Remembratz-nos de tot !

Quina que fosquèssen la religion, los ciutadans del planèta, nascut o pas en Occitània, son sempre estats planvenguts al país occitan.

Lo problèma es que la gestion del nòstre país es pas en mans dels Occitans e de las Occitanas, que fosquèssen josiva, musulmana, protestanta, catolica o agnostica ; sèm despossedit de la gestion del nòstre pròpri espaci, territòri e devèm suportar los dictats del nacionalisme d’expansion parisenca, e los ‘pur gaulois’ que ne fan la formacion en desvolopar l’ignorança d’Occitània dins las escòlas d’Estat.

Mantunes mèdias parisencs pensan qu’es pas lo moment de ne parlar; vos pòdi assegurar que lo ròtle dels mèdias parisencs o provincialistas es justament de non poder parlar dels afars occitans, totes los afars quitament l’envasion francesa de las idèas e extremismes, republicanas o pas.

François Bayrou farà una intervencion minimala e criticabla en favor de l’occitan a Tolosa, un dissabte al ser, una jornalista de France 3 fabrica un reportatge que ne parla quitament pas dins lo jornal del lendeman… Los mèdias parisencs son aquí per destrusir la lenga, son accent, sa cultura e lo país nòstre. Dins los programa de France 3 l’occitan es fòrabandit lkevat lo programa d’apartheid sonat Viure al País, un programa obtengut per la manifestacion, la fòrça de la manifestacion.

Una adicion nacionalista francesa que non m’agrada

Tres militars de l’armada francesa en Occitània e puèi una fusilhada dabans una escòla, la nègra adicion non m’agrada. Se cal pas estonar que fRANÇA fabriquèsse aiçò.

Un mataire sembla animat de l’esperit ‘pur gaulois’ , aquel que fabrica l’òdi en Occitània.

Los dos paracadistas matats dabans una caissa bancària a Montalban, Mohamed Legouad e Adel Chennouf, e  lo tresen daissat mòrt, Loïc Liber (mantunes jorns abans), un Goadelopean de Baissa Tèrra (dins lo còma), èran totes considerats pels Franceses coma la dicha «diversité», un concepte un pauc fosc mas tipicament francés ; èran çaquelà ciutadans franceses que vivián en Occitània, Montalban en tèrra carcinòla e protestanta.

Ambe la matança particulara de Tolosa, Imad Ibn Ziaten, mantunes jorns abans, avèm una question de pausar als nacional-expansionistas franceses : de qu’es aquesta civilizacion parisenca que fabrica aiçò ? La question se la podián pausar jà dissabte, al moment de la commemoracion de Montsegur ; e l’occitnaisme present zo faguèt sense relamanet comunicar dins la premsa o portar un elicòpter parisenc por afortir aiçò ; e justament la causa sembla escapar a la premsa que Montsegur fosquèsse l’illustracion de la civilizacion de la mòrt (las condamnacion d’uman pels sistèma ecclesial papista ajudat per las tropas francas), la mòrt qu’es devenguda la civilizacion francesa, aprèp la revolucion francesa e principalament la terror d’aquesta revolucion.

Uèi al maitin, avèm una confirmacion, una matança que tòca los Occitans de confesion josiva e ciutadans francés e israëlian de Tolosa, aital lo collègi josiu de Belmont es tocat ; es tocat mas tanben tòca l’èime de la civilizacion occitana, aquela qu’aurà, malgrat las pressions integristas e politica francesa, agut d’arcuelhir totas las religions sobre lo seu espaci politic (mai o mens pichon), mas respectat per l’ensemble de las populacions de lenga occitana.

Aqueste maitin, donc, Occitània es en dòl, per comptar los mòrts, mas tanben per regretar que la civilizacion francesa installat aital en Occitània fabriquèsse aquel tipe de falord, adeptes de la violéncia o de la matança d’autres òmes.

Avèm alara de regretar l’ideologia que pòrta aquelas matança, regretar una ideologia que fosquèsse acceptada dins un luòc dich ‘identitaire’ de la vila mondina, mai tanben a Baiona, Montpelhièr, Marselha, Niça, Bordèu. Quí a acceptat la dubertura d’establiments de fabricacion de l’òdi extremament nacionalista francés en Occitània ? Quí ? En Alemanha aqueste grope son interdich ; en Espanha son encara present gràcia al PP ; Quí vòl favorizar la violéncia sobre las tèrras occitanas, que, malgrat la violéncia militarista francesa, a sempre tengut lo pacifisme coima una clau de la convivéncia e del paratge per la civilizacion occitana.

Montsegur : la primada 2012, al retorn.

Lo 16 per la commemoracion al pè del castèl sobre la stela installada per una associacion de catarista, dinca a la serada de dissabte ; ai participat e gaitat e escotat, La Primada 2012.

Vaquí aquí mantunas fòtos d’un moment de desvolopament de la convicéncia occitana, la sopa e lo pan a gratís per similitud de las practicas dels ‘bons cristians’, de Montsegur o d’endacòm mai.

D’aquel eveniment podèm dire que la civilizacion occitana, un camin umanista, encapcelada per un èime trobadorenc o ‘bons cristians’ portava naut la civilizacion, per oposicion a la civilizacion portada per la violéncia del nòrd de l’Estat actual.

Lo temps es estat clar, e lo parcatge al entorn de l’ancian campatge toristic èra emplenat tota la jornada a partir de las 10 oras del maitin.

Lo public èra çaquelà clar en matinada e a miègjorn, mas al moment de las conferéncia sul catarisme, lo capitèl s’es emplenat. Las intervencions, de las conferéncia de premsa del maitin, als concèrts del ser, èran transmetudas per Radio Montalhon Pirinèus (Montaillou Pyrénées), Ràdio Occitània, Ràdio Lengadòc, Ràdio País.

La difusion en granda dimension, donava un agach bèl a la manifestacion, una difusion d’Ortès a Marselha.

Amai de laa sopa catara, lo milhàs serà tanben de la commemoracion, acompanhat per de las musicas en lenga occitana e mantunas intervencions en lenga occitana, la lenga dels ‘bons cristians’ de Montsegur.

