dins los Estats concernits, o al Parlament Europèu).
Sabi que lo trabalh de comissari europèu es complicat quand se bota pas en question los Estats. car l'Union Europèa per se fargar a besonh d'un projecte compartit per totes/as e sembla que la politica AELE del Reialme-Unit (politica qu'an imposat dedins l'Union Europèa per la destrusir) fosquèsse pas la bona per bastir un sistèma politic agradiu pels pòbles europèus, ambe Estat o sense. Malastrosament lo comsissari Junker es de la majoritat politica europèa (especialament francesa) qu'a jamai volgut bastir una democracia reala, quitament en République française. e qu'es jamai estada al nivèl que cal per la democracia, coma l'esquèrra jacobina francesa, se cal recordar abans 1962, o aquela elegida comunista que refusa de cantar l'imne còrse recentament a l'Assemblèa Territoriala de Corsega.

Les Républicains, amb lo PP, es l'Union Madrid París que bastirà jamai una federacion europèa democratica, e portarà a la guèrra en Euròpa. Junker o dèu saber... mas los instruments en plaça son pas los bons per la bastir. E ara es lo pas de costat dels pòbles, que, sul pic, l'oligarquia europèa nos manda coma un DRAC politic, un òrre dangièr, «la presa de poder dels pòbles seriá la guèrra» en Euròpa, coma se lo santós president santongés François Mitterrand èra pas la confrotacion politica amb Irlanda quora a Estrasborg decidís de fòrabandir una lenga europèa gaelica, la mai vièlha d'Euròpa (coma lo PP interdit lo catalan), o coma lo quite ministre de l'interior decidís en IIIena republica de non pas negociar la sortida d'Argèria de l'Estat Un et Indivisible de Dunkirk (Flandras) a Tamanraset (Amazigh) ; serà la guèrra, o l'intervencion militara e republicana francesa oltra-mar-blava e totes los problèmas derivats ara en Euròpa, ambe l'extremisme musulman sul continent europèu.
A non vóler parlar ambe los pòbles, las oligarquias europèas van tot perdre, coma fRança perdèt sa virginitat umanista e republicana dins la decolonisacion, e coma o far per Mayotte-Maiòta ambe l'ajuda de las subvencions europèas al XXIen sègle ; fRança cambiarà jamai ; l'unic espèr qu'avèm en Occitània es aver un sistèma europèu que podèsse cambiar la santa republica francesa o republica del regionalisme d'expansion parisenca ; Junker a pas encara trapat lo bon camin politic.
E del costa alemand, avèm tanben aquela majoritat Merkel, que sembla pas agradar, brica, a Polònia (novèls elegits nacionalistas sul modèl Junker e sa majoritat), coma los Alemands lor an jamai agradat ... E un pauc coma lo senator etnista francés Jean-Pierre Chevènement qui estima gaire los Alemands, los vesins, segur perqué an creat la seuna zòna d'eleccion per etnisme (s'i parlava francés segon los etnistas alemands). e donca avèm aquela portada que rebèrta plan los problèmas, cal segur e lo mai aviat possible tornar a l'Union Europèa basica e la fabricar federala abans tota extension.

Se cal remembrar tanben aquel grope ALDE que fabrica la majoritat a Junker tanben, ambe los socialistas ; e nos podèm que recordar que Ciudadanos es membre de l'ALDE, coma UPyD.... (es pas un fake coma an poscut l'escriure unes jornalistas d'agéncia a Barcelona)

Pauc a pauc, lo sistèma antidemocratica assaja de s'adaptar ... e lo pòst-franquisme se sap adaptar tanben, coma lo jacobinisme, mas adaptar a qué ? Non daissar los pòbles parlar, s'exprimir liurament, car an paur.
Mas paur de qué ? Quí faguèt las guèrras europèas senon unas partidocracias imperialistas, regionalistas d'expansion continentala, e aquela oligarquia de las universitats, collègis europèus o escòlas autoproclamadas los fogals de la democracia, sense la realament praticar qu'en cooptacion de pòstes politics, e sobretot sense jamai aver trabalhat que dins burèus politics a Brussèllas, Madrid, París, Londras, Berlin o Bonn, Lisbona, Varsòvia, Budapèst, Roma, Estockhòlm, o Bailà Àtha Cliath....

Lo govèrn italian demanda una Union Europèa a doás valorizacions politicas ; me sembla qu'es urgent, senon es la mòrt.
1 / sortir los Estats-membre modèl AELE de l'Union Europèa
2 / integrar los novèls Estats coma Catalonha e Escòcia dedins.
3 / elevar als Estats imperialistas vièlhs totes los poders diplomatics dedins las institucions europèas.

David Bowie e Nòu Govèrn en Catalonha

Un títol doble es jà l'afar de la RTSinfo Lausanne, al jornal de 12h45, ièr (!), e sense jamai pausar un problèma de prononciacion ambe lo nom del novèl president de la Generalitat de Catalonha, fasiá jà la portada que podèm veire a Barcelona anuèch sus www.ara.cat 

Mas perqué la television francesa re de res ?

Aquel maitin cal felicitar çaquelà france Culture, per un doblat, portrait de Carles Puigdemont i Casamajó e David Bowie en grand artista europèu que traspassa lo mondial.

La coifadoira es la mòda, es lo vestit, es lo biais de trobar una modernitat artistica, o politica. Ça sembla.

Anuèch es çaquelà lo chòc de l'umor e de l'actualitat catalana e artistica mondiala, encara Barcelona es la figura d'aquel chòc, chòc que se vei gaire a París. Aquel butal, esturrassada artistico-politica,o burtatge ideologic, fabricarà una cultura mondiala catalana a Barcelona, encara ; mas a Tolosa, pietat !

 

I a benlèu una rason perqué París TV non parla de Catalonha, arríban ges, bri, nani, cap, a entendre l'umor catalan, e vos conselhi encara Polònia, dins un remake dels Mòntiiii Piiiitòn !

Las redaccions europèas son çaquelà puslèu mai pastadas de dubertura culturala que las redaccions parisencas, lo monilh francés, lo concepte de regionalisme d'expansion parisenca que coma un vírus tòrna totas las redaccions parisencas, tòrna sobreviure a cada pichon recanton de l'actualitat.

