Enèrgia, ecologia e environament son estats oblidats per l’eleccion 2012.

Çaquelà, lo mensual Science&Vie nos recòrda a la realitat :

E çaquelà la meteissa novèla de la penuria de petròli encoratja l’independentisme escossés, per bailar resorgas novèlas per la futura independéncia, mai cara serà la resorga, melhoras seràn las finanças del novèl Estat escossés:

La penuria farà pujar los prètz e donc forçarà de cambiar de sistèma de desplaçament, sistèma que serà estauviador d’enèrgia, e donc se pausarà largament la relocalizacion de las produccions agricòlas, donc l’existéncia de tèrras agricòlas de granda qualitat prèp dels mercats de consomacion, de las urbanitats ; se los sistèmas urbanismtics installats pel productivisme comercial an pas l’idèa d’emplegar las tèrras agriocòlas per la manipulacion economica e financièra.

Lo mensual francés dona las chifras pel petròli e las realitats :

Se lo petròli es la cara de l’actualitat, i a çaquelà dins lo dorsier mantunes autras penurias que son previstas ; donc se pausa clarament la question del productivisme ambe las tecnicas actualas.

Ambe La Tribune de divendres, nos podèm questionar… sobretot se daissèm lo sistèma politic actual gerir fR-nça tal que lo centralisme l’a installat fins ara. Es encara un programa de France Culture que l’explica ambe lo problèma de las novèlas linhas TGV.

Esperèm que lo programa serà explicat als elegits socialistas e MoDem, mai tanben als militants, per melhor comprendre los enjòcs politics d’una politica ecologista, de nos minjar las tèrras agricòlas per projecte que son del sol interès de Madrid e París ; lo tren del ric, es tanbe los trens dels centralistas, los jacobins an sempre fabricat mercats sobre l’esquina dels pòbles sotmetuts. Senon, manifestarèm.

Conjugason francesa : NS vòta pel futur

Lo cap redactor de Le Figaro, un certan Mougeotte, a plaçat aquela frasa en primièra pagina :

L’objectiu del messatge oficial es de far páur pel vòt Hollande, e de la futura aligança ; aquò’s rassegura donc.

Mas concretament l’emplec del futur, es una assegurança pel futur, per l’avenidor ; donc Sarkozy serà pus president al segond torn, serà pas un sondatge que l’aurà dich, mas la primièra pagina de Le Figaro, lo divendres abans lo primièr torn.

Cal notar que pendent aquesta campanha, lo jornal del militant-elegit UMP Dassault, e que lo cap redactor es l’ancian de TF1 Mougeotte, aurà titolat a mai de 80 % del temps ambe la páur de l’arribada de François Hollande e dels chars de las finanças mondialistas lo lendeman de l’eleccion del socialista, en França.

Nos podèm alara questionar d’aquel futur per l’entrevista de lo lor candidat, coma L’Humanité entrevista Mélenchon, Le Figaro entrevista Sarkozy, mas aquel futur… dins lo titol e en primièra pagina !

La democracia ambe la republica dicha francesa, isolacionista o duberta…

Zo podèm legir ambe l’istòria, Savòia e Niça an degut suportar en 1860, suportar la violéncia dels militars franceses, per votar coma cal. En 1918, seràn los republicans de Lotarengia, ambe los chaples contra la republica sociala que se voliá una paret entre França e Alemanha, per evitar una novèla guèrra. Puèi arriba 1945, argèria, Vienam, Madagascar, Kanaki… (per damorar dions lo sègle XIXen, al moment qu’èran supausats èstre democratas e republicans) ; sense parlar de las manipulacions o enganaments organizats per enrotlar la soldatesca per se batre per aquel sistèma poirrit francés, o per li far pagar los monuments de la vergonha d’èstre estat matats per la gloriòla nacionalista francesa, e sas organizacions administrativas e militaristas, o coorporatistas.

L’exemplaritat democratica de França me sembla melhora dins la lordera de l’Istòria d’Occitània e amerita totas las vòstras reclamas per contrabalançar la manipulacion de las escòlas oficialas, del coorporatisme professoral nacionalista, oblidar los monuments que nos an fait pagar, per frenar l’imposicion de la television e de las estacions parisencas, per oblidar la recèrca formatizada a las pensadas religiosas e republicanistas, etc.

Non, republica es pas sinonim de democracia, en França es plan lo contrari. Es la republica qu’a fabricat los primièrs camps de concentracion en Occitània, los primièrs endoctrinaments, los primièrs desfialats al modèl musolinian, los coorporatismes sindicals e las destruccions culturalas organizadas e planificadas pel sistèma dich educatiu ; abans èra la conquèsta franca, reiala e papista, que farà los primièrs chaples etnics, en Lengadòc o Aquitània, mai tanben en Provènça.

La politica d’expansion internacionala a jamai agut mestièr d’un ministèri, grand o pichon, es ontologica al sistèma francés, dangierós per l’umanitat.

Ne son encara d’Occitans e d’Occitanas pron sotmetuts, e alara que van per carrièras o mítings ambe la bandièra francesa, quina vergonha ; n’i a encara que cántan un imne sanguinari, vergonha. Ne son encara que comprenon pas perqué la revendicacion d’èstre francés, me fa vomitar.

Alara, la premsa franco-anglesa de París nos porgís una question en primièra pagina dins la lenga d’Oïl, aquela de l’impèri republican :

La chifra UN es plan un resumit de la causida francesa per Occitània, UN es lo mèstre francés per Occitània, isolat dich nacional.

Per l’AZAWAD, per la democracia !

Jean-Claude Woillet pòrta ambe un bilhet sobre lo seu blòg lengadocian, la marca del nacionalisme francés, d’un conservatise bèl, republican e bonapartista, una tradicion jamai castiga pel sistèma politic actual en Occitània ; èstre legitimista es la marca dels Franceses de la recèrca, es normal : quí los paga ? Es aital que comprènon pas perqué la recèrca son jamai a la seguida dels besonhs dels pòbles, mas en recèrca dels besonhs de damorança sampitèrna de las castas als poders centralistas, reial o republican, bonapartista o colonialista.

Aital la geografia francesa –donaira de leiçon per l’Africa francofòna- es legitimista e religiosament ligada a las sonçainas de las «frontières naturelles», e donc per extension de «l’intégrité territoriale» (argumenbt 14/18 per far la guèrra as las principautats germanicas) mas aquí pels Estats africans fabricats pel sistèma pòst-colonial europèu, lo perseguit per la Françafrica, sistèma d’ajuda dinerièra pels partits centralistas franceses.

E alara las frontièras pòst-colonialas francesas son mai legitimas que las frontièras de las ciutadanetats novèlas ? Las ciutadanetats novèlas s’acáran a sistèma politic installat e copiat de las errors francesas sul tèma (Al Mali coma en Argèria, o Líbia, Còsta-d’Ivòria, o Nigèria, Cameron, RDC, etc) , nosautres occitans del XXIen sègles las suportèm uèi, mas los nòstres aujòls las auràn de suportar 800 annadas ? Occitània patís d’aquesta pensada nacionalista francesa, expansionista per la favor d’una casta (sempre en compassion per nosautres, mas que aital nos vòl pas pèrdre, o assimilar, o donc far calar), que lo títol pòt cambiar al fial dels regimes mas que lo foncionament es sempre similar.