Una autra commemoracion es prevista per l’an que ven, vist lo suiccès reala de la primièra en granda dimension. nSe pensa entre 1200 e 2000 personas èran presentas a un instant T de la jornada.

Recebi del PSf34, o del FdG Seta, MoDem, EELV, o de l’extrèma-dreita¹ de París letras politicas aquel dimenge.

En retorn an poscut recebre un messatge adaptat, adaptat a l’actualitat e a l’urgéncia per servar una lenga menaçada, l’occitana, la lenga d’un país negat pel nacionalisme d’expansion republicana maurrassiana francesa :

 

Adiussiatz,

 

Ièu ai mestièr de saber una sola causa dels candidats nacionalistas² franceses :

 

DE QUINA MANIÈRA FARÀN VOTAR UNA LEI PER L'OCCITAN ?

HOW TO GET A LAW FOR THE OCCITAN LANGUAGE IN THE FRENCH ETNIC REPUBLIC ?

 

Quina son alara las pròvas d'una politica per l'occitan que fosquèsse pas una politica de distribucion de subvencions³, nimai limitada a l'ensenhament dins las escòlas del netejament etnic republican francés, las escòlas d'Estat.

 

Coralament,

 

 

PS¹  (especial per l’extrèma-dreita francesa) la question es pas : coma botar los franceses dehòra d’Occitània ? [ nota bene : L’extrèma-dreita me farà l’apologia de la guèrra d’Argèria, guèrra coloniala francesa, orquestrada per un govèrn de l’esquèrra e son parlament multicolorizat, e una elita francesa republicana avuglada pel concepte de l’egalitat tau un nivelament per la lenga unica francesa e sas ‘gloriosas’ pensadas. ]

PS², pels internautas que legiràn lo messatge aquel ; lo nacionalisme que parli es un nacionalisme d’expansion parisenca que fa la confusion entre nacion e ciutadanetat, entre l’antropologia e lo juridic. Es un nacionalisme d’expansion qu’a provat pendent 800 annadas un avuglament malastrosament exemplar per mantuners nacionalistas de tot caire.

PS³ distribucion de subvencions = politica de l’aver cultural, contra la politica de l’Èstre cultura, es de dire l’emplec de la lenga occitana e sa visibilitat reala, cada jorn e pertot, una règla, una nòrma, una lei. Es donc una regularitat (re)trobada alprèp de las institucions europèas.

Nicolas Dupont-Aignan es candidat !

Lo JDD ne presenta l’arribada. Es interessant de veire qu’es una novèla candidatura a dreita, que serà segurament una candidatura que panarà vòts al FN, a l’UMP-NC, e segur tanben a François Bayrou. Es pas la sola candidatura nacionalista presenta, o son lo FN, l’UMP-NC, lo FdG, Los contribuables en colère, LO, NPA – e la basa es tanben nacionalista francesa per las candidaturas PSf-PRG, EELV e MoDem, mas d’un bais pus amagat.

Es tanben la candidatura qu’a degut panar los potencials de presentacion, las signaturas, a las eleccions als tres autres candidats potencials e que fan partits de la majoritat actuala UMP-NC.

Alain Juppé parla de las divisions de l’esquèrra, mas la dreita nacionalista francesa es fòrta tanben, fòrta en divisions intestinas, ambe programa que se vei pas clarament l’interès de las candidaturas, e donc que se pòt mesurar l’òdi que Nicolas Sarkozy a portat, dins sa politica de la fabricacion de division, ambe contrari de son tèma de campanha de 2007 ; los elegits qu’an de signar per una candidatura son alara una bona causa per far la tria ; mas benlèu que cal trapar non pas capvirar la taula, mas portar una reala refòrma per entendre mai que los elegits per las canditauras a las presidencialas.

Es una candidatura contra las institucions europèas actualas, contra lo sistèma europèu que respecta pas lo vòt referendari contra lo tractat europèu que fabrica la maissanta gestion europèa actuala. Es un candidat gaulista per d’unes, una candidatura liura per d’autres. L’Union Europèa dintrarà aital dins la campanha ?

E la majoritat que respecta pas aquel vòt es la partidocracia francesa, UMP-NC-PSf-PRG, tot un ensemble de gropusculs de tecnocratas del bonapartisme francés (majoritariament emplegats dels sistèma, a lamagat en general) o de pro-europèus, pro-sistèma-europèu-actual, que vòlon installar un sistèma a la francesa al nivèl europèu.

Un novèl sistèma partesan dins l’Estat francés seriá un sistèma que vesi aital : Ligue, FN, Dupont-Aignan, MoDem, EELV, Totes los partits diches regionalistas (mai fòrts evidentament), FdG, NPA-LO (descolonizats de París) – lo positiu serà alara las colors politicas del futur democratic francés ?

E benlèu podèm imaginar un sistèma diferent per cada region amb fòrta identitat juridica e nacionala ? Utopia pel moment, mas benlèu zo cal aver en amira.

Nos podèm demandar perqué tantas òdis dins aquela majoritat UMP-NC ? La lista de las odianças son aquí, determinada per la familha del president, ges amagada coma ambe lo François Mitterrand, mas encara mai un còst per totes los ciutadans e en periòde de crisi efectivamentr ne caldriá téner compte coma explica Alain Juppé (ipocritament encara)  sobre France Culture aqueste maitin:

La cosina politica actuala al alh es puslèu de la maissanta adaptacion de la cosina democrata occitana ; es l’engana francesa qu’es portada per Occitània.

La fauta d’etica de la majoritat dels elegits al govèrn es talament granda que podèm pensar qu’es lo modèl del cap d’Estat… Donc se podrà entendre la candidatura d’en Nicolas Dupont-Aignan, car, sul tèma de l’etica, del non-respecte d’un referèndum e de la seuna victòria del NON, la meteissa casta francesa faguèt la pròva de la fauta sancièra d’etica contra la decision dels pòbles, del pòble-ciutadans e de las diversas nacionalitats ontologicas a la presa de poder de 1789, mas abans la manipulacion dels tempses d’aprèp la terror de 1792.

Alara quora aquesta anciana majoritat explica que vòlon d’autres referèndums sobre subjectes que seràn escolhits aital (per la manipulacion abans e aprèp la votacion, l’engana-pòble es la Vena republica) augura un temps maissant per l’etica d’un novèl sistèma UMP-NC reviscolat.