Dementre aiçò la cultura d'un David Bowie pasta Barcelona, e quitament dins l'actualitat, cada cara politica catalana es una cara del vièlh sègle passat, lo XXen sègle es acompanhat per un David Bowie, pensi que lo XXIen sègle serà acompanhat d'un Estat o Peuple libre et démocrate novèl, aquel de Barcelona, Catalonha INDEPENDENTA, enfin. Serà un novèl temps, un row time o a row of chairs.

Tè Catalonha dona encara l'exemple, ièr Carles Puigdemont i Casamanjó daissa la comuna de Girona, per un pòste d'elegit unic (pel camin complicat de l'independéncia), e Na Carole Delga (per un poder leugièr en region, delegacion de poder de la decentralizacion) cumula los mandats (per una presidéncia de concertacion, per Sud-Occitània-Catalonha sotmetuda al jacobinisme).

La cultura del XXen sègle arriba al XXIen sègle a Barcelona, lo conservatisme es en Occitània.

Promocion, Dansatz projèct

Divendres, un capítol de Tolosa èra content de me donar un CD d'una produccion tolzana, vertat l'auriái jamai agut en man senon.

Aquel dimenge ai donc escotat ; es un projècte educatiu, un resumit de manutnes enregistraments mesclats ambe un trabalh remirable de musicians occitans de Tolosa ; los cal nommar : Cyrille Brutto, Guillaume Lopez, Jean-Michel Espinasse, Thierry Roques, Fabienne Vayrette, Éric Sabatier, Emmanuel Isopet, Pierre Dayraud, tot aiçò es la Companhiá Guillaume López. donc son partits a atlanta peresentar la musica tolsana, e lo capítol èra plan content de m'explicar que los d'Atlanta an plan apreciats ; èra pas un viatge piu piu. Lo cant occitan d'en Guillaume López estonava Atlanta, es normal, es un cant universal car enraiçada dins la vida occitana, donc universala.

Mas bigre, exportar Tolosa se podrà far coma exportar Bordèu o París, Lyon o Estrasborg ? Se un public foran estima, es estimarà, Tolosa de manièra diferenta, positiva, eficaça, se que Tolosa se presentarà coma occitana, senon serà una còpia de las autras ciutats continentalas francesas !

Un jorn los elegits, aqueles de l'aglomeracion tolzana, comprendràn que l'identitat de Tolosa es occitana, es per totes/as e es exportabla !

E coma l'ofèrta es pas pron granda, cal una politica per desvolopar lo patrimòni occitan que cal modernizar en foncion de las novèlas generacions, e lo biais qu'aurà de l'aprosmar, ambe lo berret o sense.

La companhiá Guillaume López es exportabla, car es una presentacion de la cultura tolzana, en lenga occitana.

-°-

Quand lo PRG a pas d'imaginacion, Blanhac o/e Blagnac quand ?

Lo PRG es al cap de la vila de Blanhac, e dempuèi que la vila a un panèu en occitan a l'entrada l'occitan es grandament sempre absent de la comunicacion institucionala. Es la fauta del cònsol, vist la situacion institucionala que la fRança nos a donat, mas es tanben la fauta de la direccion de la comunicacion que fauta d'imaginacion lingüistica. Donc ai près una carga de convidacion oficiala de Blanhac e l'ai renduda IMAGINATIVA e que respecta las doás lengas de l'aglomeracion tolzana, l'occitan e lo francés. S'espèra tanben una politica clara de tota l'aglomeracion de Tolosa sul tèma ; alara se Blanhac podriá donar l'exemple a esquèrra jacobina francesa ?

Ieu personalament n'ai pron d'aquela comunicacion regionalista francesa que limita l'identitat d'una region a son nom, a una crotz occitana, e qu'oblida sistematicament de donar l'emple gratís de l'emplec de la lenga del país tolzan, e d'una Occitània del Sud-Occitània-Catalonha (nom de la novèla region administrativa frnacesa). Car se las associacions recebon subvencions, es pas ambe aquela politica que l'imatge que lo sistèma francés a destrusit de la lenga occitana, que la populacion tornarà a aver l'enveja de l'emplegar.

Encara un còp, i a una diferéncia entre la compassion regionalista e una POLITICE LINGÜISTICA per la lenga dels trobadors, del Ducat d'Aquitània e de la vida del país tolzan dempuèi mai de 9 sègles.

David Bowie es mòrt

David Bowie a passat lo pont del riu.

Es un bilhet personal, soi estat sempre tocat per totas las creacions d'en David Bowie, de l'Anglés David Bowie ; donc anuèch malgrat totas las bonas novèlas que nos arríban del nòstre Sud, Catalonha (Principat), soi triste.  E aqueste maitin la tristessa d'un òme de la creacion musicala mondiala, de l'avant-gardisme musical e cançonièr, un grand trobador modèrne.

David Bowie m'a acompanhat per apréner l'anglés, una lenga qu'èra aital pas sonque aquela dels tempses victorians, de la finança ajudada per las matematicas francesas, dels tempses europèus imperialistas mas una expression potenta d'una expression de la vida d'anuèch, pels meus viatges a Londres, per la vida culturala europèa e occitana del darrièr sègle.

Espèri que la concentracion mediatica francesa del repleg regionalista francés atudarà pas aquel grand òme, sa vida exprimida per totes los ciutadans francofònes, e de ne donar un resson que cal al nivèl que cal per la cultura europèa.

Lo meu grand espèr, es d'aver un jorn en Occitània, un cantaire e creador d'iniciativa culturala d'aquel nivèl europèu e mondial.

 Nivòl « Bowie i jo » en catalan

Lo jacobinisme es un colonialisme que còsta a totes

Lo jacobinisme es un concepte similar a un regionalisme d'expansion e entitolat per la vila de París e la seuna oligarquia autoproclamada competenta, mas sabèm pas fins ara quin tipe de competéncia a part enlevar los poders republicans als pòbles de fRança, en contradiccion reala ambe la democracia version latina o grèga. Aquela oligarquia es coma aquela del ortodòxe Putin en Rússia (dita una Federacion de Rússia, totasa las Rússias que díson abans  1917 o aprèp). E quora escrivi aquò es un punt de vista sense argument, e coma lo jacobinisme es content de legir aquò, l'argument arriba rapidament ; li agrada de legir aquò sense argument per criticar l'extremisme politic de los que vòtan e que son de NACIONALITAT FORANA dins un Estat d'apartheid lingüistic francés ; lo jacobinisme aima pas lo debat e dons lo blòg aquel es per donar en public un punt de vista que passa pas dins los mèdias d'Estat jacobina francés, public o privat.