L'AZAWAD a parlat d'un ESTAT plurinacional, ambe una ciutadanetat clara.

Es encara un còp lo modèl francés, aquel del Mali pòst-colonial militarista (tip bonapartista), contra un autre modèl de la liura-autodeterminacion dels pòbles, la democracia, e la libertat d’èstre en tota dignitat, coma lor agrada e non pas coma son estats pensats.

Alara per Africa, avèm la páur nacionalista francesa del aboçinatge de la ciutadanetat, coma se els, an jamais favorizat los pichons Estats coma Mónegue, Liechtenstein, l’Isclas dicha anglo-normandas, Luxemborg, Singapor, Panamà, etc.

Sèm alara dins la páur del Grand Orient de france, la páur de França contra sas lengas, mas aplicat a Mali, o a totes los joves Estats pòst-colonials europèus. E se las division èran la patz per Africa, o quitament se un biçon aquí adicionat ambe un autre de l’autre coistat de las frontièras pòst-colonialas podriá pas fabricar un autra dimension per una nacion divisada, sobre basa de patz e de tranquillitats politicas (causas que podèm pas dire qu’es estat ni en Africa, ni en Euròpa pels sègles passats).

Nos cal recordar que la tèrra dels Bascos, o dels catalans es estada clarament dividida en dos, per las favor d’Espanha e de França ; los Occitans son estats dividits entre Itàlia e Espanha, pel plaser de l’existéncia d’una exagònita autodeclarat republicanament perfait. Mas aquò dels cercaires-geografes franchimands coma Jean-Claude Woillet ne vesèm pas gaire per ne parlar, es normal ; qui paga la recèrca francesa, senon los prelevaments d’argent francés sobre las produyccions bascas, catalanas, o occitanas ?

La lana d’Occitània es emplegada, mai que tot, contra Occitània, mas tanben per valorizar lo colonialisme francofòne en Africa, e bastir una logistica politica dels conceptes franceses contra la diversitat democratica d’aquel planèta.

Los pòst-ècolonialismes francés e anglés auràn destrusit l’empèri Austro-Ongarés, mai tanben l’empèri otoman (problèma de la siria de uèi, e del Kurde de uèi tanben). Los sols impèris qu’an pas degut suportar la destruccion son anglés e francés, los gròsses productors d’armas europèas.

Me sembla qu’enlòc de pensar conservatisme politic sul tèma, francés o anglés, se cal questionar puslèu de quina manièra ajudarà los pòbles a produsir de faiçon utile per l’umanitat (mens d’armas o d’industria de l’armament coma en fR-nça, e mens de militants-industrials UMP-NC donc – Lagardère, Dassault, AREVA), e pauc impòrta la fòrma administrativa, sovent associat a la militara ; perqué l’administracion se podriá pas pensar sense militarisme ?

Se cal alara pausar la question de la sapiença francesa suls tèmas, quina legitimitat pòdon aver quora un Estat militarista francés finança las recèrcas que ne fan mòstra dins los mèdias franceses, dins los escriches livresques, dins las Académies de totes escantilhs de la francofonia, etc.,  contra las volontats de las nacions e dels pòbles pacifics africans o europèus ?

L’ASAWAD es donc plenament un problèma politic per Occitània tanben, perqué fR-nça es un problèma per Occitània, ne soi solidari !

-°-

Complements :

Jean-Luc Mélenchon :lo dobte contunha

Quora un subjecte desrenga, lo non dich es lo mai clar per entendre melhor la persona : aital, aquel diluns avèm poscut entendre (sense que fosquèsse relevat pel Bourdin) ! Bourdin parlava de l’occitan al singular, e Jean-Luc Mélenchon respond «[Les langues occitanes] elles ont une racines latines qui….» sobre RMC Info (escotatz lo son en ligam); es en docina la version reala de la pensada de Jean-Luc Mélenchon, e tanben la pensada de la dreita nacionalista francesa (Myard, Dupont-Aignan, Debré (2), Fillon, Le Pen, Guaino, Guéant, Sarkozy, etc.), dels jacobins e militaristas franceses ; aquí jogarà sul fait qu’i son mantunas lengas de França concernidas, zo farà alprèp dels militants-professors de Montpelhièr segurament o dels cantaires de tot fial, o per enganar lo pòble occitan e assegurar los lors vòts per dimenge venent ; aquela version la sabèm, dividir per regnar, e quora sèm unit, nos farèm etiquetat de comunautarista, tot es bon coma argument per destrusir Occitània, e los locutors e las locutriças.

Escotatz aquí l’enregistrament (es cortet), picatz.

Nos regaudissèm gaire de tornar publicar un tèxte publicat pel Grand Orient de France sul tèma e per s’assegurar la concordància ambe las idèas del senador Jean-Luc Mélenchon sul tèma. Sabèm que lo Grand Orient de France es segurament lo grope de lobistas los mai nacionalistas e expansioniostas de França, e la recuperacion de la dreita es aital clara, recuperacion que fabrica lo sindicalisme francés, la CGT per exemple.

Alara per respondre a tot aiçò e per esclarir lo ments dels ciutadans d’Occitània (partida granda de l’Estat francés, e partida granda d’Occitània sancièra), Sèrgi a demandat de far circular lo tèxte francés següent, un tèxte clar e argumentat ; L’Agaça l’a publicat, es en francés : picatz aquí.

Lo tèxte devolgut per Jean-Luc Mélenchon, mas val tanben per totes los nacionalistas franceses, aquel nacionalisme d’expansion lingüistica qu’a agut mestièr d’integrar la lenga parisenca, lenga del rei, sonque dempuèi  junh 1992, per agradar als Chevenementistas, e per frenar un tèxte europèu sobre una armonizacion de las règlas europèas. Lo tèxte es tanben normal d’o mandar a un Diupont-Aignan sul tèma, e sos militants tolzans per exemple.

Escrivi aquestas linhas, tot es estant un votaire contra lo tractat europèu aquel, dins lo referèndum qu’es jamai estat respectat per als autoritats europèas e las autoritats nacional-expansionistas francesas, un dangièr clar per la democracia, per aver un modèl bonapartista de gestion de l’Estat ; un modèl qu’explica que «França protegís los Franceses», coma s’i aviá una diferéncia entre l’Estat, la cauquilha (las frontièras dichas naturalas), e lo contengut, los ciutadans, las nacions de França.

-°-

Quora se va dins un musèu tolzan, de grand renom, se pòt plan veire que la politica per un emplec de l’occitan freqüent a Tolosa fautava d’idèas simplas de desvolopamùent pauc car, coma per exemple editar un document en occitan, document istoric sobre la pintura d’una aula de visita museala, causa que correspond a una pagina rècto-vèrso plastificada en tres o quatre exemplars, per poder prendre en man e agradar als toristas latins.

Quora escrivi aqueste bilhet, o pòdi confirmar clarament, votarai Bayrou, car ambe el es pas question de promessas tip 1981, del darrièr efèit politic pendent la manifestacion o de cambiament de darrièra minuta ; la realitat de sos actes per l’occitan son sense cap de dobte, sense cap de dobte, perqué son jà estats faits, e son en practica lo lindal de la primièra pichona politica socialista al Conselh Regional d’Aquitània. Mon punt de vista es ligat a l’occitan e la manièra que se vei la dicha decentralizacion, lo sol sistèma melhorat que nos podrà far passar a un autre sistèma de ben-estar per Occitània, e donc per tot l’Estat francés, la maison comuna, la casa comuna o l’ostal legal comun.