Aital la candidatura Nicolas Dupont-Aignan a un grand interès, la cerca de l’etica en politica francesa ; es benlèu çaquelà una utopia sampitèrna, en sapient d’«Histoire de France» e sas manipulacions per las dominacions dels pòbles e per pensar que «la France protège les Français», coma se fR-nça èra una maquina politica diferenta dels pòbles de fR-nça, diferent del pòble-ciutadan de la republica qu’avèm fins ara.

-°-

L’instrumentalizacion mediatica de las eleccions 2012

Cada eleccion zo vesèm, i a instrumentalizacion ; per aquelas pas mai que las autras, mas aquel còp avèm un pauc los instruments per descodar :

Lo finançament dels trabalhs redaccionals son importants per aver mèdias fòrts e independents, mas quora son talament clars, nos podèm questionar de l’independéncia dels mèdias que fan saber clarament que recebon moneda del poder en plaça, dels amics UMP-NC… los poders qu’an installats los amics als pòstas de decisions aquelas de las campanhas de publicitat, per ajudar los amics sarkosista a fabricar chifras d’afar, abans lo cambiament.

E alara quora lo poder UMP-NC, Alain Juppé per exemple, crida contra lo netejament ierarquic anonciat per l’esquèrra francesa, es un pauc se trufar del monde, perqué els an fait exactament parier e son al poder !…

La decredibilizacion d’aqueles mèdias fan la pèrda d’interès de legida dels comentaris, e aital se baissa lo nombre de lectors o de lectriças. Es la serp que se minja la cuò.

-°-

Bretanha, e perqué pas Occitània tanben ?

Debuta de primtemps o de prima pel Breton en Morbihan ? La revista del Conselh General numerotat 56 pels Franceses e presidat per l’UMP François Goulard es, dins la sortida de març, sancierament bilingüe breton-francés.

Lo bilingüisme es aiçò :

Zo cal escriure, perqué sembla que los elegits e las elegidas quora vòlon emplegar l’occitan vòlon simplament far plaser als militants, es de clientelisme ;aital en Occitània, pas un site de partit politic emplegarà l’occitan levat aquel que pòrta lo mot ‘Occitan’ sul seu nom ! L’objectiu es plan de far present e vesedor la lenga, la veire practicar, e non pas far plaser als amics o supausats amics o amigas …

Quora veirèm los elegits o las elegidas UMP d’Occitània aver la meteissa reflexion que François Goulard en Bretanha ? Quora Bordèu, Brageirac, Montalban, Agen, Besièrs, Avinhon, Marselha, Tolon, Niça, faràn parier ? Alara benlèu que lo discors de Marselha entendut en març serà pas una agression contra las lengas.

Mas que fan los elegits tolzans per introdusir l’occitan sul site Internet de la vila ? Cal dire qu’es un pauc complicat d’o demandar pel collectiu, quora lo particular –lo partit- refusa de l’emplegar sul site pròpri.

Me soi sempre demandat se lo neurònes dels elegits occitans èran pas diferents dels neurònes dels Bretons ? Question de civilizacion ?

-°-

Islam e las lengas indigènas europèas

Dins l’Estat francés, que las minoritats religiosas an sempre causit la lenga del rei per non pas aver problèmas ambe lo poder central, tot regime comprès, l’arribada d’aiçò :

….es un eveniment, un eveniment qu’arriba del País Basco, encara.

Per aver un punt de vista sul tèma cal çaquelà installar la pensada sobre l’emplec del basco dins lo contèxte basco, mas pas sonque.

Al País Basco podèm notar l’abséncia del nacionalisme francés dins las expressions electoralas. Es aquel nacionalisme d’expansion que los Bascos an capitat de sortir del territòri lor, en Euskadi del nòrd ; per l’existéncia d’una botiga de l’extrèma-dreita, dels Identitaires, recentament arribats, podèm tanben pensar que la manifestacion enluminada contra aquesta botiga engatjada a l’expansion del nacionalisme parisenc.

Nos podèm alara questionar sobre las comunautats islamicas de Tolosa (en Occitània per extension) qu’emplegan sonque lo francés e qu’an pauc de conéissença sobre lo tèma dels extremistas catolics qu’an massacrats los ‘bons cristians’ o diches catars pels jutge reials e papistas, o dels autres extremismes religioses qu’an laurat Occitània de tot caire, e aiçò son realitats tanben a Perpinyà, o en Bretanha, Alsàcia, Savòia ; en Corsega la comunautat islamica es combatuda pels extremistas nacionalistas (que sabèm pas se son franceses o còrses, soi pas sul terrenh). Mas emplegar la lenga del país es una realitat per la comunautat islamica en Catalonha. Las realitats dels chaples religioses, sostenguts o pas per l’Estat reial franc, son relitats qu’an fabricat la lei sobre la laïcitat francesa, aquela que separa lo religiós del tèma legal dels parlamentaris. Es pas sonque causa francesa, es tanben la resulta de l’Istòria occitana, aquela qu’a suportat un fum de problèmas francs o d’instrumentalizacion politica franca endedins d’Occitània ; los ‘bons gaulois’ serián portaires de la civilizacion, edr! Es un brave pantais, son illusions republicanas escolasticas francesas, d’esquèrra o de dreita nacional-expansionistas francesas.

EUSKO ISLAMIAR KONTSEILUA

Per çò qu’es de l’emplec de la lenga locala, podèm pensar que la lenga maorí es la sola emplegada pels clergues musulmans de Mayotte. Nos podèm tanben questionar de l’emplec de las lengas creòlas per la Martinica, Goadelopa, La Réunion, pels clergues musulmans de cada territòris d’oltra-mar. Nos podèm questionar sobre l’emplec de las lengas multiplas en Guiana dicha francesa, per la comunautat de religion musulmana.

Mas la question se pausa tanben per la religion musulmana qu’emplega sonque una lenga teologica per poder aver lo Còran en man ; la critica lingüistica, los nòstres bons cristians occitans la donávan tanben als papistas, e imperialistas francs, per aver la Bíblia sonque en latin ; es per aiçò que ne faguèron una traduccion en lenga occitana (lenga dels Gascons d’Aquitània, sola normalizada per decision politica dins lo Ducat d’Aquitània), estent aital en avança suls tempses (Vatican II), avança de mantunes sègles… Que melhor qu’un pòble que pòt mesurar directament un tèxte, e sa valor sense intermediaris de totas menas ?