Per astre avèm en fRança una associacion de Contribuables Associés que seguísson los còsts reals de la santa République française. Una republica que los ciutadans franceses de nacionalitat occitana pagan tanben, sense n'aver los servicis que lo dreit internacionala e europèu demanda a fRança de donar.

E anuèch sortís un argument interessant per mostrar que la santa République française a pas cambiat, malgrat los sègles et cambiarà JAMAI ! Es una republica sempre colonialista dins un sistèma departamentalista, Mayotte-Maiòta.

Mayotte, Maiòta en occitan, es una iscla de las Comòras, en Africa entre Magadascar e lo continent african ; aquelas Comòras an agut un referèndum d'independéncia, e malgrat lo dreit internacional, l'Estat jacobin francés li a separat Maiòta (e l'estat de las Comòras a protestat), e ara los ciutadans occitans pagan per la continuité territoriala e la santa republica parisenca dins la colonia de Mayotte-Maiòta ; e tot aiçò malgrat las protestacions d'Estats africans, los mai liures de la Françafrica...

L'article explica que pagam per una iscla que practica la francizacion forçada (dins totas las escòlas sense cap excepcion la lenga locala es pas ensnehada normalament en immersion lingüistica, lo maorí), coma del temps d'un Jules Ferry. E amai l'iscla es un nogal de cultura musulmana, que la perversion somaliana es gaire luènh... e sulks vièlhs camins comercials de l'Èst african. Es tanben l'iscla que fabrica una gròssa estadistica francesa (de tot l'Estat) sobre la migracion, en proporcion pron elevada per una pichoneta iscla, vist qu'es un pauc complicat de considerar la non continhuïtat territoriala dins un arquipèl african ! Donc las estadisticas francesas sus la migracion que dintrada dins l'Estat francés son faussa a causa d'aquela iscla ; la mai granda populacion de migrant sul continent europèu de provenéncia de Maiòta son a Marselha, en Occitània ...

Sense oblidar la manièra que los elegits de l'Iscla son tractats pel sistèma republican francés a París...

 

E lo territòri colonial de Maiòta es devengut una tèrra d'extremismes franceses, coma l'Argèria de l'OAS, normal non ?

Alara la santa République française, qué ? Gràcia a Maiòta sabèm que cambiarà jamai malgrat los sègles, l'Estat francés serà sempre un grèu problèma.

 

Catalonha principat, ara sul camin de la dignitat

Catalonha, principat, ara es sul camin de la dignitat, enfin ! 

Ai agut una paur que la partidocracia destrusiguèsse la volontat d'un pòble.

Lo camin a debutat en 2006, quand lo TC espanhòl refusa l'estatut votat pels Catalans, e ara lo camin es de mens en mens grand, long per capitar l'independéncia.

Car notar que l'imperialisme espanhòl resista, malgrat las estupiditats politicas, car la partidocracia catalana es pas estada pron fòrta per aner directe a la cibla, l'independéncia d'una nacion europèa dedins lo territòri espanhòl dit Cataluña, Catalunya (Principat) ; ara lo camin serà cort per l'independéncia e la dignitat pel pòble catalan qu'aurà enfin, e qu'o amerita, un Estat independent.

Totes los mèdias mondials n'an fait lo resson e l'informacion es arribada un dissabte al ser ! 

Ara, soi urós per Catalonha e Aran ; lo camin pacific de la dignitat traparà fren qsens ue dins los imperialismes vesins, Espanha e fRança.

 -°-

E los Catalans son pas ignorants .... els !

 

Aprèp una commemoracion, indispensabla per Tolosa

Dins los mites franceses, sèm salvatge que França nos salva de l'obscuritat politica ; dins las farlabicas francesas, lo dreit èra d'esséncia pòst-revolucion francesa de 1789, aquel mite es nascut de l'ignorança entretenguda pel regionalisme d'expansion parisenca, e per una istòria mitificada pels redactors republicans del sègle XIXen, lo romantisme republican francés, aquel que fargava un nacionalisme que farà la guèrra a l'Alemanha lo sampitèrne enemic.

Òr, totes los letrats d'Occitània, sábon que Montesquieu, Montaigne, La Boétie, e quitament Pierre Bayle, an sempre volgut portar un messatge -en francés- als novèls poders d'envasion nordenca qu'en Occitània, lo dreit preval sul desir del rei, lo dictator francés, que viu sense parlament. La guèrra dels monarques franceses contra los Parlaments o / e Jurats d'Occitània, o los capítols a Tolosa, es una guèrra contra un sistèma que dividís los poders publics, dins un poder de govèrn e dins un poder parlamentari, segur de criticar ara, e que la santa revolucion dels Parisencs a criticat mas los a remplaçat per un sistèma plutocratic que val pas melhor, e qu'es en plaça encara uèi al XXIen sègle (lo problèma francés d'anuèch).

Dins aquel contèxte politic e istoric, la commemoracion de Tolosa del jorn dels Reis, jornada essenciala del temps del Comtat pron ligat a una pensada similara e religiosa a la glèisa de l'Orient Mejan (qu'an els gardar la simbolica d'aquela data dels reis, e lo pè politic que los liga a l'espiritual cristian) ; la simbolica dels reis en Occitània es tombada dins la mesura que los Reis èran aqueles d'una glèisa que matava las populacions, lo subjectes del Comte Tolzan, ambe l'inquisicion contra lo catarisme puèi lo protestantisme ; es en Occitània qu'es nascut un politic desligats dels monarcs (coma en Catalonha, e quitament dins totas las republicas italicas), mas qu'es lèu aprèp las inquisicions e guèrras religiosa lo fogal de l'idèa de laïcitat dita à la française. 

Cal notar que lo regime tolzan èra un regime similar al regime del Ducat d'aquitània, levat aprèp l'imposicion dels dictators francs.

 Aguent volgut portar un amic, convidar un amic a-n aquela manifestacion, lo fait que lo tèxte es presentar en occitan, li fa considerar, coma «citoyen du monde» que la manifestacion es orientada. L'amic «citoyen du monde» donc es clarament citoyen du monde, mas sap pas que sa manièra de pensar es francesa e donc que sas raiças son pas universlista mas ligada al sistèma imperialista francés que Occitània supòrta, Occitània qu'a fargat ambe aqueles dreits un biais universal de concebre la democràcia fàcia als monarcs qu'an passat lo periòde que pus tard dirèm Edat Mejan, ambe una consideracion negativa, cargada dels «bons sentiments français» sus aquel periòde francés fosc al nivèl politic.