Quora disi que lo vòt aquel es lo bon, es pas per desnegar que las prepausicions de EELV son pas las bonas sul subjectes, nimai las volotnats localas de defendre l’occitan (Martin Malvy per exemple) ; es clar que son mai vesedoiras que pel MoDem e los candidats per las legislativas ; mas lo passat de F.Bayrou dona e amerita tot lo meu interès pel futur e sul subjecte.

A l'escota de France Culture, dissabte d'abrial 2012

1 / Lo programa entre 08h e 9h00

a / dins lo programa sobre la fabricacion de l'informacion, cap question sobre las influéncias politicas dels cercaires ; çaquelà un salari francés baila los agrement per èstre cercaire en França ambe totes los desviaments politics classics, i a pas cap independéncia a prepaus de l'informacion que fosquèsse jornalisticas o del trabalh dels cercaires franceses en Africa.

b / dins lo jornal de nòu ora, e malgrat las declaracion del representant de l'AZAWAD en França, la redaccion dels jornalistas de France Culture perseguís de dire 'lo movement amazigh', alara que lo representant a plan explicat que la declaracion d'independéncia concerniva totas las etnica del nòrd, dins un AZAWAD multicultural.

Me sembla que los dos apondons son ligats. Es la pròva que l'informacion de Radio France es orientada, volontariament o pas ; aquò vòl pas dire qu'es pas utile d'aver al cap, per determinar dins quin contèxte las presas de pausicions politicas francesas se fan ; dins quin contèxte Org&Com en la boca del sénher Blot, s'organiza la sotmission de las produccions occitanas.

2 / programa entre 09h e 10h

Totas las culturas son egalas ?

«Las grandas questions son enjòcs de talvera [campanha electorala], mas amerita d'i tornar», cal tornar a la declaracion de Claude Guéant, «il y a des comportements.... contrairement à la pensée de gauche... toutes les cultures ne sont pas égales».

L'ignorança francesa en sciéncias umanas es fondamentala, dins l'Estat francés, fondamentala per asolir la sotmission de la pensada en Occitània.

La question es pausada per anar dins lo sens de la qualitat d’extremisme d’esquèrra de la frasa e per valorizar la diferenciacion de las cultura, per explicar que lo frnacés damora una solucion superiora, «ouf, sèm salvats !».

Nos podèm çaquelà questionar sobre la qualitat de la pensada francesa, en saber qu’es sonque per valorizar lo colonialisme republican francés.

3 / France Bleu Aquitaine difusa un programa sobre un grope bearnés de cançons, Ardalh... Una excepcion culturala francesa en Occitània, una estal millenària qu'es tanben passada dins lo cèl d'Aquitània, e los astronautas son pas jamai prevenguts.

De qu’es universal en ‘République Française’ ? Pas grand’causa.

I creson a las « valeurs républicaines » o al messatge « universel » qu'es portat per fR-nça, e sa supausada «République française» …

La «modestia nacionalista» èra de retorn dijòus passat a Tolosa, ambe un míting del nivèl bèl, en ipocrisia e antileberalisme ; lo verbiatge d’ATTAC èra a la man-òbra.

Se parlèt evidentament del mentidèr Nicolas Sarkozy, e i a pas melhor qualificador que lo qu'es autanplan mentidèr, l'esquèrra trotskista de l'Estat jacobin francés ; quin melhor instrument per arribar a imposar als pòbles de fR-nça la votz unenca de la pensada unica, que l'Estat bonapartista francés ; jà a las 17 oras se podiá jà veire que mantunes sindicalistas que se díson defenseires de l'occitan, èran en pòste per arcuelhir l'onda de nacionalistas francesas d’esquèrra. O negarà, mas zon fan inocentament, coma Mèstre Jourdaion fasiá de pròsa.

La comuna aviá jà explicat als militants de la lenga occitana, Anem Òc, que l'endreit èra per securitat limitat a 15.000 manifestants, èrem mai e digun a pas vist res coma dificultats ; alara m'imagini que lor an degut dire als legitimistas de l'esquèrra francesa ? Doás possibilitats : - an pas respectat la republica, e los representants de l'Estat jacobin francés, es de dire las autoritats comunalas, - o la causa lor es pas estada indicada, e alara podèm clarament dire qu'i a una lei per l'esquèrra (los clients, los amics), que la dèvon pas respectar, e i a una lei pels Occitans e occitanistas per frenar totas las activitats dichas subversivas, tal «bon temps» de la Terror, Ernest Renan e Maurici Barrès. Quí parla de l'egalitat republicana ?

Uèi s'acaba lo resson de l'extremisme d'esquèrra francesa a Tolosa, aquela esquèrra expansionista, e n'avèm agut la confirmacion quora s'indica que «La France es universelle, […] jusqu'en Kanaki e Polynésie » ; aquò recòrda lo «polit temps» de la tresena republica, o la quatrena republica (ambe un ministèri de l'esquèrra, nommat François Mitterrand.) d'aquel temps de l'egalitat republicana, egalitat qu'aviá dos tipes de ciutadans, la primièra e la segonda classa (tal dins lo tren del servici d'Estat nommat SNCF), los Europèus o considerats aital, e los autres, los musulmans (encara que la collaboracion amazigh podiá èsser plaçat dins lo camp de la collaboracion, per ignorança, e benlèu dins lo primièr camp, dincal moment de la fugida de la morala militarista francesa a la prima 1962).

D'unes locutors vièlhs de lenga occitana an gausat pensar lo moment istoric, benlèu, un pauc coma lo primièr míting d'Hitler a München ; mas quora sabèm la resulta... prenèm páur dinca quitament pensar que votar Nicolas Sarkozy devèm la sola solucion per tornar a la patz sociala. Avèm çaquelà una fotografia politica que sembla mantunes jorns abans l'arribada del Front Populaire... mas sèm en 2012.

Al meteis moment la coordinacion Anem Òc preparava un comunicat per determinar al prèp de la premsa sa non responsabilitat per las barralhas entre ciutadans d'extrèma-dreita e ciutadans d'extrèma-esquèrra, l'un e l'autre aguent la valorizacion aisida en obténer un afrontament, que ne resulta un ferit, subjecte del rei d'Espanha, e sembla èstre un Catalans.

Dins lo cas de l'extremisme que cal far ? Èstre partesan e sosténer la batesta entre les extremismes, èstre fòra jòc ? Puèi èstre accuzat per cada costat de sosténer l'oposion extrèma en fàcia ? Dins aquel pichon jòc politician franchimand, sabèm a qué podrà menar a Occitània, l'avèm testat aprèp la guèrra de 14/18, que los nacionalismes a frontièras dichas naturalas, lo nacional dels monuments militaristas pagats per la populacion francesa, aqueles plasers prefectoralistas e militaristas, e aqueles de la tresena republica qu'anavan de Dunkirk a Tamanrasset, lo pantais de Jean-Luc Mélenchon pel XXIen sègle e de mantunes extremistas de tot caire, pel productivisme republican e sindicalista. Es evident que la situacion sembla talament a las annadas 1930 (nos fauta çaquelà un enemic exterior alprèp de las frontièras) … avem una pròva de mai que lo sistèma politic francés es un sistèma qu'enbarra a las absurditats passadas, dins un replegament sampitèrne, sense donar a la mendra escasença una resulta positiva pel pòble o la nacion occitana e l'administracion bonapartista francesa ne jòga, fai tirar Marius dinca l'afrontament ontologic o extèrne.