Quora auràn un Còran, Al Còran, en lengas localas ? Seriá benlèu important per rassegurar mai los pòbles europèus qu’an en memòria un integrisme papista que parlava sonque latin !

Quora aurèm una Tòra e un Al Còran en lenga occitana o basco ? Serà una marca clara d’integracion europèa de las comunautats musulmanas, benlèu la melhora marca puslèu que de pregar dins las carrièras (e se cal recordar que dins las Cevènas los protestants pregava luènh dels poders reials franceses e de los lors representants).

La traduccion es pas sonque una question de comunautarisme, es question de respecte de totes las pensadas religiosas, totas aquestas que son sul territòri europèu nòstre, e benlèu aital trobar finançament pròpri, independent, dins las regularitats legalas actualas, regularitats que son estadas pron bèlas per las autras religions, sense s’imposar sobre la via publica, dins las escòlas d’Estat o associativas, o privadas, ni dans las universitats, ni dins los luòcs publics en general (espitals, platjas, estacions logisticas, aeropòrts, etc.)

-°-

Harki, afar de seguir …

Perqué la cosina electorala republicana francesa al alh es talament simpla de preparar e d'engolir per una certana populacion fragila ?

Perqué collaborar e mai aisit que levar lo cap e cridar a la dignitat o a l’indignitat francesa ?

-°-

Ressons franchimands en campanha

Dins los mèdias franceses se pòt clarament dire qu’i a una incompreneson del nivèl que cal per la promocion de las lengas, o per mesurar una intervencion publica sul tèma ; las lengas son una mena de fótbol per las bocas ? Lo fótbol estent una aisina per desvolopar las cambas, los pòrtas-fuèlhas de mantunes fotbolistas, e l’assimilacion republicana a fR-nça (lo sol avenidor per las populacions «complicadas» per l’etnisme francés).

Aprèp l’intervencion de François Bayrou de dissabte passat, primièra intervencion publica en campanha electorala jacobina e bonapartista sul tèma e de faiçon positiva, de qué podèm pensar de las fautas de nòta de premsa ? Incompeténcia dels jornalistas presents o abséncia de compreneson de la promocion de la diversitat lingüistica (es de se pausar la questioon del contengut dels corses en escòlas de jornalisme), tot i es dedins los caps dels jornalistras presents dins la Halle aux Grains.

Guèrra d’Argèria passa a la commemoracion del 50 en !

França es un Estat colonialista dels grands en Euròpa, e pauc impòrta lo regime, e la modernitat del regime, perqué a Mayotte anuèch se debana acte de destruccion de la nacion maorí ambe l’argument de la departamentalizacion (2011), e cap sinhal es donat dins la campanha actuala per zo regretar.

Dins aquesta bilhet podrèm veire un exemple de nacionalisme, aquel de las annadas 1950 desvolopat aprèp lo nacionalisme d’expansion francesa, e veirèm que lo nacionalisme creat es similar al francés de uèi.

Se tròba que lo document de basa es editat per L’Humanité, jornal comunista e engatjat ; jornal que la FELCO li trapa un fum de qualitat, e qu’es utile justament per veire lo tipe d’engan fabrica per una granda partida dels ciutadans del FdG. E me sembla important de publicar la coberta d’aquel document ; es un biais per els de se far perdonar las presas de pausicion contra l’existéncia del PC Argerian unes annadas farà ?!?!? E serà per me, de probar que fins al cap soi pas plaçat sampitèrne a legir las causas que me fan plaser politic; lo document es un vièlh filme censurat per aver donar lo punt de viste dels nacionalistas aegerians –aqueles de 1963 ; donc, es estat censurat per fR-nça, «le pays de la liberté d’expression» que díson en mesclar país e Estat dins los conceptes, e dins los caps dels auditors o lectors que vòlon parlar politica, perqué ? Perqué es utile per desvolopar la confusion, per desvolopar un nacionalisme d’expansion, per desvolopar la nacion «pure et gauloise» dels amics de Jeanne d’Arc e dels fantasmes d’unitat, la nacion dels Parisencs (vièlha soca o nòuvenguts, assimilats dincal mòde de pensar la republica) sobre las autras nacions vesinas, diversa e clarament sotmetud per l’esclavitud republicana.

Dins aquel contèxte, tres endreits del planèta son utile d’aver en memòria : Vietman, Madagascar e Argèria.

Ai trapat recentament un document balançat en francés per descriure la situacion, es sobre la talvera que se trapaz la melhora descripcion, sobretot qu’es pas la francesa :

Mas vos vòli parlar del document argerian, aquel :

Lo pò9ble que marcha, es aquel de l’unitat argeriana, de fait es aquel de l’uniformitat, perqué la nacion amazigh i es quasiment inexistenta, levat dins la terminologia classic de classa sociala e aquela dels païsans ; perqué los que son pas la lenga del rei, son forçadament de baissa classa ! Es lo modèl francés dins sa pura expedicion.

Es evidentament pas aquel modèl qe faguèt interdire lo filme dins l’Estat francés.

Per plan entendre lo document ne cal far una traduccion semantica, mot a mot e segon los conceptes franceses ; es a plurar de convencionalisme franchimand.

De mai, dins lo DVD vendut ambe coma suplement una vídeo d’una classa d’istòria en region parisenca ; es clar que s’i vei l’abséncia sancièra de practica de critica, de saber criticar, e sobretot del costat del professor qu’es segurament estat causit per aiçò !

Es clar, donc, que pauc impòrta lo tipe de commemoracion lo sistèma francés de formacion e ensenhament es principalament formatat per non pas respondre a-n aquela exigéncia primària : saber criticar un document, la seuna semantica, lo seu verbiatge, la seuna faiçon d’ordenar, la faiçon d’èstre dins son epòca, l’origina del document prepausat e perqué es prepausat aital, e i a d’autres documents, e alara perqué aquel ?