Coma Occitan e dons Ciutadan del monde o pòdi apondre, lo tractat de 1189, a Tolosa, es un document universal, mas quitament s'es jà un modèl espandit dins tot l'airial del dreit pòstmonde latin, del dreit de Roma.

Narbona dins aquel document a una valor importanta car Narbona èra dita la segonda Roma, dims l'impèri roman, dins la latinitat ; e l'escrit occitan es d'una valor inestimable pel tractat del Comte Tolzan ambe la populacion de LOS DE TOLOSA, marca una primièra vision restablida de la ciutadanetat de de LOS DE ROMA ; es doinc plan una vision pòst latina, amai grèga de la realitat politica modèrna. 

Aquel document occitan, es en lenga occitana, lenga directament sortida d'una volontat politica dels Ducs d'Aquitània, d'un sistèma trobadorenc qu'as establit en Occitània un sistèma politic d'una granda avançada pel pòble, a l'imatge d'una Bíblia catalana directament legibla pels subjectes del Comte Tolzan. Vesèm aital que lo Comtat tolzan, aquitània e Provença èran aital davancièr dins lo continent europèu per la dignitat dels pòbles.

Es benlèu aiçò que lo problèma francés quora la glèisa catolica (encara anuèch) coma los poders franceses (sempre anuèch) fan la guèrra lingüistica a l'occitan, car lo prestigi de la lenga occitana èra clarament mai naut que lo prestigi de la lenga inventada dins las corts dels dictator reial francs (Claude Duneton, «Parler Croquant» per aver la version en francés de l'analisi aquela).

Lo problèma que los Occitans an, es que la commemoracion es utila, mas las consequéncias politicas son rarament presas pels politicians qu'an dempuèi 15 ans donat un discors plus prestigiós, mas que sónan puslèu coma pavonatge de campanha electorala que coma debuta d'una politica per establir una coneisséncia generalizada del trabalh politic bastit pels aujòls dels capítols d'anuèch.

Cal notar que la decentralizacion qu'es una descarga de poder jacobin en region, a donc los còrs  constitucionals prefectoral e autres, sancierament absent pendent aquela commemoracion ; un prefecte deuriá venir popar los tèxtes en occitan per entendre melhor çò que democracia vòl dire en Occitània ; cal notar tanben l'abséncia dels professors de sciéncias politicas de l'universitat de Tolosa Capitòli, amai dels universitaris de Tolosa Le Miralh ... e çaquelà la basa tolzana, coma l'a indicat lo cònsol Jean-Luc Moudenc, en far referéncia a las paraulas del cònsol de Montpelhièr (istorian conegut çaquelà), es bravament d'actualitat, alara perqué es pas mai valorizada melhor dins las nòstras famosas universitats tolzanas ; perqué son en occitan ? Segur òc, vist que l'ensenhament de l'occitan es encara donat als privilegiats que coneisson l'istòria tolzana, e non pas a totes coma la lenga basica tolzana.

Donc quand i aurà un libre d'istòria distribuat a totes los escolans tolzans per ensenhar la vida politica passada en Comtat Tolzan ? Quand la divulgacion se farà naturalament dins las doás lengas actualament indispensablas per entendre la vida de la futura region administrativa francesa Sud-Occitània-Catalonha ? Lo pavonatge es plan, ajuda una valorizacion del personal politic alprèp d'uan clientela redusida (que cal espandir !), mas concretament la ciutadanetat vist de Tolosa estant, ciutat universala pels conceptes politics amerita un desvolopament que quitament la vila d'Atlanta (USA) sembla melhor entendre que los Capítols actuals a Tolosa (una visita recenta a atlanta, ambe un grope de musica occitana, faguèt un signe positiu pels capítols que me contèt la visita oficiala) qu'an pas encara abandonat la compassion en politica sul tèma occitan ; d'unes díson : vendrà ... mas quines escargòls occitans !

Es important çaquelà de veire l'aula dels illustres tolzans, aula emplenada aital, e benlèu capitar de l'emplenar mai.

Déchéance de la nationalité, lo dreit francés de l'apartheid arriba

Dempuèi mantunes jorns los socialistas al govèrn son a trabalhar una capacitat politica plan comuna dins aquel camp politic, l'apprenti sorcier del dreit republican parisenc, d'aquel regionalisme que sap ierarquizar las lengas e los pòbles (o sabèm al fial de la seuna istòria recenta).

Perqué los socialisats son apprenti sorcier del dreit republican ; n'avèm l'exemple de junh 1992, al moment del vòt per s'adaptar al tractat de Maastricht, que Chevènement a portat a-n aquel moment la flama nacionalista del netejament lingüistic dedins la constitucion dels Républicains franceses. Ai un pauc d'expériénciua e de vida darrièr ieu e me remembri la meuna primièra gròssa letra de l'ipocrisia francesa, arribada en mai 1992, aquel lettra m'èra estada mandada per Marcèl Garouste, deputat de Vilanuèva-d'Òlt, qul tèma una lei per las lengas de França, aquela lei jamai votada, per rason simplassa, èra impossible de votar ambe los socialistas al poder. E aquela preparacion èra çaquelà un trabalh remarcable, enterrat pel meteis deputat qu'a votat en fin de junh de 1992, per l'article 2 de la constitucion, ambe l'argument entendut : aquel article es per evitar que l'anglés de Maatricht, de las institucions europèa, nos foquèssen imposat  coma los Franceses o an fait ambe l'Edicte de Villers-Cotterêt, e totas las leis reiala en seguida, puèi per la republica l'article 2 de ... 1992. L'article de 1992 es estat aplicat sonque contra lo breton e l'occitan ! Jamai contra Le Monde que, al meteis moment, publicava en anglés quatre paginas per setmana lo dimenge e que recebiá subvencions d'Estat....

Donc quand los socialistas vòlon cambiar quicòm dins la constitucion del regionalisme d'expansion parisenca, ieu soi inquiet. E benlèu que mandar una letra a Frnaçois Hollande o a Manolito Carlos Valse serà pas sufisent per lor explicar que la DÉCHÉANCE DE LA NATIONALITÉ es clarament una causa que cal aplicar a totes los Occitans, e sul pic sense esperar una lei ; car la vòtra republica d'apartheid lingüistic francés jà m'agrada pas, e agrada pas a totes las colors politicas occitanas, car es brilhament una règla qu'Occitània a jamai portada al fial dels sègles.