La politica del sarkozisme a portat als extrèmas una fòrça qu'Occitània ne patirà encara mai.

De qu’es universal en ‘République française” ?

- L’ensenhament a gratís m’a dich un jorn un cercaire-professor d’universitat, e elector nacionalista francés d’esquèrra, car filh de pè-nègre ; en oblidar que lo ‘a gratís’ l’an donat per melhor matar los pòbles de fR-nça dins las guèrras per las colonias o las «frontières naturelles», per ajudar las ierarquias de l’armada francesa (ela que perdiá tròp las guèrras per non pas poder donar los òrdre dins la lenga del bais-pòble de trufions) ;

- los dreits de l’Òmes pendent la revolucion dicha francesa (ma s’oblida que son estats tradusits en 7 autras lengas, e que dempuèi las illusions dichas revolucionàrias son estadas enterradas pels nacional-expansionisme parisenc) ;

- las rotas dins las colonias (es oblidar qu’èra una aisina per panar oficiala e «de bon dreit» republican las riquessas dels territòris conquesits) ;

- la recèrca industriala (es oblidar que la recèrca industriala existariá pas sense projectes militaristas franceses, etc.) ;

- lo fialat de las LGV (lo TGV es un projecte que valoriza sonque en estela lo centralisme francés, parisenc), etc.

La lista es talament longa, que nos podèm questionar sobre aquesta volontat de determinar universala de l’Estat francés, senon es legitimar son expansionisme, son nacionalisme d’Ernest Renan o Maurice Barrès, e donc la sotmission dels pòbles que s’en vòlon desliurar, en accòrd ambe la Charta de l’ONU o de l’anciana societat de las nacions (justament es un projecte dels nacionalistas franceses del FN, s’en sortir de als Cartas de l’ONU)… en accòrd ambe la volontat de destrusir Austro-Ongarés, un impèri que se podiá èstre amenaçant contra Anglatèrra e fR-nça, en servar los imperialismes republican o reial del continent europèu sul planèta… La paradòxa es talament bèla, que non la podèm oblidar.

Se cal realament questionar : quina son las valors republicas francesas que amerítan d’èstre valorizadas pel planèta, pels pòbles del monde, e que son pas jà estadas mesprezadas per las autoritats meteissas del centralisme francés, per totes los regimes que s’i son establits ? E de quina manièra los podèm far fisença pel futur ? Ai pas encara trapat un camin de la fisença politica francesa, e soi dedins lo sistèma jacobin qu’escana lo pòble occitan, soi dedins per fòrça militara e administrativa ; la Française des Jeux damora benlèu l’unica solucion per l’avenir d’Occitània, quitament dins lo cap en fòrma de clesca sec, lo cap de mantunes creadors musicals occitans (Org&Com ne fabrica la promocion).

Las endronas liberalas en Espanha

Lo fait politic dels liberals espanhòls (Madrilencs) se podriá resumir per l’expression catalana «el negoci d'en Robert amb les cabres» (expression del jorn del site La RodaDelsMots.com). Uèi es çò qu’explica un economista sobre l’antena de France Culture.

L’econimista Xavier Timbeau, director del departement Analisi e prevision de l'Observatoire français des conjonctures économiques (OFCE) explica los dos scenarii economics per Espanha, dins los dos cases la sortida de l’€ es anonciada.

Dins lo meteis programa, l’economista installa los deficits de las autonomias coma portat per una fiscalitat sobre l’economia faussa del bastiment, unic projecte economic per mantunas regions autonòmas, sense designar realament s’i a diferéncias entre las autonomias, la causa impòrta gaire per el. La caussa la mai importanta es lo deficit de l’Estat central, son las causidas liberalas de l’Estat central, «gestion dels liberals». L’economista aquel es pas un brilhent esquerrista del Front de Gauche o d’ATTAC, ni un amic dels sindicalistas-partesans del NPA.

Podèm çaquelà notar que los uòus economics installats dins la meteissa selha, fan los problèmas pel futur, que lo sistèma fosquèsse liberal o pas.

Se lo cas èra clar per l’economia espanhòla, es clar donc per l’economia espanhòla, se podrà questionar dins quina mesura lo fenomèn non podriá tocar fR-nça ? E donc Occitània. De tot biais, se l’afar se farà vertat, tocarà Occitània, per separar encara un còp Catalonha d’Occitània per causidas economicas que son politicament engatjadas e de l’Estat central madrilenc, e las vias prepausadas per l’Union Europèa en matièra economica. Lo concènsus politic central es tanben de politica, contrariament a çò que pensa lo gavidaire de Org&Com per negar relacions melhoras e mai nombrosas entre Occitània e Catalonha, relacions que fosquèssen pas las seunas particulara e donc contra-rolada per un jacobin de primièra borra (cal notar son nom, Blot se sona), en refusar d’ajudar un projecte cultural de la Convergéncia Occitana de Tolosa (qu’es pas un partit politic). Car tot çò que tòca los Estats centralistas son causidas politicas que suportam sense realament n’aver lo dreit de poder reformar al nòstre mòde. Las causidas politicas del centralisme madrilenc e parisenc podraràn a l’independentisme, es la question que páusan uèi totes los independentistas, sense realament trapar la pòrta de sortida. La crisi de sortida de l’€ ajudarà segurament a trobar la pòrta ? Pel Sénher Blot tanben ? Fins finala podrèm aver una politica liberala que se resumirà en un realitat, la tèrra cremada, la politica russa fàcia a las tropa de Napoleon, lo daissa-far del mercat (PP, PSOE, PSf-PRG, UMP-NC), lo daissar-far dels centralistas (un exemple, Sénher Blot de Org&Com), portarà a l’endrona politica per Catalonha e Occitània, car tot es politic, lo supausat liberalisme economic coma lo cultural.

Lo brilhent economista parisenc explica donc l’urgéncia de la separacion de Catalonha (Principat) de la resta d’Espanha, una urgéncia que Occitània dèu de mai en mai sentir coma una pòrta de sortida per damorar dins una Euroregion mai al delai del sistèma cultural prepausat fins ara ; la pensada es tanben valabla per la CTP. Se cal recordar que lo Principat de Catalonha es productor de riquessa que son pas sonque dins la meteissa selha… Se cal recordar qu’Occitània sap produsir riquessas tanben !

Holanda, cal notar qu’es Païses Bassses, e pas sonque la província de Holanda.

Les Identitaires : an problèmas d’identitat o de nacionalisme parisenc.