Lo cors scolastic republican, lo cors d’istòria es purament mal prepausat, e benlèu un pauc cortet… per un filme de 25 minutes dins lo DVD.

Aprèp aver vist aquel filme, títol en arabe primièr (lo filme mostrarà panèus de manifestants per l’independéncia sonque en francés! Se parla jamai del Amazigh), e listar cada cinc minutes un element de la semantica imperialista francesa, podèm confirmar Argèria a assimilat los conceptes franceses de la terror, e los Amazigh n’en son pas encara sortits de l’assimilacion aquela ! Es per aiçò que soi solidari ambe aquel pòble-nacion amenaçat pels conceptes diches democratics e republicans franceses.

Lo país es glorificat al singular, lo mot es emplegat enluòc d’Estat, lo sentiment abans la practica de l’administrar, sempre, sempre sempre : «un pòble que marcha» es a l’unitat, pel títol, «le mouvement d’un peuple debout et vivant», lo movement es unic e lo pòble tanben (es coma se una nacion èra pas pensabla en diversitat, coma se l‘istòria dels movement argerian destrusit aviá jamai existat), «per l’edificacion d’una societat novèla» fabrica lo pantais idealista de l’epòca (una societat per un Estat, «país», pantais que tornèm trapar dins l’etnisme que mantunes pensan encara reviscolar pre aplicar anuèch a Occitània)…

Lo realizador explica «cal dire çò qu’es vertat», per explicar que l’autre bòrd èra tot faus. Una vision unica es aital sistematica. E lòbra del cineasta es tanben unica, unifòrma, es una «tasca», una.

«Ont s’arresta l’anecdòta e debuta l’istòria» explica lo comentari. L’anecdòta es la basa de la «nacion», unica, aquela dels mòrts que fan Estat, coma los mòrts fan FR-nça dempuèi sègle, coma se la mòrt dels ciutadans èra la sang per èstre dignament un Estat-nacion. Lo simplisme al modèl francés dins tota sa «glòria» de cementèri e monument a la sang militara !

Me podètz dire que cada còp que L’Humanité tracta un subjecte ai a vagada l’impression que vòlon recuperar los militants al partit lor…

Mon paire en tornar d’Argèria, s’es sempre questionat : ont èra l’enemic ? Perqué sèm estats dins aquesta galèra nosautres Occitans ?

Es que cal commemorar l’engana de la Guèrra d’Argèria ? Lo pòble occitan a de commemorar lo 19 de març, data de sa sotmission al dictat republican per èstre ‘bon sordat’ de l’expansionisme francés en Argèria, per contunhar l’engana de napoleon III qu’aviá una campanha de fR-nça de pagar ? Per aver importat la malautiá francesa del jacobinisme en Argèria, jacobinisme que pesa sobre las esquinas d’una nacion mesprezada, l’Amazigh, o sobre las esquinas de los qu’an collaborats e que son enganats tornar veire que la lutz umanista e dicha republcainista los podián far melhor viure aquí en tèrra conquesida pels Francs, en Occitània majoritariament ?

E contrariament a çò que lo Nouvel Obs explica en primièra pagina, l’istòria es beulèu un pauc oblidada, mas mai segur es simplament que fR-nça se vòl pas gaitar dins un miralh, perqué es talament sistematicament las meteissas enganas, qué … la pòdom veire sampiternalament.

Nos podèm reconéisser dins la liberacion dels pòbles d’Argèria, mas nos volèm que demandar perdon als Amazighes per aver importar las idèas franchimandas de l’existéncia d’un Estat en 1963, e que la capitala Argier es centralista coma París e Madrid, Londres o Roma.

-°-

Per combatre la memòria corta de mantunes occitanistas, apondons.

L’occitan per François Bayrou es pas una medalha que se portarà lèu dins un tirador, es la seuna identitat de letrat europèu, es la tradicion de la pichona patria en Gasconha-Bearn. Es luènh d’èstre la caricatira que la pensada d’esquèrra o dels bonapartistas de totas las pèls li pòdon bailar.

Lo vòt Bayrou en 2012, vòt que farai amerita mantunas frasas de mai, per reviscolar la memòria corta de l’occitanisme.

Per clavar, vos vòli conselhar de tornar legir las frasas dichas a Tolosa dissabte passat ; èran a Tolosa, e pas endacòm mai. E plan segur podrètz legir lo bilhet escrich en seguida sobre aquel blòg.

Pel moment, çò que sabi, François Bayrou a pas mestièr de defendre l’occitan per poder perseguir una campanha electorala en 2012, es evidentament pas inocent d’emplegar l’occitan dins un discors, mas dins la situacion actuala, es puslèu coratjós, es novèl e donc lo primièr còp dins una campanha electorala de dimension estatala, lo primièr còp aprèp 1945, primièr còp que las cadenas de l’Estat francés an retransmès un discors en occitan a granda dimension (mai de 5 milions de tele-espectadors), sense cap equivalent dins l’istòria de l’occitanisme modèrne : podèm benlèu comparar ambe las intervencions de Gensemin o Mistral fàcia milierat de ciutadans al XIXen sègle, podèm pas donar d’intervencion d’aquesta dimension al XXen sègle, e pel XXIen serà clarament la primièra d’aquesta dimension.

Per un internauta de Niça, lo discors aquel li es important ; per Bayrou èra adreiça sonque al Sud-Ouest… Vesètz que François Bayrou aurà d’èstre informat per las regions Lemosin, Auvernhe, Dalfinat e provènça que son estats concernits pel devís aquel.

François Bayrou es estat informat quora èra secretari d’Estat a l’ensenhament professional que lo Bearnés, se podiá entendre melhor, e tanben en Agenés ; l’intervencion a faguèri ièu, sus demanda de David Grosclaude ambe lo mícro de Ràdio 4 Cantons en man, e fàcia al prefecte d’Agen e Jean François-Poncet, a l’epòca president del Conselh General ; se debanèt a la Passa d’Agen. Vos pòdi assegurar que la coneisséncia sobre lo biais de presentar l’occitan a evoluat dins lo cap de François Bayrou ; e tanben l’escambi de tres mots en occitan dins un licèu professional inaugurat aurà cambiar un pauc la vision que la populacion dels inauguradorsd an sobre l’occitan ; tres minutas importanta per l’occitan, perqué ai gausat intervenir en occitan e saludar François Bayrou en occitan sense traduccion en francés !