Aital ièr lo discors del Cònsol de Tolosa Jean-Luc Moudenc (es de dreita, mas un òme d'esquèrra coma Cohen o auriá fait de manièra similara), e d'en Jean-François Laffont o expliquèran dins una commemoracion tradicionala, lo jorn del rei ; e l'aula dels illustres de Tolosa o podiá clarament explicar a totes los plutocrata parisenc qu'an pauc de coneisséncia de l'ensemble de las situacions en regions que lor son estrangièras, grandament estrangièras.

A Tolosa, Sud-Occitània-Catalonha (region administrativa francesa, ambe nacionalitat occitana e catalana, e ciutadanetat francesa) : 

En Savòia  (sos-region administrativa francesa, ambe nacionalitat piemontesa, e ciutadanetat francesa):

En Corsega (region administrativa francesa, ambe nacionalitat còrsa):

La republica de Paoli arriba bravament abans la francesa ! E sembla que lo public politician francés o sapiguèsse mens qu'un Voltaire ...

Etc....

I a sistematicament en França, un grèu problèma ambe Ernest Renan e Maurice Barrès, e la puta de definicion de la NATIONALITÉ, modèl La Terreur.

De qu'es aquela terror novèla e socialista ? La terror republicana regulara, fragila e sobretot jamai assegurada del dreit republican, perqué es pas en fase ambe las realitat dels discorses politics. I a pas pron d'instruments administratius per reglar los problèmas d'extremistas musulmans, o que l'administracion francesa, centralista, jacobina, a provat que per evitar aquel extremisme es pus l'aisina eficaça que cal pels pòbles sotmetuts a la santa republica jacobina ? Quí amenaça ? Senon lo jacobinisme francés ? [«il est interdit de parler breton et de cracher par terre», «c'est sale de parler patois», «c'est pas propre ce que tu dit», «tu peux parler français pour que je comprenne» (en Occitània, tròp sovent encara entendut e quitament ièr, aprèp 1 minuta d'occitan) ; quí amenaça la diversitat, l'expression dels pòbles ?] De quina manièra se cal protegir del personal politic qu'es sus l'empont de la reünion politica que l'illustracion seguís :

E taubira es pas la pus dangierosa sus aquel empont, al contrari, es benlèu aquela que cal escotar, car realament -e segurament- estonada de veire los socialistas franceses devenir socialistas de La Terreur, tornada. Alara lo tèxte en occitan, universal e de Tolosa, en data de 1189, 1189 (!), amerita una informacion dins totas las escòlas republicanas francesas, e sobretot aqueles personasl politics que son devenguts dangierós pels pòbles de fRança. Mas lor caldrà acceptar d'aver un occitan universal per explicar lo tèxte, e un ensenhament de la lenga occitana abans d'o legir, e comprendre. Son d'aqueles tèxtes que París a considerat coma «privilèges» per los destrusir e crear sul cremat, una République que suportèm.

Prenèm la frasa : «Serai d'aiçí en dabans senhor leial e justicièr dreiturièr, e rendrai d'aiçí en dabans la justícia qu'estipularàn per jutjament los cònsols de Tolosa, o autres prudòmes de Tolosa, si les cònsols non i èron pas.»

Se cal mesfisar de la basa del dreit que serà aplicada, e sobretot se lo dreit es importat de la pluticracia parisenca... Car los dreit parisenc es pas un dreit republican, es un dreit d'una plutocracia e aiçò malgrat la santa Révolution francesa.

Alara quand lo jacobinisme al poder -quitament dedins las decentralizacions-, fabrica una engana de la primièra data de l'annada, Carole Delga (per exemple - veire bilhet recent) sovent l'occitanisme per paur del poder qu'amenaça dempuèi lo regionalisme parisenc, regionalisme d'expansion legala e constitucionala, per aquel occitanisme sotmetut, baissa lo cap, se caldriá calar, se calar es la mediocritat politica, l'indignitat nacionala occitana, la vertadièra DÉCHÉANCE DE LA NATIONALITÉ qu'avèm pas besonh d'aver dedins la constitucion del pòble regionalista e expansionista vesin qu'a coma capitala París, e totes los nòstres representants que i fan collaboracion e plega esquina de l'indignitat politica occitana. Donc jà avèm la descadéncia de la dignitat occitana cada vagada que lo jacobinisme fabrica estupiditats politicas, leis novèlas, e causas politicas extremistas, dangierosas pels pòbles de França, per la democracia.

Corsega, la nacion dels elegits exemplars !

Corsega es una nacion de l'Estat francés, sotmetuda al regime republican francés, al país de la déchéance de la nationalité, frena pas d'emplegar las lengas de l'espaci territorial, la lenga còrsa en Corsega :

Los qua fan qu'es possible d'aficar aiçò son militants NACIONALISTAS de Corsega, que lo pòble còrse los a elegit al Conselh Territorial en 2015, e an la majoritat ; e democratas, son elegits de totes, los nacionalistas e los autres: mas lo lògo aquel èra l'ancian lògo de la majoritat non nacionalista anciana.

Lo discors de Jean-Guy Talamoni, president de l'Assemblèa Territoriala de Corsega, pel cap-d'an 2016 o faguèt en lenga còrsa e vist la polemica francesa sul tèma del darrièr discors en lenga còrsa, lo discors es estat tradusit en lenga francesa, mas un occitan normal o podrà entendre en lenga còrsa ; es un discors d'una granda dignitat democratica. 

Me sembla que lo modèl còrse es un modèl que dèu èstre importat en Sud-Occitània-Catalonha, e en tres lengas.

Lo problèma ara es que la politica per l'occitan o lo catalan es encara cantonat al suplement d'anma (e totes los partits jacobins o pensan aital). L'autre problèma es lo ròtle del Partit Occitan, que, aprèp l'error del servici de comunicacion del novèl Conselh Regional (jamais rectificada, alara que per d'autres subjectes o fan sul pic), me mandèt oficialament una demanda de rectificacion associada ambe un regret de l'«error de picatge» coma per perdonar, e s'adreiçant aital, dona un ròtle al POC, lo ròtle de s'adreiçar als clients electorals, un ròtle dins lo sistèma comunautarista que lo clientelisme socialistas vòl far perségre, notament per la politica per l'occitan e lo catalan.