L’extrèma-esquèrra se vòl pausicionar contra, e donc lo nacionalisme-provincialisme francés li an creat los «Identitaires», associacion politica que trapa pron de moneda per s’installar pertot en Occitània dempuèi mantunes meses, e pas cap jornalista per verificar d’ont arriba la moneda, extranh non, movement politica nacionalista que son valorizats aital a cada manifestacion de l’esquèrra antifachista en Occitània ; e la pravada locala zo sap plan, que ne fabrica una fuelheton dempuèi la manifestacion del 31 de març, una mena de responsa politica engatjada d’aquela premsa de mèrda.

En luòc de se batre contra els per las idèas e destrusir los conceptes colonialistas o nacionalistas d’expansion parisenca, donc la lista dels arguments fáutan pas, fan batesta de carrièra (o ajúdan la premsa de fabricar articles), e donc per la carrièra es l’acte violent, ambe las consequéncias que se dèvon mesurar, ferits o damn contra ciutadans, castig contra los qu’an manifestat pacificament (es pas un comunicat del organizadors que podrà ajudar a desmanipular l’afar); puèi nos mandan una peticion, que pel moment non sabi se podrà petassar lo problèma del ciutadan tocat, ni mai ajuda a la DDM de non pus manipular. Aquesta fauta de responsabilitat politica, me sembla bravament antidemocratica, me sembla bravament occitana e basco.

Lo FN n’es bravament content, aital podrà qualificar ambe pròva reala, l’objectiu de l’esquèrra (de l’occitanisme epr extension), èstre contra l’expression –quitament minoritari- d’una votz nacionalista francesa, assimilacionista, en Occitània. Parlarà o puslèu desparlarà sobre l’occitanisme en lo qualificar, d’excludent contrariament als dires politics diches a Montsegur e las basas claras de l’occitanisme. Mas en politica e en manipulacion, tot es permetut.

Los socialistas, els tanben, i traparà una resorga, per triar los militants per èstre bravament d’esquèrra, prèste de se far cartigar per l’extrèma-dreita (que diràn pas nacionalista francesa perqué zo son tanben), segur donc, e aital podràn s’aucupar d’un servici de la decentralizacion en tota securitat politica.

I a segur un ensemble de ciutadans qu’i traparà pas jamai un contengut a-n aquel afar, sense que per èstre mai castigat per un sistèma politic francés o un autre, es de dire los sistèmas politics del jacobninisme francés.

E per rassegurar los nacionalistas franceses, els pensan que los «identitaires», per lor nom «pláçan la bona question» (frasa entenduda dins la boca d’un supòrt a Marine Le Pen), mas en díser que benlèu an pas la bona responsa, la bona rresponsa seriá lo FN, aquò se sona recuperacion. Es un pauc aiçò qu’ai entendut en 1995, al moment d’una eleccion regionala en Gironda de la boca d’un avocat del FN.

Del meteis biais, l’esquèrra francesa plaça una dialectica dins l’occitanisme, que podrà jamai una pensada autonòma per Occitània. Pensar primièr per nosauts, es primièr pensar coma occitan, e non pas coma afidats al sistèma francés de pensada ; las raiças de la pensada occitana son pas dins l’endrona de las pensadas francesas, ni mai lo voide de la pensada francesa sobre Occitània.

Alara personalament, en tant qu’Occitan, ai pas cap problèma d’identitat, parli la lenga (m’a calgut un esfòrç particular), e soi de cultura occitana (aquò es sovent natural dins una familha qu’a servat las raiças del país Agenés), e sabi plan far la diferéncia entre èstre occitan e aver un sistèma politic a posite, qu’es un sistèma que preparar a la destruccion de mon identitat occitana, en vóler m’imposar un sistèma legal qu’espas sonque lo rebat de la pensada unica parisenca, de las collaboracions politicas autanplan.

 

Los sols a aver problèmas d’identitat, son plan los que son sovent autoproclamats ‘purs gaulois’, dins una granda tradicion IIIena republica istorica. Mas lo nacionalisme francés se podrà benlèu melhor lo jorn que serà mens expansionista… a dreita o a esquèrra.

De mai, coma soi del planèta, e que èstre occitan, non pòt èstre que èstre del planèta, las identitats culturalas son forçadament pluralas, páuc impòrta l’endreit sul planèta e l’istòria del troçet de planèta, es causa universala (se capiti d’oblidar las «frontières naturelles» del sistèma politic assimilacionista francés e que coma lo can estima plan pissar sobre las talveras per poder existir, escupir es tanben una excepcion francesa, per existir) ; mas aquesta seria d’influéncias d’identitat culturala, serà pas mestrejada, se la basa es pas plan coneguda (l’Estat i trabalha per las destrusir, e lo mercat d’Estat e mondializat l’ajuda), se ma lenga, portaira de cultura e tanben de vida (pauc impòrta las causidas personalas), es pas respectada pels autres, de las autras, pauc impòrta la provenéncia, e l’imposicion politica.

Provincialisme o regionalisme : aquí es nani !

Ni l’un ni l’autre, serà un projecte politic digne per Occitània. Es una granda confusion istorica francesa que bastís un pantais per Occitània, e donc una granda páur contra Occitània e sa dignitat. Es plan clar, l’occitanisme es pas brica un provincialisme, nimai un regionalisme, ni d’extrèma dreita, ni d’extrèma esquèrra (ni d’esquèrra, ni de dreita, ni a dreit, ni a esquèrra del rei-president).

Los delegats mandats als «États généraux» dubert lo 5 de mai de 1789, oltrapássan aviat los poders que lor son donats per la lei reiala, e alara se far «Assemblée constituante», puèi «Assemblée nationale constituante». Car pas oblidar las doás partidas de la dicha Révolution Française. Al final lo Rei dels Francs aurà pas poscut frenar l’abolicion dels privilègis dins la nuèit del 4 d’agost, l’egalitat legala dels ciutadans èra establida, puèi d’adoptar lo 26 d’agost una «Déclaration des droits de l’homme et du citoyen» que serà tradusida en 7 lengas del meteis novèl Estat ciutadan ambe mantunas nacionalistats. Es d’aquel periòdi primièr que la mapa de França designa un Estat de departaments, per eliminar la mapa anciana de las generalitats, zòna de prelevament de las talhas reialas, que amassa en generalitat èra la sorga principala del foncionament de l’Estat central, aprèp totas las demandas reialas (guèrra o castèl, o diplomacia). Aprèp un assag de monarquia constitucionala, la novèla institucion serà nommada «la République» en setembre de 1792, e lo rei, lo cap d’Estat ancian modèl, Loís XVI acuzat de traïr l’Estat novèl, es guilotinat lo 21 de genièr de 1793. La dicha novèla «France révolutionnaire» partirà suls camins de las guèrra e de las execusions dincal moment dictatorial que se snarà «Directoire» en 1795 ; la lenga es pensada unica e sola lenga per la lei a partir de 1792. Lo primièr 14 de julh serà aquel de la Federacion, lo segond serà la «Fête Nationale» (ambe bandièra e imne unic), dempuèi i a la problèma de l’Estat dich jacobin, mas los Montagnards èran pas mlhors.

Aquesta dicha République serà la primièra, puèi lo directoire portarà la guèrra en Euròpa, puèi fabricarà un dictador vengut de Corsega aprèp aver traït la «Republica» de Paoli en Corsega.