L’occitan es la lenga del cambiament politic maximal per fR-nça, nos vòlon incalure dins lo lor sistèma, alara lo cal modificar al maxímum que podèm ; François Bayrou es la melhora clau actuala.

Escrivi aquel bilhet non pas en demandar d’èstre sòci del MoDem, ai benlèu fait l’error d’o èstre un còp… Es una question d’estratègia de vòt per 2012.

A Niça, un Internauta a pensat lo discors coma important, per zo notar sobre L’Agach de Niça.

E a Barcelona tanben la causa s’es vista :

La frasa aurà despertat un bon tròç de militants e activistas de las lengas dichas regionalas, per despertar la campanha electorala sul tèma ; Baiona ambe la hèsta politica basca, lo discors de Bayrou… s’espèra la seguida !

Confirmacions : ‎1 / per los que vòlon votar Nicolas Sarkozy, cal aver lo discors de Marselha qu'es conservador (e l’aligança CDC e UMP en Catalonha del nòrd es aital un contrasens, un acte electoralista, que pòt aver una utilitat – es d’una utilitat coma d’aver d’amics de la lenga Le Fur en Bretanha, o Marc en Roergue) - 2 / per los que son de l'esquèrra (socialista o ajut als socialistas) cal notar que lo PS a AIACCIU sap pas que François Hollande vòl tanben ratificar la carta Europèa ... lo subjecte interessa pas los socialistas, quitament en Corsega ; de mai, los amics de François Hollande son mal plaçats per far passar lo messatge, vist qu’es lo meteis modèl de camin que l’UMP a fabricat per nos enganar (puèi ai pas fisença en Moscovisci, nimai en Kader Arif, brica, dos pòrta-paraulas designats en primièr pel candidat F.H.) - 3/ votar EELV es donar lo vòt a la passion (perqué pas, es utile mas pas aquel moment de las eleccions bonapartistas francesas), e puèi alara al PSf... ambe tota la pensada del remembre de 1981, que son a tornar. – 4/ per èstre clar, sense François Bayrou aniriá pas votar.

País Nòstre a tanben publicat la vídeo de la partida finala del devís del Bearnés, coma lo Nouvel Obs. E alara la fotografia de l’afar dins los mèdias es tanben lo rebat que lo camin se debuta per la dignitat dels pòbles en fR-nça.

Èra un apondon per aver redactar tanben lo document següent : pica aquí, Perqué votarai Bayrou.

Perqué votarai Bayrou en 2012

Ièr a Tolosa, François Bayrou es passat a la Halle aux Grains, mas abans d’arribar a traversat la vila mondina en ‘bona’ companhiá politica (aquò zo podrètz legir dins la DDM) : una ora de retard, los militants o simpatisents podián esperar ! Es pas lo candidat d’un partit. François Bayrou es lo candidat de las gents de nostre país occitan, e préner son temps es tanben aiçò, la civilizacion occitana.

Aital debutèt un discors en pensar a las raiças de las valors de la familha bearnesa que, a Tolosan Tolosa que los Catalans díson de Lengadòc, entremièg Gasconha e Lengadòc (aquel que manegèt tanben las tèrras de Forcalquièr en Provènça), i venián per vendre lo gran dins aquesta famosa Halle aux Grains.

Lo discors tornava préner los accents entenduts a la television dijòus passat, mas a Tolosa, non pòt aver que quicòm de cambiat ; sèm aquí al país, en país dels amics d’un parçan qu’a vist nàisser la republica «non pas aquelas de l’exclusion, non pas aquelas de las illusions» nacionalistas francesas, d’una casta per tot dire, «mas aquelas de Joan Jaurès» in vívo l’avèm ausit aital.

François Bayrou es pas lo candidat del MoDem, malgrat que fosquèssen 2200 venguts de tot lo dich Sud-Ouest, François Bayrou es lo candidat del temps de la vergonha que s’acaba ; o diguèt aital dins un discors esmovent, dins una sala, una aula que mai que las parets, èra estabosit de l’esfòrç lingüistic pausat aital dins la campanha : François Bayrou respondèt aital al discors de Marselha de Nicolas Sarkozy, e l’abséncia de politica per l’occitan al Conselh General de Corrèza ; François Bayrou aurà mestièr de la nòstra ajuda per sortir l’un o l’autre dels candidats, «dins l’òrdre que volèm», en fasèm referéncia a Joan Jaurès, de cap a cim.

Los ciutadans d’Occitània an ambe François Bayrou, lo «candidat de la vertat», de la realitat ciutadana occitana, «un modèl per l’Estat francés», mas pas aquel qu’avèm suportat pendent mai de 50 annadas, aquel qu’a emplegat mantunes còps los Occitans e las Occitanas per las baissas òbras republicanas, non, avèm aital lo candidat de la pichona patria que se desperta, que se desperta enfin. Non ac podèm abandonar, aital solet fàcia als dangièrs del sistèma jacobin e bonapartista francés, es de nòstre aquel, es nòstre candidat.

E coma serà president de totes los Franceses, lo messatge es tanben pels Còrses, Savosians, Alsacians, Flamands, Goadelopeans, Martiniqueses, Reünioneses, Guianeses, Comorians o Maorís, Kanaks, Polinesians, Catalans, e Bascos , l’aviron baionés aurà introdusit l’entrada de Bayrou a Tolosa, en musica d’una fafara del dich Sud-Ouest.  La simbolica pòt pas èstre melhora en esperar la victòria.