En Corsega la lenga es de totes/as, es la lenga politica de totes/as lo president del Conselh Territorial parla la lenga especiala del territòri e pas simplament de manièra culturalista, compassionala, clientelista. Corsega es un modèl clar per cambiar Occitània, un bèl tròç de l'Estat de la potanciala déchéance de nationalité, fRança que suportèm e que sèm forçat de votar pel nacional-expansionisme francés o regionalisme expansionista parisenc, e los partits jacobins. e regretam sistematicament lo ròtle que lo Partit Occitan vòl jogar dins lo sistèma de la decentralizacion, mas aquel ròtle es la resulta del percentatge electoral que la populacion li dona, benlèu que lo discors politic e public del POC es benlèu pas pron-plan entendut e pensat per los que vòtan, e pels militants.

-°-

-°-

Claverie, TISSEO, la comuna de Tolosa, se trúfan de nosautres Tolzans

Claverie es lo nom del cargat de la comunicacion de l'entrepresa publica (non d'Estat) qu'es TISSEO ; lo president d'aquela entrepresa es lo cargat de l'occitan Jean-Michel Lattes, segond adjunt de la comuna de Tolosa. 

Mantunes occitanistas se son glorificats d'aquel títol excepcional de cargat de l'occitan al nivèl politic que cal ; mas concretament avèm agut una linha pel mercat de Nadal, en 2015, sus la plaça del capitòli (e l'exageracion de qualificatius d'aquel pichon afar) e TISSEO difusa pas encara de musica occitana, alara que ne difusa de l'anglés, de francés e gaire tanpauc d'alemand, d'espanhòl, basco, catalan, o quitament OCCITAN ! Nimai emplega pas l'occitan per sa promocion, nimai una signaletica de cada jorn dins los tunèls del mètro.

E arriba la BONA ANNADA 2016, 2 ans aprèp l'arribada d'un president de TISSEO occitan, e engatjat per mostrar d'es aital ... una bona pensada politica per l'occitan : 

I a tantas linhas qu'ai plan agut pauc de temps en esperar lo tram del mètro, que malgrat tot ai vist qu'es lo netejament lingüistic encara a l'òbre pel cargat de la comunicacion de M.Claverie ; alara vos explicarà que la lenga francesa es la lenga republicana, la lenga de tots, mas quand serà en anglés, serà la lenga de quí e aquí totes o traparà normal !

I a tantas linhas, que lo Claverie es pas estat pron aluzerpit per ne botar una en occitan ! Benlèu que li fautava la clau politica, o la mòstra de la pòrta de sortida per lo far trabalhar melhor ? O benlèu que las facturas que el produsís son pas pron importanta per lo botar a la pòrta ?

Pel moment e perlèu lo personal politic o vòl pas far demissionar, M.Claverie es lo representant d'una elita francesa que destrusís la diversitat lingüistica a Tolosa, per especialament aquela de la diversitat occitana.

Doman, a Tolosa, serà l'ipocrisia dels estatuts vièlhs de Tolosa, escrit en lenga occitana, son escarnits cada jorn per M.Claverie, cargat de la comunicacion de TISSEO a Tolosa, vila occitana ; la dignitat occitana demandariá sa demission, e aiçò dempuèi al mens 8 annadas ! E que totas las associacion, POC comprès, aguèsse demandat sa demission, o que li mostrèsse la pòrta de sortida coma totes los quadres que son aprtit a l'arribada de l'esquèrra a Tolosa.

E per los que sábon pas al POC, soi, ambe un amic catalan, aquel qu'a lançat la peticion per l'occitan dins lo mètro ; del temps de Douste-Blazy, l'ipocrita elegit a la comuna de Tolosa, aquel m'aviá respondut que cinc conferéncias sul tèma de l'istòria d'Occitània bastava per venerar una dignitat per l'occitan ; aquel arganhòl que Lorda a sortit, trabalha a l'UN als EUAN, ara, se cal demandar perqué es estat nommat aquí, per sas competéncias de mètge dins los avions entre Paris e Washington ? Pas per èstre mètge d'una lenga que los franceses vòlon matar.

E los elegits qu'an seguit an far un trauc pichon per l'occitan, mas sembla qu'es un trauc de clientelismes, un trauc per una polida plaça dins un cementèri.

Sembla que l'occitanisme dins sa mediocritat n'aguèssen pas pron d'aiçò !

E una reünion doman per la commemoracion dels dreits tolzans, supausats èstre primièrs, son fin finala, una granda ipocrisia lingüistica tolzana, constatacion de 12 ans de moments viscuts a Tolosa. 

E a Bordèu fan pas melhor quora se legís Alain Juppé sus l'afar mediòcre a la seguida de 7 minutas d'un discors en lenga còrsa.

Francizacion de Freixenet, l'entrepresa catalana de sensibilitat PP

Lo cap d'entrepresa de Freixenet s'es fait remarcat en Espanha (e particularament en Catalonha), recentament per èstre contra l'independéncia de Catalonha, donc contra la majoritat de la populacion de Catalonha. Es aquel capitalisme que la CUP (partit devengut anti-independentista catalan e de foncionament estalinian) ; es estranh de veire que tornèm aital al sistèma franquista qu'es estat intallat en 1939.

Donc una publicitat pareguda a Tolosa (Del Sud-Occitània-Catalonha) pòrta una significacion particulara, ara.

Avètz donc sul pic remarcat lo 'Très barcelonais' per una CAVA catalana qu'es del Penedés, territòri d'origina coneguda per la CAVA [kAva, de prononciar a la catalana], en Catalonha ; aquí la beguda del grope industrial engatjar («compromis amb el PP», coma pòdon dire a Catalonha, o ara o podèm saber ambe CIUDADANOS, UPyD, Vox, PSOE, Unitat d'Aran, PODEMOS).

Sabi pas un Tolzan que sap pas que Barcelona i van par far la fèsta e van en ... Espanha, rarament en Catalonha, vist que son encara a l'ora franquista en fRança, e que l'ignorança es basicament francesa, e quitament a Tolosa que lo regime franquista a creat los migrants «espagnols», los «républicains espagnols» que son plurals car nombroses mas encausa del nombre de las nacionalitats concernidas (aiçò jamai integrat quitament a l'universitat des saber umanista de l'universitat de Jean Jaurès a Tolosa).