La segonda republica francesa portarà un autre Napoleon al cap d’Estat. La tresena republica serà l’establiment final del sistèma electoral (pels òmes unicament dinca 1945) coma seleccion de las elitas parisencas, e lo centralisme s’installèt sense téner compte de las regions, o ancianas províncias. I a jamai agut de dignitat democratica ambe l’ancian o lo nivèl regime en plaça, ni per las províncias, ni per las regions (arribada ambe De Gaule en 1969). Lo sistèma de la decentralizacion es justa una potinga politica qu’es pas democratica.

Es pas lo primièr còp que lo nacionalisme d’expansion parisenca assaja de manipulaciuon de las mapas, un exemple :

E i a pas sonque las mapas que son manipuladas per l’«Histoire de France», aquí una carta postala :

Dins lo sistèma francés de formacion e d’educacion, i a pas sonque la ierarquia de l’administracion qu’es un problèma al moment de las refòrmas e de còps lo professorat jacobin d’esquèrra (FELCO de Montpelhièr), i a tanben lo contengut de l’istòria presentada, es una manipulacion permamenta, de las pichonas escòlas dinca l’universitat, aquelas que bárran lo mai sovent los uèlhs de faiçon oficiala, per negar Occitània e sa dignitat nacionala !

Tota peticion que prepausa d’associar las mapas que vesètz aquí, es una peticion qu’a pas encara comprès que lo provincialisme (lo regime reial), o lo regionalisme (lo regime republican de la decentralizacion) son pas un projecte de l’occitanisme moderne.

Las províncias dichas “Généralité” èran aquí per cruvar la moneda per pagar l’Estat reial, installar graciosament unes privilègis per una casta, l’Estat èra centralista. Las regions dichas de la ‘décentralisation” son aquí per la gestion autrejada per un Estat incapable d’o far de faiçon seriosa, dempuèi París. Los privilègis donats a una casta èra lo dreit de cruvar moneda, e de temps e en temps d’o tornar al rei pels besonhs personals o de l’Estat quora lo govèrn o sabiá prepausar.

Un projecte digne per Occitània es d’aver institucions pròprias, e que lo finançament fosquèsse pas per ajudar París de nos enganar melhor. Lo títol del novèl regime per Occitània impòrta gaire, mas soi segur qu’es ni de provincialisme clerical franc, ni del regionalisme enartic decentralizador republican.

Mélenchon / Le Pen, la pèsta o lo colerà

Le Pen es lo conservatisme tip Thatcher. Mélenchon es la democracia tipe Chávez… Dos arquaïsmes politics que podèm encara suportar per la sobrevida d’una dignitat occitana ?

Lo trotskisme es una causa pron plan partatjada dins l’esquèrra nacionalista francesa, l’avèm viscuda ambe Lionel Jopin dins una formula, «pòdi pas grand causa», puèi tanben a Carcassona… ambe lo conselhièr encarga de la cultura, qu’oblida de dire lo mot occitan quora fa la presentacion del DVD de Jordi Savall totolat «Los Catars» e que la lenga occitana i es normalament emplegada.

Lo document illustratiu es de redaccion anarquista, mas dona una descripcion puslèu balançada de l’afar Mélenchon. Es aquesta descripcion que frena per installar una manifestacion occitanista a Marsilha ; per la libertat de paraula e lo dreit d’expression de totes/as (com l’a poscut testar Ràdio Lengadòc Montpelhièr, o que zo dèu suportar d’autras familhas de pensadas politicas, avèm qu’a legir la pagina Mesclum de La Marseillaise per saber lo biais de pensar o de ‘libertat’ de pensar sul tèma, es lo bon vièlh temps del stalinisme).

La causa estant, i a los electors e las electriças que vòlon votar a esquèrra (non pas moderada, mas que sap que lo monde es mai complèxe qu’acarar l’extrèma-dreita per aver de sonada politica), e que son pas extremistas o sindicalisats CGT (per exemple CGT espectacle o mèdia) que sábon pas de qué servís lo capital (per fauta de coneisséncia en economia e comptabilitat).

Alara se víran de cap a la candidatura PSf-PRG ; la candidatura oferís l’avantatge qu’i a de l’experiéncia al pus prèp de las necessitats de las populacions, e particularament de la nacion occitana. Lo candidat del sindicalisme CGT, el, a pas encara vist l’interès de la decentralizacion per reglar los problèmas economics, a quitament pas vist que cada vagada que los poders de la decentralizacion tracta un sbjecte, l’afar es reglada e los comptes de las institucions son mai clars que los comptes de l’Estat jacobin e central. Mas res i far, son nombroses a Tolosa pel candidat trotsko-lambertista del Front de Gauche.

Mas es que lo camp de las promessas tip 1981, es lo camp que nos cal per assegurar doás causas :  - la sobrevida de la lenga occitana e sa preséncia pertot (visibilitat e ensenhamentS, Calandreta tanben), – l’installacion de poders constitucionals (donc democratics) en region per la gestion de çò que l’Estat es pas capable de gerir (polícia compresa) ?

Dins lo camp de las promessas o prepausicionss de 1981 :

Quora gaitèm las 110 prepausicions, podèm listar la que concernís Occitània, en linha 56 ; l’avèm jamai vista aplicada.

La causa faguèt baissar grandament la militança socialista dins l’occitanisme ; personalament soi arribat dins lo camp occitanista a-n aquel moment de baissa de la militança… Perqué los actors socialistas son nombroses dins l’occitanisme, e l’extrèma-esquèrra lor es alara utile, per recrutar, per assegurar una leialtat a l’esquèrra, per assegurar una afiditat malgrat los actes o los non-actes. Aquò se sona lo partesanat o l’avuglameznt del partesan, malgrat la pèrda lingüistica.

Donc de la 56ena prepausicion sobre 110, avèm ganhat 50 prepausicions de mens, e sèm encara a la 56ena plaça. Coma qué las causas d’Occitània an pas cambiat de pausicion pels militants PSf-PRG. E avèm manifestar mai de 4 vagadas dempuèi, e lo personal politic del grope socialisto-radical i èra plan present (felicitacions, mas present val pas una practica de la lenga dins los servici de la decentralizacion, lo Gèrs a debutat en 2012!)… Mas concretament cal un sistèma edicatiu socialista que frena per la multiplicacion de las classas per immersion, coma lo PCF-FdG-FELCO a Montpelhièr, concretament la signaletica s’arresta a la pòrta de las vilas, e la signaletica departamentala serà mai o mens faita a mantunes endreits vint annadas aprèp, per pression politica del Partit Occitan, non pas per rasons politica e lingüistica (per reflexion politica coma en Bretanha).

Alara dins aquel contèxte la presa de paraula le conse de Tolosa (una vídeo serà plaçada aquí dins la setmana qu’arriba) es puslèu leugièra. Sobretot, encara los organizadors an frenats per donar lo nombre de 30000 manifestants, perqué aviá encara páur d’aver una interdiccion de plaçar la manifestacion al capitòli. Pel FdG, qu’es contra l’occitan e Occitània ontologicament, avèm plan vist que lo problèma se pausava pas. Donc sabèm que lo grope PSf-PRG donarà sempre la prioritat a la pensada del FdG-PCF per rason electoralista, per rason de la capacitat de mobilizacion electorala, del mercat de vòts.