A mantunes jorns de la manifestacion de Tolosa, recòrdi al 31 de març, o del 17 de març a Montsegur, l’occitan èra present dins mantunes paperòts qu’èri vengut distribuar dins la sala e a l’entrada primièr, pauc militant MoDem an pas acceptat lo papièr de la manifestacion ; i a encara de vergonha dins lo pòble occitan (sic) e de còps quitament mens dins la populacion dels Franceses, immigrants que son plan arcuelhits en Occitània, e que nos o fan saber ; mas sèm totes ciutadans d’una republica que dèu abandonar los espectres de la terror revolucionària francesa (E.Renan e M.Barrès), ne devèm acabar nosautres tanben de la vergonha, Bayrou nos vai «sul camin novèl» de la dignitat per Occitània, debutent per Tolosa, «aver un president occitan a París dèu èstre lo messtage del dich “Sud-Ouest’ a totes los democratas» europèus. François Bayrou dins un discors, prononciat ambe simplament una nòta de lectura, de plen còr, de plen còr coma la poësia francesa a la television d’Estat dijòus passat ; Bayrou a donat a Occitània lo messatge a Tolosa, «la campanha debuta» e l’occitan es aquí sense vergonha ; Bayrou es pas simplament lo candidat dels Franceses, es primièr lo CANDIDAT OCCITAN per una melhora ciutadanetat francesa enriquida de sas diversitats d’identitats lingüisticas ; avèm una istòria occitana qu’o explica a fR-nça (espèri benlèu un jorn lo poder escriure normalament e per la bona plaça geografica).

Per totas aquelas rasons e benlèu mai … un amic tolzan e que viu a París m’aurà telefonat, es Amazigh, m’aurà telefonat esmogut tanben de veire a la television, en directe, en occitan, un candidat a las presidencialas 2012, parlar occitan, parlar occitan, un pauc abandonat de non pas zo far mai sovent, parlar occitan per una causa seriosa, determinat qui serà l’aprosmat president de la republica de l’Estat jacobin francés ; vos o pòdi confirmar, per me, serà aquel, aquel que me fa despertar en mièg de la nuèit per la dignitat del pòble manténguer (e pensi a d’autres lindals benlèu per las legislativas), e per escriure mantunas linhas ; mantunas linhas qu’encara un còp, pensavi pus jamai escriure, un sosten clar a una candidatura a las presidencialas de l’Estat lo mai centralista d’Euròpa, un Estat que li cal trapar un camin novèl.

Nos cal mai que Mièjorn-Pirinèus que votèsse per el, nos cal una Occitània que se marca clarament pel candidat occitan, Peitièu-Charenta, Lemosin, Auvernhe, Dalfinat, Provènça-Niça, Lengadòc e Gasconha, despertam-nos. Zo farèm sempre ambe lo miníma que cal a la decision de dignitat occitana, mas zo farèm.

François Bayrou, perdon Francesc Vairon, es lo candidat 2012 que cal escolhir per la dignitat manténguer.

Complement per la memòria occitanista.

La dreita francesa fàcia a las incoëréncias de l’Estat anti-europèu francés

Avèm agut dreit a Marselha a la famosa França : «la France protège les Français» ; per Niça, la version es diferenta, la polícia se carga de la libertat de dire la vertat –actes politics europèus antilingüas- de l’Estat francés, republican o pas, e de sa dreita al poder, los blaus de Niça son bravament la dreita la mai extremista de l’Estat imperialista francés, es pas estonant que lo candidat-president i a trapat un refusi per donar un discors suplementari sul nacionalisme francés dabans un public de retirats plan causit per èstre dolça a la manòbra ; a Niça, es donc Le Petit Niçois que se carga de felicitar la polícia de participar a la repression contra lo dreit d’expression. La milícia de Niça se sona la polícia d’Estat !

A Marselha, dins lo discors de Nicolas Sarkozy, lo discors de la dreita francersa, d’un nègre de la dreita francesa, nos podèm estonar que los Franceses fosquèssen pas França, e alara nos pausèm la question : qu’es aquò França per èstre diferent e protegir melhor los diches Franceses (volontariament o pas Franceses).

Mas dins una pagina Internet de Niça, podèm confirmar mantunes elements rassegurant, França serà salvada per Niça en interdissent lo dreit de dire las vertats de las accions francesas sul tèma de las lengas. Se traparà tanben una faiçon pron netejament etnic, la realizacion de l’article aquel, dins la plena tradicion maurrasiana francesa ; la tradicion aquela es aquela del FN e de l’UMP de uèi.

Se cal recordar que Niça es supausat èstre francés, depuèi mantunes referèndum manipulat, e donc Niça es annexada dempuèi 1860 ; es dire 30 annadas aprèp l’invasion d’Argèria, per recuperar la moneda dels Turcs, e pagar eleccions…

Un carnaval sense dire politic clar, es pas un carnaval, es un atrapa mosca, la mosca es lo torista (animal utile per li daissar moneda a Niça, e anguer al Carnaval per veire carris asseptizats) ; es lo carnaval oficial de Niça, actual dempuèi trenta annadas.

Aquel document legitima lo desviolopament d’idèas portada per l’extrèma-dreita, las que preferíscon lo netejament lingüistic o/e etnic segon nòrma fantasmagorica o mitica francesa, l’ignorança legitimada per las universitats e las escòlas d’Estat, escòla del netejament etnic francés.

Lo document prefigura l’anti-europeïsme de la dreita francesa, dins un contèxte de repression ideologica ; es tipicament una fabricacion d’una dictatura contra la libertat d’expression, es França d’anuèch.

De las campanhas de la mòrt.

Occitània tinda per sempre en portar unes noms que son la lenga nòstra.
De la dignitat volèm per Occitània, volèm sonar las campanas per non veire la mòrt d'un país e de sa lenga pròpria. E quora pensi campana, pensi a-n aquela de Bordèu… prèp del Parlament que los Francs an destrusit politicament.