Aquela publicitat de Freixenet, a tolosa, dins lo mètro encara en vista aprèp lo 1er de genièr 2016, confirma aital l'engatjament politic d'aquela entrepresa (lo marqueting es clar). E o pòdi escriure pels Tolzans aluzerpits e sobretot pas tocats pel jacobinisme de la decadéncia de la nacionalitat (parisenca, del regionalisme ciutadan parisenc), i son mantunas autras CAVAS [kAva] catalanas qu'amerítan totes los vòstres interèsses, bastarà d'anar en Aran, en montanha pirinenca e occitana per o veire dins las botigas, al restaurant o en discotèca.

Tot ciutadan occitan que pensa a la dignitat dels pòbles se dèu pensar, cal oblidar Freixenet.

E tot ciutadan europèu aluzerpit, saurà prononciar a la catalana, Freixenet, per la boicotar, contra una entrepresa que trabalha contra la democracia catalana en Catalonha.

Carole Delga, president, primièr comunicat, primièra cagada

I a res de dire, los socialistas s'en fóton de l'occitan e lo personal del Conselh Regional de Tolosa encara mens. La pròva : 

Un jorn los socialistas conprendràn benlèu que l'occitan es pas sens qu'un element cultural, sens qu'un suplement d'amna, sense que ..., un jorn .... mas a la talvèra se podrà aital veire las incompeténcias socialistas per gerir una region occitana e catalana.

Visiblament, tanpauc, un mes es pas sufisent per aver lo personal que cal per corrigir las incompeténcias dels elegits sul tèma, de l'identitat occitana e catalana de la novèla region Sud-Occitània-Catalonha.

Visiblament, una jornada aprèp la difusion d'aquel comunicat es pas sufisent per ne fargar la correccion e soi segur que las incompeténcias de la premsa sul tèma lo reprodusiràn aital....

Bon anè, votar dimenge, o caldrà far

Jà lo títol o explica bravament, sèm forçats d'anar votar pel nacionalisme francés, d'extrème -non- mas pels partits fabricats pel sistèma politic francés en Occitània, en l'abséncia de proporcionala, sèm sempre en estat de recuolon per anar votar.

Donc coma soi un ciutadan universalista, enrasigat sus aquesta planèta, anirai votar (per la memòria d'una medalha de resistent que lo meu grand-paire a refusat de recebre del prefecte en 1947), al mens pel primièr torn. Mas coma sabi los farlabicatges que son los documents de vòts, preferisqui anar veire dins un reünion publica per veire las «noveutats» francesas en matièra de partidocracia, plutocràcia, glotocràcia de la lenga de fusta politica francesa. Pel moment n'en sabi dos que me cal anar veire, i soi estat a Tolosa per proximitat geografica : 1 / la lista de Montpelhièr intra-muròs-aglomeracion, Philippe Saurel descendent directe de la familha politica Georges Frêche, despertar In Vívo d'un sistèma partidocrata novèl, 2 / la lista que fusiona l'impensable en comun, Front de Gauche (nacionalista francés d'esquèrra, que se díson republican coma d'autres van a Lorda), e l'ecologisme (d'esquèrra socialista), e mantunes autres (lo grand succès de Gérard Onesta).

Los dos fenomèns amerítan d'escrits, mas perqué pas los autres ? Perqué los autres, i a res d'especial, l'UMP devengut Les Républicains o LR, associat ambe los satellits (UDI, e divèrses), Debout la France (transformacion de Debout la République), mas que res a cambiat, FN e Identitaires (sempre l'extremisme de dreita nacional-expansionista parisenca en passejada regionalista nordista o plen-sudista), la dreita nacionalista discidenta Force France Sud (Sud-Occitània) e La Ligue du Sud (Per PACA), LO (l'esquerrisme obrièr gaire luènh de la secta politica e nacionalista francesa), los ecologistas de la talvera (entre Gasconha e Gard provençal, mas tanben de la talvera de l'ecologisme que se vòl independent), la lista dita socialista (PRGf, PSf e los nacionalistas d'esquèrra). La causida serà granda, mas pel primièr torn aquela lista serà pas ma causida, car i a tròp de nacionalisme francés o regionalisme d'expansion parisenca (e pauc de pensada occitana per aver una politica ontologicament occitana), dins cadun dels discorses e a còp sense se mainar, coma mèstre Jourdain fasiá de la pròsa. E en escotar los mèdias franceses, se cal questionar : es que los caps de lista mediatizats sábon quin es lo ròtle redusit dels CR dins la delegacion del poder jacobin, e legislatiu parisenc ?

L'interès pels candidats del cònsol de Montpelhièr, majoritariament d'ancians socialistas decebuts, non pas per la politica del govèrn, mas per èstre pas pus dins lo banh partidocrata socialista francés en region occitana ; aital s'amaga fòrça socialistas simpatics e ancians elegits o emplegats del sistèma Georges Frêche, darrièr una etiqueta Citoyen du Midi ; son fòrts en descripcion toristica dels departaments de la region novèla, entre solelh e montanha, e platja (vaquí l'identitat) ; seràn tanben los primièrs d'èstre contra lo nom Occitània de donar (en partida) per la novèla region ; perqué ? Se lo cap de lista de Font-Romeu es estat far un estatgi d'una jornada d'estiu en çò de RPS per saber çò que son «aqueles regionalistas», aquel coneis pauc çò qu'es l'aglomeracion de Perpinyà e es evident que portar las bandièras catalanas, la senyera, li serà mai aisit (çò que fan pas los candidats occitans de la lista de Saurel) ; aquò se vei clarament dins lo discors de Philippe Saurel que Perpinyà compta gaire dins lo sistèma de las aglomeracions de la region, e donc lo cònsol de Font-Romeu se trapa èstre un pichon transportaire de las idèas d'una Catalonha digna, e donc pel nom de la region tanpauc ; melhor per la montanha. Lo Citoyens du Midi es plan coma idèa, concepte, paradigme politic (coma explícan en corses d'universitat de sciéncias politicas, sona plan de far foncionar la ciutadanetat per influenciar las decisions, mas dins lo sens de la destruccion de l'environa de Montpelhièr, per exemple ; son clarament anti-ecologistas e oblídan coma los ecologistas que Perpinyà a un ròtle màger de jogar dins la novèla region, e pas simplament pel «triangle d'or» dins la rubrica internacionala del Conselh Regional. La lista de Philippe Saurel a un problèma d'identitat, non pas que son al Sud-Oèst del «plein Sud» de la candidata del FN en PACA, e politicament exprímisson clarament una vision anti-FN (cal plan avec un punt de marca politica), mas perqué lo mot identitat es estat emplegat per totes los caps de lista, vièlhs elegits de sempre (benlèu que per èstre del Midi aquò ajuda per per determinar l'identitat ?). 