Dins aquel contèxte, lo mercat de vòts es la sola causa qu’interessa la tecnocracia politica, pauc impòrta la color politica nacionalista francesa ; donc, fauta pus que d’aver partits politics occitanistas de granda dimension (es la rason del comunicat del Partit Occitan,  tres jorns aprèp la manifestacion), es votar pels partits que son clars sul problèma, e que l’an provat en actes clars e devenguts sovent istorics : EELV e MoDem.

De l’un e de l’autre, podèm simplament explicar que son de valor similara, mas qual serà lo mai utile pel segond torn imposar una vista sobre las lengas al PSf-PRG, senon lo qual qu’a al cap una persona qu’oblidarà pas la reforma de las institucions de la decentralizacion e la politica lingüistica per la lenga occitana, es de dire la candidatura François Bayrou ; o disi aital, perqué al cap de EELV, la question es puslèu oblidada, e sovent ratrapada quora cal fabricar un programa pels candidats, a l’imatge dels sites Internet en Occitània d’EELV qu’espèra un emplec normal de l’occitan…

Mélenchon es una bèstia politica e de campanha, mas serà tanben als occitanistas lo moment de causir de faiçon estrategica per poder pesar per l’avenidor, segur pas ambe Mélenchon, mas etapa per etapa, lor caldrà causir de faiçon alternativa la melhora via per poder aver lo dreit que cridàvem a Tolosa lo 31 de març de 2012.

Mélenchon fariá quitament votar Sarkozy ! E per la decentralizacion e la politica lingüistica serà Sarkozy en mens piège, mas de faiçon coorporatista coma se podrà confirmar per la règla de l’universitat de Montpelhièr.

Quí fabrica la signaletica e l’installa ?

Dins la manifestacion de dissabte passat, los Bretons(istas) an portat a la prefectura la signaletica monolingüa a la prefectura.

La bandièra francesa explicita clarament que la protestacion èra per castigar las autoritats francesas en Bretanha.

Mas concretament quí installa la signaletica ?

1 / las comunas – pensi que an aquel nivèla lo panèu d’entrada de las comunas occitanas es luènh d’èstre sufisent. Soi segur que l’IGN es jà preste per saber ajudar los elegits a trabalhar coma cal sobre d’espaci comunal ; de qué ? los elegits del Partit Occitan li an pas encara pensat ? Malgrat tot, l’institut universitari de geografia de Perpinyà a jà fait un trabalh dempuèi mantunas annadas sul tèma. Un collòqui sense cap resson mediatic es estat prepausat al Conselh Regional de Tolosa sul tèma ; quí n’a los arquius ?

2 / las aglomeracions – alara la primièra signatura de l’aglomeracion de Tolosa prepausa una novèla via, e benlèu enfin una visibilitat de l’occitan sobre la signaletica que cal, es de dire tota la signaletica, podèm esperar… causa concreta e veire l’occitan present a Tolosa, pertot, e malgrat los elegits patoisejaires de l’UMP.

3 / los departaments – a cada cambiament de vièlhs panèus, còsta res de mai de pensar a l’occitan, de l’ortografiar e d’o plaçar a costat del francés ; e aiçò es possible dempuèi mai de vint annadas, e zo esperèm en Nauta-Garona (e tantes autres departamnt que fan la gestion de la signaletica), coma dins los autres departaments bretons (perqué causa possibla en Bretanha o seriá pas en Occitània ?) ; aquela signaletica bretona que desagrada fòrça a Marine Le Pen.

4 / las regions – a cada iniciativa d’ajuda dels Conselhs Regionals, perqué l’occitan, parier que l’ecologia, seriá pas valorizada, per un còst mendre ? Parier lo còst de l’emplec de l’occitan es simplament marginal s’es pensat abans de practicar la comunicacion, la signaletica o tot escrich qu’es adreiçat al grand public.

Quantes panèus caldrà desraiçigar per aver aquesta signaletica occitana en Occitània ?

Perqué cal pas simplament demandar la signatura de la Carta, cal agir sul terrenh per la visibilitat de la lenga, dins la signaletica coma endacòm mai.

S’espèra l’occitan suls panèus de Nauta-Garona per l’occitan… es de competéncias –pauc cara- del Conselh General ! La signatura de la Carta, 56 prepausicions sobre 60, sufís pas.

L’administracion francesa fa campanha electorala.

Aprèp aver nommat la direccion de la polícia a Tolosa, una direccion que deviá melhor que jogar al fótbol (al moment Mohammed Merah èra directament concernit), deviá èstre eficaça per castigar los terroristas, castigar per donar illusion de securitat, e mediatizar la supausada eficacetat del ministre. Nicolas Sarkozy es passat de l’interior a la presidéncia, la presidéncia la mai mediatica que poquèsse èstre, fins ara. La mediatizacion, l’avèm poscut verificar mantunes còps, es pas la bessona de l’eficacetat, mas fabrica l’illusion republicana, fabrica l’illusion que lo vòt FN es fins finala la bona sortida per «n’acabar».

Tot l’Estat administratiu francés o sap, lo jacobinisme pòt pus gerir l’Estat francés ; lo sistèma politic nacional-expansionista zo a pas encara comprès.

Per l’eficacetat de la polícia tolzana, contra lo terrorisme, l’avèm poscut verificar ; es pas al nivèl que cal ; zo avèm poscut verificar lo 12 de març, quora digun a bolegat pel cas M.Merah ; lo cas M.Merah emplenava totes los dorsiers de dangierositat de la polícia a Tolosa, e quitament mai naut (si si).

E ara, l’actualitat passa per Europe 1, la radio del poder UMPista, per nos informar que lo discors mediatizat de Nicolas Sarkozy es aplicat ; remarca : serà benlèu lo primièr aplicat, non podèm dobtar que la campanha electorala 2012 ajude.

Mas ambe aqueles afars d’un ciutadan de l’Estat francés devengut terrorista sul territòri de l’Estat centralista francés (non podèm castigar lo sistèma ‘Eurasmus’ jadista d’aver informat, solament de la via qu’es estada presa), se cal recordar qu’es plan lo sistèma educatiu francés qu’a fabricat aquel tipe de prototerroristas, es plan un sistèma familhial francés (acceptat e non soacialament acompanhat), e zo podèm encara un còp escriure, l’administracion francesa d’Occitània es una dangièr en Occitània. O tòrni afirmar, cal una polícia pròpria a Occitània, sense cap de dobte luènh de las manipulacions mediaticas parisencas e dels ministèris jacobins, e las prefectoralas, mas una polícia prèp de las nòstras realitats, e dels poders democratics que devèm aver en çò nòstre per una bona gestion del país e de las seunas necessitats politicas.

L’administracion francesa es lo primièr enemic de l’occitan

Pendent mantunas annadas, avèm viscut sobre l’enraiçament del còrs professoral dins lo maine de l’administracion francesa (quí a recaptat los castigs qu’an degut suportar, los professors-militants, e diplomaticament reglat al lor nivèl per poder ensenhar, quí ? I aurà pas cap cercaire del CNRS per aiçò far !), e li fasiam present sovent del còst dels corses, e mai de 20 oras d’òbras per setmana en mai dels corses classics. Es l’aplicacion enganaira de la lei Deixonne, votada a l’amagat per un nombre redusit de professors-militants e socialistas (per ajudar a l’esquèra francesa de pujar dins los vòts dels occitanistas, puèi avèm agut l’aprèp 10 de mai 1981, pietat). La lei Deixonne èra una lei de compassion lingüistica, èra daissar militants regular çò que l’Estat voliá pas tocar, e en escambi, non crear un còst per l’Estat centralista, ajudar lo parti socialiste per las eleccions, e en d’autres mots : «pas faire chier le mammouth».