Sovent de la lenga occitana, a fauta d'un sistèma d'ensenhament digne, e d'un saber collectiu sobre la seuna pròpria identitat collectiva, de familha o individuala, damòra sonque la toponomia e unas nostalgias musicalas o dançadoiras per una minoritat d'afidats o de nostalgics (e ne soi estat un pauc pendent vint annadas) ; aital en Occitània, la toponimia es estada ortografiada tal que la memòria lingüistica zo pòt pas suportar, tal que los Franceses l'an escaraunhada, tal que los Occitans l'an suportada per non pas èstre castigat mai. Car cal elonhar dels esperits que fR-nça s'impausa aital a doçina sense que lo pòble occitan repoteguèsse pas, mas a còp pòt pas levar lo cap per fauta de sapiença sul subjecte, una sapiença elonhada de las letras trobadorencas, e puslèu ligada a l'existéncia dels sabers sobre çò qu'es una politica lingüistica, per la nòstra lenga e per servar tota sa diversitat.
Nos podèm aital estonar que la toponimia occitana fosquèsse suportada aital per las elitas occitanas las mai dignas, dinca las pus sucursalistas o provincialistas, per s'adobar d'una lenga parisenca que s'impausèt e s'impausava, e s'impausa pauc a pauc dins las populacions desraiçigadas del tot e de tot (e que uèi se li prepara d'imposar l'anglés de cosina brusselenca), e sobretot de la dignitat del seu pròpri país, e alara quitament de las loras geografias e dels escriches d'aquestas toponimias e d'aquestas orografias ; sembla que la cantar ambe l'accent fosquèsse pas pron per la dignificar.
Uèi es lo temps de la recuperacion, lentassa, sembla belugejar : podèm aital per una setmana occitana, legir «la langue et la culture occitanes sont ici le bien commun de tous ceux qui veulent s'y intéresser» (ambe unes talhièrs de toponimia perqué damòra gaire qu'aiçò que lo sistèma imperialista francés supòrta de pagar), lo sol interès dels Franceses es estat lo netejament lingüistic e quitament cap folclorisme (fòrabandit autanplan), nos podrèm pas estonar d'aver entendut un discors nacionalista sul tèma a Marselha en fin febrièr 2012, o dins la boca d'una esquerrista franchimand en Corsega (i a pauc de diferéncia sul tèma, perqué ? Nos podèm pas estonar que los Bascos zo suportèssen pas ; nosautres es encara lo plega-esquina. De l'error conceptuala d'Ernest Renan o Maurice Barrès i ai jà respondut mantunes còps, mas farèm un paragrafe per afortir l'afar) en debuta de març ; es una error de la dictatura pòst-revolucionària dicha francesa, una error que suportam dins los caps dels paraulièrs de la maissanta politica en Occitània, per la passa 2012, o que suportam dins las setmanas de «sensibilisation du colonisateur républicain» e malatrosament de las collaboracions lingüistica e politica, veire associativas e civilas o a còps papistas ; lo colonizador a encara los pès dels militars bonapartistas, e los a plan amagat.
Es lo moment de far lo morre e de cridar fòrt qu'avèm mestièr de libertat de poder emplegar la nòstra lenga millenària, mas la volèm veire emplegada ; l'orografia e la topografia es un instrument de visiblitat e de cresença dins la realitat d'una pichona debuta de politica lingüistica ; l'abséncia de signaletica en occitan es una realitat, son pas unes panèus de dintrada de vilatge que me fan creire lo contrari, o que fan fugir lo torisme ; es çaquelà jà una informacion sul nivèl de non respecte dels sabers locals e de l'indignitat d'èstre elegit/ida en Occitània en rengar l'occitan dins las bordilhas de l'istòria; uèi n'avèm pron de la vergonha occitana, uèi vesèm pertot en Bretanha, Euskadi, Catalonha, Corsega, Alsàcia las signaleticas puntejar dempuèi vint o trenta annadas, en Occitània esperèm : perqué aquel problèma ?
1 / la demanda occitana es pas pron seriosa e fòrta ; la cal manifestar seriosament e fortament. Las elitas occitanas fáutan totes al XXIen sègle de formacion elonhada de las letras o del amicalisme associatiu, e pus realament ligada al país real, al viscut del pòble sotmetut que sèm alara devenguts. Benlèu tròp de professors per defendre lo país e pas pron de professions liberalas, o de professions urbanas...
2 / lo personal politic mestreja mal l'afar e gausa pas desplaire al mèstre bèl e parisenc ; el fabrica una uniformitat enluòc de l'unitat cridada, mas suportam las enganas aquelas, sampitèrnas. Suportam la terror cada jorn, cada jorn la guèrra contra una creacion de la nacion occitana, contra sa lenga, suportam la sampitèrna terror revolucionària francesa.
3 / las pichonas politicas politicas lingüisticas son una debuta leugièra del despertar politic digne, mas ara avèm mestièr d'una lei d'Estat per imposar a totes/as qu'es vertadièrament la lenga de totes/as. Se cal donc manifestar... se cal encara manifestar, es aiçò qu'es de mens en mens suportable.

Amai «per èstre comprès de totes» avèm quitament dins las manifestacions dichas occcitanistas l'imposicion del sol francés. Uèi aquela imposicion reberta l'intoleréncia lingüistica francesa e perseguís lo chaple lingüistic francés. Perqué tradusir, quora l'occitan es talament entendut per totas las nacions de l'environa, l'italiana e piemontesa o liguriana, la catalana (la fòrta vesina), l'aragonesa e espanhòla, l'asturiana, la galiciana e la quita basca (de Nafarroa o Navarra e d'Euskadi) ; perqué elas sábon entendre, perseguís que los del nòrd, los de las conquèstas sangnosas, de l'administracion militarista de uèi, se son encara latins dins las raiças lingüisticas, non pòdon suportar, suportar... Es plan lo vèrb bon. Es suportar ! Suportar perqué ? Perqué an talament assimilats qu'èrem en fin de corsa lingüistica, e qu'avián ganhat. Surtout que le morçeau le plus gros faisait plaisir d'avoir saigné...
Uèi s'acaba lo moment de vergonha ? Non car vesi pas la toponimia occitana sul camp batalhièr del netejament lingüistic, vesi pas la lenga nòstra espelir dignament, e sobretot pas pron sovent pertot, dins sa sancièra dignitat.
Quora atudarèm lo manifestar, e lo blòg aquel, serèm en país normal, e benlèu dins lo meteis Estat que serà devengut democratic.
Ara escoti lo darrièr disc de l'Atlàs sonòre de Lengadòc, André Daban fabrica la musica que son per Occitània, al plaser...d'una dignitat oblidada (e presentada sul libret en francés), malgrat d'èstre pus que dos dins l'Estat francés, e un en Occitània, la compausicion sona bèla Occitània. Es aquela dignitat artesanala e occitana que cal tornar en massa, per la nacion salvar e manténer.
Darrièra causa, nos podèm qu'afortir sul camin de la dignitat en saber que l'accent de l'assimilacion nos serà sempre repochat...

-°-