Se nòta qu'un sol candidat dels departaments occitans a emplegat lo mot, occitan, per parlar de la convivéncia (es un concepte occitanista qu'agrada tanben a l'occitanisme ecologista de Gérard Onesta), lo mot occitan per un non professionala de las eleccions (sempre quora serà elegida l'oblidarà ?) ; per oposicion al cap de lista de Font-Romeu que lo mot catalan l'a emplegat 4 vagadas ! Donc se volètz perdre lo vòstre vòt occitan, podètz votar per Montpelhièr, la vila -ambe los elegits d'ailà- finança lo pichon budgecte de la campanha electorala de Philippe Saurel ; soi estat espantat çaquelà de la chifra exprimida per la campanha, e -o cal escriure- o cresi pas ; caldrà esperar que la transparença cridada fosquèsse aplicada lo lendeman del segond o primièr torn dins aquela publicacion de las chifras. Detalh, soi dintrat dins l'aula de las granas de Tolosa, ambe lo costumièr berret nègre de Bearn sul meu cap (èri lo sol), mentre qu'a la dintrada se fasiá la distribucion regionalista d'un berret roge ambe lo nom Citoyen du Midi (pas ges en occitan o/e en catalan...). Lo marqueting fabrica una lista politica enraisigada a Montpelhièr, pauc public de Tolosa pendent aquesta reünion ; per astre, la reforma territoriala a creat un sistèma electoral departamental per un «Parlament Regional», e donc los candidats son numeroses e ajuda per emplenar l'aula de campanha a Tolosa. La reünion debutèt a l'ora, e es normal vist lo nombre de carris qu'a calgut per emplenar la reünion de public, elegits o los amics e las familhas dels candidats.

Es una lista simpatica, mas serà pas aquela que conselharai a pensar coma una bona representanta d'Occitània-Catalonha, d'Occitània al Sud... son dins la semantica coma dins la pensada, d'elegits frustrats de comunas rostidas ; e la comuna es decretada coma lo nogal de la «magnifica democracia francesa», benlèu que se lor cal explicar lo tipe de poder que lo cònsol a un còp elegit ? E aiçò es luènh d'èstre l'expression de la democracia, mas puslèu lo sistèma descendent del bonapartisme... Bon, çaquelà, Citoyens du Midi a creat novèlas afinitats, coma un autre còp lo sistèma Georges Frêche o lo Mouvement Démocrate, ambe quasiment la meteissa semantica, lo meteis biais de bastir un argumentari, res de novèla al final.

La lista de Gérard Onesta, l'ai costejada, ièr. L'aula s'emplenèt de ciutadans de Tolosa ; perqué o sabi ? Perqué son totes arribats ambe mai o mens 30 minutas de retard ; un jorn los Occitans serà a l'ora, e la revolucion occitana per la dignitat d'Occitània aurà debutat. D'una organizacion mai bordelica, sembla que los estacats dels elegits fosquèssen mens eficaçes -organizacion- que la lista precedenta, ont se presentan tanben... Se vei qu'i a militants e que las generacions d'ecologistas devenon una istòria d'un partit politic, Les Verts devenguts EELV, es lo pilar de la campanha, mas lor a calgut, per rendre mai eficaç la campanha de tractatge, l'ajuda dels militants comunistas, coma l'assegurèt Gérard Onesta ; lo comitat de sosten l'impressiona ; o cal plan dire los comunistas an fait progrès en matièra semantica e compreneson de l'ecologisme, lo Parti de Gauche o los sindicalistas de l'Éducation Nationale an çaquelà mestièr d'un pauc d'autocritica e sobretot de dintrar lo mot modestia dins lo discors, e de cridar mens. 

Se vegèt clarament las futuras dificultats de Gérard Onesta, un grand estratège, las futuras dificultats ambe aquela esquèrra obrièra qu'a mestièr de progressar per ajudar a convéncer. Ai regretat lo discors culturalista del candidat de l'Aude del Partit Occitan, perqué los candidats occitans serián condamnats a parlar de cultura e de l'intermiténcia ? Aquela manièra classica de veire los candidats occitans me pausa un problèma, associat a una mendra presentacion de causas politicas novèlas per desvolopar una politica per la lenga occitana, e la lenga catalana. Senon se vegèt clarament la ligason del monde agricòl al movement ecologista ; se vegèt tanben lo costat sentat de l'ecologisme novèl (caldrà signalar als militants CGT que lo servici public de l'espital -coma ai poscut o provar- es tanben un problèma per las finanças publicas, finano capital de totes, especialament a Tolosa); alara soi segur que la crisi del monde agricòl es granda car entre los productivistas de la FNSEA e los agricultors que vòlon realament reformar lo sistèma, la discutida es realament absenta, e los sistèmas politics socialista-PRG o LR-UDI ajuda gaire ; se farà dedins lo novèl Conselh Regional ? Gérard Onesta a plan indicat que lo modèl de campanha e d'associacion politica se faguèt sul modèl de Granòble, mai tanben del modèl fotrac de Barcelona en comú, que ambe la CUP establís un estalinisme dins l'avenidor de Catalonha independenta tot en se dire independentista (alara que lo cap de lista Raül Romeva es estat un ecologista de tria aligat dins lo grope Ecologista Europèu del Gérard Onesta) ; aital se lo modèl es aquel, nos podèm encara mai questionar sus las etiquetas ecologistas de Gérard Onesta ; es un subjecte qu'es anuèch de cavar (coma pel « triangle d'or » del cònsol de Montpelhièr).

Al final per quí votar ?

Votarai pas pels Citoyens du Midi ... pauc de fisença !

Totas las autras listas que la fan tanben sense fisença ! Alara coma autre-còp, farai lo mendre mal, en far fisença a Gérard Onesta, tot en sapient que el tanben li arriba d'oblidar promessas especialament en Catalonha del nòrd.