Zo faguèron pendent 30 annadas, puèi arriba lo temps de la decentralizacion.

Aprèp Deixonne avèm agut lo petassatge de las règlas de l’«Éducation» dicha «Nationale», e lo grope de militants comunistas que fan lo trabalh d’illusion sul tèma, per assajar de convéncer coma los socialistas en 1981.

Los petassatges fan que malgrat los contractes mediatizats (Conselhs Regionals-Éducation dicha Nationale) per far plaser als militants socialistas e radicals, que, aital, i sabián pas una «arma contra l’Estat», car l’imatge de la lenga unica es la sola imatge que pòdon aver (doctrina republicana actuala votada en 1992 pels socialisats, quitament los que preparavan una lei per dire lo contrari).

E alara dins aquel encastre la dreita francesa en Occitània, es pietadosa ; devèm res esperar dels representants que la republica partesana nos vòl donar ?

Avèm EELV afidat al Parti Socialiste e ara tanben al nacionalista Front de Gauche , afidat donc a l’aligança nacionalista de l’esquèrra nacionalista francesa, republicana plan segur ! S’espèra çaquelà que los ecologistas en Occitània pensèssen pas sonque a las ajuda a las subvencion pels occitanistas e las associacions, mas tanben a l’emplec de la lenga occitana suls sites internet que i pòdon doman aver l’occitan, sense còst enòrme. En Bretanha son lògics, coma en Corsega, o en Alsàcia, mas en Euskadi, Occitània, Savòia, etc. S’espèra l’aplicacion de la linha sul tèma «nous sommes les seuls à être clairs sur le sujet», se vei pas mai qu’al Parti Socialiste (Nauta-Garona, per exemple) sul subjecte.

Avèm lo Mouvement Démocrate, que sembla vóler seguir lo capolièr dins la dralha que el pòrta ; imaginèm que lo cap del MoDem cambièsse e devenguèsse president, que devendrà sa directiva sul tèma ?

De cap manièra, los partits de la democracia que fR-nça pòrta a las votacions pels Occitans, es una causida politica que pòrta pas a voidar la taula, e tot cambiar en Occitània.

La provocacion dels militants del FdG

Lo Front de Gauche (PCF, Parti de Gauche, Alternatifs) a pas encara comprès que las promessas son cresegudas pels inocents qu’an pas cap memòria istorica. Los militants del Front de Gauche, coma los de Debout la république (dimenge a Sant Albin), son capables sense vergonha de nos accusar de fachista, sesne vergonha e ambe lo passat francés (39 los plen poder a Pétain) ; an pas cap memòria sobre lo fachisme de la politica republciana francesa, com per exemple que son ni los Bretons, ni los Occitans, nimai lo Bascos qu’an votat los plen poder a Pétain en 1939 ! Nimai los Occitans, Bretons, etc. qu’an demandat a la polícia francesa de portar los josius a las autoritats alemandas, en granda quantitat, etc. Es plan un sistèma de pensada nacional-expansionista, francesa, la pensada de la Terror (per simplificar), qu’aurà bailat a la republica dicha democratica francesa lo modèlque se ne fan los pòrta-paraula al meteis temps que la majoritat dels jacobins franceses.

Xarlo d’Euskadi i tòrna en manièra de colèra sul tèma, aprèp la distribucion sistematica dins totas las manifestacions per la promocion de la diversitat e donc contra aquel nacionalisme d’expansion parisenca, un nacionalisme violent e sense cap de dobte ambe un passat pron pessuc per non pus seguir aquestas sonçainas politicas nacionalistas francesas. La colèra de Xarlo es sanitosa, e amai es colorada d’una pensada que se podrà classificar de dreita !

E Xarlo presenta lo document qu’es estat distribuat, e qu’ai refusat d’aver en man a Tolosa, coma mantunes occitanistas de la manifestacion, malgrat l’entrisme de la FELCO per nos far engolir aiçò.

Aprèp discutida dementre de mantunes occitanistas prèp de Tolosa, la provocacion a pas ajudat lo Front de Gauche… mas puslèu confirmat que cal votar per EELV, bravament mai clar sul subjecte (per los que vòlon votar a esquèrra, a l’etiqueta esquèrra, es de dire l’esquèrra del rei-president parisenc). Dementre aiçò, ièu soi pragmatic, espèri que los elegits del Front de Gauche me fasquèssen la lista de las accions per emplegar l’occitan, tal que ne fan promessa dins lo document, e pas simplament pel coorporatism dels ensenhants, mercés.

Lo Front de Gauche e Debout la république s’engánan un còp mai coma lo PCF s’èra enganat en Argèria abans 1962. Lo fachisme politic es fR-nça, e non pas los que se vòlon protegir d’aquel sistèma fachista francés, reial o republican, e benlèu tanben aital de la mondializacion engimbrada pel colonialisme republican parisenc.

Alara en conclusion, FN, Ligue, Identitaire, UMP, NC, LO, LCR, Front de Gauche, Parti de Gauche, Debout la République, LCR-NPA, son del meteis nacionalisme d’expansion culturala e lingüistica francesa, reiala o republicana, pauc impòrta lo regime ; non val res pel desplaçament per lor daissar un vòt, per els, non se cal desplaçar pels vòts. E pel Parti Socialiste, val melhor dire que pels candidats sufís pas de se far fotografiar debans l'estatua de Jean Jaurès (per la campanha) dins la manifestacion per assegurar un devís clar sul tèma.

Son un pauc coma la CGT quora parla dels republicans espanhòls, a memòria partesana e selectiva, sobretot en collaboracion ambe l’universitat de Le Miralh a Tolosa (universitat partesana d’esquèrra). Aital ai puscut verificar que lo militant UMP vist sul mercat de Tolosa, aviá oblidat que lo ministre de l’interior, Nicolas Sarkozy, qu’a causit las competéncias policiaras per la securitat de las banlègas sensiblas, èra lo ministre pichon Nicolas Sarkozy devengut ara president de 43% dels exprimits a las eleccions. La memòria del nacionalisme francés es una excepcionala oblidança, l’UMp, lo FdG, DlR, etc, son aital dins la dreita linha del nacionalisme qu’impausa l’ignorança istorica dins las escòlas d’Estat en Occitània, e que selecciona los professor en foncion d’aiçò e de l’allégéncia al poder central, e las oblidança politica francesa per servar lo sistèma ; es un acte de repression politica clara.

Per votar, volèm la lista de las accions per l’occitan, directament dels candidats, e non pas dels militants ; car lo dimècres 13 de mai de 1981, avèm en memòria lo raconte de Robert Lafont quora enguèt veire François Mitterrand e qu’es tornat pron decebut, grandament decebut, encara l’avèm en memòria.

-°-

Veire la vídeo sul costat.